Het HondenForum

Ik ben momenteel het boek van Jan Fennell aan het lezen : de vrouw die naar honden luistert.
Ik heb zelf 2 honden waarvan ééntje wel een 'probleemgevalletje' is. Ze heeft bijv. verlatings- én scheidingsangst.
Nu stelt Fennell dat álle problemen die er met honden kunnen zijn, allemaal komen doordat de hond vindt dat hij de roedelleider is. Dus honden die niet alleen kunnen zijn, janken bijv. niet omdat ze de roedelleider missen maar omdat zij, als roedelleider, een roedellid missen. En honden die aan de lijn trekken, doen dat omdat ze als roedelleider de jacht leiden. Door haar methoden toe te passen, wordt de eigenaar weer roedelleider en zou de hond ineens niet meer trekken.
Ze geeft ook voorbeelden van probleemhonden. Ze was een uur op bezoek bij een agressieve hond die het zoontje heel erg beschermde en opa beet als ie bij zijn kleinzoon kwam. Aan het eind van het bezoek kon opa zijn kleinzoon aanraken en de hond gedroeg zich prima. En er was alleen maar genegeerd.
Is het echt zo makkelijk en simpel?? Ik snap wel dat haar methoden zouden kunnen werken. Maar kan een probleem echt zo snel opgelost zijn? En zijn alle problemen altijd gerelateerd aan het feit dat de hond zichzelf de roedelleider vind?
Ik wil namelijk heel graag de problemen met mijn teefje oplossen(was er al mee bezig) maar wil dit wel op de goede manier doen. En ik kan me zo moeilijk voorstellen dat ik de verlatingsangst zo simpel kan oplossen.

Tja; het beste antwoord krijg je door het te proberen he? Maar ik heb het boek net ook gelezen (of heb ik nou alweer het vervolg gelezen?) en dat is toch wel heel simpel gesteld; als je problemen hebt moet je even oefenen met het begroetingsritueel, eerst zelf een cracker eten voordat je je hond voert, als je gaat wandelen zelf de route bepalen en dan nog een of ander dingetje en daarmee zou je klaar zijn!

Nou heb ik met mijn hond geen problemen maar ik weet wel dat ik daarvoor veel meer heb gedaan dan dat eenvoudige lijstje. Het dekt gewoon lang niet alle voorkomende situaties en bovendien is het idee om zelf eerst te eten voordat je hond krijgt redelijk achterhaald. Ik vond het dus een prutboek maar ik kan me wel voorstellen dat het uitgebreide begroetingsritueel waar zij haar halve boek aan wijdt, voor sommige mensen een goede aanvulling is op de opvoeding van hun hond. Mijn hond doet sowieso niet gek als ik wegga of de kamer in kom dus ik heb het halve boek sowieso voor niets moeten doorlezen.

Het lijkt me stug dat het zo simpel is
Hier heeft Pieter weleens weken genegeerd, echt genegeerd dus, en er was totaal niets veranderd aan de moeilijke relatie tussen die twee.

Ik denk dat het misschien wel zal werken met honden die niet echt probleemgevallen zijn, maar gewoon niet goed opgevoed zijn, dan zal het prima werken. Met echte probleemgevallen, ja zul je toch eerst echt moeten weten wat er aan de hand is.

stefanie schreef:Nu stelt Fennell dat álle problemen die er met honden kunnen zijn, allemaal komen doordat de hond vindt dat hij de roedelleider is. Dus honden die niet alleen kunnen zijn, janken bijv. niet omdat ze de roedelleider missen maar omdat zij, als roedelleider, een roedellid missen.

Ik heb het ook gelezen, en volgens deze redenering zouden alleen honden die zich roedelleider wanen verlatings - of scheidingsangst kunnen hebben, en dat lijkt mij klinkklare onzin.

Mijn moeder kon rustig de deur uit lopen, zonder dat Zoë op of om zou kijken. Toch behoorde zij ook tot het roedeltje, dus waarom zou ze zich daar dan niet druk om hebben gemaakt ?

( Zoë kon ook niet tegen alleen thuis zijn. )

Nee, als de hond "probleem"gedrag vertoont is hier niet zomaar een eenduidig antwoord op te geven. Dan zouden alle probleemhonden, roedelleider zijn lariekoek. VB trekken aan de riem, of nooit aangeleerd of de hond loopt gewoon sneller, of moet nodig. KOrtom voor ieder probleem is een goede analyse noodzakelijk om tot een behandelplan te komen. Boeken lezen over honden best grappig, maar ik haal eruit wat ik eruit haal, volg je gevoel. JIj kent immers je honden het beste. Ook de theorie over wolven, okee ze stammen ervan af en ze vertonen wel degelijk trekjes van de wolf. Maar als jij een kind thuis hebt met problemen ga je toch ook geen gedrag vertonen van een aap, omdat wij daar nu eenmaal van af stammen?

Ik vind juist dat er veel te snel geroepen wordt dat een hond dominant is. Voor veel mensen is dat een geruststelling denk ik, zij hebben niets verkeerd gedaan, het is gewoon de hond die dominant is. Als het zo simplistisch is zoals in het boekje beschreven is dan zouden er toch bijna geen problemen met honden meer zijn. Ik denk niet dat je hond ineens zijn verlatingsangst kwijt is omdat je een cracker gaat eten voordat je hond eten krijgt.

Verlatingsangst is echt wat het is, angst... Om daar aan te werken zul je je hond moeten helpen met het vertrouwen krijgen dat het baasje weer terug komt. Dit kan je het beste in hele langzame stapjes doen. Wat doe je nu al om je teefje te helpen met haar angst?

Chatterbox schreef:Ik vind juist dat er veel te snel geroepen wordt dat een hond dominant is. Voor veel mensen is dat een geruststelling denk ik, zij hebben niets verkeerd gedaan, het is gewoon de hond die dominant is. Als het zo simplistisch is zoals in het boekje beschreven is dan zouden er toch bijna geen problemen met honden meer zijn. Ik denk niet dat je hond ineens zijn verlatingsangst kwijt is omdat je een cracker gaat eten voordat je hond eten krijgt.

Verlatingsangst is echt wat het is, angst... Om daar aan te werken zul je je hond moeten helpen met het vertrouwen krijgen dat het baasje weer terug komt. Dit kan je het beste in hele langzame stapjes doen. Wat doe je nu al om je teefje te helpen met haar angst?

Ik geloof er eigenlijk ook niks van dat Indy zich de roedelleider voelt. Ze is vanaf het begin al een onzeker en wat angstig hondje en ze verafgoodt mij zo'n beetje.
Ik ben al bezig geweest om haar wat van me 'los te weken'. Dus niet telkens achter me aanlopen en ik ga niet in op dwingend gedrag zoals aandacht vragen door te piepen of lichamelijk contact zoeken. Als ik thuiskwam ging ze altijd helemaal uit haar dak maar nu negeer ik haar en het gaat veel beter. Ik kan haar in de woonkamer achterlaten zonder dat ze gaat piepen of bij de deur zit te wachten. Ze ligt dan gewoon in de mand. Maar helaas blijft ze nog wel onrustig als ze alleen bij bijv. mijn ouders is. Dan gaat ze bij de deur zitten piepen en kan ze geen rust vinden.
Ze sloopt ook erg. Ik moet echt opletten wat er allemaal in de kamer ligt. Ze doet het niet alleen als ik weg ben maar ook als ik gewoon in de kamer ben. Daarom heb ik nooit aan verlatingsangst bij haar gedacht maar nu graaft ze ook in de muren. Maar ook dat doet ze soms als ik erbij ben. En de ene keer graaft ze wel als ik weg ben en de andere keer niet. Er is eigenlijk geen peil op te trekken.
Genoeg problemen dus en daar ben ik dus mee bezig maar we zijn er nog lang niet. Denk er ook hard over om een gedragstherapeute in te schakelen. Indy is nog jong (15 maanden) dus er is vast nog wel hoop.