Het HondenForum

Stel, je hond valt in het water, denkt over kroos te kunnen lopen, kortom, komt ongepland in het water terecht. Hoe reageert je hond daar dan op?

Elco heeft het nu minstens drie keer gehad. Eerste keer dacht hij over een mooi vlak veld te kunnen gaan rennen, dus met een mooie zweefsprong ging hij de helling af *plons*
Zijn reactie was toen een rondje zwemmen en vervolgens toch maar naar de kant gaan.
Tweede keer was het geen kroos, maar zag de bovenste laag eruit als bosgrond met humus en takken. Opnieuw rustig zwemmen. Kwam nog met z'n staart vast te zitten aan de tak van een braamstruik.
En zojuist liep hij op het randje van de vijver hier vlakbij, ik wilde dat hij doorliep, dus klein beetje druk op de lijn en *plons* Meneer was z'n evenwicht verloren en het water in gegleden. Nou ja, dan zwem je toch langs de kant verder?

Boomer heeft het ook wel gepresteerd om op die plek van de kant af te glijden, maar die wist niet hoe snel hij weer uit het water moest klimmen.

Dus, hoe reageren jullie honden?

Ik heb het een keer meegemaakt met een opvanger. Ze ging kopje onder en wist niet hoe gauw ze weer aan de kant moest komen
Echte schrik dus. Mijn andere honden zijn wat slimmer geloof ik

Aura rende, de eerste keer dat ze los liep, volle vaart de dijk af en halverwege nam ze een sprong naar een paar eenden. Helaas voor haar had ze er niet op gerekend dat die eenden in het water zaten en ging ze pardoes kop onder in het kanaal. Ze wist niet hoe snel ze er weer uit moest krabbelen en heeft daarna zeker een half jaar alle water vermeden, ze stak nog geen teen in een plas.

Daar moeten z eniks van hebben
Alleen Willemijn, maar die stapt er hoe dan ook uit zichzelf in.

Yara en Famke zijn beide wel eens in het water terecht gekomen per ongeluk. Maar die klimmen er ook gelijk weer uit. Ze houden absoluut niet van water en zullen uit zichzelf er nooit in gaan. Zelfs om plassen lopen ze met een grote boog heen. Maar als hun bal in het water terecht komt dan gaan ze hem wel ophalen zonder aarzelen. Zorro vind water erg leuk maar gaat er niet vanzelf in en is er ook nog nooit per ongeluk in geraakt. Maar ik denk dat die nog wel een rondje extra zou zwemmen voor de leuk.

Ik denk dat ze verzuipt, ze drinkt altijd uit de vaart maar verder als haar borst gaat ze er niet in.

Tara schreef:Ze trekken een gezicht alsof het allemaal conform plan was en klimmen unverfroren weer op de kant.

Dat dus. Heb t een keer gehad dat de kant te hoog was om uit te klimmen en dat ik m er dus uit moest vissen, nou zelfs dat vond ie de normaalste zaak van de wereld

Izzy schrikt, maar herstelt zich. Maar afgelopen zomer meende ze ergens in krozig water te moeten zwemmen en kwam toen op zo'n 15 meter van de kant aan d'r poten vast te zitten. Toen schrok ik erger dan haar

Als klein inimini pupje is hij een keer door een grotere hond aangedrukt, in een vijver waar allemaal kroos op lag. De arme ziel wist niet wat hem overkwam de baas van andere hond was eerst in paniek, maar nadat hij ons stinkend van het lachen, elmo eruit visten. Schoot hij ook in de lach. Het was net zo'n slapstick.

En verder heeft hij zelf ook wel waterflaters gehad, waarop hij net deed alsof het zo hoorde.

Beau is een keer van een randje zo het water in gedoken toen hij nog een pupke was en niet kon zwemmen. Het was echt zo'n moment dat gefilmd had moeten worden, want heb mij kapot gelachen nadat we hem weer op de kant hielpen. Hij kwam namelijk direct weer boven met zijn pootjes op het randje en met zo'n kop van 'heeeeeelp!!!'. Voor de rest duikt hij er nog altijd gepland in

Dat is 1keer gebeurd met Rasta, hij wist niet hoe snel hij er weer uit moest komen.
Als ie een andere hond te water ziet dan is het van

Noa was even de weg kwijt maar kwam daarna, na de goede kant op roepen, rustig de kant op gezwommen. Boris wilde er alleen maar zo snel mogelijk uit. Beide keren was het kroos (Boris had er alleen de meest ranzige sloot in de wijde omgeving voor uitgekozen. Die sloot waar de buitenlandse vrachtwagenchauffeurs altijd overnachtte en volgens mij ook hun olie verversten).

Tallie is wel eens uit de bocht gevlogen. Op volle snelheid door het weiland, bocht inzetten en zo hop, de rivier in en kopje onder. Ze kwam met een stomverbaasde kop weer boven en klom er heel snel weer uit. Dat ik op de kant stond te gieren zal niet geholpen hebben voor haar gekrenkte ego.

ik verwacht dat ze er weinig om geven. als ze weten dat het water is krijgen ze sowieso de kans niet om erin te vallen, dan springen ze vrijwillig Als ze gras verwachten en het is kroos zullen ze wel heel even schrikken maar daarna.. ik denk dat ze gewoon doorzwemmen

Babs doet gewoon alsof alles volgens plan gaat.
Een keer wilde ze lekker gaan liggen rollen en toen rolde ze de sloot in.
De andere keer was mijn schuld
Ik gooide een stok weg maar in plaats van rechtdoor ging ie helemaal scheef bijna in de sloot en Babs ging zo snel die kon niet meer remmen dus toen schoof ze zo door de sloot in.
Allebei de keren klom ze heel casual alsof er niks aan de hand was weer op de kant

Maylo doet alsof er niks gebeurt is.

Is er meerdere malen in gevallen. De eerste keer viel hij van een brug zo de sloot in van 2 meter hoogte(stond met een andere hond, lette niet op en viel er zo in). Ik schrok me kapot en liep al een paar meter voor hem uit, dus deed me jas al open en stond op het punt er achteraan te springen, andere hond stond ook dicht bij de kant, maar hij kwam er zelf uit. Mevrouw van de andere hond had ook aardig de schrik erin zitten. Hij liep een beetje mank dus heb hem even goed bekeken en uiteraard flink geknuffeld ondanks dat hij zeiknat was en het rond het vriespunt was, en toen zijn we door naar huis gegaan. Hij keek me vol bewondering aan, of ik voortaan ff normaal wil doen ofzo.

Paar dagen later is hij het water ingelopen naar de eenden die op een laagje ijs verder op stonden, toen het de diep werd liep hij weer terug. Heb een hond nog nooit zo debiel zien lopen als toen, hij besefte blijkbaar pas heel laat dat hij wel erg koude poten daarvan kreeg en stond dus ongeveer een indianen dans te doen om ze warm te krijgen.

En hij is nog een paar keer gevallen tijdens het drinken aan de slootkant, dus als het nu gebeurt lach ik hem flink uit.
Echt zwemmen doet hij niet maar gaat wel het water in. Alleen die koude ballen is toch wel een dingetje, dan moet je vooral in het water lopen alsof je broek vol gescheten is.

Izzy is overigens nog nooit in het water gevallen en blijft ook veilig uit de buurt bij water, tenzij ze onderweg echt dorst heeft maar dan wacht ze ook net zo lang tot Maylo een stuk verderop is want die let toch nooit op en straks pleurt hij haar nog het water in.

Mijn Boerenfox heeft echt een gruwelijke hekel aan water; met regen blijft hij het liefst binnen, om over de douche nog maar te zwijgen
Ik geloof ook dat dat Boerenfox eigen is (ken er tenminste geen één die wel van water houdt )?

Ik zie boerenfoxen het ook vaak koud hebben als het slecht weer is (koud en/of nat i.c.m. wind). Met daarbij een baas die zegt dat de hond zich gewoon aanstelt als hij bibbert. Hoe dik is de vacht van een boerenfox eigenlijk?

Domor schreef:Ik zie boerenfoxen het ook vaak koud hebben als het slecht weer is (koud en/of nat i.c.m. wind). Met daarbij een baas die zegt dat de hond zich gewoon aanstelt als hij bibbert. Hoe dik is de vacht van een boerenfox eigenlijk?

Is voor een type hond natuurlijk niet te zeggen. Van ruwhaar, kort met dikke ondervacht tot ultrakort zonder ondervacht. Kan net zo goed een kwartje/scheut stafford in zitten.
Als er iets niet van regen houdt

Niko is in het begin in een kroossloot gedonderd. Die was verbolgen en heeft heel lang niet willen zwemmen.
Al jaren is het een echte waterrat, dus hij is er overheen gekomen

Uiteraard. Maar wat ik voornamelijk ken zijn die hondjes die dus inderdaad een vacht als een stafford hebben met een beetje jack russell erdoor qua vachttype.

Kou is niet zo'n probleem, daar kan hij prima tegen.

Met regen wel grappig; als ik hem dan wil gaan uitlaten blijft ie altijd in de deuropening staan en kijkt me aan alsof hij zeggen wil: "ga maar lekker alleen, ik ga wel bij de kachel liggen".
Vervolgens moet ik hem letterlijk over de drempel trekken.
Als we dan eenmaal buiten zijn geeft ie zich gewonnen en loopt gewoon maar mee

Salina en Pipra kunnen zwemmen, maar beiden haten het. Ik verwacht dat ze eerst over het water terug proberen te rennen en daarna hoogst verontwaardigd toch maar zwemmend verder gaan naar de kant.

Cayenne heeft nog nooit gezwommen. Pootje baden vindt ze leuk, maar dieper wil ze niet.

Met Pipra heb ik één keer mee gemaakt dat ze achter een speeltje aan naar een kroossloot rende. Ik brulde in schrik het commando 'wacht' en Pipra maakte een prachtige Western Sliding Stop. Achterpoten diep onder het lijfje, voorpoten laag gestrekt. Daarna keek ze om waarom ik dit had geroepen, keek even terug naar de sloot (die nu waarschijnlijk herkenbaar nat rook) en draafde relaxt mijn kant op. Speeltje hebben we daarna met een omweg opgehaald aan de andere kant van de sloot.

Heerlijk, al die verhalen! Het wisselt duidelijk per hond. Sommige doen of het gepland was (daar hoort Elco ook bij), andere gaan ongeveer dood als het ze overkomt. En alles er tussenin. Ga vooral door met verhalen posten!

Mika is een keer de bocht uitgevlogen, zo de sloot in
En Mika haat water, ze was zo zielig! Ze liep als een geslagen hond mee naar huis, staart tussen haar poten, oren laag. Water is stom.

Haha, geweldig gezicht dat soort dingen

Kaya was een echte waterrat, haar is dit nooit overkomen, maar ik weet zeker dat ze gewoon in het water was gebleven en lekker
gepoedeld had.

Puchu heeft als jonge hond ook het kroos aangezien voor vaste grond, hij haat water dat verder komt dan zijn buik en wist niet
hoe snel hij eruit moest komen, als door een wesp gestoken dus Daarna helemaal uitschudden, gek rennen, rollen en de hele zooi.

Morris houdt heel erg van rollen en er is hier veel water in de buurt. Oftewel... hij kukelt nog wel eens de plomp in De kop die hij dan trekt is onbetaalbaar maar hij herstelt dan al snel en klimt er dan maar weer uit.
Het vele water hier was wel de reden waarom ik echt wou dat hij leerde zwemmen. Hond die we vroeger hadden was bang voor water, liep nog geeneens door een regenplas. Toen hij een keer het water inviel bleek hij ook totaal niet te kunnen zwemmen bleef wat onnozel met zijn voorpoten maaien, maar hele achtereind zakte meteen naar beneden. Hij zakte steeds dieper weg. Dan sta je toch wel even raar te kijken. Was een flinke hond dus het was nog een hele toer hem weer op de kant te krijgen. Dat wil ik nooit weer!

Mijn eerste teckel (langhaar) heeft als jonge hond ook eens de kroos vergissing gemaakt. Ze kwam direct weer de kant op maar vond het blijkbaar een mooie ervaring want ze ging als een gek rondrennen om zich nog een paar keer 'te vergissen' en in de sloot te vallen. Ik liet haar samen met vrienden uit die een keurige poedel hadden die niet van het pad afweek. De teckel zag er na afloop uit als een groen drekmonster. Die verbijsterde blikken van de vrienden kan ik mij nog zo voor de geest halen

Wat wel jammer was dat ze hierna thuis ook wel regelmatig rennend door de tuin 'per ongeluk' in de vijver viel (en dan opgewonden en kletsnat binnen komen rennen en de bank op vliegen) of ze viel geheel per ongeluk in moddersloten waar ze eigenlijk niet in mocht

Een keer gehad met Mitzi. We lopen wel eens langs de Maas en aan de normale oever is het een stukje ondiep. Ik zeg normale oever omdat de Maas nog wel eens een stuk hoger komt te staan als het veel heeft geregend en het ijs in de bergen gesmolten is, zoals de afgelopen weken. Zodanig hoog dat zelfs de helling aan de over helemaal onder water staat, waardoor er dus geen sprake is van een ondiep stuk aan de oever maar gelijk de diepte in. Je voelt 'm al aankomen hè?

We waren naar de oever gelopen zoals altijd en Mitzi, die normaal amper met haar pootjes het water in gaat maar wel graag langs de rand snuffelt, had opeens het idee gekregen dat ze die twee eenden daar in het water wel ff op kon gaan jagen. Dus ze neemt een sprong én hup zo het water in!

Mitzi zó verbaasd. De eenden waren direct vergeten en snel klauterde ze het water uit. Ik vond het natuurlijk zéér sneu voor het arme kindje en stond haar totaaaaal niet uit te lachen. Overigens zat ze vast met de flexi aan haar tuig dus ze kon niet zomaar de Maas in verdwijnen of zo hoor. Maar was wel blij dat ik haar vast had, heb haar verder nog nooit zien zwemmen.

Pupje Frodo moest van de week om bij de auto te komen over een flinke plas heen springen wat een beetje verkeerd ging. Hij belandde er midden in dat smoeltje, onbetaalbaar maar hij had er verder niks van dus ik verwacht wel dat hij zwemmen leuk gaat vinden.