Het HondenForum

Sinds Boomer zo ziek was dat hij niet meer kon lopen een dag is hij veranderd qua gedrag..

Eerst dacht ik dat hij depressief was door alle veranderingen, nu begin ik te denken dat het een TIA was of iets..

Hij heeft een periode echt ontzettend veel gedronken en was ontzettend op eten, zowel voor als na die periode, maar dat is over.
Wat echter wel blijft is dat hij soort van onbetrouwbaar is geworden.
Ik kon altijd zeggen; als jij dit doet, reageert hij zo.
Dat is nu niet meer.

Hij heeft een korter lontje. Hij is niet meer op eten, is nog steeds ontzettend lief voor ons, voor Juma en voor wie hij kent, maar hij is een stuk minder makkelijk met anderen geworden. En hij was al een eenkennig beest
Aan de andere kant is hij naar sommige vreemden veel kroeleriger (is dat nederlands?) geworden, maar naar kinderen kan hij soms ineens happen. Wel altijd in de lucht, maar toch.
Op een schoolplein staan, wat hij geweldig vond sinds een jaar of 6, is weg. Hij trekt dat niet meer en dus doe ik het ook niet meer. Hij gaat dus niet meer mee Elyna ophalen.
Komen er kinderen spelen? Prima, maar hij blijft uit de buurt.
Rennende kinderen was nooit een probleem, nu hapt hij als ze langs komen. Vreemden die hem willen aaien ontweek hij altijd, nu is het of kroelen en tegen de benen duwen voor aandacht, of happen in de lucht.
In het donker is het overigens erger, dan snapt hij het allemaal niet meer lijkt het.
Hij kan 's avonds niet meer loslopen, want hij raakt mij kwijt. Ook als ik hetzelfde rondje als altijd loop, dan is hij ineens aan de andere kant van de flat en komt ook echt niet terug om te kijken of ik daar ben.

Soms vind ik het lastig, ik hou hem bij heel veel weg, maar aan de andere kant; het is zoals het is en ik ben blij dat hij er nog is!

Maar toch, is dit iets dat 'normaal' is? Kan zoiets gebeuren na een TIA? Of is het toch iets anders geweest?

Ik denk ook meteen aan verslechterd zicht...

Frolic schreef:Ziet hij nog wel goed?

Dat vroeg ik me ook gelijk af.

of gewoon 'de leeftijd' ?

Geen idee, hij loopt nergens tegenop, maar hoe kan ik dat eenvoudig checken?
Valt me wel op dat hij een nootje dat op de grond valt ofzo gewoon 'niet ziet', hij liep er 6x overheen, maar ik dacht dat hij z'n neus gewoon niet gebruikte.

Sas schreef:of gewoon 'de leeftijd' ?

1 augustus wordt hij 'pas' 11, maar ja, dat zegt niets, want hij heeft altijd wel wat.

Als ik het lees, denk ik ook aan verminderd zicht of verminderd gehoor. Dat zou waarschijnlijk een groot deel van het gedrag kunnen verklaren.

M@rleen schreef:Geen idee, hij loopt nergens tegenop, maar hoe kan ik dat eenvoudig checken?
Valt me wel op dat hij een nootje dat op de grond valt ofzo gewoon 'niet ziet', hij liep er 6x overheen, maar ik dacht dat hij z'n neus gewoon niet gebruikte.

Sas schreef:of gewoon 'de leeftijd' ?

1 augustus wordt hij 'pas' 11, maar ja, dat zegt niets, want hij heeft altijd wel wat.

nou mijn hond van 10 is ook anders dan vroeger en houdt bijv. veel minder van drukte. Spelende kinderen zou zij nu ook verschrikkelijk vinden haha, die zondert zich dan zelf af. Prima.

Ik moet denken aan pijn. Pijn kan voor aanhankelijkheid zorgen en ook voor het onverdraagzame naar (drukke) kinderen.

Ik zou zeggen ouderdom en daardoor verminderd zicht. Joris heeft het ook. Merk je zo eigenlijk weinig van, maar het viel me voor het eerst op toen hij nog eens een rondje behendigheid deed en de hoogte van de sprongen niet meer kon inschatten. Hij lijkt er wel weer toleranter door geworden naar andere honden.

Een Tia lijkt me niet. Biry heeft een TIA of GVS aanval gehad en dat was heel erg duidelijk te merken op dat moment, dus lijkt me niet dat dat onopgemerkt blijft.

Ik vermoed ook verminderd zicht en/of gehoor en daardoor vanuit onzekerheid of schrikken sneller geneigd zijn hap te zeggen. Zeker bij een hond die toch al wat eenkennig is aangelegd kan verminderde functie van deze zintuigen tot dergelijk gedrag leiden. Ik herken enkele dingen die je schrijft bij Cyntha en die heeft zeker geen GVS of TIA gehad. In het begin dacht ik dat ze misschien begon te dementeren, maar inmiddels is het duidelijk dat haar koppie echt nog wel helder is en het veranderde gedrag komt doordat vooral haar ogen inmiddels behoorlijk slecht zijn. Cyntha compenseert steeds meer met haar neus. Ik heb mezelf aangeleerd haar duidelijker in bescherming te nemen tegen bijvoorbeeld op ons af rennende honden of kleine kinderen die naar haar toe waggelen voor een aai. In het donker blijf ik dichter bij haar in de buurt omdat ze me anders niet meer kan zien en dan ongerust wordt. Als ze vast ligt te slapen lijkt ze tegenwoordig niets meer mee te krijgen van geluiden om haar heen. Oppassen dus dat je dan niet per ongeluk tegen haar kussentje aanknalt want dan kan ze schrikken. Cyntha is niet het type dat dan snel van zich af zal happen maar ik houd er dus wel rekening mee zodat ze niet of zo min mogelijk in dergelijke situaties komt.

Ik zou eerst oren en ogen uitsluiten voor je hem direct meer 'onbetrouwbaar' vindt. Natuurlijk uit zich dat zo, maar het zou me niet verbazen als er iets medisch een oorzaak van is.

Oren en ogen laten controleren en pijn laten checken.
De reactie die hij geeft kan aan ogen of oren liggen, maar kan ook heel goed (nog meer misschien?) aan pijn liggen en daardoor angst voor (meer) pijn.
Daarbij is 11 jaar ook wel een leeftijd dat ze minder flexibel kunnen worden en/of een beetje gaan dementeren.

Plotselinge "onbetrouwbaarheid" heeft een reden.

Ik ben hoe dan ook blij dat hij er nog is.
Ook op mij komt het over als onzekerheid wegens minder goed functionerende zintuigen.

M@rleen schreef:Geen idee, hij loopt nergens tegenop, maar hoe kan ik dat eenvoudig checken?
Valt me wel op dat hij een nootje dat op de grond valt ofzo gewoon 'niet ziet', hij liep er 6x overheen, maar ik dacht dat hij z'n neus gewoon niet gebruikte.

Een hond ziet heel kort bij sowieso slecht. De laatste 50cm is echt meer op geur dus dat nootje niet zien zegt niet veel.

Gewoon door een specialist laten controleren als je het zeker wil weten.

ranetje schreef: Plotselinge "onbetrouwbaarheid" heeft een reden.

Ben ik compleet met je eens, de scheiding ligt echter vrijwel precies bij die aanval of wat het geweest is. Zowel een tijdje daarvoor als een tijdje daarna is hij ontzettend op eten geweest, compleet met 'inbreken' en uit je handen pakken.
Maar de rest is allemaal vrijwel direct daarna geweest.

De Da heeft hem heel goed gecontroleerd, hij heeft een week heel sterke pijnstillers gehad, maar er was geen verschil tussen wel of geen pijnstillers.

Ik ga hem nog eens laten controleren.
Los daarvan heb ik nu, dankzij de reacties, ook het idee dat hij slechter ziet. Als hij met Rick buiten is, ziet hij mij niet aan komen lopen. Ik fluit hem, hij gaat staan zoeken en blijft mijn richting opkijken, maar herkent me pas op 2 meter afstand. De andere 2 hebben mij al veel eerder gezien en staan dan enthousiast te doen aan het einde van hun lijn

M@rleen schreef:

ranetje schreef: Plotselinge "onbetrouwbaarheid" heeft een reden.

Ben ik compleet met je eens, de scheiding ligt echter vrijwel precies bij die aanval of wat het geweest is. Zowel een tijdje daarvoor als een tijdje daarna is hij ontzettend op eten geweest, compleet met 'inbreken' en uit je handen pakken.
Maar de rest is allemaal vrijwel direct daarna geweest.

De Da heeft hem heel goed gecontroleerd, hij heeft een week heel sterke pijnstillers gehad, maar er was geen verschil tussen wel of geen pijnstillers.

Ik ga hem nog eens laten controleren.
Los daarvan heb ik nu, dankzij de reacties, ook het idee dat hij slechter ziet. Als hij met Rick buiten is, ziet hij mij niet aan komen lopen. Ik fluit hem, hij gaat staan zoeken en blijft mijn richting opkijken, maar herkent me pas op 2 meter afstand. De andere 2 hebben mij al veel eerder gezien en staan dan enthousiast te doen aan het einde van hun lijn

Dan zal het geen pijn zijn.
Heeeeeeeeeel misschien angst voor pijn, maar dat moet dan ergens vandaan komen.

Ogen en/of oren lijken meer voor de hand te liggen.
Als dat klopt kijken of je nog iets kunt doen aan vergroten van het zelfvertrouwen.
Tenzij dementeren ook om de hoek komt kijken.
Dan wordt het moeilijk.

ranetje schreef:

M@rleen schreef:

ranetje schreef: Plotselinge "onbetrouwbaarheid" heeft een reden.

Ben ik compleet met je eens, de scheiding ligt echter vrijwel precies bij die aanval of wat het geweest is. Zowel een tijdje daarvoor als een tijdje daarna is hij ontzettend op eten geweest, compleet met 'inbreken' en uit je handen pakken.
Maar de rest is allemaal vrijwel direct daarna geweest.

De Da heeft hem heel goed gecontroleerd, hij heeft een week heel sterke pijnstillers gehad, maar er was geen verschil tussen wel of geen pijnstillers.

Ik ga hem nog eens laten controleren.
Los daarvan heb ik nu, dankzij de reacties, ook het idee dat hij slechter ziet. Als hij met Rick buiten is, ziet hij mij niet aan komen lopen. Ik fluit hem, hij gaat staan zoeken en blijft mijn richting opkijken, maar herkent me pas op 2 meter afstand. De andere 2 hebben mij al veel eerder gezien en staan dan enthousiast te doen aan het einde van hun lijn

Dan zal het geen pijn zijn.
Heeeeeeeeeel misschien angst voor pijn, maar dat moet dan ergens vandaan komen.

Ogen en/of oren lijken meer voor de hand te liggen.
Als dat klopt kijken of je nog iets kunt doen aan vergroten van het zelfvertrouwen.
Tenzij dementeren ook om de hoek komt kijken.
Dan wordt het moeilijk.

Volgens een eerder onderzoek, zo'n half jaar geleden, zou hij vervroegd aan het dementeren zijn.
Ik weet het niet, maar ik neem sowieso het zekere voor het onzekere en breng hem niet in situaties die hij nu niet trekt. In plaats van dat doe ik andere dingen met hem, zoals lekker zwemmen. Dat blijft hij geweldig vinden. En wil iemand 'm aaien? Alleen als ik het ook doe. Dan is het altijd prima voor hem.

M@rleen schreef:Volgens een eerder onderzoek, zo'n half jaar geleden, zou hij vervroegd aan het dementeren zijn.
Ik weet het niet, maar ik neem sowieso het zekere voor het onzekere en breng hem niet in situaties die hij nu niet trekt. In plaats van dat doe ik andere dingen met hem, zoals lekker zwemmen. Dat blijft hij geweldig vinden. En wil iemand 'm aaien? Alleen als ik het ook doe. Dan is het altijd prima voor hem.

Nou ja, dat zou veel kunnen verklaren.
Krijgt hij er ook medicatie voor of is dat alleen geconstateerd?

Goed dat je hem beveiligd tegen situaties die hij niet trekt