Het HondenForum

Woensdagmiddag ben ik met Triss, net als anders, bij ons loosloopgebied geweest. Ze komt hier dagelijks en soms zelfs twee keer per dag. Woensdag middag waren daar jongens met een kite aan het vliegeren. Ik heb haar losgeklikt, en ze ging gelijk naar een paar honden toe en even bij die jongens kijken die op het veld aan het vliegeren waren. Toen ze terug kwam stortte die kite neer en daar is ze heel erg van geschrokken. Ze ging gelijk op de loop richting huis. Ik er rennend achteraan, en op de brug was een jongen die zijn fiets voor haar zette. Na veel geslijm en gelok kon ik haar toen weer pakken. Nog aangelijnd een rondje over het eiland gelopen maar ze bleef gespannen.
's avonds met een paar voor haar goed bekende honden terug gegaan. In eerste instantie was ze nog wat gespannen, maar al snel weer als vanouds. Lekker spelen en rennen met die honden, en ook weer over het grote veld waar de kite neergestort was lopen rennen. Donderdag en vrijdag daar ook weer geweest. Vrijdag waren er veel kinderen aan het voetballen op het grote veld en dat vond ze toch weer even spannend. Gisterenochtend vroeg met haar daar ook weer geweest, en er was niets meer aan de hand. Gisterenmiddag zijn we wezen trainen bij de reddingshonden op een voor haar vreemd gebied. Dat ging gewoon weer goed, en niets van angst of onzekerheid gezien. Na de training nog even naar het eiland (losloopgebied) geweest. Toen ze op het grote veld liep vloog er een meeuw over daar keek ze naar en direct was de angst weer terug. Alles was eng! het waaide dus de bomen maar veel geluid met ruisen van bladeren. Ze heeft zich niet meer ontspannen. Bijna terug kwamen we twee van haar beste vriendjes tegen en ook die konden haar er niet uithalen. Vanmorgen vroeg heeft mijn man haar hier thuis uitgelaten, en ook nu heeft ze alleen maar naar de lucht lopen kijken, en niets geplast, terwijl ze gisterenavond voor het laatst om half 10 uit was geweest. Ze was overal bang voor, vogels, vliegtuigstrepen in de lucht, lantarenpaal.
Nu is ze bijna 13 maanden en ik begrijp dat ze dan weer door een angstfase kunnen gaan.
Ik vind het vreselijk sneu voor haar dat ze nu ineens de lucht niet meer vertrouwd. En vraag me af hoe ik hier nu het beste mee om kan gaan?
Negeren? Steunen? Ik ben van plan om straks weer naar het losloopgebied te gaan. Daar zijn op zondagochtend altijd veel honden, in de hoop dat de afleiding van de honden haar er weer uit haalt.
Maar vind het ook zelf lastig. We zijn woensdag zelf ook erg geschrokken toen ze de benen nam en naar huis wilde rennen in totale paniek.
Iemand raad?

Dit soort gebeurtenissen kunnen diepe indruk maken, vooral gecombineerd met jouw schrik. Misschien toch even bellen met een gedragsbegeleider met ervaring met angst?

Ze is al eens loops geweest he? Zou ze daar weer tegenaan kunnen zitten? Dat ook wel angstfases zien triggeren.

crutz schreef:Ze is al eens loops geweest he? Zou ze daar weer tegenaan kunnen zitten? Dat ook wel angstfases zien triggeren.

Ik heb wel het gevoel dat de loopsheid er weer aan zit te komen. Vaker plassen dan normaal, wat bitcheriger.

Ik lees even mee, ik heb een Kyra die voor het eerste jaar helemaal nergens bang voor was maar nu is een opwaaiende zak eng, een onbekend persoon, sommige honden, echt de meest normale dingen zijn eng maar op de gekste momenten.Geen peil op te trekken. Ik volg het dus even.

Ik ben nu weer op het eiland. Geplast, uitschudden, gepoept, uitschudden en ze lijkt nu redelijk normaal. Onderweg hier naar toe wel continue de lucht in de gaten houden.

Dat enorm generaliseren van enge dingen herken ik heel erg van Mila. Dus iets kleins waar ze behoorlijk van schrikken, wordt een soort van uitvergroot en alles eromheen en wat ermee geassocieerd wordt, kan dan binnen een mum van tijd ook eng worden. Mila heeft het ook vaak met plekken waar iets is gebeurd, dan vertrouwt ze die hele plek/omgeving gewoon opeens niet meer. Bij haar heeft het niet met angstfases o.i.d. te maken, het is gewoon een overdreven gevoelige reactie op iets waar ze van schrikt. Wel is het zo dat ze rond de loopsheid labieler is, dus ook sneller zal schrikken van dingen en zo'n reactie eerder voor kan komen.

Soms werkt het prima om er geen aandacht aan te besteden, haar wel toe te staan om steun te zoeken, en dan zwakt het vanzelf weer af. Dat is bijvoorbeeld zo met vuurwerk en knallen waar Mila erg bang voor is; op plekken waar ze tijdens het wandelen rond oud & nieuw knallen heeft gehoord, is ze dan eerst nog een paar dagen op haar hoede, maar als alles weer normaal is, is ze het na een tijdje ook weer vergeten.

Er geen aandacht aan besteden, zelf gewoon rustig blijven en er niks bijzonders van maken, kan er bij Mila echter ook juist in resulteren dat ze het alleen maar enger gaat vinden en alles eromheen ook. Daarom werkt het in de meeste gevallen bij Mila het beste om meteen met counter conditioning aan de slag te gaan. Dan moet het wel om iets concreets gaan wat je ook echt afgebakend kunt oefenen. Een voorbeeld: Mila is bang voor onweer en dat ging zij associëren met een klapperende deur, dus elke klapperende deur of geluiden van scharnieren van een deur werden ineens ook eng. Dat heb ik geherconditioneerd: ik ben zelf bij een deur gaan staan, die ik eerst gewoon rustig een beetje bewoog terwijl ik haar voertjes gaf. Daarna ging ik de deur steeds iets verder en sneller bewegen (en steeds blijven voeren) tot aan het eind echt wat klapperen met die deur. Binnen 2 of 3 korte sessies is zo'n deur dan al helemaal niet meer eng en het resultaat is ook blijvend (klapperende deuren zijn daarna nooit opnieuw eng geworden).
In het geval van dingen in de lucht zou je dit ook kunnen aanpakken op dezelfde manier. Dus door zelf dingen in de lucht te houden, eerst kleine dingen en daarna grotere dingen en ze op den duur (als dat goed gaat) ook naar beneden te laten komen (eerst terwijl je ze nog vasthoudt, later misschien ze ook echt naar beneden laten vallen). Als ze onderweg op iets in de lucht reageert (dus een situatie die je niet kunt controleren/beïnvloeden), ook belonen voor het kijken en ondertussen in een doorlopende stroom lekkere voertjes geven. De gedachte erachter is dus dat datgene wat eng is de voorspeller wordt van iets goeds (namelijk veel lekker voer) en daardoor verandert de emotie erbij: in plaats van iets engs, wordt het iets leuks.
Bij Mila is het wel belangrijk dat ik dat in kleine stapjes doe, dus niet meteen begin met datgene wat echt héél eng is, maar er in kleine stapjes naartoe werk. En altijd stoppen als je spanning gaat zien, dus korte sessies in kleine stapjes.
Misschien dat dit voor Triss ook goed zou werken.

Zou inderdaad counter conditioning niet iets zijn voor dit probleem?
En ik heb het idee dat het wel een colliedingetje is, ze zijn erg gevoelig voor geluid en onverwachtse in hun ogen rare zaken en raken dan ook vrij snel in paniek lijkt het wel.
Dat geld voor schotse collies en bearded collis, tenminste dat is mijn ervaring

Tineke schreef:Zou inderdaad counter conditioning niet iets zijn voor dit probleem?
En ik heb het idee dat het wel een colliedingetje is, ze zijn erg gevoelig voor geluid en onverwachtse in hun ogen rare zaken en raken dan ook vrij snel in paniek lijkt het wel.
Dat geld voor schotse collies en bearded collis, tenminste dat is mijn ervaring

Ik denk ook wel dat dat een colliedingetje is. Lang niet alle collies hebben er last van, maar ik hoor het wel geregeld van andere collie-eigenaren.
Mila raakt gelukkig niet echt in paniek en is ook nog nooit in paniek weggerend in zo'n situatie; hooguit een paar meter als eerste schrikreactie, om daarna weer snel naar me toe te rennen. Maar als ik er dus niet meteen wat mee doe, gaat ze die angst heel snel enorm generaliseren. En dat kan in het dagelijks leven heel lastig zijn, omdat dan ineens dagelijkse, normale dingen ook eng worden. Ik ben dan ook heel blij dat die counter conditioning zo goed werkt voor haar; hoe sneller ik ermee begin, hoe sneller ze ook weer van dat angstje af is en hoe meer ik voorkom dat ze het gaat generaliseren naar andere dingen.

Nanna schreef:Yep. Colliedingetje.
Glenn heeft het op Terschelling ook gehad met een vlieger. Doodsbang was ie. En het heeft vrij lang geduurd voor hij weer langs die strandtent waar het gebeurde durfde.
Collies zijn vreselijk lief en aanhankelijk maar helaas ook vaak schrikachtige schijtebroeken.
Ik heb nog meer honden en die kan het werkelijk geen ene reet schelen en dat zag hij ook wel. Plus dat ik me ook normaal blijf gedragen dus hij is er eigenlijk ook best snel weer overheen. Maar op het moment zelf is het heel lastig want in hun paniek zijn ze vaak niet bereikbaar.

Ja een roedel erbij die absoluut niet bang zijn kan al enorm schelen.

Mijn eerste hond was een Weimaranerteefje. Met haar heb ik een jachttraining gedaan wat ze heel leuk vond. Het schieten wat ze deden om te laten wennen vond ze niet erg. Totdat er op een bepaalde
les met een dummyschieter gewerkt werd. Ik stond er vlak naast en dat gaf een harde doffe dreun. Ze is zich wild geschrokken. Daarna ging het van kwaad tot erger. Zelfs als de buurvrouw de heg ging knippen met een gewone heggeschaar (dus niet elektrisch), waren de knipgeluidjes eng. Kinderen die met een hockystick het balletje wegtikten was reden om onder de tafel te rennen en te gaan trillen. Het is al erg lang geleden en ik had in die tijd nog nooit van negeren van honden gehoord. Wel dat je niet moest troosten bij schrik. Op de vereniging was een gedragstherapeut die is langs geweest en heeft ons toen gezegd haar compleet te negeren als ze angstig was. Dus ook niet kijken om te zien waar ze nou lag onder tafel enz. Het ging steeds iets beter en na verloop van tijd rende ze niet meer onder de tafel als ze wat hoorde. Ze is haar hele leven bang gebleven voor onweer en vuurwerk (was ze eerst niet). En we konden ook niet meer gaan kijken naar jachthondentrainingen, want het schieten was ook veel te spannend enz. Maar de normale dingen waar ze zo bang voor was geworden dat was gelukkig opgelost.

Dat is wel een vervelende angst, ik ken een Drent teefje die het in haar senior leeftijd heeft ontwikkeld door een lage luchtballon. Bij haar is het niet echt meer overgegaan, maar goed ze is ook al wel oud nu dus dan kan je er net wat makkelijker mee omgaan.
Ik hoop dat het bij Triss over zal gaan.
Angsten zijn best lastig vind ik zelf, Apple heeft het met geluid van deuren hier in huis, daar wordt ze spontaan zenuwachtig van.

Dank jullie wel. Counter conditioning gaan we mee aan de slag! Zojuist naar het eiland geweest. Het grote veld is nog spannend maar ze is er niet overdreven angstig. Bij het hondenstrand is ze eigenlijk normaal! Heeft niet naar de lucht staan te kijken. Ook niet toen we er nog alleen waren. Later gewoon vrolijk gespeeld met andere honden. Dat is altijd wel fijn dat ik weet dat ik daar honden tegenkom die ze kent en die gewoon normaal doen. Terug langs het grote veld wel iets van spanning maar bleef gewoon naast me lopen. En nam ook gewoon kaas aan. De terugweg naar huis was ze iets gedrukt maar dat kan ook door de regen komen.

tycha schreef:Dank jullie wel. Counter conditioning gaan we mee aan de slag! Zojuist naar het eiland geweest. Het grote veld is nog spannend maar ze is er niet overdreven angstig. Bij het hondenstrand is ze eigenlijk normaal! Heeft niet naar de lucht staan te kijken. Ook niet toen we er nog alleen waren. Later gewoon vrolijk gespeeld met andere honden. Dat is altijd wel fijn dat ik weet dat ik daar honden tegenkom die ze kent en die gewoon normaal doen. Terug langs het grote veld wel iets van spanning maar bleef gewoon naast me lopen. En nam ook gewoon kaas aan. De terugweg naar huis was ze iets gedrukt maar dat kan ook door de regen komen.

Het is al heel fijn dat ze op het strand wel wil spelen met andere honden. Dat is hetzelfde principe: dan krijgt ze ook weer een leuke/goede associatie met die plek in plaats van dat het een 'enge omgeving is waar opeens dingen uit de lucht komen vallen'.

Wat vervelend zeg, als ze echt zo bang is en m dan ook nog peert, dat is nog best gevaarlijk ook. Mooi duidelijk stuk van Diana, hoop dat dat voor jullie gaat werken.

Och, wat vervelend!
Hier ook wel herkenning inderdaad. Indah heeft ooit een keer met haar neus tegen het schrikdraad aangezeten en het heeft lang geduurd voordat ze weer helemaal ontspannen daar liep.
Ik zou het ook, zoals Diana aangeeft, met counterconditionen aanpakken, dat werkt hier altijd erg goed.
Appeloefeningen, met heeul veeul beloning en enthousiasme, komen goed van pas om haar uit angstige/gespannen momenten te halen.
Maar dat is ook omdat Indah dat gewoon heel leuk vindt, weet niet of dat bij andere honden ook werkt.

Heel veel succes!

Herkenbaar Tycha
Ik weet niet of het met een angstfase te maken heeft of dat het moment van die neerklappende vlieger net een verkeerde prikkel op het verkeerde moment was.

Als voorbeeld:
Ita - toen bijna 7 jaar oud - was bij Kootwijk aan het werk toen er een grote zware (chinook) helikopter vlak over haar heen vloog.
Ze vliegen daar vaak en het was nooit een probleem.
Nooit bang geweest voor vliegende dingen, maar op dat moment, toen ze geconcentreerd bezig was schrok ze zich het apezuur EN door de schrik heeft ze een paar bewegingen gemaakt die haar heel erg pijn hebben gedaan.
Vanaf dat moment is iets met motor dat in haar buurt in de lucht vliegt iets waar ze panisch van kan worden.

Ik werk dan ook met counter conditioning zodat de paniek nu uitblijft en ze hooguit wat ongerust is.

Het gaat op dit moment wel weer redelijk goed. Zolang er andere honden zijn heeft ze weinig last. Als we alleen zijn is ze iets behoedzamer, maar niet extreem angstig. Wat jammer was dat ze maandag op het zelfde veld met een drone aan het vliegen waren. Ondanks dat ze met andere honden was, en daar ook mee speelde, is ze nu wel zeker van het feit dat dat ene veld gevaarlijk en eng is. Mijden we dat veld dan is er eigenlijk weinig aan de hand. Nou ja, dat veld is toch verboden voor honden dus het is wel goed dat ze van dat veld afblijft.
Verder heeft het wel geholpen met de gehoorzaamheid. Ze blijft dichterbij, en loopt direct mee wanneer ik verder wandel en ze nog met andere honden aan het spelen is.

tycha schreef:Het gaat op dit moment wel weer redelijk goed. Zolang er andere honden zijn heeft ze weinig last. Als we alleen zijn is ze iets behoedzamer, maar niet extreem angstig. Wat jammer was dat ze maandag op het zelfde veld met een drone aan het vliegen waren. Ondanks dat ze met andere honden was, en daar ook mee speelde, is ze nu wel zeker van het feit dat dat ene veld gevaarlijk en eng is. Mijden we dat veld dan is er eigenlijk weinig aan de hand. Nou ja, dat veld is toch verboden voor honden dus het is wel goed dat ze van dat veld afblijft.
Verder heeft het wel geholpen met de gehoorzaamheid. Ze blijft dichterbij, en loopt direct mee wanneer ik verder wandel en ze nog met andere honden aan het spelen is.

Elk nadeel heb zijn voordeel