Het HondenForum

Paar weken geleden werd bij Frank een klein verschil tussen beide testikels ontdekt, dat was er nog maar kort want ik check ze regelmatig.
Inmiddels is de ene teelbal nog maar zo groot als een knikker, de andere is formaat golfbal geworden waarbij er ook duidelijk een veranderde vorm te voelen is binnenin. Dierenarts zegt teelbaltumor en dus castratie.

Nu ben ik benieuwd hoe dat zich gaat tonen in onder andere verlies van spiermassa. Frank is 10,5 en sowieso al geen erg gezonde hond.
Hij heeft vrij veel artrose en mag dus niet onbeperkt z'n ding doen, waardoor hij in het afgelopen jaar toch al best wat spiermassa is verloren.
Hij is vijf jaar geleden chemisch gecastreerd en dat was geen succes. Hij werd chagrijnig naar de andere huisdieren toe en dik van lucht.

Maargoed, mensen hier die ervaring hebben met het castreren van een al wat oudere hond en het effect van spierverlies op bestaande artrose?

Als de verandering echt zo snel gaat dan zou ik wel castratie overwegen. Nee ik heb er geen ervaring mee, wel destijds een vergrote prostaat bij mijn oudere herder wat kon duiden op prostaatkanker.
Advies van da was toen, gezien de conditie en levensverwachting van mijn herder toen, om niet te castreren maar ik kreeg wel een middel om te geven voor de vergrote prostaat (Ypozane).
Maar volgens mij staat prostaat los van teelbalkanker? Ik ben er niet zeker van dus vandaar mijn reactie m.b.t. de ervaring die ik had en het advies van de da toen.

Nanna schreef:

-Saskia- schreef: Maargoed, mensen hier die ervaring hebben met het castreren van een al wat oudere hond en het effect van spierverlies op bestaande artrose?

Volgens mij verschilt het per reu. Je hebt erbij die veranderen in zakkige figuren met een hangpens en dienovereenkomstige hanglul. Maar ik ken ook wel gecastreerde reuen die helemaal niet zo dramatisch veranderden. Ja, tulijk, dat hengstige gaat eraf en dat is jammer. Maar wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen.

Een imposante reu is het zowel qua uiterlijk als karakter al niet dus er zal vast niet veel mannelijkheid verloren gaan
Al hoop ik dat een vachtverandering uitblijft.
Ach we zullen het meemaken, hopelijk merk ik qua lichaamskracht weinig en gaat het toch wat positiever dan tijdens de chemische castratie. Wat moet, dat moet.

Je kunt ook altijd overleggen met de da over evt. mogelijkheden indien noodzakelijk als het gaat om spierversterking.

Je kunt ook alleen de testikel met tumor laten weghalen. Die kleine is nu waarschijnlijk zo klein omdat die andere ongebreideld hormoon produceert. Die andere reageert dan nog wel op de remmende signalen vanuit de hypofyse, maar de tumor niet. Als die tumor-testikel weg is, gaat die kleine zich weer normaal gedragen.
Het wordt niet vaak gedaan, maar het kan prima.

Verstuurd vanaf mijn SM-T580 met Tapatalk

kipo schreef:Je kunt ook alleen de testikel met tumor laten weghalen. Die kleine is nu waarschijnlijk zo klein omdat die andere ongebreideld hormoon produceert. Die andere reageert dan nog wel op de remmende signalen vanuit de hypofyse, maar de tumor niet. Als die tumor-testikel weg is, gaat die kleine zich weer normaal gedragen.
Het wordt niet vaak gedaan, maar het kan prima.

Dat opperde ik tijdens het consult ook al maar daar leek de DA niet zo enthousiast over. Een echo op een teelbal geeft geen mooi beeld en een biopt nemen geeft geen uitsluitsel dat er in de andere teelbal ook geen tumoraal weefsel aanwezig is zei ze.
Maandag moet ik met Frank toch naar een andere DA toe, dan vraag ik hoe hij daarover denkt.

Ons eerste hondje is op 12-jarige leeftijd gecastreerd omdat hij teelbalkanker had. Voor hem was het een geweldige uitkomst, hij voelde zich daarna duidelijk veel beter en gedroeg zich jaren jonger. Hij is uiteindelijk zonder problemen bijna 17 geworden. Onze huidige herder is nu ruim 12 en wordt sinds 2 jaar chemisch gecastreerd omdat hij ontstekingen onder zijn staart had. Deze zijn nu zo goed als verdwenen en ook hij voelt zich veel beter zonder de hormonen. Voor mij alleen nog maar gecastreerde reuen, ik ga die ellende niet meer afwachten.

Cleva schreef:Een hond van boven de tien laat ik niet meer opereren (behalve noodzakelijke herstelwerkzaamheden bij verwonding en trauma of gebitsanering) laat staan castreren.

Ivanneke schreef: Onze huidige herder is nu ruim 12 en wordt sinds 2 jaar chemisch gecastreerd omdat hij ontstekingen onder zijn staart had.

Anaalklierontsteking?
Waarom dan niet gewoon de anaalklieren laten verwijderen in plaats van de testes?

Ik denk perianale fistels. Daarvoor is de behandeling castratie

-Saskia- schreef:

kipo schreef:Je kunt ook alleen de testikel met tumor laten weghalen. Die kleine is nu waarschijnlijk zo klein omdat die andere ongebreideld hormoon produceert. Die andere reageert dan nog wel op de remmende signalen vanuit de hypofyse, maar de tumor niet. Als die tumor-testikel weg is, gaat die kleine zich weer normaal gedragen.
Het wordt niet vaak gedaan, maar het kan prima.

Dat opperde ik tijdens het consult ook al maar daar leek de DA niet zo enthousiast over. Een echo op een teelbal geeft geen mooi beeld en een biopt nemen geeft geen uitsluitsel dat er in de andere teelbal ook geen tumoraal weefsel aanwezig is zei ze.
Maandag moet ik met Frank toch naar een andere DA toe, dan vraag ik hoe hij daarover denkt.

Die info komt aardig overeen met wat mij destijds is verteld toen Bayko eenzelfde probleem kreeg. Ruim zeven was hij toen, dus wel nog wat jonger dan Frank maar niet meer piep. Uiteindelijk met pijn in m'n hart voor verwijdering van beide testikels gekozen. Na de castratie veranderde Bayko's vacht wel wat van structuur maar hij had al geen rastypische vacht en het verschil, ook qua verzorging, was niet dramatisch. Wat ik bij Bayko vooral merkte was dat z'n buik wat minder strak werd en z'n algehele bespiering iets minder. De vraag is of dat puur van de castratie was of dat uiteindelijk z'n leeftijd daar ook steeds meer een rol in speelde. Het was verder niets extreems maar toch jammer. Verder bleef Bayko wel gewoon lekker actief. Nooit last van overgewicht gekregen. Ik bleef ook gewoon dezelfde hoeveelheid voer geven als voorheen, dat had hij gewoon nodig.

Qua gedrag geen heel duidelijke veranderingen. Nog steeds prima sociaal naar teven en jonge reuen, nog steeds een patser naar provocerende volwassen intacte reuen

Uiteindelijk is Bayko met tien jaar en acht maanden ingeslapen wegens een ander soort tumor waar gecastreerde reuen kennelijk een iets grotere kans op hebben dan intacte reuen, maar ik heb geen spijt gehad van de castratie. Ten tijde van zijn overlijden leek er bij Bayko nog geen enkele sprake van artrose of andere ouderdomsslijtage dus daar kan ik verder niets over zeggen.

Ik ben benieuwd wat de andere DA morgen over Frank zal zeggen.

Tamara/Bayko schreef:Wat ik bij Bayko vooral merkte was dat z'n buik wat minder strak werd en z'n algehele bespiering iets minder. De vraag is of dat puur van de castratie was of dat uiteindelijk z'n leeftijd daar ook steeds meer een rol in speelde.

Bij Frank merk ik die dingen bij het ouder worden ook al hoor. Hij verliest nu al wat bespiering, buiklijn staat niet zo strak meer en hij krijgt zo'n oudjesvacht met hier en daar pieken die alle kanten op gaan staan.
Ik ben benieuwd hoe dat na de castratie verder evolueert.

mijn zusje heeft afgelopen zomer bij haar 14 jarige Labrador zijn ballen laten weghalen omdat hij er veel last van had en ze onder de kanker zaten.
Het gaat goed met hem

Hier twee keer een oude reu laten castreren wegens prostraatproblemen.
De laatste is nog maar een maand of 3 geleden, maar aan hem merk ik niet echt veranderingen.
De andere is járen geleden. Maar ook aan die hond merkte ik niet veel verschil. Alleen dat hij lekker scheen te ruiken voor andere reuen.
Maar verder op lichamelijk gebied nooit klachten gehad door de castratie bij hem.

Kleine update voor mocht iemand in de toekomst met dezelfde vraag zitten: de tumor bleek net in de iets gekrompen teelbal te zitten dus ze voor de zekerheid beiden laten weghalen was geen verkeerde zet.
Helaas is Frank sinds een week of twee meer last beginnen krijgen van z'n artrose. Hij mankt elke wandeling wel een paar keer kort, toont meer startkreupelheid en aarzelt als ie van het bed af wilt.
Hij ligt ook opvallend liever op het bed dan op de tegels tegenwoordig.
Of de castratie daar een groot aandeel in heeft gehad kan niet met zekerheid gezegd worden maar dat het toeval is lijkt me sterk.
Aangezien hij al een hele tijd op de hoogste dosis Cimalgex stond en de fysio bij de vorige sessie al aangaf dat er niet heel veel meer te winnen valt gaan we nu kijken wat een lage dosis Tramadol bovenop zijn pijnstillers doet.
Het is er niet de hond naar om aangelijnde kwartiertjes te lopen dus daar begin ik niet aan. Het is bij Frank steeds voluit of helemaal niet en dat hou ik graag zo.

Maar het is dus wel dubbel allemaal.

-Saskia- schreef:Kleine update voor mocht iemand in de toekomst met dezelfde vraag zitten: de tumor bleek net in de iets gekrompen teelbal te zitten dus ze voor de zekerheid beiden laten weghalen was geen verkeerde zet.
Helaas is Frank sinds een week of twee meer last beginnen krijgen van z'n artrose. Hij mankt elke wandeling wel een paar keer kort, toont meer startkreupelheid en aarzelt als ie van het bed af wilt.
Hij ligt ook opvallend liever op het bed dan op de tegels tegenwoordig.
Of de castratie daar een groot aandeel in heeft gehad kan niet met zekerheid gezegd worden maar dat het toeval is lijkt me sterk.
Aangezien hij al een hele tijd op de hoogste dosis Cimalgex stond en de fysio bij de vorige sessie al aangaf dat er niet heel veel meer te winnen valt gaan we nu kijken wat een lage dosis Tramadol bovenop zijn pijnstillers doet.
Het is er niet de hond naar om aangelijnde kwartiertjes te lopen dus daar begin ik niet aan. Het is bij Frank steeds voluit of helemaal niet en dat hou ik graag zo.

Maar het is dus wel dubbel allemaal.

Wat een vervelende ontwikkeling met zijn artrose. Ik vind het wel heel snel na de castratie om al zulke effecten te sorteren, maar wie weet is het toch de oorzaak. Het kan ook door het weer komen, het is een stuk kouder geworden en dat geeft vaak een verergering van de klachten bij artrose.
Hopelijk lukt het om het weer wat aangenamer te maken voor Frank.

Zamunda schreef:Ik vind het wel heel snel na de castratie om al zulke effecten te sorteren, maar wie weet is het toch de oorzaak. Het kan ook door het weer komen, het is een stuk kouder geworden en dat geeft vaak een verergering van de klachten bij artrose.

Klopt hoor, kan absoluut iets anders zijn. Op andere vlakken zag ik zelfs nog iets sneller verandering (hij is bijvoorbeeld een tikje meer onzeker op wandeling geworden en slaapt dieper dan vroeger).