Het HondenForum

Eerst even over Faye, dan is in elk geval dat duidelijk



Faye
Leeftijd onbekend, maar oud
Roemeense kruising, 28cm hoog, 7kg
Bijna 2 jaar in Nederland, 1,5 jaar bij mij
Tandloos bekkie, op zes snijtandjes onderin na
Erg slechtziend door staar (1 oog blind), redelijk doof
Ze lijkt beginnend dement, soms wat verward, gedesoriënteerd
Mist een heupkom. Artrose inmiddels bij alle poten
Erg rustig hondje, slaapt veel, maar nog wel vrolijk

En dan nu verder de reden van dit topic. Ik ben namelijk erg benieuwd naar manieren om haar het beste te ondersteunen.

Met wandelen loop ik op haar rustige tempo (het is een markeerdoos) en altijd vaste rondjes die ze goed kent. Ik heb haar steeds minder vaak los, ondanks dat ze dat zelf nog net wat fijner vindt lopen. Maar ze loopt steeds vaker ineens de verkeerde kant op na even snuffelen. Wanneer ik haar dan roep wordt ze heel enthousiast (hee, daar ben je!) maar denkt bijna altijd dat het geluid van een andere kant komt en rent dan dus ook de verkeerde kant op. Als ik haar dan inhaal (zo fijn, zo'n traag hondje) dan is ze erg blij dat ze weer weet waar ik ben. Het zorgt wel voor verwarring bij Faye en het is een heel stabiel zelfredzaam hondje, maar toch merk ik dat ze daar soms wat onzeker van wordt. Daarom dus toch maar steeds vaker aangelijnd. Herkent iemand dat? En hoe gaan jullie daar mee om?

En het tweede is haar artrose. Faye staat sinds een half jaartje op Carprofen en het leek goed te gaan met minder, maar intussen kan ze ook niet meer zonder. Deze of volgende week (morgen even afspraak maken) gaan we weer even een bezoekje brengen aan de dierenarts. Ze heeft ook Fortiflex gehad maar dat deed niks. Zijn er nog andere dingen om haar te geven als ondersteuning, iets als supplementen? Is de Carprofen onmisbaar of is er medicatie die mogelijk beter is? Pijnstilling zal ze sowieso wel moeten blijven krijgen. De missende heupkom werd eerst opgevangen door haar spieren, maar die bespiering is een stuk minder geworden. En intussen dus artrose in alle pootjes. Ze is bij de orthopeed geweest, die heeft de missende heupkom ontdekt (verdenking was PL) en later ook artrose vastgesteld en die kan niet meer doen dan pijnstilling.

Faye is nu gewoon echt een oud hondje. Ik geniet nog van en met haar zolang het kan, maar zelf denk ik eigenlijk dat ze de winter mogelijk niet meer haalt. Ze heeft ook niks met de winter, vroeg donker, koud, nat. Dus als ze blijft verslechteren en ik de keuze moet maken dan liever voordat het echt nat en koud is. Maar goed, voor het zover is. Hoe kan ik haar leven nog zo fijn mogelijk houden? Alle tips zijn welkom!

Want kijk dit lieve snoetje nou, die kan ik toch nog lang niet missen

Ik geef Snoopy (13.5) met een nekhernia graad 1 en spondylose flexi life platinum. Nu is hij nog niet zover dat hij medicijnen moet hebben maar ik merkte wel dat het allemaal wat minder werd. Eerst primeval geprobeerd en dat werkte prima tot het opeens minder werd en ik dus ben overgestapt. Nu huppelt hij weer vrolijk rond.
Er staan een stuk meer honden op t forum op en bij een groot gedeelte werkt het erg goed, echter bij sommige werkt het niet (goed). Je zou kunnen kijken hoe Faye hierop reageert, je mag het naast pijnstilling geven.

En het is inderdaad een lieverd.

Wat met artrose belangrijk is om haar niet stil te leggen. Dus regelmatig aan de wandel, beste is dan ook om het tempo op te schroeven af en toe. Zodoende geef je spieren nog een kans sterker te worden. (Mits ze dat nog wel kan.) zwemmen is ook een optie.
Ik zou haar verder gewoon op volle dosis carprofen zetten. Je zou daarnaast nog kunnen overwegen een anabolen injectie te proberen (ik heb daar zelf alleen eerder nog geen resultaat van gezien). Flexi life platinum is mij ook aangeraden.
Verder kan slank houden ook heel veel schelen.

Succes en sterkte! Nooit fijn al die kwaaltjes.

Volgens mij doe je al alles wat zo'n beetje mogelijk is , pijnmedicatie , aangepast wandelen allemaal prima. Soms kan een andere pijnmedicatie betere resultaten geven maar dat zou je dan even moeten bekijken en bespreken met je da indien dat nodig zou zijn.
Ik zou lekker zo met haar doorgaan zolang het kan en samen genieten , want dat is tenslotte het allerbelangrijkst en daar voldoe je al aan

Je zou inderdaad de flexilife platinum eens kunnen proberen. Joris krijgt het ook (mits mijn ouders eraan denken....) en daar zag ik wel verbetering mee. Minder stram was hij.

Met wandelen loop ik op haar rustige tempo (het is een markeerdoos) en altijd vaste rondjes die ze goed kent. Ik heb haar steeds minder vaak los, ondanks dat ze dat zelf nog net wat fijner vindt lopen. Maar ze loopt steeds vaker ineens de verkeerde kant op na even snuffelen. Wanneer ik haar dan roep wordt ze heel enthousiast (hee, daar ben je!) maar denkt bijna altijd dat het geluid van een andere kant komt en rent dan dus ook de verkeerde kant op. Als ik haar dan inhaal (zo fijn, zo'n traag hondje) dan is ze erg blij dat ze weer weet waar ik ben. Het zorgt wel voor verwarring bij Faye en het is een heel stabiel zelfredzaam hondje, maar toch merk ik dat ze daar soms wat onzeker van wordt. Daarom dus toch maar steeds vaker aangelijnd. Herkent iemand dat? En hoe gaan jullie daar mee om?

Ik reageer hier even op, mijn oudste van bijna 12 ziet ook heel slecht, ook dat dement-achtige herken ik. Bovenstaande is ook exact waar ik tegen aan liep. Zij liep altijd los maar tegenwoordig heb ik haar aan een lange flex lijn en ik heb de indruk dat ze daar erg blij mee is, alsof het haar wat steun geeft ofzo. Ze is in ieder geval nu blijer aan de lijn dan los.

Mijn ouwetje is ook zo doof als en kwartel en die heeft een teletac om met rubber puntjes en op trilstand. Als ze ergens erg lang blijft snuffelen en ik wil doorlopen met de andere honden dan geef ik een druk op het knopje, band gaat trillen en zij weet dat dat een teken is dat ze een snoepje krijgt. Dan kunnen we doorlopen.
Verder zit ze op de rimadyl, flexadin advanced en flexi life platinum. Dat gaat redelijk goed hoewel ik merk dat ze qua lopen wel achter uit gaat.

ellen

Brindlecardi schreef:Wat met artrose belangrijk is om haar niet stil te leggen. Dus regelmatig aan de wandel, beste is dan ook om het tempo op te schroeven af en toe. Zodoende geef je spieren nog een kans sterker te worden. (Mits ze dat nog wel kan.) zwemmen is ook een optie.

Maar jij beredeneert natuurlijk vanuit de atrose problemen met een jonge hond.
Een klein hondje die oud wordt, doof, blind, inactief is geworden gaat spieren interen, die krijg je er echt niet meer op terug. Wandelen met Faye is ook niet echt wandelen, maar stukjes slenteren en op haar wachten. En het is erger geworden.

Ik denk hoe verdrietig ook, dat het einde snel dichterbij komt en dat je niets anders kan doen dan het haar een beetje gemakkelijk maken.

Sas schreef:

Met wandelen loop ik op haar rustige tempo (het is een markeerdoos) en altijd vaste rondjes die ze goed kent. Ik heb haar steeds minder vaak los, ondanks dat ze dat zelf nog net wat fijner vindt lopen. Maar ze loopt steeds vaker ineens de verkeerde kant op na even snuffelen. Wanneer ik haar dan roep wordt ze heel enthousiast (hee, daar ben je!) maar denkt bijna altijd dat het geluid van een andere kant komt en rent dan dus ook de verkeerde kant op. Als ik haar dan inhaal (zo fijn, zo'n traag hondje) dan is ze erg blij dat ze weer weet waar ik ben. Het zorgt wel voor verwarring bij Faye en het is een heel stabiel zelfredzaam hondje, maar toch merk ik dat ze daar soms wat onzeker van wordt. Daarom dus toch maar steeds vaker aangelijnd. Herkent iemand dat? En hoe gaan jullie daar mee om?

Ik reageer hier even op, mijn oudste van bijna 12 ziet ook heel slecht, ook dat dement-achtige herken ik. Bovenstaande is ook exact waar ik tegen aan liep. Zij liep altijd los maar tegenwoordig heb ik haar aan een lange flex lijn en ik heb de indruk dat ze daar erg blij mee is, alsof het haar wat steun geeft ofzo. Ze is in ieder geval nu blijer aan de lijn dan los.

Balou van 15 jaar ook, ze kon altijd los mee, zelfs op de rondes hier in de buurt, maar nu lijn ik haar altijd aan. Ze ziet wel iets maar niet veel en lijkt dat zelf inderdaad ook fijner te vinden.

Paisley schreef:

Brindlecardi schreef:Wat met artrose belangrijk is om haar niet stil te leggen. Dus regelmatig aan de wandel, beste is dan ook om het tempo op te schroeven af en toe. Zodoende geef je spieren nog een kans sterker te worden. (Mits ze dat nog wel kan.) zwemmen is ook een optie.

Maar jij beredeneert natuurlijk vanuit de atrose problemen met een jonge hond.
Een klein hondje die oud wordt, doof, blind, inactief is geworden gaat spieren interen, die krijg je er echt niet meer op terug. Wandelen met Faye is ook niet echt wandelen, maar stukjes slenteren en op haar wachten. En het is erger geworden.

Ik denk hoe verdrietig ook, dat het einde snel dichterbij komt en dat je niets anders kan doen dan het haar een beetje gemakkelijk maken.

Nee hoor, ik kreeg met mijn bejaarde hond jaren geleden hetzelfde advies.
Als het eenmaal allemaal al weg is de bespiering dan zal het inderdaad niet snel meer groeien. Maar als het nu nog goed is, is het een kwestie van bijhouden door haar niet stil te leggen. Indien 't leuk blijft natuurlijk

Ja dat klopt, bewegen is altijd de beste mogelijkheid. Ik ken Faye van voordat ze zo achteruit is gegaan en ik vond haar toen eigenlijk ook al heel erg 'slecht' als in 'stokoud'
Een kalm wandelingetje ging toen best maar je gaat zo'n oud besje niet opjagen.

Bedankt voor de reacties!

Even een paar in het algemeen. Slank houden doe ik Faye inderdaad. Het lijkt door haar vacht en bouw niet zo, maar ze is in hele goede conditie en mooi slank. Ze heeft ook nog een ontzettend goede vacht etc, dus wat dat betreft gaat het nog super en daar let ik ook erg goed op. Ik heb een half jaar terug ook een seniorencheck laten doen (bloedonderzoek) en ook daarbij was alles gewoon keurig. Het is dus echt het zien/horen, het dement worden en vooral haar pootjes die haar oud maken.

Ri@ schreef:

Sas schreef:

Met wandelen loop ik op haar rustige tempo (het is een markeerdoos) en altijd vaste rondjes die ze goed kent. Ik heb haar steeds minder vaak los, ondanks dat ze dat zelf nog net wat fijner vindt lopen. Maar ze loopt steeds vaker ineens de verkeerde kant op na even snuffelen. Wanneer ik haar dan roep wordt ze heel enthousiast (hee, daar ben je!) maar denkt bijna altijd dat het geluid van een andere kant komt en rent dan dus ook de verkeerde kant op. Als ik haar dan inhaal (zo fijn, zo'n traag hondje) dan is ze erg blij dat ze weer weet waar ik ben. Het zorgt wel voor verwarring bij Faye en het is een heel stabiel zelfredzaam hondje, maar toch merk ik dat ze daar soms wat onzeker van wordt. Daarom dus toch maar steeds vaker aangelijnd. Herkent iemand dat? En hoe gaan jullie daar mee om?

Ik reageer hier even op, mijn oudste van bijna 12 ziet ook heel slecht, ook dat dement-achtige herken ik. Bovenstaande is ook exact waar ik tegen aan liep. Zij liep altijd los maar tegenwoordig heb ik haar aan een lange flex lijn en ik heb de indruk dat ze daar erg blij mee is, alsof het haar wat steun geeft ofzo. Ze is in ieder geval nu blijer aan de lijn dan los.

Balou van 15 jaar ook, ze kon altijd los mee, zelfs op de rondes hier in de buurt, maar nu lijn ik haar altijd aan. Ze ziet wel iets maar niet veel en lijkt dat zelf inderdaad ook fijner te vinden.

Faye heb ik inderdaad ook meestal aan een flex van 8 meter. Ze is een beetje een eigenwijs typje en haalt weinig steun uit de flex, nooit gedaan ook. Zelfs in het donker wanneer ze dus nauwelijks ziet gaat ze er echt tegenin wanneer ik iets druk op de lijn zet zodat ze de goede kant op loopt. Soms moet ik haar ook echt de goede kant op trekken of gaat ze heel erg treuzelen omdat het niet naar haar zin is. Ja karakter heeft ze wel
Als het goed is krijg ik volgende week een lange lijn voor haar binnen, eens kijken hoe ze daarmee loopt. Een korte lijn die achter haar aan sleept vindt ze ook niks. Maar een lange lijn die ik heel goed bijhoudt qua lengte is misschien nog wel wat. We gaan het beleven. Maar Faye is daarin dus erg eigenwijs blijkt wel. Ja, ze heeft meer steun door de lijn, maar is te kopppig om dat toe te geven. Ze kent ook 'stoep' bij een op/afstapje en 'pas op' wanneer ze op moet letten. Maar goed, dat hoort ze niet altijd even goed en soms hoort ze het wel maar negeert ze het. De truus!

Brindlecardi schreef:

Paisley schreef:

Brindlecardi schreef:Wat met artrose belangrijk is om haar niet stil te leggen. Dus regelmatig aan de wandel, beste is dan ook om het tempo op te schroeven af en toe. Zodoende geef je spieren nog een kans sterker te worden. (Mits ze dat nog wel kan.) zwemmen is ook een optie.

Maar jij beredeneert natuurlijk vanuit de atrose problemen met een jonge hond.
Een klein hondje die oud wordt, doof, blind, inactief is geworden gaat spieren interen, die krijg je er echt niet meer op terug. Wandelen met Faye is ook niet echt wandelen, maar stukjes slenteren en op haar wachten. En het is erger geworden.

Ik denk hoe verdrietig ook, dat het einde snel dichterbij komt en dat je niets anders kan doen dan het haar een beetje gemakkelijk maken.

Nee hoor, ik kreeg met mijn bejaarde hond jaren geleden hetzelfde advies.
Als het eenmaal allemaal al weg is de bespiering dan zal het inderdaad niet snel meer groeien. Maar als het nu nog goed is, is het een kwestie van bijhouden door haar niet stil te leggen. Indien 't leuk blijft natuurlijk

Kells en Paisley kennen Faye van nog een tijdje terug toen het nog wat beter ging (ook toen was het wel al een echt oudje) en het klopt wel wat ze zeggen. Faye is echt een treuzelhondje. Ze dribbelt heel langzaam van graspolletje naar graspolletje om daar vijf minuten te snuffelen/markeren en weer door te gaan naar de volgende. Eerst konden we nog prima een uur wandelen, maar dan hadden we denk ik 1 à 2 kilometer afgelegd. Intussen doen we zo'n half uur over een meter of 300. Echt heel langzaam wandeltempo dus en inderdaad meer slenteren. Dat kon Brindlecardi natuurlijk niet weten. Sterker nog, bijna iedereen onderschat dat wanneer ik vertel dat ze langzaam loopt. Haar proberen sneller te laten lopen wil trouwens niet, dan gaat ze juist op de rem. Zwemmen is horror voor haar, ze zal maar nat worden. Door een beetje regen wil ze eigenlijk al niet en waterplassen loopt ze het liefst zo ruim mogelijk omheen. Nat gras kan nog net, je moet toch markeren hè. Heerlijk zo'n eigenwijs ding

ellen en de birmanen schreef:Mijn ouwetje is ook zo doof als en kwartel en die heeft een teletac om met rubber puntjes en op trilstand. Als ze ergens erg lang blijft snuffelen en ik wil doorlopen met de andere honden dan geef ik een druk op het knopje, band gaat trillen en zij weet dat dat een teken is dat ze een snoepje krijgt. Dan kunnen we doorlopen.
Verder zit ze op de rimadyl, flexadin advanced en flexi life platinum. Dat gaat redelijk goed hoewel ik merk dat ze qua lopen wel achter uit gaat.

ellen

Een halsband vindt Faye stom, hahah. Ze is ook niet zo van het dingen leren en snoepjes zijn vaak onbelangrijk, dus denk helaas dat het voor haar niet wil. Het scheelt natuurlijk dat ik normaal gezien alleen Faye heb, dus ze kan treuzelen wat ze wil want ik slenter wel met haar mee. Wel super dat het bij jullie goed werkt, fijne oplossing zo!

De flexi life platinum komt vaak voorbij. Die ga ik toch eens proberen naast de pijnstilling. Wie weet helpt dat toch nog wat extra

Misschien moet ik ook eens een paar mensen met tuin die ik ken lief aankijken. Het is zo jammer dat ik geen tuin heb. Laat Faye een dag lang in de tuin scharrelen en slapen en ze is stiktevreden. Misschien is er wel iemand hier in de buurt met een tuin die het goed vindt wanneer Faye een of twee keer per week voor dagbesteding komt in de tuin.

Ik ga ook eens even kijken of het lukt om filmpjes te maken. Dat geeft toch wel een duidelijk beeld. Ook voor mezelf als vergelijking. Ik ben ook erg realistisch. Ze was al oud toen ze bij mij kwam en in anderhalf jaar tijd al echt verslechterd terwijl haar algehele conditie verbeterd is, dat zegt wel wat. Het is ook niet voor niks dat ik denk dat ze de winter waarschijnlijk niet meer haalt.
Maar in de tot het zover is blijf ik zeker genieten van het omaatje

Paisley schreef:Ja dat klopt, bewegen is altijd de beste mogelijkheid. Ik ken Faye van voordat ze zo achteruit is gegaan en ik vond haar toen eigenlijk ook al heel erg 'slecht' als in 'stokoud'
Een kalm wandelingetje ging toen best maar je gaat zo'n oud besje niet opjagen.

Oh nee maar zo bedoel ik het natuurlijk ook niet.
Als een hond het duidelijk niet prettig vindt moet je niks forceren. Zo te lezen zou ze dat zelf ook nooit laten gebeuren. zoals gezegd zou ik dan gewoon de pijnstilling goed hoog houden en wat proberen met supplementen. Op gewicht is ze al dus dat is alleen maar mooi.

Ze zou hier zeker welkom zijn, maar woon denk ik net iets te ver.
Verder gewoon erg veel tlc, maar dat geef je al!

Ik ook. En dat is geen veroordeling, want ik weet hoe hakunamatata eindeloos veel voor dr dieren over heeft.
Maar mijn eigen honden gaan deze levensfase overslaan.

Cleva schreef:Ik zeg het gewoon nog een keer en ik begrijp dat dit niet jouw plan is dus ik zeg het gewoon voor niks.

De grootste genade zit hem er in om je hond niet hoogbejaard te laten zijn.
Blind, kreupel, in de war. Zou je er zelf niet voor bedanken?
Dan moet je niet met je eigen geprojecteerde bedenksel aankomen maar je hond gewoon de allerfijnste sterfsituatie geven die je hem kunt bieden.

Het is een oude hond die sowieso over een paar maanden ertussenuit knijpt. Er zit geen hoop meer in.
Ik geloof onmiddellijk dat jij kunt inschatten of ze nog vrolijk is maar wat betekent wachten op tot ze niet meer vrolijk is eigenlijk voor haar? Twee maanden en dan nog meer niet meer kunnen? En dan de laatste paar dagen echt niet meer weten waar of wie je bent?

En als je het toch nog langer wil aanzien dan is dat helemaal prima. Kan ik me goed voorstellen. Maar het is iets anders dan voor je hond zorgen. Een hond is niet bezig met het verschil tussen 13,5 en 14 jaar.

Het doet er eigenlijk allemaal niet zo heel erg veel toe. Het feit dat je je huis opengesteld hebt voor een oude hond die niemand wilde is duizend keer belangrijker. Dat maakt het verschil in een hondenleven.

Ontzettend eerlijke en goede reactie! Het is precies zoals ik erover denk
De pijn is nu dus ook nog heel goed op te vangen met de pijnstilling en ze is nu behalve wat trager en meer slapen gewoon echt nog haar vrolijke zelf. De dingen zijn nog minimaal maar alles wat ik kan ondersteunen en haar leven fijner mee kan maken doe ik met alle liefde. Tot het inderdaad zover is dat het genoeg is. Ik ben ook heel erg van liever te vroeg dan een dag te laat. Vandaar ook dat ik haar liever vóór de winter laat gaan dan in de winter, dat vindt ze een rotseizoen dus als ze dan toch moet gaan dan ervoor. Met mijn kat kreeg ik ook veel vragen of ik niet te vroeg was, maar later vooral complimenten dat ik haar niet heb laten lijden omdat ik haar zelf niet kon missen. Missen ga ik haar toch wel, die dagen rekken maken daarvoor niet uit, voor het dier wel. Maar dat is nu dus nog niet aan de orde, zoals ze nu is kan ze makkelijk nog een tijdje vrolijk rondhobbelen. Moet ze alleen niet verder verslechteren natuurlijk

De laatste 2 maanden met Luna hebben we haar gewoon zo comfortabel mogelijk gehouden. Ze sliep veel, was reuze blij als ze een van haar goden zag en toen was het op.
Niet meer wandelen, optillen naar het gras, plassen en weer naar bed. Anabolen en pijnstilling tot dat ook klaar was. Niet meer rekken of nog een pil of wat dan ook. Klinkt gek, maar voordat het niet meer leuk was hebben we haar in laten slapen. Met nog een laatste keer samen de eenden laten schrikken en een bakje soep.

Cleva schreef:Als je toch nog die paar maanden neemt dan zou ik er vooral een punt van maken om elke dag even een kwartiertje alleen maar met haar te zitten. Gewoon kroelen of piepkleine trucjes laten doen. Net wat ze prettig vindt.
Binnenkort kan het niet meer en dan mis je het.

Oh dat doe ik zeker Heerlijk kroelen en af en toe wat lekkers toestoppen. En natuurlijk slaapt ze op bed met bijbehorende kroelmomenten en gek doen voor het slapen en voor ik opsta

Suzanne schreef:De laatste 2 maanden met Luna hebben we haar gewoon zo comfortabel mogelijk gehouden. Ze sliep veel, was reuze blij als ze een van haar goden zag en toen was het op.
Niet meer wandelen, optillen naar het gras, plassen en weer naar bed. Anabolen en pijnstilling tot dat ook klaar was. Niet meer rekken of nog een pil of wat dan ook. Klinkt gek, maar voordat het niet meer leuk was hebben we haar in laten slapen. Met nog een laatste keer samen de eenden laten schrikken en een bakje soep.

Niet oordelend hoor, maar dat dikgedrukte klinkt eerlijk gezegd of ik veel eerder gestopt was als dat is hoe het ging. Eigenlijk precies wat Cleva hierboven zegt. Maar het is soms lastig, het goede moment bepalen..

hakunamatata schreef:

Cleva schreef:Als je toch nog die paar maanden neemt dan zou ik er vooral een punt van maken om elke dag even een kwartiertje alleen maar met haar te zitten. Gewoon kroelen of piepkleine trucjes laten doen. Net wat ze prettig vindt.
Binnenkort kan het niet meer en dan mis je het.

Oh dat doe ik zeker Heerlijk kroelen en af en toe wat lekkers toestoppen. En natuurlijk slaapt ze op bed met bijbehorende kroelmomenten en gek doen voor het slapen en voor ik opsta

Suzanne schreef:De laatste 2 maanden met Luna hebben we haar gewoon zo comfortabel mogelijk gehouden. Ze sliep veel, was reuze blij als ze een van haar goden zag en toen was het op.
Niet meer wandelen, optillen naar het gras, plassen en weer naar bed. Anabolen en pijnstilling tot dat ook klaar was. Niet meer rekken of nog een pil of wat dan ook. Klinkt gek, maar voordat het niet meer leuk was hebben we haar in laten slapen. Met nog een laatste keer samen de eenden laten schrikken en een bakje soep.

Niet oordelend hoor, maar dat dikgedrukte klinkt eerlijk gezegd of ik veel eerder gestopt was als dat is hoe het ging. Eigenlijk precies wat Cleva hierboven zegt. Maar het is soms lastig, het goede moment bepalen..

Dat dik gedrukte was de laatste paar dagen, niet goed geschreven dus. De dag ervoor bedacht ze nog op de tuinbank te springen omdat daar een bord met eten stond. Dat had ze misschien de dag erna ook weer gedaan als ze met moeite op de been was gebracht.
Het dikgedrukte had ik geen 2 maanden laten gebeuren vanzelfsprekend.

Suzanne schreef:

hakunamatata schreef:

Cleva schreef:Als je toch nog die paar maanden neemt dan zou ik er vooral een punt van maken om elke dag even een kwartiertje alleen maar met haar te zitten. Gewoon kroelen of piepkleine trucjes laten doen. Net wat ze prettig vindt.
Binnenkort kan het niet meer en dan mis je het.

Oh dat doe ik zeker Heerlijk kroelen en af en toe wat lekkers toestoppen. En natuurlijk slaapt ze op bed met bijbehorende kroelmomenten en gek doen voor het slapen en voor ik opsta

Suzanne schreef:De laatste 2 maanden met Luna hebben we haar gewoon zo comfortabel mogelijk gehouden. Ze sliep veel, was reuze blij als ze een van haar goden zag en toen was het op.
Niet meer wandelen, optillen naar het gras, plassen en weer naar bed. Anabolen en pijnstilling tot dat ook klaar was. Niet meer rekken of nog een pil of wat dan ook. Klinkt gek, maar voordat het niet meer leuk was hebben we haar in laten slapen. Met nog een laatste keer samen de eenden laten schrikken en een bakje soep.

Niet oordelend hoor, maar dat dikgedrukte klinkt eerlijk gezegd of ik veel eerder gestopt was als dat is hoe het ging. Eigenlijk precies wat Cleva hierboven zegt. Maar het is soms lastig, het goede moment bepalen..

Dat dik gedrukte was de laatste paar dagen, niet goed geschreven dus. De dag ervoor bedacht ze nog op de tuinbank te springen omdat daar een bord met eten stond. Dat had ze misschien de dag erna ook weer gedaan als ze met moeite op de been was gebracht.
Het dikgedrukte had ik geen 2 maanden laten gebeuren vanzelfsprekend.

Ah, dan is het inderdaad heel anders