Het HondenForum

Vond Kyo (intacte reu van bijna 8 ) sloom, suf, kortademig en er ontstond plotseling een bolling aan de rechterkant van zijn buik.

Enkele weken geleden heeft de DA, op mijn verzoek, bloed afgenomen. Na het onderzoek is geconstateerd dat meerdere waarden in zijn bloed verontrustend laag waren, met name zijn HB waarde. De volgende dag is tijdens een echo geconstateerd dat een fikse tumor in zijn Milt zich in korte tijd heeft weten te ontwikkelen tot een formaat van een kleine voetbal. De dag daarna lag Kyo op de operatietafel en zijn de tumor en de Milt verwijderd, tesamen een gewicht van 3.1 kg. Alle organen zijn tijdens de operatie nagekeken en deze zijn schoon verklaard. Zou de Lever uitzaaiingen tonen dan zou Kyo (onder narcose) gaan hemelen, dan was het voor hem over en uit!

De DA niet kan garanderen of er eventuele onrustige cellen achtergebleven zijn en heeft mij gevraagd de tumor op te sturen naar een Patholoog, zodat deze kan onderzoeken of het een kwaad- of goedaardig gezwel zou zijn. Ik heb daar geen toestemming voor gegeven. Om de simpele reden er al ge(be)handeld is en geeft geen garantie, als het goedaardig zou zijn, Kyo vrijwaart van overige ziekten.
Kyo 'valt' qua ziektebeeld in een risicogroep wat Ras (Labrador Retriever), leeftijd en lengte betreft. Er is geen garantie dat Leukemie wordt uitgesloten. Zijn er mensen onder ons, die idem zo'n ervaring hebben gehad. Waarvan de hond goed is hersteld en in goede conditie zonder milt? Waarop moet ik b.v op letten? ..

Ik heb hier geen ervaring mee maar ben wel benieuwd of hij goed herstellende is van de operatie.

Ik schrok een beetje toen ik de titel las, hier helaas iets soortgelijks meegemaakt (labrador, nog geen 3 jaar oud, ook een tumor aan zijn mild + operatie) alleen liep het met hem niet goed af en hebben we hem uiteindelijk toch moeten laten gaan. Ik hoop natuurlijk voor jou en Kyo op een voorspoedig herstel!

De hond van mijn ouders heeft het helaas niet gered na de operatie. Hij heeft nog zo'n 2 maanden geleefd na de operatie en toen overleden door waarschijnlijk toch uitzaaiingen.
Hopelijk gaat het bij jullie hond wel allemaal goed.

Helaas zijn tumoren in de milt bijna altijd kwaadaardig (hemangiosarcoom). Ik heb helaas alleen een slechte ervaring om met je te delen. Bij mijn hond is ook de milt verwijderd. 2 maanden later moesten we haar alsnog in laten slapen. Wij wisten na opsturen dat het kwaadaardig was en de dierenarts zei dat honden na het verwijderen van de milt gemiddeld 2 maanden leven. Mijn Icha heeft echt nog 2 maanden genoten en ze was gelukkig zeer snel hersteld van de operatie maar langer was ons niet gegund.

Uiteraard wil ik jou en Kyo wel heel veel sterkte wensen en ik duim dat het bij die milt blijft. Honden (en mensen) kunnen prima zonder milt

Caro schreef:Ik heb hier geen ervaring mee maar ben wel benieuwd of hij goed herstellende is van de operatie.

Al met al de goede kant op. Ondertussen is, 7 weken na de operatie, zijn energie en conditie bijna weer op zijn oude peil. Huppelt vrolijk voor me uit, kan weer langere wandelingen maken, is speels en weer geïnteresseerd in soortgenoten. Mede mogelijk gemaakt door de bloedtransfusie (geschenk van de bloedbank waar Kyo zelf bloeddonor is, nu waarschijnlijk was). Toegediend door mijn DA, zijn oogleden kleurden tijdens de transfusie meteen roze en de lichte plekken op zijn wangslijmvliezen nu mooi roze/rood. Hij heeft een tijd heel hard moeten werken aan zijn herstel, daardoor zijn HB waarde op een laag peil bleef staan. De transfusie heeft hem de nodige boost gegeven en goed gedaan

.

Dat is in ieder geval fijn om te horen. Ik hoop heel erg dat je nog jaren plezier van hem kunt hebben.

sirene schreef:Uiteraard wil ik jou en Kyo wel heel veel sterkte wensen en ik duim dat het bij die milt blijft. Honden (en mensen) kunnen prima zonder milt

Dank je en i.d.d. zonder milt valt prima te leven. Je eerdere bericht is zeer triest! .. Was het leukemie of niet, op welke symptomen moet ik letten? Tot nu toe, 7 weken na de operatie, is het gedrag van Kyo niet verontrustend. Zijn lichaam toont ook geen bijzonderheden.

Margreth schreef:
sirene schreef:Uiteraard wil ik jou en Kyo wel heel veel sterkte wensen en ik duim dat het bij die milt blijft. Honden (en mensen) kunnen prima zonder milt
Dank je en i.d.d. zonder milt valt prima te leven. Je eerdere bericht is zeer triest! .. Was het leukemie of niet, op welke symptomen moet ik letten? Tot nu toe, 7 weken na de operatie, is het gedrag van Kyo niet verontrustend. Zijn lichaam toont ook geen bijzonderheden.

Nee, bij mijn hond was het hemangiosarcoom, een kanker van de bloedvaten of bloedvatwand. Omdat die kanker in delen zit die zeer goed doorbloed zijn is het bijna altijd al uitgezaaid voordat het ontdekt wordt. De sypmtomen die ze krijgen hangen af van de plaats van de uitzaaiing. Vaak is dat het hart. Dan worden ze kortademig of je ziet het inderdaad aan de slijmvliezen.
Ik hoop dat je nog heel lang van Kyo kunt genieten.

sirene schreef:
Margreth schreef:
sirene schreef:Uiteraard wil ik jou en Kyo wel heel veel sterkte wensen en ik duim dat het bij die milt blijft. Honden (en mensen) kunnen prima zonder milt
Dank je en i.d.d. zonder milt valt prima te leven. Je eerdere bericht is zeer triest! .. Was het leukemie of niet, op welke symptomen moet ik letten? Tot nu toe, 7 weken na de operatie, is het gedrag van Kyo niet verontrustend. Zijn lichaam toont ook geen bijzonderheden.
Nee, bij mijn hond was het hemangiosarcoom, een kanker van de bloedvaten of bloedvatwand. Omdat die kanker in delen zit die zeer goed doorbloed zijn is het bijna altijd al uitgezaaid voordat het ontdekt wordt. De sypmtomen die ze krijgen hangen af van de plaats van de uitzaaiing. Vaak is dat het hart. Dan worden ze kortademig of je ziet het inderdaad aan de slijmvliezen.
Ik hoop dat je nog heel lang van Kyo kunt genieten.

Dank voor je reactie. Zeer heftig, helaas de realiteit. Zodra het gedrag van Kyo verandert sta ik bij de DA. Idem dank voor je goede wensen.

Caro schreef:Dat is in ieder geval fijn om te horen. Ik hoop heel erg dat je nog jaren plezier van hem kunt hebben.

Zeker

en dank je voor de goede wensen, gaan we voor.

Hier wel een positief verhaal voor wat betreft de milt operatie.
En dan nog wel op een berner van 12 jaar en 3 maanden.

De tumor werd ontdekt doordat zij aanhoudende diarree had. Zelfde verhaal, afhankelijk van wat er werd aangetroffen zou ze eventueel inslapen tijdens de narcose. Dus afscheid nemen van je hond voor de operatie alsof het de laatste keer was. Milt verwijderd met een tumor zo groot als een meloen.

Ze herstelde voorspoedig en veranderde haast weer in een jonge hond!
Blij en speels en ik hoorde haar zelfs blaffen van plezier. Terwijl ze vrijwel nooit ergens om blafte. Maar de vreugde was natuurlijk niet van lange duur gezien haar zeer hoge leeftijd. Die winter begon ze te dementeren en ook haar gewrichten bezorgden haar pijn in combinatie met spondylose. Uiteindelijk moest ik haar laten gaan met 13 jaar, zes weken en drie dagen, vanwege een nek hernia.
( haar broer en nestgenoot werd ruim 14 jaar!)

Maar aan de milttumor heeft het dus niet gelegen. Had ze dat op jongere leeftijd gekregen, dan had ze dat waarschijnlijk nog veel langer overleefd.

Ik denk dat als je op zoek gaat naar verhalen voor geruststelling, je net zoveel positieve als negatieve ervaringen zult horen. Dat gemiddelde van twee maanden overleven vind ik frappant.Waarom zou je je hond dan zo'n zware operatie laten ondergaan? Maar goed, mijn Duty heeft het gemiddelde dan wel omhoog gekrikt. Al zou ik nu bij een hond van die leeftijd, die al best wat kwaaltjes had, die operatie niet meer laten uitvoeren.

Afbeelding

kooi schreef:Ik denk dat als je op zoek gaat naar verhalen voor geruststelling, je net zoveel positieve als negatieve ervaringen zult horen. Dat gemiddelde van twee maanden overleven vind ik frappant.Waarom zou je je hond dan zo'n zware operatie laten ondergaan? Maar goed, mijn Duty heeft het gemiddelde dan wel omhoog gekrikt. Al zou ik nu bij een hond van die leeftijd, die al best wat kwaaltjes had, die operatie niet meer laten uitvoeren.

De da waar we met spoed naartoe moesten vanwege acute shock deed een echo en zag die milttumor. Deze da zei dat milttumoren bij de hond bijna altijd goedaardig waren. We moesten direct kiezen inslapen of milt verwijderen. Icha was tot die dag nooit ziek geweest en in prima conditie dus dat hebben we gedaan. Na verwijderen en opsturen bleek het hemangiosarcoom, daarvoor is de gemiddelde overlevingsduur dus 2 mnd. Later hoorde ik dus dat milttumoren juist meestal kwaadaardig zijn en ook nog meestal het gevolg van deze soort kanker.

kooi schreef:Hier wel een positief verhaal voor wat betreft de milt operatie.
En dan nog wel op een berner van 12 jaar en 3 maanden.

De tumor werd ontdekt doordat zij aanhoudende diarree had. Zelfde verhaal, afhankelijk van wat er werd aangetroffen zou ze eventueel inslapen tijdens de narcose. Dus afscheid nemen van je hond voor de operatie alsof het de laatste keer was. Milt verwijderd met een tumor zo groot als een meloen.

Ze herstelde voorspoedig en veranderde haast weer in een jonge hond!
Blij en speels en ik hoorde haar zelfs blaffen van plezier. Terwijl ze vrijwel nooit ergens om blafte. Maar de vreugde was natuurlijk niet van lange duur gezien haar zeer hoge leeftijd. Die winter begon ze te dementeren en ook haar gewrichten bezorgden haar pijn in combinatie met spondylose. Uiteindelijk moest ik haar laten gaan met 13 jaar, zes weken en drie dagen, vanwege een nek hernia.
( haar broer en nestgenoot werd ruim 14 jaar!)

Maar aan de milttumor heeft het dus niet gelegen. Had ze dat op jongere leeftijd gekregen, dan had ze dat waarschijnlijk nog veel langer overleefd.

Ik denk dat als je op zoek gaat naar verhalen voor geruststelling, je net zoveel positieve als negatieve ervaringen zult horen. Dat gemiddelde van twee maanden overleven vind ik frappant.Waarom zou je je hond dan zo'n zware operatie laten ondergaan? Maar goed, mijn Duty heeft het gemiddelde dan wel omhoog gekrikt. Al zou ik nu bij een hond van die leeftijd, die al best wat kwaaltjes had, die operatie niet meer laten uitvoeren.

Het is goed dat een ieder zijn/haar ervaringen deelt. Jouw Duty i.d.d. het gemiddelde omhoog heeft gekrikt, zo ook dat van niet leden die mij hierover via mail informeren. Idem jouw ervaring en vind het fijn dat je deze deelt. Kyo bevindt zich ondertussen in de 8ste week na zijn operatie, merk geen bijzonderheden en net zoals Duty toen, weer een jonge hond

. Hoop doet leven maar ben een realist, 4 op 10 tumoren zijn 'goedaardig'. Zoals gezegd, mocht hij 1 van die 4 zijn, Kyo dit niet vrijwaart van overige ziekten. Je hebt gelijk, kwaliteit van leven staat boven kwantiteit. Zou Kyo de leeftijd hebben gehad van jouw Duty met kwalen, zou ook ik de operatie niet laten uitvoeren.

Margreth schreef:Het is goed dat een ieder zijn/haar ervaringen deelt. Jouw Duty i.d.d. het gemiddelde omhoog heeft gekrikt, zo ook dat van niet leden die mij hierover via mail informeren.

Die gemiddelde overlevingstijd van 2 mnd gaat over milt verwijderen bij hemangiosarcoom, niet over andere tumoren.

Ik ben heel lang niet actief geweest op het forum, lees af en toe nog mee, zag dit topic voorbij komen en wilde toch even reageren.
Bij onze 10 jarige duitse herder is op 1 juni zijn milt verwijderd, zaten 3 tumoren in. We hebben het ook niet op laten sturen.
Hij herstelde super goed! We waren zo opgelucht en blij.
Helaas, 7 weken later, op ons eerste vakantiedag, twee dagen voor ons vertrek, troffen we hem doodziek aan beneden. Met spoed naar de dierenarts gereden. Zijn buik was keihard, zat helemaal vol met vuil vocht. Waarschijnlijk toch een uitzaaiing die gebarsten is.
Ik heb ontzettend veel verdriet gehad (en nog steeds trouwens).
Het kwam zo onverwacht, juist omdat hij zo goed herstelde.
Voor mijn gevoel was de dierenarts niet duidelijk genoeg geweest in de ernst hiervan en hoe groot de kans op uitzaaiingen (zo snel al!?) was.

Ik hoop voor jullie dat het een betere afloop krijgt.
Maar ik ben zelf wel geschrokken van de reacties hierboven.
Ik heb zelf toen ook twijfelt een topic te openen, maar alles ging zo snel, dat ik daar niet meer aan toe ben gekomen.

Joera schreef:Ik ben heel lang niet actief geweest op het forum, lees af en toe nog mee, zag dit topic voorbij komen en wilde toch even reageren.
Bij onze 10 jarige duitse herder is op 1 juni zijn milt verwijderd, zaten 3 tumoren in. We hebben het ook niet op laten sturen.
Hij herstelde super goed! We waren zo opgelucht en blij.
Helaas, 7 weken later, op ons eerste vakantiedag, twee dagen voor ons vertrek, troffen we hem doodziek aan beneden. Met spoed naar de dierenarts gereden. Zijn buik was keihard, zat helemaal vol met vuil vocht. Waarschijnlijk toch een uitzaaiing die gebarsten is.
Ik heb ontzettend veel verdriet gehad (en nog steeds trouwens).
Het kwam zo onverwacht, juist omdat hij zo goed herstelde.
Voor mijn gevoel was de dierenarts niet duidelijk genoeg geweest in de ernst hiervan en hoe groot de kans op uitzaaiingen (zo snel al!?) was.

Ik hoop voor jullie dat het een betere afloop krijgt.
Maar ik ben zelf wel geschrokken van de reacties hierboven.
Ik heb zelf toen ook twijfelt een topic te openen, maar alles ging zo snel, dat ik daar niet meer aan toe ben gekomen.

Vreselijk dat hij ineens zo doodziek was terwijl hij zo goed herstelde. Was er voor de operatie een foto van de longen en een buikecho gemaakt?

Zamunda schreef:
Joera schreef:Ik ben heel lang niet actief geweest op het forum, lees af en toe nog mee, zag dit topic voorbij komen en wilde toch even reageren.
Bij onze 10 jarige duitse herder is op 1 juni zijn milt verwijderd, zaten 3 tumoren in. We hebben het ook niet op laten sturen.
Hij herstelde super goed! We waren zo opgelucht en blij.
Helaas, 7 weken later, op ons eerste vakantiedag, twee dagen voor ons vertrek, troffen we hem doodziek aan beneden. Met spoed naar de dierenarts gereden. Zijn buik was keihard, zat helemaal vol met vuil vocht. Waarschijnlijk toch een uitzaaiing die gebarsten is.
Ik heb ontzettend veel verdriet gehad (en nog steeds trouwens).
Het kwam zo onverwacht, juist omdat hij zo goed herstelde.
Voor mijn gevoel was de dierenarts niet duidelijk genoeg geweest in de ernst hiervan en hoe groot de kans op uitzaaiingen (zo snel al!?) was.

Ik hoop voor jullie dat het een betere afloop krijgt.
Maar ik ben zelf wel geschrokken van de reacties hierboven.
Ik heb zelf toen ook twijfelt een topic te openen, maar alles ging zo snel, dat ik daar niet meer aan toe ben gekomen.
Vreselijk dat hij ineens zo doodziek was terwijl hij zo goed herstelde. Was er voor de operatie een foto van de longen en een buikecho gemaakt?

Ja ze hebben de dag ervoor een echo gemaakt.
Op de ochtend van de operatie ook nog bloed afgenomen.
Daarom begrijp ik ook niet dat er zo snel een tumor is gekomen die dusdanig groot was dat hij geklapt is midden in de nacht?
Ik heb met heel veel vragen gezeten, schuldgevoel, frustratie, afvragend of de DA iets gemist heeft tijdens de echo en ook tijdens de operatie in de buik zelf.

Heb nog vaak gedacht om contact met de DA op te nemen, anderzijds win ik er niets meer mee...

Toevallig, als ik het goed herinner, kwam ik bij jou verhaal over Mister terecht in memoriam, toen ik naar iets soortgelijks zocht.
Vreselijke manier om zo je hond te verliezen.
Het is nooit makkelijk, maar dit had ik me zo niet voorgesteld

Van wat ik heb begrepen is dit juist het "normale" verloop bij hemangiosarcoom. Die tumoren zaaien supersnel uit want bloed heeft nu eenmaal de neiging om rond te stromen en de tumoren zitten ook nog eens in goed doorbloedde organen.
Icha knapte supersnel op de na de operatie en er was niets aan haar te merken tot het ook ineens fout ging na die 2 mnd.
Die tumor in de milt wordt normaal ook niet opgemerkt tot hij knapt of gaat bloeden.

Joera schreef:Ja ze hebben de dag ervoor een echo gemaakt.
Op de ochtend van de operatie ook nog bloed afgenomen.
Daarom begrijp ik ook niet dat er zo snel een tumor is gekomen die dusdanig groot was dat hij geklapt is midden in de nacht?
Ik heb met heel veel vragen gezeten, schuldgevoel, frustratie, afvragend of de DA iets gemist heeft tijdens de echo en ook tijdens de operatie in de buik zelf.
Heb nog vaak gedacht om contact met de DA op te nemen, anderzijds win ik er niets meer mee...

Toevallig, als ik het goed herinner, kwam ik bij jou verhaal over Mister terecht in memoriam, toen ik naar iets soortgelijks zocht.
Vreselijke manier om zo je hond te verliezen.
Het is nooit makkelijk, maar dit had ik me zo niet voorgesteld

Daar heb ik ook wel een tijd last van gehad, het was zo niet hoe ik het voor ogen had. Gelukkig is dat wel echt gesleten en staan de mooie herinneringen op de voorgrond. Mister was wel een stuk ouder (15) en het einde zat er ook wel echt aan te komen, dus dat maakt het vrede hebben ermee een stuk makkelijker denk ik.

Over de echo en toch zo snel weer een tumor. Dikke kans dat de uitzaaiingen er al zaten ja, maar dan zijn er nog twee mogelijkheden. Ofwel het/ze was/waren nog zo klein dat het nog niet zichtbaar was op de echo, of het was wel groot genoeg maar het is gemist (mogelijk niet zichtbaar doordat niet de beste echo-apparatuur gebruikt is of te weinig specialistische ervaring van de betreffende echoscopist).
Verder hoeft de tumor niet per sé al heel groot geweest te zijn denk ik. Ze zijn heel goed doorbloed en als het dan knapt dan kan het snel gaan en kan het lichaam het leegbloeden op een gegeven moment niet meer stoppen.

Maar als je nog met veel vragen zit zou ik wel een keer met je DA afspreken hoor, misschien geeft het wat meer rust in je hoofd.

Joera, is er wel onderzocht om wat voor soort tumor het ging?

sirene schreef:Van wat ik heb begrepen is dit juist het "normale" verloop bij hemangiosarcoom. Die tumoren zaaien supersnel uit want bloed heeft nu eenmaal de neiging om rond te stromen en de tumoren zitten ook nog eens in goed doorbloedde organen.
Icha knapte supersnel op de na de operatie en er was niets aan haar te merken tot het ook ineens fout ging na die 2 mnd.
Die tumor in de milt wordt normaal ook niet opgemerkt tot hij knapt of gaat bloeden.

Het gekke is, dat ik met een pijnklacht naar de da was gegaan.
Hij had mijn bij aanrakingen aan beide kanten van zijn zij. Daarmee ben ik naar de da gegaan, die heeft gevoeld aan zijn buik en voelde de tumor. Volgende dag een echo gemaakt en de dag erna geopereerd. Daarom had ik ook nooit verwacht dat het zo zou gaan zoals het nu ging. Ik had ergens gedacht, dat hij bij uitzaaiingen bijvoorbeeld weer pijn zou krijgen of ziek zou worden. En zeker niet zo snel na de operatie al.

Bizar genoeg heeft bijna iedereen het in bovenstaande reacties over ongeveer 2 maanden na de operatie.

sirene schreef:Joera, is er wel onderzocht om wat voor soort tumor het ging?

Nee, we hebben het niet laten onderzoeken. Er zaten er wel al 3 in de milt, dus het was zo goed als zeker kwaadaardig en uitgezaaid in de milt.

Zamunda schreef:
Joera schreef:Ja ze hebben de dag ervoor een echo gemaakt.
Op de ochtend van de operatie ook nog bloed afgenomen.
Daarom begrijp ik ook niet dat er zo snel een tumor is gekomen die dusdanig groot was dat hij geklapt is midden in de nacht?
Ik heb met heel veel vragen gezeten, schuldgevoel, frustratie, afvragend of de DA iets gemist heeft tijdens de echo en ook tijdens de operatie in de buik zelf.
Heb nog vaak gedacht om contact met de DA op te nemen, anderzijds win ik er niets meer mee...

Toevallig, als ik het goed herinner, kwam ik bij jou verhaal over Mister terecht in memoriam, toen ik naar iets soortgelijks zocht.
Vreselijke manier om zo je hond te verliezen.
Het is nooit makkelijk, maar dit had ik me zo niet voorgesteld
Daar heb ik ook wel een tijd last van gehad, het was zo niet hoe ik het voor ogen had. Gelukkig is dat wel echt gesleten en staan de mooie herinneringen op de voorgrond. Mister was wel een stuk ouder (15) en het einde zat er ook wel echt aan te komen, dus dat maakt het vrede hebben ermee een stuk makkelijker denk ik.

Over de echo en toch zo snel weer een tumor. Dikke kans dat de uitzaaiingen er al zaten ja, maar dan zijn er nog twee mogelijkheden. Ofwel het/ze was/waren nog zo klein dat het nog niet zichtbaar was op de echo, of het was wel groot genoeg maar het is gemist (mogelijk niet zichtbaar doordat niet de beste echo-apparatuur gebruikt is of te weinig specialistische ervaring van de betreffende echoscopist).
Verder hoeft de tumor niet per sé al heel groot geweest te zijn denk ik. Ze zijn heel goed doorbloed en als het dan knapt dan kan het snel gaan en kan het lichaam het leegbloeden op een gegeven moment niet meer stoppen.

Maar als je nog met veel vragen zit zou ik wel een keer met je DA afspreken hoor, misschien geeft het wat meer rust in je hoofd.

Ik twijfel dus of ik me er beter van ga voelen door contact op te nemen. Het lijkt mij dat ze sowieso nooit zullen toegeven als ze achteraf dus iets over het hoofd hebben gezien.
En misschien is dat ook inderdaad niet het geval en is er gewoon iets snel gegroeid. Enerzijds maakt het ook allemaal niet meer uit. Ik krijg mijn lieve Joey er niet mee terug

Ik denk eigenlijk dat het enige wat ze (anders) hadden kunnen doen, jou waarschuwen dat het zo snel kan gaan. Tenminste als het om een kwaadaardige kanker gaat. Ik schrok heel erg toen ze me belden met de mededeling dat het toch kwaadaardig was en dat de overlevingstijd gemiddeld 2 mnd was. Maar ik was wel meer voorbereid. Ik kan me voorstellen dat de schok nog veel groter is als je hond helemaal opgeknapt is en het komt ineens in alle hevigheid terug

Wij wisten dat het op dat moment wel goed ging, maar dat het zeer waarschijnlijk niet lang zou duren.

sirene schreef:Ik denk eigenlijk dat het enige wat ze (anders) hadden kunnen doen, jou waarschuwen dat het zo snel kan gaan. Tenminste als het om een kwaadaardige kanker gaat. Ik schrok heel erg toen ze me belden met de mededeling dat het toch kwaadaardig was en dat de overlevingstijd gemiddeld 2 mnd was. Maar ik was wel meer voorbereid. Ik kan me voorstellen dat de schok nog veel groter is als je hond helemaal opgeknapt is en het komt ineens in alle hevigheid terug Wij wisten dat het op dat moment wel goed ging, maar dat het zeer waarschijnlijk niet lang zou duren.

Ze zeiden wel dat het waarschijnlijk kwaadaardig is en waarschijnlijk zou uitzaaien, maar ze hebben ook gezegd dat hij bij wijze van nog 3 jaar mee kon. Achteraf gezien had ik hem die zware operatie niet eens aan willen doen. Maar ja, dat is achteraf gepraat natuurlijk.
Misschien ben ik ook wel te positief en naïef geweest, ook al leefde we wel met het idee, alles vanaf nu, is reserve tijd. maar je kijkt naar je hond en alles gaat weer goed, weer pijnvrij, genietend van het leven en dan zo abrupt toch uit het leven getrokken.

mijn 1e hond had een milttumor en die hebben we in laten slapen. zij was 13 jaar en opereren was geen optie.
de duitse herder van mijn buren raakte ineens in shock, we zijn daar mee naar de dierenarts gegaan. met een infuus in haar poot als een debiel naar Utrecht gereden want ze had ergens een inwendige bloeding. in Utrecht constateerde ze een gesprongen milttumor. ze hadden de keus of opereren of inslapen. de hond is geopereerd, 2 bloedtransfusies en 4100 euro armer en 3 weken later is de hond alsnog overleden aan uitzaaiingen van de tumor. daar hadden ze in Utrecht al voor gewaarschuwd.

ellen

Bij de hond van mijn ouders is het ook zo gegaan. Toch ergens uitzaaiingen. Ondanks dat de hond 2 weken voor zijn dood en 6 weken na de operatie op een röntgenfoto schoon was. Ik laat iig nooit meer opereren aan zo'n tumor. De kans dat het daarna snel fout gaat is gewoon heel groot.

Bij zowel Benthor als Iarik is de milt verwijderd. In beide gevallen ging het om ouderdomshyperplasie, goedaardig dus.
Benthor heeft daarna nog ruim 3 jaar geleefd en is overleden door een andere aandoening. Voor Iarik is het ruim 2 jaar geleden en hij is er nog.

Het HondenForum

Tumor in de Milt.

Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.

Re: Tumor in de Milt.