Het HondenForum

Goed, dat Malou bang is voor knallen is vorige week wel duidelijk geworden. Dat ik daar wat mee moet, is me ook wel duidelijk geworden. Maar hoe ik dat nou aan moest pakken was me nog niet helemaal duidelijk.

Gisteren liep ik met haar in het dorp om eens te kijken hoe ze reageerde op het dorp dat op stelten stond vanwege een wielerronde. Vanaf een afstandje met haar en Shib wat rondgekeken en dat vindt ze allemaal prima. Toen er een heel stuk verderop een vuurwerkknal was, vond ze dat spannend maar keek gelijk op naar mij, koekje erin en we konden doorlopen. Daarna liepen we langs de straat en kwamen er tanks voorbij gereden die toch ook een pokkeherrie en een soort knallen maakten, dat was wat spannend, logisch want ze kwamen op een paar meter voorbij gereden en toen ik haar een meter extra uitwijkruimte gaf, was dat ook prima.

Ik was ositief verrast en optimistisch gestemd, zeker vanwege die vuurwerkknal.

Toen vanmorgen.....

Wandelen in het bos vlakbij. In het verleden heb ik daar wel vaker knallen gehoord, volgens mij zit er aan de rand van het bos een schietterrein. Maar ik had al weken niks meer gehoord dus heb er ook eigenlijk niet bij stil gestaan dat dat weer eens zou kunnen gaan gebeuren.
Er kwamen inderdaad knallen en toen zag ik Malou exact dezelfde reactie geven als vorige week toen ze weg was gerend. Ze verstijfd, staart gaat tussen de poten, kijkt 1 seconde naar mij en wil het op een rennen zetten. Ditmaal zat ze gelukkig wel aan de lijn
Op dat moment wil ze ook echt weg weg, ze probeert te rennen, al had ik de riem nu al gelijk stevig vast en was haar naar me toe aan het halen. Dan begint ze dus te steigeren. In die paar seconden had ik bedacht om haar op te tillen. Wel bewust van dat ik dan misschien haar angst zou kunnen bevestigen, maar toch gekozen met het idee dat ik dan wel de veilige en stabiele factor ben en zij ook dat gevoel van veiligheid kan krijgen. Sowieso was er verbaal 0,0 contact mogelijk op dat moment. Dan maar fysiek contact dus.
Met dat ik haar optil, wordt ze een stuk rustiger. Ze hangt op mijn schouders en armen, kijkt rond en ondertussen klets ik wat tegen haar aan. Na een paar minuten toch weer neergezet, want 15 kilo tillen hou ik ook niet zo lang vol. En dan wil ze toch gelijk weer weg. Ik heb daarna ook een stukje gefilmd. Dit is denk ik een minuut of 8 na de eerste knallen. Ondertussen gaan de knallen wel nog door, niet continue maar om de paar minuten wel en totdat we bijna bij de auto terug zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=wOEHfR-ynTQ
Let niet op mijn stomme gelul

Weer een paar minuten later
https://www.youtube.com/watch?v=V0FPEi7Hwjw

En weer 10 minuten later
https://www.youtube.com/watch?v=6RpEVxk_5S0

Ik heb hier natuurlijk mijn mening over, maar ik ben ook benieuwd naar jullie mening, het verloop en wat jullie zien.

Dat knallen tijdens het wandelen valt mij de afgelopen weken ook op. Lijkt op jagen. Misschien ganzen afschieten? En ja, het is steeds onverwacht op plekken waar ik het nooit gehoord heb. Eigenlijk nooit gehoord in de zomer. Lijntje er maar aanhouden en probeer die seconde dat ze je aankijkt te vangen. Optillen lijkt me niet verkeerd, misschien als die seconde uiteindelijk gecombineerd wordt met veilig optillen, bij haar het kwartje doet vallen , dat ze bij jou moet zijn. Ze is nog jong en nog niet zolang bij je. Als ik lees hoe je het doet, veel kans dat je succesvol zult zijn, al kan dat even duren.
Wel vervelend om te ervaren dat ze zo in paniek raken.

Als ze kalmeert van optillen, zou ik dat ook doen. Wil je liever niet zo lang tillen, kun je ook kijken of het helpt als je op je hurken gaat zitten en ze kan 'schuilen' tussen je benen of tegen je aan kan staan.
Wat doet ze als Shibby ook bij jou blijft staan? Wil ze dan nog steeds alleen maar weg?
Ondertussen kun je ook werken aan haar angst door bijvoorbeeld counterconditioneren, maar je leert haar dus tegelijk dat ze bij jou geruststelling en veiligheid kan vinden als ze schrikt, en dat zou ik dus ook alleen maar aanmoedigen. Ik heb dat zelf ook veel liever dan een hond die in paniek wegrent bij schrik/angst.

Kun je op grotere afstand komen dus minder harde knallen?
Zou weleens willen weten hoe ze dan reageert. Dit is echt angst staart ligt plat op dr kont en die oogjes...
Ik zou ook proberen te leren dat jij op dat moment t veilige haventje bent voor dr. Desnoods door even optillen.

Jura had het op den duur ook met vuurwerk. Staart tussen de poten en WEG willen. Ik ben toen in huis gaan oefenen met opnames van het geluid en counter conditioning. Eerst echt het geluid zo zacht dat er geen reactie te zien was van haar (alsof ze het dus niet hoort) en dat heel langzaam aan opgebouwd over een paar maanden heen. We zijn er echt heel ver mee gekomen en echt angstig is ze nooit meer geweest.

j.werkman schreef:Dat knallen tijdens het wandelen valt mij de afgelopen weken ook op. Lijkt op jagen. Misschien ganzen afschieten? En ja, het is steeds onverwacht op plekken waar ik het nooit gehoord heb. Eigenlijk nooit gehoord in de zomer. Lijntje er maar aanhouden en probeer die seconde dat ze je aankijkt te vangen. Optillen lijkt me niet verkeerd, misschien als die seconde uiteindelijk gecombineerd wordt met veilig optillen, bij haar het kwartje doet vallen , dat ze bij jou moet zijn. Ze is nog jong en nog niet zolang bij je. Als ik lees hoe je het doet, veel kans dat je succesvol zult zijn, al kan dat even duren.
Wel vervelend om te ervaren dat ze zo in paniek raken.

Ik ben ff gaan googlen en blijkbaar zit een van de grootste schietbanen van Nederland hier in de buurt. En kijkend naar de openingstijden snap ik wel waarom ik de laatste tijd niks meer had gehoord; woensdag en vrijdag vanaf 12 uur open en in het weekend vanaf 10. Ik loop daar voornamelijk doordeweeks in de ochtend en incidenteel in het weekend. Dat geeft wel redenen om mijn tijden en dagen af en toe aan te gaan passen.
Die seconde is volgens mij inderdaad cruciaal. Dit is nu de tweede keer dat ik 'm zie (en de tweede keer dat we knallen horen) dus de volgende keer ben ik daar op voorbereid en dan doe ik het denk ik gewoon weer zoals ik nu heb gedaan.
En ach, ik heb de tijd. Voordat ze kwam zei ik dat ik onder geen voorwaarde een jagende hond wilde die niet van de lijn kan en nu ze er is, maakt het me ook niet meer uit als ze de rest van haar leven aan de lijn moet.

DeDiana schreef:Als ze kalmeert van optillen, zou ik dat ook doen. Wil je liever niet zo lang tillen, kun je ook kijken of het helpt als je op je hurken gaat zitten en ze kan 'schuilen' tussen je benen of tegen je aan kan staan.
Wat doet ze als Shibby ook bij jou blijft staan? Wil ze dan nog steeds alleen maar weg?
Ondertussen kun je ook werken aan haar angst door bijvoorbeeld counterconditioneren, maar je leert haar dus tegelijk dat ze bij jou geruststelling en veiligheid kan vinden als ze schrikt, en dat zou ik dus ook alleen maar aanmoedigen. Ik heb dat zelf ook veel liever dan een hond die in paniek wegrent bij schrik/angst.

Dat optillen was puur een gok, maar het lijkt wel te werken. Stevig tegen me aan is toch veilig voor haar denk ik.
Wat mij betreft til ik haar de hele wandeling, maar zoveel spierkracht heb ik niet hahaha. Voor nu is het schuilen tussen mijn benen nog te vroeg denk ik. Zodra haar pootjes de grond raken, komt ze weer in de 'weg' modus. Maar als we wat verder komen hoop ik dat zoiets genoeg voor haar is om even die veiligheid te pakken en daarna de draad weer op te pakken.
Ik kan de volgende keer Shib ook wel eens gelijk gaan roepen. Misschien dat dat haar nog net wat extra steun geeft. Shib is in dat opzicht zo stabiel als maar kan.
Counterconditioning topic ga ik eens opzoeken, nooit eerder nodig gehad dus niet in verdiept
En of ik ook liever een hond heb die bij mij steun zoekt dan die wegrent. Malou heeft haar beschermengeltjes vorige week al verspeeld.

Heavy schreef:Ik zie wel dat ze rustiger wordt en beter te bereiken is en dus meer aandacht voor je heeft in het laatste filmpje . Laatst waren ze hier ook aan het jagen ik denk inderdaad op ganzen. Midden in ons losloopgebied . Ik heb Jip bij me geroepen en aangelijnd omdat ik bang was dat hij zou schrikken of het veld zou inrennen en geraakt zou worden .

Maar ik geef hem dan verder geen aandacht of til hem niet op maar hij is natuurlijk ook niet zo bang ik doe het meer uit voorzorg. Jammer dat ze zich niet optrekt aan Shibby die heel rustig blijft maar misschien komt dat nog ?

Dat had ik in jouw geval ook niet gedaan, dan heb je juist kans dat je angst aan gaat praten. Maar inderdaad bij een Malou die al zo angstig is..
Ik hoop dat ze uiteindelijk nog meer op Shib gaat leunen. Dat doet ze tijdens momenten dat ze iets spannend vindt wel al. Kijken wat grote broer doet en als die het goed vindt, vindt zij het ook goed. Maar dit zit vooralsnog wel dieper, dit is pure angst.

Frolic schreef:Is het vaste prik dat er zo geknald wordt? Zou het dan misschien een idee zijn om haar aan een minder lange lijn te laten zodat ze dichter bij je is op het moment van schrik en heel misschien daaruit al wat steun kan halen?
Gevoelsmatig loopt ze ten tijde van zo iets 'engs' helemaal alleen aan het eind van de riem.
Ik weet het niet hoor, herken het van geen van mijn honden, maar dat schoot even door mijn hoofd. Als ze dichterbij is dan is het net iets gemakkelijker voor haar om ervoor te kiezen om naar jou te gaan. Je kunt dan in de loop van de tijd de lijn langer maken.

Zie hierboven, het blijkt de schietbaan te zijn dus idd vaste tijden. Dan ga ik er inderdaad wel voor kiezen om een 2 meterlijn oid (2 2 meterlijnen welteverstaan voor de zekerheid ) te gebruiken om haar nog meer veiligheid te kunnen bieden.

malinois schreef:Kun je op grotere afstand komen dus minder harde knallen?
Zou weleens willen weten hoe ze dan reageert. Dit is echt angst staart ligt plat op dr kont en die oogjes...
Ik zou ook proberen te leren dat jij op dat moment t veilige haventje bent voor dr. Desnoods door even optillen.

Goed idee! Net even op google maps gekeken en volgens mij kan ik nog wel een kilometer of 2 verder komen. Even zoeken hoe ik daar de auto kan parkeren.
En het is inderdaad ook echt angst. Van binnen huil ik echt als ik haar zo angstig zie, maar het is niks om angstig te zijn, het is iets om aan te werken. Dat probeer ik tenminste wel uit te stralen.
Ik heb ook wel het idee dat dat optillen haar helpt, dus daar gaan we maar gewoon mee door. Het zal er niet uit zien, maar daar hebben we dan maar schijt aan. Dat was zelfs letterlijk vanmorgen. Ze was aan de diarree nadat ze gisteren de plasticafvalzak had weten te jatten toen ik weg was en blijkbaar zaten er vanmorgen nog wat restjes aan haar billen die vervolgens vrolijk op mijn arm zaten. Mooi is dat ook eigenlijk. Hoe je best vies van dingen kan zijn totdat er ineens belangrijkere dingen zijn dan maakt het ineens niks meer uit.

runninggirl schreef:Jura had het op den duur ook met vuurwerk. Staart tussen de poten en WEG willen. Ik ben toen in huis gaan oefenen met opnames van het geluid en counter conditioning. Eerst echt het geluid zo zacht dat er geen reactie te zien was van haar (alsof ze het dus niet hoort) en dat heel langzaam aan opgebouwd over een paar maanden heen. We zijn er echt heel ver mee gekomen en echt angstig is ze nooit meer geweest.

Ik heb altijd het idee dat het vanaf een cd niet zo echt klinkt als in het echt. Maar dat is dus niet zo als ik dit zo lees?
En binnen is natuurlijk ook compleet andere context dan buiten, hoe breid je dat dan uit?

Tnx voor de reacties en input allemaal!
Voor het eerst dat ik een hond heb die echt zó angstig is en dan merk ik dat ik toch wel onzeker word of ik het wel goed aanpak.

Heavy schreef:Hoelang is ze angstig gebleven ?

Toen we wegreden met de auto begon ze weer te ontspannen. Dat is ruim een half uur na de eerste knallen geweest.
De ergste angst begon na 10 minuten af te nemen, dat is ook het verloop wat je in de filmpjes ziet. Na ruim 20 minuten maakte ze ook echt weer contact, hetzij minimaal in vergelijking met normaal.

Ik zou idd op m'n hurken gaan, zoals DeDiana al zegt, dan kan ze veilig tussen je benen regen je aan gaan leunen voor steun, zo doe ik het bij puppen ook altijd. Optillen is ook prima, maar 15 kilo word al snel zwaar
Verder zou ik idd aan counter conditionering gaan doen, met als het even kan hulp zodat je de regie van de knallen in eigen hand heb

Shibby schreef:

runninggirl schreef:Jura had het op den duur ook met vuurwerk. Staart tussen de poten en WEG willen. Ik ben toen in huis gaan oefenen met opnames van het geluid en counter conditioning. Eerst echt het geluid zo zacht dat er geen reactie te zien was van haar (alsof ze het dus niet hoort) en dat heel langzaam aan opgebouwd over een paar maanden heen. We zijn er echt heel ver mee gekomen en echt angstig is ze nooit meer geweest.

Ik heb altijd het idee dat het vanaf een cd niet zo echt klinkt als in het echt. Maar dat is dus niet zo als ik dit zo lees?
En binnen is natuurlijk ook compleet andere context dan buiten, hoe breid je dat dan uit?

Op den duur stond het geluid van de filmpjes binnen echt heeeeel hard aan, en ze was er niet bang meer van binnen. Heb ook veel verschillende opnames gebruikt zodat je variatie krijgt. En dan buiten klonken de eerste knallen toch ver weg en bleef ik veel counter conditionen. Dus altijd blikvoer voor katten op zak gehad tijdens het opbouwen.
Ik merkte tegen die tijd dat ze de knallen veraf helemaal niet meer op reageerde. En de knallen die dichtbij waren merkte ze wel op maar zonder stress. En dat bleef ik ook trainen (we hadden echt elk weekend vanaf september wel vuurwerk in de wijk...)
Uiteindelijk is ze alleen nog voor van die gillende vuurpijlen bang als die dichtbij zijn, dat is iets waar ik dit jaar nog mee aan de slag wil. Maar we wonen nu niet meer in de stad dus het zal hopelijk ook veel minder stress geven rond oud&nieuw.

Ik zou dus op zoek gaan naar opnames van jachtgeweren (dat zijn het denk ik?) en daar gewoon in huis mee beginnen, het zal vast een heel stuk kunnen schelen.

Hou er rekening mee dat zij misschien wel verschil in knallen hoort. Pistool/geweerschot is een andere knal dan vuurwerk.

Reny schreef:Hou er rekening mee dat zij misschien wel verschil in knallen hoort. Pistool/geweerschot is een andere knal dan vuurwerk.

Niet misschien, maar zeker weten dat ze dat verschil hoort. Dat is me wel duidelijk na gisteren haar reactie op vuurwerk en vandaag op de schietbaan.

Counter conditioning topic gevonden, eens kijken of ik een geweercd of iets kan vinden en de komende maanden bezoekjes brengen aan het bos bij de schietbaan. Al zag ik vanmorgen dat ze vanaf maandag t/m 24 augustus vakantie hebben. Ook prima hoor, kan ik de riem weer eens achter haar aan laten slepen ipv stevig vast houden

Nanna schreef:Ik ben bang dat je het er nooit uit krijgt. Misschien wel een deel, maar nooit helemaal.
Ik heb meerdere honden gehad met knalangst en allemaal hebben ze dat een leven lang volgehouden.

Ik heb ook echt niet de illusie dat dit er helemaal uit gaat.
Als ik haar alleen al zo ver kan krijgen dat ze naar mij toe komt in plaats van wegwegweg te willen, ben ik meer dan tevreden

Nanna schreef:

Shibby schreef:

Nanna schreef:Ik ben bang dat je het er nooit uit krijgt. Misschien wel een deel, maar nooit helemaal.
Ik heb meerdere honden gehad met knalangst en allemaal hebben ze dat een leven lang volgehouden.

Ik heb ook echt niet de illusie dat dit er helemaal uit gaat.
Als ik haar alleen al zo ver kan krijgen dat ze naar mij toe komt in plaats van wegwegweg te willen, ben ik meer dan tevreden

Ja, dat had ik ook wel gewild Maar helaas slaat op het moment van schrik de vluchtdrift in volle hevigheid toe. Het is mij nooit gelukt om ze naar mij te laten rennen ipv van me af

Ik gebruik tussendoor mijn maat 43 ook niet

Shibby schreef:

Nanna schreef:Ik ben bang dat je het er nooit uit krijgt. Misschien wel een deel, maar nooit helemaal.
Ik heb meerdere honden gehad met knalangst en allemaal hebben ze dat een leven lang volgehouden.

Ik heb ook echt niet de illusie dat dit er helemaal uit gaat.
Als ik haar alleen al zo ver kan krijgen dat ze naar mij toe komt in plaats van wegwegweg te willen, ben ik meer dan tevreden

Misschien een cd vinden met pistoolknallen

Ik lees even mee. Triss kan exact zo reageren, maar dan niet op knallen maar van uit hun plaat gaande Chiwawa's (hoe schrijf je dat eigenlijk ) en hussels. Niet meer te kalmeren, wel een koekje aan willen pakken, maar verder alleen maar naar huis willen. Toevallig zojuist weer een keer, twee chi's die stonden te gifbekken aan de lijn waar we langs moesten, en Triss schoot helemaal in de stress, wilde nog maar 1 ding en dat was naar huis. Al het andere was daarna ook weer eng. Ook een in de verte blaffende hond

Nanna schreef:Ik kan knal CD's draaien tot ik blauw zie, ik krijg nul reactie.
Ze geloven dat wel.
Maar hoort Glenn buiten maar één knalletje, dan kan ik hem al aanlijnen want bij de volgende knal is ie weg.

Kom ook hier in het bos wandelen! Ik ga het feit dat de schietbaan hier vlakbij is maar gewoon benutten

Nanna schreef:

Shibby schreef:

Nanna schreef:Ik ben bang dat je het er nooit uit krijgt. Misschien wel een deel, maar nooit helemaal.
Ik heb meerdere honden gehad met knalangst en allemaal hebben ze dat een leven lang volgehouden.

Ik heb ook echt niet de illusie dat dit er helemaal uit gaat.
Als ik haar alleen al zo ver kan krijgen dat ze naar mij toe komt in plaats van wegwegweg te willen, ben ik meer dan tevreden

Ja, dat had ik ook wel gewild Maar helaas slaat op het moment van schrik de vluchtdrift in volle hevigheid toe. Het is mij nooit gelukt om ze naar mij te laten rennen ipv van me af

Bij mij komen ze alle drie naar me toe bij schrik, en Mila is ook echt panisch voor vuurwerk en knallen. Maar ik hoef echt niet bang te zijn dat ze wegrent: ze komt direct naar me toe en blijft aan me vast plakken tot ze weer wat gekalmeerd is. Daar heb ik verder niets bijzonders voor gedaan, maar haar wel altijd geholpen/gesteund als ze schrok of ergens bang van was.

tycha schreef:Ik lees even mee. Triss kan exact zo reageren, maar dan niet op knallen maar van uit hun plaat gaande Chiwawa's (hoe schrijf je dat eigenlijk ) en hussels. Niet meer te kalmeren, wel een koekje aan willen pakken, maar verder alleen maar naar huis willen. Toevallig zojuist weer een keer, twee chi's die stonden te gifbekken aan de lijn waar we langs moesten, en Triss schoot helemaal in de stress, wilde nog maar 1 ding en dat was naar huis. Al het andere was daarna ook weer eng. Ook een in de verte blaffende hond

Dat herken ik ook van Mila, die was als pup ook héél gevoelig voor blaffende honden en honden die ruzie maakten. Mila is altijd wel ontzettend speels geweest (en nog steeds) en door op een afstandje lekker met haar te gaan spelen als er ergens blaffende honden waren, is ze daar heel snel overheen gekomen.

Toevallig had ik het speeltje nog in mijn zak van de training, maar ook die wilde ze niet Zelfs niet toen we op het veldje waren waar ze normaal altijd even haar dolle minuten heeft en rond rent. Gelukkig weet ik wel dat het maar tijdelijk is en ze de volgende wandeling weer normaal doet. Blaffende honden vind ze sowieso niet leuk, maar vanmiddag bij de reddingshonden training ging ze gewoon maar mee doen en ook zitten blaffen. Maar krijsende kleine hondjes vindt zo volgens mij nog erger dan knallen en onweer.

Even gekopieerd van Facebook

Toch weer naar het knalbos gegaan da's namelijk het rustigste bos in het weekend qua honden.
Dus ik dacht heel slim we lopen van de knallen weg (die er het eerste kwartier nog niet waren). Maarja als je er van weg loopt moet je ook weer terug, daar had ik even niet bij stil gestaan :s
Nu wel het kritieke punt gevonden waar ze ze dusdanig zacht hoort dat er geen reactie komt van haar. Daar gaan we over een paar weken counterconditioneren (Y)
Én ik heb haar zover gekregen dat ze na een klein stukje lijn inhalen naar me toe kwam gerend en dat heel flink kunnen belonen
Sowieso de hele wandeling contact kunnen houden en continue kunnen belonen voor aandacht voor mij. <3

En nog even een toevoeging:
Ze was sowieso relaxter dan gisteren. Nu met momenten meer een gestrest dan een zeer angstig hondje. Staartje zat ook minder tegen haar kont geplakt. Nu waren we ook toen de knallen om 10 uur begonnen verder weg dan gisteren, dat zal zeker meespelen. Maar ik denk dat een stukje exposure bij haar ook werkt.
Positief is ook dat ze de knallen niet linkt aan het bos. Ze kwam net zo vrolijk en blij het bos in als alle andere keren.

De komende weken kunnen we sowieso gewoon ontspannen wandelen, want de schietbaan is t/m 24 augustus met vakantie
Daarna gaan we vanaf het kritieke punt oefenen met counterconditioneren en aandacht voor mij.

Dus ondanks een stomme gedachtengang van mij vanmorgen, een positieve update

O, mooi! Fijn dat je het daar ook op de juiste afstand kunt gaan oefenen

Fijn dat dit lijkt te werken. Idd heel langzaam dichterbij gaan komen.

Dat doe ik ook met Kai, zo gauw die in de paniekstand gaat, pak ik hem op.
Ik heb hier in het begin wel steeds bij benoemd wat ik ging doen. "Zal ik je dat tillen?"
Na een paar weken merkte ik dat hij naar me keek voor hij in paniekstand schoot. Je zag hem denken: Til jij?
Ja. dat doe ik.
Hij kan er altijd op vertrouwen dat als hij het "vraagt" dat ik hem optil.
Dit heeft hem tot nu toe heel erg geholpen, en hij "vraagt" steeds minder om te tillen.
( hij kan situaties niet altijd inschatten natuurlijk, dan vraag ik het even. "zal ik je tillen" en dan gaat hij zitten.

Zojuist: ze hoort een knal, schiet langs me af, bedenkt zich 4 meter verderop, draait om en komt zo m'n armen in gerend

De laatste 1,5 week zag ik al veel vooruitgang. Minder complete paniek en sneller herstellen.
Inmiddels heb ik zo goed als helemaal duidelijk hoe het proces is en wat mijn acties moeten zijn en hoeveel tijd ik daar voor heb, het is echt secondenwerk. Zodra ze de knal hoort heb ik 1,5 seconde om door m'n knieën te gaan, haar te roepen en een beloning in m'n hand te hebben. Dan komt ze en heb ik minder dan een seconde kans om haar te pakken aan haar tuig.
Gister was ik dus net te laat met pakken, maar na druk op de riem kwam ze terug en kon ik haar alsnog pakken.
Vanmorgen was ik dus nét te laat met door m'n knieën gaan waardoor ze langs me af schoot, maar zich deze keer dus zelf bedacht zonder dat de riem strak stond.

Ik til haar altijd op als ik haar heb, druk haar heel stevig tegen me aan, praat geruststellend tegen haar en zet haar 100/300 meter verderop weer neer. Lijn kort en maar belonen voor aandacht. Langzaamaan de lijn weer steeds langer en binnen 5 minuten staat het staartje weer fier overeind en doet ze haar ding.
Bij een volgende knal het hele proces weer overnieuw, maar lijkt de angst minder te zijn en het herstel korter.

Zó trots op knappe Malou

Overbodig om te zeggen dat het echt verrekte intensief is en het zeker met deze hitte geen pretje is om 3/4 keer tijdens een wandeling een hond van 15 kilo strak tegen je aan te tillen, maar het werkt dus we gaan er maar mee door. Doen mijn armspieren ook nog eens wat

O, en we zoeken de knallen niet bewust op, maar het lijkt alsof er op het moment in alle bossen hier in de buurt wordt geknald :/

Ah mooi, dat klinkt al als een flinke verbetering!

Minuut of 8 na de eerste knal vanmorgen
Zo relaxt als ze dan alweer kan staan

Super knap!

Wat fijn. Ik vond het een ontroerende update. Goed van je dat je haar al zo kan lezen. Het is een schatje om te zien in ieder geval.

Ik ben zó trots en zó blij

Er is gewoon geen! sprake meer van paniek of erge stress als ze knallen hoort

Knal = koekje is zo overduidelijk geworden voor haar. De kracht van conditionering

https://www.youtube.com/watch?v=-0qd2tezW2Q
Afgelopen weekend
Door een inschattingsfout van mij liepen we ten tijde van dit filmpje al ruim een kwartier door de knallen. (Syrie is er niks bij als de schietbaan hier open gaat...) Uiteindelijk hebben we een half uur door de knallen gelopen en haar staart gaat niet volledig tussen haar poten, ze blijft aandacht voor mij houden en blijft ook in contact. Ik heb 2 keer de keuze gemaakt om haar even een stukje te tillen, omdat het wel erg veel voor haar werd. Dit helpt haar echt. Ze is als ik haar weer neerzet weer een stuk relaxter en als het ware 'opgeladen'.

Vanmorgen weer in het bos gaan lopen, wetende dat halverwege de wandeling de schietbaan weer open zou gaan. Niet om haar te pesten, maar met de aanloop naar oud&nieuw kan ik haar maar beter met enige regelmaat in de situatie houden zodat we kunnen blijven oefenen. Deze keer kwamen de knallen echter in series van +/- 8 minuten. Dan was het weer een minuut of 5 stil en begon het weer opnieuw. Zodra ze geen knal meer hoort, gaat ze ook gelijk weer snuffelen, staat haar staart weer fier overeind en geniet ze van alles. Bij de start van de knallen, komt ze gelijk weer naar me toe om koekjes te innen.

Dit alles maakt dat ik ook weer het vertrouwen heb om met regelmaat de lange lijn achter haar aan te laten slepen op de dagen dat de schietbaan niet open is of we erg vroeg in het bos zijn. Wat voelt dat fijn! En de eerste keren ook verrekte spannend

De afgelopen maanden heb ik met regelmaat flink lopen balen als ik weer een hond volledig in paniek had, als er weer geklooi was met die lange lijn, als ik haar met 30 graden kon gaan tillen, dat de dure trainers er met tientallen tegelijk doorheen gingen... (lees: ruim 3 euro aan trainers per knalwandeling)
Maar als ik kijk waar we nu zijn...dan is het dat allemaal zó waard!
Wandelen is weer echt ontspannen te worden. Ik heb niet de illusie dat de lange lijn ooit nog van haar af gaat (ze heeft ook flink jachtinstinct), maar slepend...daar kan ik prima mee leven

Ik denk dat dit de laatste update is over Maloutjetoetje en haar knallenavontuur

Fijn dat het zo goed gaat.

Wat fijn!!