Het HondenForum

Hallo,
Onze podenco Pablo van 7 maanden kan absoluut niet alleen zonder mij(Lydia) zijn en is compleet op mij gericht! Raken ook aardig op met ideeën voor hem om hem rustig even alleen achter te laten! Het lukt niet om hem langer dan 5 minuten alleen te laten! Boodschappen doen is bijna geen optie meer omdat hij de boel bij elkaar blaft piept huilt!! En het maakt niet uit als er anderen mensen binnen zijn zelfs als Patrick er wel is en ik ga weg dan gaat hij ook te keer! Heb kleding van mij aan hem gegeven en doet niets! Van Patrick is hij nog steeds bang en is een kwartier tot half uur bezig om hem aan te kunnen lijnen met koekjes snoepjes op de grond zittend. Alleen om deze manier kan Patrick hem uit gaan laten. Als Patrick binnen komt staat Pablo ook steeds te kijken of hij hem voor het eerst weer ziet als hij heel,even is weg geweest en kruipt gelijk weg als hij een stap in zijn richting doet! Patrick doet alleen maar leuke dingen met hem om te laten zien dat hij niets doet en leuk is maar dat mag niet baten! Maar als Patrick hem uitlaat luistert hij erg goed. Hij volgt keurig en gaat zitten op commando, hij doet alles wat Patrick vraagt.

Wij weten dat we veel geduld moeten hebben maar we zijn beetje te einde raad! (We weten dat veel podenco's uit Spanje vaak angst hebben voor mannen)

Hoe helpen wij Pablo om zich minder op mij te richten zodat hij alleen thuis kan zijn als ik boodschappen moet doen. Dat hij meer naar Patrick toe gaat trekken en niet meer bang van hem hoeft te zijn.


Wat kunnen wij doen om Pablo van de fixatie op mij af te helpen en meer vertrouwen in Patrick te geven ?

Ps: sorry voor het lange verhaal maar hopelijk zo wel duidelijk wat er aan de hand is

PatLyd schreef: Wat kunnen wij doen om Pablo van de fixatie op mij af te helpen en meer vertrouwen in Patrick te geven ?

nog veel meer geduld hebben, pablo is er net anderhalve maand en het zal echt nog wel langer duren voordat ook voor hem alles normaal is geworden.
jij bent blijkbaar zijn steun en toeverlaat en dat kun je hem niet afnemen, niet zolang hij die steun nog zo hard nodig heeft.

ik zou, als ik jullie was, patrick laten ophouden met dat gepaai, het helpt niet en legt alleen maar meer negatieve druk op je hond.
laat patrick pablo maar eens een tijdje negeren, dan bewijst ie pablo dat hij niks van hem te duchten heeft.

er zijn twee topics (hier en hier) over twee bange podenco's die met grote stappen vooruit gaan, misschien kun je die eens doorlezen en kijken of daar tips in staan waar je wat mee kunt?

Eens met Renée. 6 weken is niks. Blijkbaar heeft Pablo geen geweldige start gehad en dan hebben jullie hem ook nog uit zijn vertrouwde wereld 'gerukt', Pablo weet nog niet dat zijn leven er nu beter op wordt, hij kent alleen wat hij had en dat is weg, nu moet hij zich staande zien te houden in een compleet nieuwe wereld en daar heeft hij jou als anker voor gekozen en dat wordt pas minder als hij vertrouwen en zichzelf en zijn nieuwe leven krijgt.
Aura was (gelukkig) lang zo extreem niet, maar bij haar hebben die eerste aanpassingen vlot 6 maanden geduurd.

PatLyd schreef:Hallo,
Onze podenco Pablo van 7 maanden kan absoluut niet alleen zonder mij(Lydia) zijn en is compleet op mij gericht! Raken ook aardig op met ideeën voor hem om hem rustig even alleen achter te laten! Het lukt niet om hem langer dan 5 minuten alleen te laten! Boodschappen doen is bijna geen optie meer omdat hij de boel bij elkaar blaft piept huilt!! En het maakt niet uit als er anderen mensen binnen zijn zelfs als Patrick er wel is en ik ga weg dan gaat hij ook te keer! Heb kleding van mij aan hem gegeven en doet niets! Van Patrick is hij nog steeds bang en is een kwartier tot half uur bezig om hem aan te kunnen lijnen met koekjes snoepjes op de grond zittend. Alleen om deze manier kan Patrick hem uit gaan laten. Als Patrick binnen komt staat Pablo ook steeds te kijken of hij hem voor het eerst weer ziet als hij heel,even is weg geweest en kruipt gelijk weg als hij een stap in zijn richting doet! Patrick doet alleen maar leuke dingen met hem om te laten zien dat hij niets doet en leuk is maar dat mag niet baten! Maar als Patrick hem uitlaat luistert hij erg goed. Hij volgt keurig en gaat zitten op commando, hij doet alles wat Patrick vraagt.

Wij weten dat we veel geduld moeten hebben maar we zijn beetje te einde raad! (We weten dat veel podenco's uit Spanje vaak angst hebben voor mannen)

Hoe helpen wij Pablo om zich minder op mij te richten zodat hij alleen thuis kan zijn als ik boodschappen moet doen. Dat hij meer naar Patrick toe gaat trekken en niet meer bang van hem hoeft te zijn.


Wat kunnen wij doen om Pablo van de fixatie op mij af te helpen en meer vertrouwen in Patrick te geven ?

Ps: sorry voor het lange verhaal maar hopelijk zo wel duidelijk wat er aan de hand is

Het belangrijkste is tijd, veel tijd.
Over het aanlijnen: als jij er bent zou ik Pablo aanlijnen en dan de lijn aan Patrick geven. Ben jij weg dan zou ik voor je vertrek een lijn aan Pablo hangen zodat Patrick hem later gewoon mee kan nemen.
Als Patrick binnenkomt moet hij niet proberen om contact te maken met Pablo, laat Pablo zelf maar komen (en ja, dat kan misschien nog wel maanden duren voordat dat gebeurt). Laat Patrick gewoon zijn dingen doen zonder met Pablo bezig te zijn. Loopt Pablo daarbij weg bij Patrick dan moet je daar gewoon geen aandacht aan schenken. De dingen die je doet zijn gewoon de normaalste zaak van de wereld, straal dat ook uit.
Misschien helpt het als Patrick Pablo uitlaat als jij boodschappen gaat doen, dan heeft Pablo toch afleiding van het feit dat zijn steun weg is en dingen samen ondernemen kan de band versterken (zolang Patrick dan verder geen druk op Pablo legt).
Samen plezier maken is okee, maar paaien niet.


Onze Willem is nu ongeveer net zo lang bij ons als Pablo bij jullie is. Willem heeft bij ons veel steun aan onze andere honden, dat is wel een groot voordeel. Het bang van je zijn moet je verder niet persoonlijk opvatten; het is niet leuk om te zien, maar het gaat gewoon heel veel tijd kosten eer dat patroon eruit is. Willem is een enorme kroelkont, bij zowel mijn man als bij mij, maar op andere momenten blijft hij nog heel schichtig en schiet hij voor ons weg. Heel jammer en zoals ik al zei, niet leuk om te zien, maar wij besteden daar verder geen aandacht aan (anders ga je er de nadruk op leggen). Hij mag afstand nemen als hij het niet vertrouwt en wij gaan dan gewoon door met onze eigen dingen. Komt ie steun halen dan krijgt hij dat natuurlijk. Meer kun je niet doen; gewoon zoveel mogelijk meedraaien, contact waar hij dat fijn vindt en rust/afstand waar hij aangeeft dat nodig te hebben.
Verder rust, regelmaat, structuur en toch ook wat grenzen/regels.

Slaapt Pablo bij jullie op de slaapkamer? Wie weet dat dat kan helpen voor Pablo als aanzet om Patrick iets meer beginnen te vertrouwen.

Trouwens, over wat zijn jullie precies ten einde raad? Over de angst naar Patrick of over het plakken aan jou?

Ik ben het helemaal eens met mijn voorgangers: geen druk erop leggen en het tijd geven.
Door hem proberen te paaien of te lokken leg je ook druk, want Pablo moet dan iets doen wat hij eigenlijk nog veel te eng vindt. En als Pablo wel naar Patrick toe komt, laat Patrick dan ook niet meteen naar hem kijken of hem proberen aan te halen, maar laat Pablo rustig snuffelen.

En voor het niet alleen kunnen blijven geldt eigenlijk een beetje hetzelfde: zo te lezen is hij daar gewoon nog niet aan toe. Misschien kan je man boodschappen doen of met hem wandelen ter afleiding als jij boodschappen gaat doen? Je kunt eventueel ook kijken wat er gebeurt als je hem meeneemt in de auto en even in de auto laat terwijl jij boodschappen doet; sommige honden vinden dat makkelijker dan alleen thuisblijven.