Het HondenForum

Daar lag ik dan. Op een opklapbed in de kamer. Om Bram een veilig gevoel te geven z'n eerste nacht thuis.

En toen ging hij onophoudelijk blaffen en piepen. Na een tijdje dacht ik 'ik wacht het wel af, het houdt zo wel op'. Maar het hield niet op. Dus ik naar boven om met m'n vriend te overleggen wat ik zou doen.

Ik was de eerste trap nog niet op of hij was stil.

Dus ik ben lekker in m'n bedje gaan liggen en zojuist (3 uur) opgestaan om Bram te laten plassen (hij moest erg nodig, maar niet in de bench geplast).

Zo zie je dus maar. Wil je het zo goed doen, reageert hij averechts. Hoe zou dat komen, dat hij blaft als ik er bij ben en stil is als ik weg ben? Hij besefte dat er niks meer aan te doen was?

Kzou het nie weten, maar wel handig

Zoek stok! schreef: Zo zie je dus maar. Wil je het zo goed doen, reageert hij averechts. Hoe zou dat komen, dat hij blaft als ik er bij ben en stil is als ik weg ben? Hij besefte dat er niks meer aan te doen was?

Ik kan me voorstellen dat hij bij jou wilde zijn en toen je buiten zicht was is hij dat vergeten.

Of misschien snurk je wel heeeeel hard





Anne

starfleet schreef:

Zoek stok! schreef: Zo zie je dus maar. Wil je het zo goed doen, reageert hij averechts. Hoe zou dat komen, dat hij blaft als ik er bij ben en stil is als ik weg ben? Hij besefte dat er niks meer aan te doen was?

Ik kan me voorstellen dat hij bij jou wilde zijn en toen je buiten zicht was is hij dat vergeten.

Of misschien snurk je wel heeeeel hard





Anne

Grapjas. Jij denkt dat ik kan slapen met een blaffende hond op nog geen drie meter van me af? Ik was wel moe, maar zo moe?

Tja, waarom, ik heb geen idee. Maar ik heb het weleens eerder van iemand gehoord. Dat ze dachten lekker veilig bij de pup te gaan slapen, en dat de pup pas lekker sliep toen ze, nu uren gepiep, naar boven gingen.

Ik had Rossi de eerste nachten naast me in een grote doos. Een groot drama. Slapen ho maar. Na een paar nachten slapeloosheid hebben we hem in de gang gelaten in z'n eigen mand.
En toen was het klaar.

Misschien willen ze dan naar je toe omdat ze je zien, maar er niet bij kunnen?

Rossi schreef:Ik had Rossi de eerste nachten naast me in een grote doos. Een groot drama. Slapen ho maar. Na een paar nachten slapeloosheid hebben we hem in de gang gelaten in z'n eigen mand.
En toen was het klaar.

Ik hoor het nu van meer mensen die ik tegenkom. Waarom zetten ze DAT dan niet in de opvoedboekjes? Ik las juist overal in de boeken dat ik bij hem moet blijven de eerste nachten (of hij bij mij in een doos naast het bed). Maar het kan dus ook averechts werken!!

Zoek stok! schreef: Ik las juist overal in de boeken dat ik bij hem moet blijven de eerste nachten (of hij bij mij in een doos naast het bed). Maar het kan dus ook averechts werken!!

Ik denk dat als je je bed pal naast de bench had gezet en hem met je hand even kon geruststellen, dat je dan het gepiep niet had gehad. Je stond er net te ver vanaf schat ik.

Bij ons sliep het hondje de eesrte twee nachten op het matras en daarna in een mandje naast de bank waar wij op sliepen.

Maar ja, als hij gelijk alleen kan slapen, is dat natuurlijk ook goed

En ja, die opvoedboekjes die gaan uit van de gemiddelde hond, het duurt wel een tijdje eer je de gebruiksaanwijzing van je eigen pup kan lezen.

Anne

Inge O schreef: daar kan je dan gelijk uit concluderen dat 'de opvoedboekjes' het niet per definitie altijd bij het rechte eind hebben . wel belangrijk om weten, want daar loop je vast nog vaker tegenaan .

Het is wel een prettig houwvast als je nog nooit een hond hebt gehad. Ik denk dat ik meer moet wennen aan de hond dan hij aan ons. Maar het begint al te komen....

starfleet schreef:

Zoek stok! schreef: Ik las juist overal in de boeken dat ik bij hem moet blijven de eerste nachten (of hij bij mij in een doos naast het bed). Maar het kan dus ook averechts werken!!

Ik denk dat als je je bed pal naast de bench had gezet en hem met je hand even kon geruststellen, dat je dan het gepiep niet had gehad. Je stond er net te ver vanaf schat ik.

Denk ik ook. En toen je wegging was hij zo uitgeput van het blaffen en piepen dat hij als een blok in slaap is gevallen. Ik geloof echt niet dat hij op zijn gemakje is ingedommeld nadat je weg was.

Hanneke2 schreef: Denk ik ook. En toen je wegging was hij zo uitgeput van het blaffen en piepen dat hij als een blok in slaap is gevallen. Ik geloof echt niet dat hij op zijn gemakje is ingedommeld nadat je weg was.

Ik vind het zo jammer ( niet tegen Linda in het speciaal hoor) dat mensen zich zo druk maken over zindelijk worden en het piepen 's nachts als ze een pup hebben.

Laat dat toch allemaal gaan die eerste paar dagen en doe net of je een klein baby'tje hebt. Die neem je ook lekker de eerste nachten bij je in de reiswieg zodat je erop in kan spelen en je een band krijgt.

Niks beter om een band met je puppedup op te bouwen dan de eerste nachten lekker tegen elkaar aan te liggen en in slaap te vallen. Heerlijk zo'n warm puppenlijfje dat zich nog eens behaalijk nestelt in je knieholte of een baby die gelukzalig in slaap valt met je pink in zijn mond.



Anne (beetje heimwee)

starfleet schreef:

Hanneke2 schreef: Denk ik ook. En toen je wegging was hij zo uitgeput van het blaffen en piepen dat hij als een blok in slaap is gevallen. Ik geloof echt niet dat hij op zijn gemakje is ingedommeld nadat je weg was.

Ik vind het zo jammer ( niet tegen Linda in het speciaal hoor) dat mensen zich zo druk maken over zindelijk worden en het piepen 's nachts als ze een pup hebben.

Laat dat toch allemaal gaan die eerste paar dagen en doe net of je een klein baby'tje hebt. Die neem je ook lekker de eerste nachten bij je in de reiswieg zodat je erop in kan spelen en je een band krijgt.

Niks beter om een band met je puppedup op te bouwen dan de eerste nachten lekker tegen elkaar aan te liggen en in slaap te vallen. Heerlijk zo'n warm puppenlijfje dat zich nog eens behaalijk nestelt in je knieholte of een baby die gelukzalig in slaap valt met je pink in zijn mond.

Anne (beetje heimwee)

Ik herken dat heimweegevoel wel.

Maar volgens mij is het inderdaad net zoiets als je baby wel of niet laten huilen. Nou, mijn kids hebben tijdenlang meer in het grote bed bij ons gelegen dan in hun eigen ledikantje, maar het was lekker gezellig slapen en ze hebben er niks aan over gehouden.

Ik heb nooit een pup gehad hoor, maar kittens mochten hier ook altijd lekker bij de mensen in bed. Heerlijk, dat keiharde gespin in je oor. En als straks hondje nr. 2 komt gaan we gezellig omstebeurt op een matras in de huiskamer liggen. Het is weliswaar geen pup, maar ik wil niet dat we door gepiep heen slapen omdat ze moet plassen of iets. En het is gewoon leuk. Ik kijk er al helemaal naar uit, twee honden bovenop me en ik geen oog dicht doen.

[quote="Hanneke2"

Ik herken dat heimweegevoel wel.

Maar volgens mij is het inderdaad net zoiets als je baby wel of niet laten huilen. Nou, mijn kids hebben tijdenlang meer in het grote bed bij ons gelegen dan in hun eigen ledikantje, maar het was lekker gezellig slapen en ze hebben er niks aan over gehouden.
[/quote]

Ik ben altijd wat strikt geweest, dus de kinderen hebben al snel in het eigen bedje geslapen en als er dan gehuild werd ging ik ernaar toe en even geruststellen en dan weer weg en weer terug als het moest. Dus dat is denk ik de iets hardere school, maar in essentie maakt het niet uit, er valt niks te bederven de eerste dagen, daar ben ik van overtuigd. Eerst de band en dan het opvoeden.

Het enige waar ik wel heel strikt in ben geweest is met pups en met kinderen is wat nacht is en wat dag. In de nacht even zwijgend verzorgen en hup weer het bet bed of mandje in. Dag is voor mij vanaf vijf uur/half zes. Pup en kinderen waren dan ook wakker en uitgeslapen

Maar ook dat is goed gekomen.

Anne

Anne, vannacht lag hij al te pitten voordat ik weg was. Ik denk dus dat het zo wel goed is. Ook denk ik dat elke hond het anders doet en een andere aanpak nodig heeft. Die van mij is erg stabiel en speelt uit zichzelf alleen. Dat maakt een verschil met een van z'n zusjes die niet van schoot af te slaan was.

Ik ben drie weken lang full time vrij, dus alleen die 7 uren per nacht niet bij hem. Ik denk dat het 'band opbouwen' dus wel lukt.

Zoek stok! schreef:Anne, vannacht lag hij al te pitten voordat ik weg was. Ik denk dus dat het zo wel goed is. Ook denk ik dat elke hond het anders doet en een andere aanpak nodig heeft. Die van mij is erg stabiel en speelt uit zichzelf alleen. Dat maakt een verschil met een van z'n zusjes die niet van schoot af te slaan was.

Was niet verwijtend bedoeld naar jou toe. Als hij 's nachts lekker in zijn eentje slaapt, slaapt hij lekker in zijn eentje. Ik kreeg alleen een beetje heimwee naar de eerste nachten met mijn pup:-)

En je weet zelf ook wel hoe vaak het advies gegeven wordt" laat maar janken hij leert het wel".

Maakt zeker uit wat voor hondje het is.

Anne (die toch wel heeel blij is met het uitslapen tegenwoordig)

starfleet schreef:

Zoek stok! schreef:Anne, vannacht lag hij al te pitten voordat ik weg was. Ik denk dus dat het zo wel goed is. Ook denk ik dat elke hond het anders doet en een andere aanpak nodig heeft. Die van mij is erg stabiel en speelt uit zichzelf alleen. Dat maakt een verschil met een van z'n zusjes die niet van schoot af te slaan was.

Was niet verwijtend bedoeld naar jou toe. Als hij 's nachts lekker in zijn eentje slaapt, slaapt hij lekker in zijn eentje. Ik kreeg alleen een beetje heimwee naar de eerste nachten met mijn pup:-)

En je weet zelf ook wel hoe vaak het advies gegeven wordt" laat maar janken hij leert het wel".

Maakt zeker uit wat voor hondje het is.

Anne (die toch wel heeel blij is met het uitslapen tegenwoordig)

Nee joh, ik had het niet opgevat als aanval. Ik wilde het gewoon even uitleggen. Om heel eerlijk te zijn, ben ik best even blij als ik boven ben om te slapen zonder Bram. Hij zuigt energie op en omdat ik het niet gewend ben, let ik de hele tijd op hem. Ik moet gewoon nog wennen. Als ik even boven ben om iets te doen (m'n vriend past dan op) of om te gaan slapen, kom ik tot rust. Zolang ik beneden ben, blijf ik kijken wat hij doet...(maar het gaat nu al beter dan de eerste dag).

Zoek stok! schreef:Ik moet gewoon nog wennen. Als ik even boven ben om iets te doen (m'n vriend past dan op) of om te gaan slapen, kom ik tot rust. Zolang ik beneden ben, blijf ik kijken wat hij doet...(maar het gaat nu al beter dan de eerste dag).

Die eerste 4 weken zijn dood en doodvermoeiend, het wordt daarna wel beter hoor en dan kun je Bram ook beter "lezen". Maar de meeste mensen vragen zich de eerste tijd heus wel eens af: "waar ben ik aan begonnen".

Anne

starfleet schreef:

Zoek stok! schreef:Ik moet gewoon nog wennen. Als ik even boven ben om iets te doen (m'n vriend past dan op) of om te gaan slapen, kom ik tot rust. Zolang ik beneden ben, blijf ik kijken wat hij doet...(maar het gaat nu al beter dan de eerste dag).

Die eerste 4 weken zijn dood en doodvermoeiend, het wordt daarna wel beter hoor en dan kun je Bram ook beter "lezen". Maar de meeste mensen vragen zich de eerste tijd heus wel eens af: "waar ben ik aan begonnen".

Anne

Inderdaad, die eerste weken vraag je je met je eerste pup regelmatig af waar je aan begonnen bent. Ik heb met Moos zelfs heel even gedacht, misschien moet ik hem maar terugbrengen naar de fokker, puur uit onzekerheid over mijn eigen kunnen. Ik dacht echt dat ik nooit een goed baasje voor hem zou kunnen worden.
Maar na een maand is dat gevoel over hoor, dan ben je aan elkaar gewend, en zit de routine er ook een beetje in.