Het HondenForum

Kailen is nu 2 1/2 jaar bij ons (hij is nu 9), en hij bleek al snel een zelfverzekerde en zelfstandige jager Iets wat ik niet had gehoopt en verwacht bij een duitse herder, in ieder geval niet in deze mate. Wellicht mede door zijn verleden, was hij weinig gevoelig voor wat ik zei of deed tijdens het wandelen en roedelgedrag vertoonde hij al helemaal niet. Daarbuiten juist heel veel gek genoeg.
Het heeft haast anderhalf jaar geduurd voordat hij tijdens het wandelen uberhaupt een beloning ààn wilde nemen, laat staan dat hij het ook echt als een beloning zag waar hij wat voor wilde doen. Ook de lekkerste hapjes, die hij in en om het erf uiterst begerenswaardig vond, moest ik echt in zijn bek proppen op wandeling Speeltjes, gek doen, weglopen, verstoppen, oefeningetjes of wat dan ook: allemaal niet interessant.

Gelukkig kwam er na die anderhalf jaar wel een kentering. Hij pakte snoepjes aan, lette beter op de roedel en was genegen meestal te luisteren. Alleen daarom zag ik er heil in om op de ingeslagen weg verder te gaan, anders was hij waarschijnlijk tot voor altijd aanlijnen gedoemd geweest aangezien ik nu eenmaal in een bos- dus wildrijke omgeving woon.

Maar net dat laatste stukje wilde maar niet lukken, als in een betrouwbare recall. Hij kwam weliswaar vaker wèl dan niet, maar als het maar interessant genoeg was, had ik toch het nakijken en kon hij zo een uur wegblijven
Wel merkte ik dat hij gevoeliger was voor keiharde commando's, dan voor vriendelijke uitnodigingen (die meer mijn stijl zijn en bv bij Lizzy juist een must zijn). 'Hier' brullen is voor mij echt iets wat ik alleen in het uiterste geval doe en tot nu toe was dit voor alle honden hier voldoende. Bij Kailen moet ik echter constant op mijn strepen staan. Gehoorzaamheid eisen ipv vragen.
Daarom besloot ik dat hij hele duidelijk, stricte kaders nodig had. Niet verder dan 5 meter het bos in begrijpt hij niet, net zomin als 'in het zicht blijven'. De regel werd dus op het pad blijven (persoonlijk vind ik dat een vergaande maatregel die nog nooit nodig is geweest, maar wat moet dat moet). Snuffen in de berm of piesen tegen bomen langs het pad zijn toegestaan, maar neus in de lucht voor iets in het bos niet meer. Ieder signaal heb ik geprobeerd op te vangen en dan al dan niet ingegrepen (zonder overal voor in te grijpen want het mag ook nog wel een beetje leuk zijn). Maar daarin superconsequent, want duidelijk, zijn.

Dit werkte behoorlijk goed en het 'de bosjes induiken' begon al aardig uit te doven .
En toen vorige week: Lizzy en Kailen stoven er vandoor. In een oogwenk, had niks zien aankomen. Wèl over het pad Ik gaf een enorme brul en tot mijn stomme verbazing ging Kailen vol in de remmen en kwam naar me toe . Uitbundig beloond, mèt snoep, en toch maar even aan de lijn (doe ik meestal niet want ik wil geen associatie komen=aanlijnen). Op dat moment zag ik nog net een haas wegrennen, die langs het pad weggedoken zat en hij blijkbaar had geroken. Dat hij kwam terwijl er wild zo dichtbij zat, vond ik een enorme overwinning! Een tijdje later (Kai liep weer los) zag ik de haas weer door een veld rennen, net een fractie eerder dan de honden gelukkig en ik begon direct hun aandacht te trekken. Ik zag hem twijfelen, maar weer koos hij voor mij
Zo heb ik op diverse wandelingen nog dusdanige successen geboekt dat het geen toeval meer kon zijn.

Maar vanochtend....Er springt een ree over het pad. Kansloos, dacht ik, maar begin desondanks te brullen. En ja hoor: Kailen die al aan het racen was, kwam direct terug (gevolgd door Lizzy want die vind het dan lang zo leuk niet meer ). Nooit had ik durven dromen dat ik hèm nog eens op zo'n cruciaal moment zou kunnen stoppen en ben dan ook superblij en trots. Eindelijk heb ik z'n knopje gevonden en al blijft het altijd oppassen geblazen, heb ik toch goede hoop dat het op eigen houtje de bossen in trekken nu echt voorbij is.

Wauw, wat goed!
Fijn dat je iets hebt gevonden wat voor hem duidelijk zo goed werkt!

Fijn dat het nu zo goed gaat

Gefeliciteerd!! Wat goed zeg!!

dank jullie wel! ik durfde het haast niet op te schrijven, maar na vanmorgen kan ik er gewoon niet meer omheen: het heeft gewerkt!
Ik hoop dat mijn verhaal andere baasjes met jagende honden weer een beetje moed geeft

Super, dus sommige honden hebben gewoon een andere aanpak nodig, niemand is gelijk, altijd goed om te weten.

Knap gedaan en fijn dat je harde werken zo zijn vruchten afgeworpen heeft.

lucie schreef: Ik hoop dat mijn verhaal andere baasjes met jagende honden weer een beetje moed geeft

Yep, verhaal geeft mijn moed.....
Mijn meisje, nu 15 maanden, kan ook niks zien zonder er achteraan te willen en het maakt niet uit of het een vogel, kat, schaap of trein is......
Ze loopt daarom ook 99 van de 100 x aangelijnd maar zit ze in de jachtmodus krijg ik ook geen contact met d'r.
Een kipfiletje voor d'r neus? Kijkt ze gewoon omheen idd om moedeloos van te worden.
Maar als het met een hond van 9 lukt moet het uiteindelijk toch ook met een jonge hond lukken???

Wow, ik vind het heel erg knap dat je lange tijd zo consequent hebt kunnen zijn! Goed hoor!

Lanavandevledders schreef:Super, dus sommige honden hebben gewoon een andere aanpak nodig, niemand is gelijk, altijd goed om te weten.

dat maakt zo'n hondenforum ook zo waardevol vind ik. Je leest de meningen en ervaringen van zoveel uiteenlopende mensen en honden dat er altijd wel iets bij zit dat je kunt gebruiken. Het op het pad houden is één zo'n tip die ik hier had gelezen. Ik vond/vind het niet leuk om dit toe te passen omdat ik mijn honden zoveel mogelijk vrijheid gun, maar het heeft echt gewerkt en nu dooft het 'van het pad af willen gaan) vanzelf uit waardoor ik hem ook niet steeds hoef te corrigeren

Zamunda schreef:Knap gedaan en fijn dat je harde werken zo zijn vruchten afgeworpen heeft.

lief van je, zeker nu je zelf zo met je verdriet zit

Donkere Dame schreef:

lucie schreef: Ik hoop dat mijn verhaal andere baasjes met jagende honden weer een beetje moed geeft

Yep, verhaal geeft mijn moed.....
Mijn meisje, nu 15 maanden, kan ook niks zien zonder er achteraan te willen en het maakt niet uit of het een vogel, kat, schaap of trein is......
Ze loopt daarom ook 99 van de 100 x aangelijnd maar zit ze in de jachtmodus krijg ik ook geen contact met d'r.
Een kipfiletje voor d'r neus? Kijkt ze gewoon omheen idd om moedeloos van te worden.
Maar als het met een hond van 9 lukt moet het uiteindelijk toch ook met een jonge hond lukken???

zeker; jouw hond is nog erg jong dus gauw afgeleid. Maar het is zoeken naar net dàt knopje wat werkt, soms is het alleen maar een kwestie van accent verleggen.

Johnny Jones schreef:Wow, ik vind het heel erg knap dat je lange tijd zo consequent hebt kunnen zijn! Goed hoor!

dank je! maar in die zin consequent dat ik toch al heel wat keren van strategie ben veranderd (kleine dingen hoor) en in sommige dingen ben blijven volharden. Zo vind ik beloning aannemen(in welke vorm dan ook) heel belangrijk want hoe kun je een hond anders laten weten dat ie gewenst gedrag heeft laten zien?

lucie schreef:

Johnny Jones schreef:Wow, ik vind het heel erg knap dat je lange tijd zo consequent hebt kunnen zijn! Goed hoor!

dank je! maar in die zin consequent dat ik toch al heel wat keren van strategie ben veranderd (kleine dingen hoor) en in sommige dingen ben blijven volharden. Zo vind ik beloning aannemen(in welke vorm dan ook) heel belangrijk want hoe kun je een hond anders laten weten dat ie gewenst gedrag heeft laten zien?

Als een hond op dat moment te veel spanning heeft om een beloning aan te nemen, ís het geen beloning en kun je het net zo goed achterwege laten

Verder geweldig dat je dit bereikt hebt, biedt mij ook weer hoop. Hoewel ik ook gemerkt heb dat jaag- en wegloopgedrag een kwestie is van zorgen dat het gedrag niet meer kan voorkomen, waarna het vanzelf uitdooft. Ik heb dit bij mijn onafhankelijke superjagende teef gemerkt: nadat die zes maanden aan de lijn heeft gezeten vanwege medische redenen, is ze zo mak als een lammetje geworden.

Nu mijn reu nog

Super!!

*Wolf* schreef:

lucie schreef:

Johnny Jones schreef:Wow, ik vind het heel erg knap dat je lange tijd zo consequent hebt kunnen zijn! Goed hoor!

dank je! maar in die zin consequent dat ik toch al heel wat keren van strategie ben veranderd (kleine dingen hoor) en in sommige dingen ben blijven volharden. Zo vind ik beloning aannemen(in welke vorm dan ook) heel belangrijk want hoe kun je een hond anders laten weten dat ie gewenst gedrag heeft laten zien?

Als een hond op dat moment te veel spanning heeft om een beloning aan te nemen, ís het geen beloning en kun je het net zo goed achterwege laten

Verder geweldig dat je dit bereikt hebt, biedt mij ook weer hoop. Hoewel ik ook gemerkt heb dat jaag- en wegloopgedrag een kwestie is van zorgen dat het gedrag niet meer kan voorkomen, waarna het vanzelf uitdooft. Ik heb dit bij mijn onafhankelijke superjagende teef gemerkt: nadat die zes maanden aan de lijn heeft gezeten vanwege medische redenen, is ze zo mak als een lammetje geworden.

Nu mijn reu nog

ik was (en ben) ook van mening dat een beloning geen beloning is als het niet zo wordt ervaren. En toch heb ik dat doorgezet, vooral door hem in andere situaties (thuis bv) ook zo te belonen.. Op die manier wilde ik bereiken dat zowel iets lekkers, als een BRAAF of een kroel bepaald gedrag goedkeurt. Tijdens de wandeling beloon ik als hij al goed gedrag heeft laten zien en de spanning dus verdwenen is. Niet om te lokken of af te leiden wat dat is volstrekt zinloos. Maar als ik roep en hij komt, dan beloon ik en niet per se met voer. Daarnaast wil het ook nog wel eens werken iets lekkers extra aantrekkelijk te maken door de dames (die uiteraard als eerste bij me staan als ik roep ) eerst te geven en daar dan een beetje een show van te maken. Daardoor werd zijn interesse nog wel eens gewekt. Inmiddels is hij zover dat hij niet zozeer iets doet om daarmee beloond te worden, maar het wel als beloning ervaart. Ik heb echt een omslag gezien gelukkig.

Dat uitdoven begin ik dus ook te merken: hij duikt nog maar zelden het bos in terwijl hij dat eerst voortdurend deed. Aan de andere kant: hij heeft voor hij bij mij kwam 9 maanden in het asiel gezeten, maar daar is zijn jachtpassie niet van gedoofd
Maar van je teef wel een gewldig resultaat

Vind het fijn om dit te lezen, en kan me voorstellen hoe het voelt als je ineens op een moment suprême merkt dat het vruchten af heeft geworpen. Je kunt altijd een bepaalde richting inslaan als het oefenen en trainen betreft, maar pas als een hond los dus inderdaad reageert, daar waar ze een jaar daarvoor totaal hun eigen weg gingen dan weet je pas of een bepaalde manier van omgaan werkt

Eeuwig aan een lijn laten lopen maakt dat je weinig risico hebt, continue er bovenop zitten maakt dat het zeker in het begin nooit relaxed wandelen is. Maar als je eenmaal merkt dat ze wel te bereiken zijn, maakt het dat je weer wat losser de wandelingen in kunt gaan is mijn beleving althans
Niet te los, want zoals je merkt blijft het erin zitten, maar op tijd signaleren en reageren als ze nog met de stem te bereiken zijn vind ik al heel wat voor een hond die zo gewend was om ergens achteraan te gaan, dus goed gedaan

dank je Blondie, aan jou tips heb ik ook zeker wat gehad
Het meest byzondere vind ik dat Kailen nu dus reageert, terwijl hij de achtervolging op een zichtbare ree al heeft ingezet!
Lizzy bv is prima te bereiken en terug te roepen tot vlak voordat ze er vandoor gaat. Het kijken naar mijn honden is wat dat betreft dus al een tweede natuur geworden en vind ik niet een grote extra belasting (het steeds maar weer ingrijpen overigens wèl, maar dat wordt wel minder). Echter als ze gaat, dan gaat ze. Kailen tot voor kort ook alleen bleef hij dan meteen een tijd weg en Lizzy is meestal snel terug. Maar nu gaat ie dus tijdens de sprint vol in de remmen
Mijn man zei laatst nog: ja, met jouw gebulder zou ik ook niet meer durven

dat plots een brul geven ken ik ook ja..
Maar het werkt wel, en dat in de gaten blijven houden en toch de omgeving én de hond zijn reactie pijlen zit er ook gewoon bij mij in. Soms zie ik dingen die een ander totaal nog niet in de gaten heeft, en soms vind ik dat best vervelend want het is nu niet echt nodig bij het huidige duo, maar het is nog steeds niet uit mijn systeem.

ik denk dat ik inmiddels zelf een uitstekend jager zou zijn