Het HondenForum

Eerst even iets over een week geleden....

Vorige week liep ik nog net buiten bij de eerste klap van het noodweer boven nederland. Joep schrok zich helemaal tepletter van de klap en wou er vandoor gaan. Ik kon hem nog net optijd terug roepen en hem aan de riem doen. Twee dagen later waren we aan het trainen op een veldje, komt er een andere hond aan. Normaal geen probleem maar die hond was kennelijk ongehoorzaam en werd nogal grof bruut gegrepen en geschopt door de eigenaar, voor de neus van Joep. En weer wou Joep vluchten met zijn staart tussen de poten. Gelukkig kon dat niet want hij zat bij mij aan de lijn.Sindsdien lijkt Joep veel angstiger in bepaalde situaties. hij wou een aantal dagen echt niet met mij meelopen maar wel met mijn vriend. Dit hebben we niet toegelaten omdat ik anders Joep in zijn angst zou bevestigen. Met heeeeeeel veel lieve woordjes hem meegelokt tot slenterend lopen. Maar hij liep weer mee dus was ik allang blij.

Nu vandaag. We gingen naar het bos. Het wandelen door het bos ging prima. Hij had lol, rende mee, leek niet angstig. We kwamen op een grote open vlakte in het bos en daar verzamelen veel honden zich om samen te spelen. Joep rende er in eerste instantie op af. Ik liep mee. Na even gesnuffel verwijderde Joep zich uit de groep, niets gebeurd, geen gesnauw, lippen op trekken of wat. Door geen van de honden, ook niet door Joep. Toen Joep zich terug trok uit de groep hield ik hem goed in de gaten. En ja hoor.... hij wou er vandoor, staart laag en oren laag. Tot 2 keer toe kon ik hem stoppen en keek hij om en bleef staan. De derde poging direct daarna wou ik hem toch maar aanlijnen. Ik riep hem terug maar meneer luisterde echt niet meer. Blik op oneindig en lopen maar. Dears door het bos, door struiken enz. Ik riep om hulp maar geen mens op het veld reageerde op mijn roepen. Dan maar proberen op hoop van zegen om hem alleen te pakken te krijgen. Ik weet dat een angstige hond blijft lopen dus ik zag al allemaal spook beelden voor me.

Joep heeft aan zijn halsband een belletje en in dit soort situaties komt dat maar al te goed van pas. Op een gegeven moment hoorde ik geen belletje meer. DAn moest ie hier in de buurt ergens zitten. En ja hoor.... 5 meter verder op opgerold onder struiken lag hij. Oren plat helemaal onderdanig....

Ik bleef even op een afstandje zitten, lief pratend, bang dat hij bij het zien van mij er toch weer vandoor zou gaan. Dit gebeurde niet. Heel langzaam naar hem toe gekropen en hij bleef verstijfd liggen. Ik kon hem gelukkig zo de riem omdoen. Hij wou wel meelopen maar bleef met zijn staart laag en toen ik even ergens op een bankje ging uitpuffen kroop hij ver onder het bankje weg. Daarna hem aan de riem gehouden en toch maar naar huis gegaan.

Ik vond het een moeilijke situatie. Vooral hoe ik zelf moest reageren. WAarom nu ineens deze schrik reactie bij andere hondjes terwjk hij die honden kende. Waarom bij deze en niet bij alle andere honden. Vanwaar ineens dit angstige gedrag. Zou ik in Joeps ogen toch onbewust een onverwachte beweging kunnen hebben gemaakt die hij associeerde met het geweld van die man tegen zijn hond, vorige week?
Joep wou toen vluchten en nu kennelijk ook. Terwijl hij dit keer vluchtte ben ik hem achterna gerend met angst in mijn stem roepend. Ik vond het moeilijk om lief te blijven. WErd Joep niet banger van mij omdat ik hem achterna ging? Hoe had ik het dan op moeten lossen? Een angstige geschorkken hond blijft toch lopen lopen lopen? Dan was ik hem ws kwijt geweest.

Hoe kan ik dit gedrag een beetje begeleiden zodat hij wat meer vertrouwen weer terug in mij krijgt?

geen advies maar een eerste intuïtieve reactie: ik zou nooit bang roepend achter een hond aanrennen want dan bevestig je z'n angst en de richting waarin hij loopt.

Zoie schreef:geen advies maar een eerste intuïtieve reactie: ik zou nooit bang roepend achter een hond aanrennen want dan bevestig je z'n angst en de richting waarin hij loopt.

Blijven staan dus en 5 minuten later gaan zoeken naar een speld in een hooiberg?

Domie schreef:

Zoie schreef:geen advies maar een eerste intuïtieve reactie: ik zou nooit bang roepend achter een hond aanrennen want dan bevestig je z'n angst en de richting waarin hij loopt.

Blijven staan dus en 5 minuten later gaan zoeken naar een speld in een hooiberg?

Ik ken Joep en de situatie niet goed genoeg om daar iets zinnigs over te kunnen zeggen, maar als ik mijn bange hond achterna zou lopen zou ik dat zonder roepen doen, en het liefst uit zicht.

Ben Spok een maal kwijt geweest omdat hij angstig voor een hond wegrende. Ik ben toen blijven staan en heb vergeefs geroepen. Uiteindelijk heb ik gegokt dat hij naar de auto was gelopen, en dat bleek zo te zijn.

Eenmaal zelf Spok in paniek geroepen, hij liep naar een uitgang met daarachter een weg, en ik was totaal in paniek. Toen wel op dezelfde plek gebleven en mezelf klein gemaakt, eventueel was ik de andere kant opgerend, maar dan moet je wel oogcontact hebben natuurlijk.

Zoie schreef:

Domie schreef:

Zoie schreef:geen advies maar een eerste intuïtieve reactie: ik zou nooit bang roepend achter een hond aanrennen want dan bevestig je z'n angst en de richting waarin hij loopt.

Blijven staan dus en 5 minuten later gaan zoeken naar een speld in een hooiberg?

maar als ik mijn bange hond achterna zou lopen zou ik dat zonder roepen doen, en het liefst uit zicht.

oke dank je, hier heb ik wat aan

He, vervelend joh, vooral omdat je niet exact weet wat nou de oorzaak is van dit gedrag.
Ik zou proberen Joep een beetje te sterken in zijn zelfvertrouwen door vooral veel leuke dingen met hem te doen, hem de hemel in te prijzen als hij gewoon vrolijk met andere hondjes speelt of simpele commando's opvolgt, dat soort dingen. En zodra zich een 'passende' situatie voordoet, heel erg de beschermende roedelleider uithangen. Dus al komt er maar een vrachtwagen voorbij waar Joep heel even van schrikt, jij meteen je schouders recht, na de eerste blik een beetje ongeinteresseerd naar die vrachtwagen kijken en opgewekt doorstappen. En zodra Joep zich bedreigd voelt, ertussen stappen, of het nou om een kat of een meneer met een paraplu gaat. Ik weet niet of het educatief verantwoord is, maar mijn ervaring is dat je hond dan tenminste bescherming bij *jou* gaat zoeken in plaats van te willen vluchten, en dan heb je al een hoop gewonnen.

Ik heb trouwens (ik hoop tijdelijk) een dergelijk probleem: Jack stapte altijd tamelijk opgewekt op bijna alle honden af, maar sinds een paar dagen doet hij heel voorzichtig, ook naar bekende honden toe. Het is begonnen na een aanvaring met zijn Leonbergervriend (van bijna 1 jaar), die probeerde om over Jack heen te gaan hangen, waarop Jack hem met veel kabaal duidelijk maakte dat hij daar niet van gediend was. Op zich niks aan de hand, Leonberger was zeer onder de indruk, maar misschien dat hij Jack toch pijn had gedaan ofzo, ik weet het niet.

In elk geval, Jack laat nu zelfs bedeesd zijn balletje vallen voor zijn allerbangste vriendinnetje. Ik ben er niet happy mee, want over iets meer dan een week komt zijn bange zus, en dan moet hij wel de stoere bink zijn, anders heb ik dalijk twee bange hondjes, dat is niet volgens plan.

Maar ik zit je topic te verzieken, sorry!

Hanneke2 schreef: Maar ik zit je topic te verzieken, sorry!

Nee hoor, heb ik bij Spok ook gedaan. Hem duidelijk gemaakt dat hij bij mij bescherming mag zoeken en ik hem zonodig verdedig.

Joep zit nu een paar dagen volledig aan de lange lijn. Opzich gaat dat goed. De wandeling begint ontspannen. Hij reageert goed op andere hondjes. Voor geluiden is hij nog wel erg schrikkerig maar ik loop gewoon door alsof er niets gebeurd is. Vanaf het moment dat ik tussendoor wat oefeningen met hem ga doen. (Dat doen we altijd elke wandeling dus dat is geen vreemde situatie voor hem) dan gaat het 'mis' Hij doet keurig en direct wat er van hem gevraagd wordt maar wel heel erg onderdanig en daarna wil hij er als een speer vandoor.... in 1 rechte lijn direct naar huis.
Het lijkt er dus op dat dat op dit moment nog even wat teveel van hem gevraagd is....Maar ja, als ik dit weg laat geef ik hem dan niet teveel zijn zin? Vrjiheid blijheid, doen wat ik wil ookal ben ik aan de riem?

Wat ik nu doe is, als hij er vandoor wil, hem terug roepen, naast me roepen en weer lopen. Hij krijgt dan anderhalve meter riem en er wordt niet getrokken. Dan sta ik stil. Dat snapt hij na een paar pogingen en blijft keurig bij me lopen. nog wel onderdanig. Ik prijs hem dan even met mijn stem voor het netjes naast me lopen en verder negeer ik zijn onderdanige gedrag.

Vandaag weer (aangelijnt) naar het bos geweest waar hij er donderdag middag vandoor ging. Ook daar ging het in het begin ontspannen. Tot ik dacht hem een plezier te doen met wat doggydance. Iets waar hij anders heel fanatiek in is. Hij deed het maar hij veranderde weer in een bang en onderdanig hondje. Ging steeeds harder lopen, staart naar beneden enz.
Ook toen hem steeds terug geroepen en naast me laten lopen. DAt ging na een paar pogingen prima en daar heb ik hem voor beloont.

Is het verstandiger om het aandacht vragen met de apel oefeningen en doggydance maar even een weekje achterwege te laten en dan daarna voorzichtig aan de lijn weer proberen met af en toe een oefeningetje? Of gewoon doorgaan zoals we het nu doen en het onderdanige/bange gedrag negeren en hem terug roepen als hij harder en te ver voor me uit gaat lopen aan de riem?

Inge O schreef:[
ik zou in eerste instantie buiten dus alles ontspannen en zonder het minste greintje druk proberen houden. de eerste week helemaal niks oefenen, en daarna misschien eerst thuis wat leuke dingetjes, maar nog niet buiten. pas als je merkt dat hij binnen helemaal niet meer onderdanig doet, kan je weer iets heel makkelijks en leuks buiten vragen (maar kijk uit dat er niet net iets anders 'eng' in de buurt is of gebeurt !).

Dat kwam ook in me op.

Even twee vraagjes: dat van dat onweer, kan hij dat als boosheid van de baas ervaren hebben ? En :

Twee dagen later waren we aan het trainen op een veldje, komt er een andere hond aan. Normaal geen probleem maar die hond was kennelijk ongehoorzaam en werd nogal grof bruut gegrepen en geschopt door de eigenaar, voor de neus van Joep. En weer wou Joep vluchten met zijn staart tussen de poten. Gelukkig kon dat niet want hij zat bij mij aan de lijn.Sindsdien lijkt Joep veel angstiger in bepaalde situaties.

Is het wel zo gelukkig geweest dat je hem aan de lijn had. Een vluchtreactie onderdrukken is misschien oke, als wat er op volgt geruststellend is. Kan me voorstellen dat als je een hond verhindert te vluchten voor iets wat in zijn ogen erg beangstigend is, hij ook een negatieve associatie krijgt met aan een lijn bij je vast zitten.

Inge O schreef:

Zoie schreef: dat van dat onweer, kan hij dat als boosheid van de baas ervaren hebben ?

in eerste instantie zou je hier niet onmiddellijk verwachten dat de associatie naar de baas gaat; maar als een hond plots erg schrikt, kan hij wel een blijvende link leggen met de situatie als geheel : buiten, wandelen, baasje....
doordat daar dan op héél korte termijn dat andere incident met die brullende baas bij kwam, vrees ik dat domie het allemaal wat met elkaar is gaan linken : 'baasje, wandelen, boos, gevaar' - zoiets.

Oke, op die manier. Ik vraag het me ook af omdat ik iets soortgelijks aan de hand heb gehad, maar dan anders. Om het heel kort te zeggen: Spok negeerde in het bejaardenbos mijn commando en geroep, w.s. achter een kat aan, belandde op een ingewikkelde manier achter een hek in een ander stukje bos, terwijl toen het koningenvuurwerk los barstte. Vond hem ongeveer 20 minuten later weer terug, behoorlijk ontredderd, de volgende dag nog.

Sindsdien gaat hij zonder problemen dat bejaardenbos in, maar hij let daar heel goed op me, en luistert ook erg goed. Wordt daar natuurlijk ontzettend voor geprezen en beloond. Oftwel ik maar er gebruik van om daar met hem te trainen. Heb daar ook wel een beetje slecht gevoel bij, maar goed, andere discussie, sorrie Domie. Dus ik vraag me af, zou hij nu denken dat ik voor die knallen heb gezorgd ?

ben wel benieuwd wat je ervan vindt : is het gemeen om daar met hem te trainen ?

Hij gaat er zonder problemen in, speelt er ook met andere honden, rent achter een stok aan enz. , dus in die zin is hij er niet doodsbang, maar hij houdt me wel erg goed in de gaten, en komt ook op stel en sprong als ik er fluit.

ja, het is erg off - topic, maar ik kon het toch niet laten

Zoals jij het zegt heb ik ook ongeveer geredeneerd. De keerzijde zal wel zijn dat Spok er w.s. een angst voor vuurwerk aan overhoudt.

Inge O schreef:

Zoie schreef:ja, het is erg off - topic, maar ik kon het toch niet laten

Zoals jij het zegt heb ik ook ongeveer geredeneerd. De keerzijde zal wel zijn dat Spok er w.s. een angst voor vuurwerk aan overhoudt.

ja, maar dat heeft niks met je training te maken natuurlijk .

en het zal je geen troost wezen, maar er zijn zooooveel honden die in de allerbeste omstandigheden met vuurwerk en/of onweer te maken krijgen, en het toch een traumatische ervaring vonden....zo zijn we dus via een omweggetje weer on topic, want jammer genoeg is domie daar ook weer een voorbeeld van .

Ja, ik weet het, Zoë had ook allerlei complexen omtrent geluiden, wat heel triest voor haar was. Angst om niks is het voor ons, maar honden denken anders.