Het HondenForum

Ach ja, waarom ook niet, mijn verhaal op het hondenforum. Misschien hebben de lezers nog waardevolle tips of is het een steuntje in de rug voor andere hondenbazen die kampen met hetzelfde probleem. Al is de oplossing die ik uiteindelijk heb gevonden misschien niet de oplossing waar je als hondenbezitter op hoopt, als je tot over je oren in dit probleem zit. Ik deel hem toch, wie weet heeft iemand er baat bij, mijn oplossing voor verlatingsangst.

Ik ben sinds een half jaar de baas van Bowie. Een vrolijke grote zwarte vuilnisbak uit Portugal, van bijna 1 jaar oud. Geboren als zwerfhondje in een Portugese rioolbuis, vrij snel daarna liefdevol opgevangen samen met z’n moeder en z’n vier zusjes bij een Nederlands echtpaar in Portugal. Hier heeft hij bijna een half jaar gewoond en in die periode is hij verwend en vertroeteld. Hij is qua liefde en aandacht denk ik niets tekort gekomen, maar helaas heeft hij ook nooit geleerd om alleen te zijn.
Na een half jaar zijn moeder en pups naar Nederland gekomen, Bowie heeft een weekje in een Nederlandse asiel gezeten en is daarna bij mij en mijn vriend komen wonen. So far so good, we zijn stapelgek op onze grote vriend, er is alleen één groot probleem. Bowie kan niet alleen zijn.

Zodra hij alleen is, raakt hij in blinde paniek. Hij blaft, joelt, huilt als een wolf, hijgt, kijkt, holt en blaft, blaft, blaft, blaft en blaft. En dat is in een gehorige tussenwoning niet handig. Want het geeft echt overlast, eens te meer omdat Bowie een grote vent is met een hele luide harde blaf.

Gelukkig hoeft Bowie niet vaak alleen te zijn, want ik heb samen met mijn collega een eigen bedrijf, we werken vanuit huis en Bowie gaat gewoon mee naar kantoor waar hij zich uitermate goed vermaakt met de honden van mijn collega. Maar er zijn natuurlijk altijd momenten dat je een keer een afspraak buiten de deur hebt. Of dat je gewoonweg een keer boodschappen moet doen. En dan kan ik hem niet alleen laten. Gelukkig is er een trouwe club met vrienden en familieleden waar ik hem even een uurtje of een middag naartoe kan brengen. Dat heb ik de eerste maanden regelmatig gedaan, maar dat werd voor mij onhoudbaar. Ik wil mensen niet continue tot last zijn of om een gunst vragen. Dus we zijn aan de slag gegaan met zijn verlatingsangst.

Alles passeerde de revue. De feromonenverdamper, stressless poeders en pillen, trainen met een bench en trainen zonder bench, in huis, buiten huis, met 10 seconde alleen, tot een halve minuut, naar een minuutje. In dezelfde kamer of juist in een andere kamer, we hebben een hondentrainster in de arm genomen die meerdere keren bij ons thuis is geweest om te helpen, we probeerden hem minder afhankelijk te maken, consequent blijven, veel spelen, radio aan, warme kruikjes, gedragen t-shirts, gordijnen dicht, gordijnen juist open, de goed gevulde kong, een nieuwe kluif, via de achterdeur eruit of juist via de voordeur, routines verbreken of juist duidelijk uitvoeren. Ik heb zelfs in een wanhopig moment – u zult mij er hier op het forum om verketteren – een blafband gekocht. Maar maakt u zich geen zorgen, het ding is niet gebruikt, want ik wil het niet, ik wil hem niet straffen omdat hij bang is. Dus de blafband bleef ongebruikt en het probleem bleef. Soms ging het even goed, lukte het een minuutje, zelfs een keer drie, maar dat waren eenmalige toevalstreffers. Als ik weg ga neem ik hem op, met twee camera’s, om te zien wat hij doet. Wat ik zie als ik de beelden terugkijk is dramatisch. De hond is in blinde paniek en letterlijk doodsbang zodra hij alleen is.

Ik heb documentaires gekeken over verlatingsangst, you tube afgespeurd, alles gelezen wat er maar over geschreven is, maar Bowie kan niet alleen zijn. ‘Hij is er gewoon nog niet aan toe, en misschien is hij er wel nooit aan toe’ waren de bemoedigende woorden van de hondentrainster. En het gekke is (hoewel je dat juist wel vaker leest bij honden met verlatingsangst) het is echt de allerleukste hond ter wereld. Bowie is lief, soms braaf, enthousiast, grappig en heel sociaal. Hij is geen angstige hond, kan goed met andere honden en met mensen overweg, is niet dominant, je kunt hem overal mee naartoe nemen, hij is niet snel zenuwachtig. Het is echt een fantastisch beest.

Maar als je niet even tien minuten naar de supermarkt kunt en zelf ook wanhopig begint te worden omdat er geen enkele vooruitgang in zit, je continue met je hond moet lopen leuren en de angst blijft dat dit nooit meer overgaat, dan wil je het wel eens vergeten. Dat het zo’n leuk beest is. Gelukkig is er een oplossing gekomen waar zowel Bowie als wij heel gelukkig van worden. De dagopvang!

Bowie gaat nu 1 of 2 dagen in de week naar een speciale dagopvang voor honden. Op dagen dat ik afspraken buiten de deur heb, breng ik hem ’s ochtends en aan het einde van de werkdag haal ik hem weer op. Hij vindt het fantastisch. Het is een geweldig pension waar veel honden komen en hij kan er helemaal hond zijn. Vanaf de eerste dag gaat hij huppelend naar binnen en komt hij enthousiast (en doodmoe) weer mee naar huis. Maar het belangrijkste, het geeft mij zoveel lucht en rust, waardoor ik weer van hem kan genieten. Ik ben nu niemand meer tot last, Bowie heeft het naar zijn zin en er is rust in de tent. Bowie mag zijn wie hij is, een hond die alles goed vindt, áls hij maar mee mag, áls hij maar niet alleen hoeft te zijn. En dus mag hij mee, hoeft hij niet alleen te blijven. En op momenten dat hij een keer niet mee kan, dan is daar de dagopvang (en staan er nog steeds vrienden en familieleden klaar die gelukkig ook graag op hem passen).

Maar de belangrijkste les voor mij was dat ik in het begin zo mijn best heb gedaan om Bowie te veranderen, of in ieder geval zijn gedrag te veranderen. Maar uiteindelijk is het niet Bowie die veranderd is, ik ben veranderd. Ik moest het beeld los laten dat je met een hond best wel een paar uur weg kan (dat kan met de meeste honden gelukkig wel, maar met Bowie nou eenmaal niet). Ik moest mijn beeld van hoe mijn leven met hond eruit zou zien, aanpassen. En ik moest leren accepteren dat Bowie nou eenmaal is zoals hij is; een fantastische hond die niet alleen kan zijn.

En misschien komt het ooit nog wel goed, met z’n verlatingsangst. Misschien breekt er een dag aan dat hij er opeens wel aan toe is om even alleen te zijn. Over een paar maanden, een paar jaar. Ik hoop het, dat zou mooi zijn. Maar misschien komt die dag ook wel nooit. En dan is het ook goed. Want het is goed, zoals het is en Bowie mag zijn wie hij is. Met dank aan de dagopvang!

Ik heb er ook zo een. Nou, eigenlijk twee maar de oudste kan het alleen niet in het nieuwe huis. Bij mijn vader thuis kan hij het wel.
Gelukkig kunnen de honden bij ons wél alleen in de auto blijven. Dan zijn ze rustig. Enige nadeel is dat de zomer er nu weer aankomt en het dan niet meer kan..
En hebben we goede achtervang bij vrienden en bij mijn vader als we een weekendje weg willen ofzo.

We hebben het ook maar geaccepteerd

Jarah kan sinds mijn man niet meer werkt niet meer alleen blijven, wij hebben het ook geaccepteerd.

We gaan niet meer samen op visite. We gaan nu overal apart heen. Niet leuk, maar ach er zijn ergere dingen.

of een hond erbij nemen, zou dat schelen?

Ik dacht ook een hond erbij, misschien helpt dat? Is ook niet altijd een oplossing maar omdat het op de opvang wel goed gaat is het misschien een optie.

Ja een hond erbij, het zou mogelijk kunnen helpen, maar het voelt niet goed. Want ik zou er alleen maar een hondje bijnemen in de hoop dat Bowie niet meer angstig is - en niet omdat ik graag een tweede hond wil. Het zogenaamde 'hondje dat alles goed moet maken' dat kan ik zo'n beest niet aan doen. En stel dat Bowie net zo angstig blijft, dan ga ik het dat nieuwe hondje misschien wel kwalijk nemen. Of dat je een hond krijgt die óók verlatingsangst heeft, of dat Bowie hem aansteekt met z'n angst.... dan ben ik verder van huis. Want één hond kan ik nog wel onderbrengen bij familie en vrienden, maar twee.

Het hoeft ook zeker geen oplossing te zijn. Ik heb 3 honden waarvan er 1 verlatingsangst heeft. Die hecht niet zo aan de andere honden maar wel aan ons. Het is een erg lastig probleem. Heb er ook geen kant en klare oplossing voor helaas. Bij sommige honden helpt een andere hond wel. En omdat die van jou bij de opvang niet moeilijk doet zou je denken dat het wel eens kon helpen. Maar als je er zelf geen hond bij wilt houd het op natuurlijk.

I

Prima oplossing toch! Je zou evt een 2e hond als opvanger kunnen nemen? als het niet werkt dan niet en zo wel dan hou je hem lekker

Goed dat je het deelt en wat fijn dat jullie een oplossing hebben gevonden in de vorm van dagopvang

Baas van Bowie schreef:Ja een hond erbij, het zou mogelijk kunnen helpen, maar het voelt niet goed. Want ik zou er alleen maar een hondje bijnemen in de hoop dat Bowie niet meer angstig is - en niet omdat ik graag een tweede hond wil. Het zogenaamde 'hondje dat alles goed moet maken' dat kan ik zo'n beest niet aan doen. En stel dat Bowie net zo angstig blijft, dan ga ik het dat nieuwe hondje misschien wel kwalijk nemen. Of dat je een hond krijgt die óók verlatingsangst heeft, of dat Bowie hem aansteekt met z'n angst.... dan ben ik verder van huis. Want één hond kan ik nog wel onderbrengen bij familie en vrienden, maar twee.

Als je een stabiele, volwassen hond erbij neemt, die laat zich dan echt niet beïnvloeden door het hysterische gedrag als jullie weg zijn van Bowie. Het is terecht dat je opmerkt dat de verlatingsangst van Bowie niet hoeft te verdwijnen door de komst van een 2e hond.
Ik zou echter veel te nieuwsgierig zijn om het zo te laten. Dus ik zou een hond charteren van vrienden of kennissen waar Bowie goed mee overweg kan en dan vragen of die hond 1-2 dagen mag blijven om het eens uit te proberen . Aangezien de dagopvang 's avonds en in het weekend gesloten is, zou je dan gewoon altijd een oplossing hebben.