Het HondenForum

Dodge is nu bijna 1 jaar en echt helemaal gek met mensen en kinderen. Hij kan er echt vrolijk van worden als die in de verte een kind ontdekt..

Maar gisteren schrok hij van min buurjongetje die hard gillen en rennend er aan kwam, terwijl de hond van de buren van de andere kant aan kwam. Kortom beetje onhandige sitiuatie.

Hij zetten een rug op, staart hoog in de krul en blafte en gromde naar buurjongetje... angst denk ik?? want hij schrok....

Ik wist niet zo goed te reageren... Buurjongen ook niet, die ging lollig heel hard wegrennen en gek doen als Dodge in de buurt kwam.

Ik heb Dodge maar even aangelijnd en buurjongen is naast zijn moeder gaan lopen... Even later heb ik hem losgedaan, hij liep weg om te snuffelen en toen die terug kwam en buurjongen ontdekte waren ze weer grote vriendjes....

Maar hoe moet ik nu op Dodge reageren als hij zo doet?? Hij doet het ook wel eens als ik 's avonds loop en er staat iemand ineens... bijv. laatste een man die een foto wilde maken van de ondergaande zon....

Hoe moet ik dan reageren op Dodge??

Ik zou het negeren. Of als ik het teveel uit de hand vind lopen zou ik mijn hond corrigeren d.m.v. mijn stem. Gewoon zoiets als; he, kappen nou.
Mijn honden begrijpen dat vaak wel.

Ik zou hem juist verbaal op z'n flikker geven. In de trant van 'kop houden jij, ik ben de baas en ik bepaal wel wanneer er gegromd moet worden, niet jij'.

Annet schreef:Ik zou hem juist verbaal op z'n flikker geven. In de trant van 'kop houden jij, ik ben de baas en ik bepaal wel wanneer er gegromd moet worden, niet jij'.

Niet echt verstandig lijkt me; je hond corrigeren als hij angstig is. Daar wordt hij niet bepaald minder angstig van.
De methode die je bij het buurjongetje hetb toegepast vind ik nog niet zo verkeerd. Je hebt er voor gezorgd dat er niks kon gebeuren door hem aan te lijnen en een paar tellen later was het buurjongetje weer een grote vriend. Als het echt een probleem zou zijn, zou je ook met je hond naar hetgeen kunnen lopen waar hij zo op reageert. Niks zeggen, gewoon er naar toe lopen en de hond negeren (dus ook niet aankijken). Als het zo'n fotomakende man is misschien nog even een praatje met die man maken.

Als het goed is, laat jij zo zien dat hij nergens bang voor hoeft te zijn en dat het gewoon iets normaals is. Als je reageert op het gedrag van je hond (zowel troosten als corrigeren), lokt het een reactie van jou uit, dus zal er wel iets aan de hand zijn. Grote kans dat het zich dan juist verder gaat uitbreiden.

Dazzle had dit bij veel vreemde mensen en soms ook kinderen. Ik heb dat goed kunnen oplossen door em heel erg duidelijk te maken dat het goed was, het is goed, niets aan de hand, doe niet zo raar.
Ik heb vaker dan een paar keer een vreemde vent staan aaien om zo te laten zien dat het goed was.
Kinderen blijf ik o0p mijn hoede, als kinderen te spontaan op em afkomen, gromt ie wel eens, dan adviseer ik de kinderen niet te aaien.
Als een kind rustig op em af komt, laat ik het nog bij alleen handje ruiken en misschien wat onder de borst kriebelen.
Vooral drukke gillende kinderen, en in het donker stilstaande mensen moet hij niets van hebben...is hij erg bang.

ja... ik denk dat ik het ook wel goed heb gedaan...

En inderdaad met onze andere hond, Patrol , die herplaats is bij ons, heb ik inderdaad ook vreemde mannen staan aaien.

Het probleen bij kinderen en vaak ook volwassen is dat ze bang worden als een rottweiler grommend op hen afloopt...of stil blijft staan en dan staat te grommen.. dan is het wat lastig om die mensen te vragen om even lief en schattig mijn o zo schattige pupje van 40 kilo te gaan aaien....

Ik snap dat dan ook gewoon niet dat mensen niet zien dat hij niet zo allervreselijkste lief is.... Hij heeft zo'n lekker koppie, daar kan je toch niet bang voor zijn....

als het bij sam gebeurt zeg ik: het is goed jongen, niks aan de hand.

op de een of andere manier snapt hij dat en is het ook meteen goed.

zo ook als hij ineens buiten wat hoort en aanslaat. als ik zeg dat het goed is, dan vind hij het ok.

hij zal me wel vertrouwen ofzo

Patrol schreef:Hij zetten een rug op, staart hoog in de krul en blafte en gromde naar buurjongetje... angst denk ik?? want hij schrok....

Ik denk niet zozeer dat dit angst was. Een typisch teken van angst is toch dat de staart stijf naar beneden is en blijft.
Het kan ook gewoon extreme alertheid zijn geweest voor een nieuwe situatie.

Wat je gedaan hebt in die situatie is volgens mij prima. Je zorgt ervoor dat je controle houdt over de situatie.
Waren alle baasjes maar zo.

zepenko schreef:

Annet schreef:Ik zou hem juist verbaal op z'n flikker geven. In de trant van 'kop houden jij, ik ben de baas en ik bepaal wel wanneer er gegromd moet worden, niet jij'.

Niet echt verstandig lijkt me; je hond corrigeren als hij angstig is. Daar wordt hij niet bepaald minder angstig van.
De methode die je bij het buurjongetje hetb toegepast vind ik nog niet zo verkeerd. Je hebt er voor gezorgd dat er niks kon gebeuren door hem aan te lijnen en een paar tellen later was het buurjongetje weer een grote vriend. Als het echt een probleem zou zijn, zou je ook met je hond naar hetgeen kunnen lopen waar hij zo op reageert. Niks zeggen, gewoon er naar toe lopen en de hond negeren (dus ook niet aankijken). Als het zo'n fotomakende man is misschien nog even een praatje met die man maken.

Als het goed is, laat jij zo zien dat hij nergens bang voor hoeft te zijn en dat het gewoon iets normaals is. Als je reageert op het gedrag van je hond (zowel troosten als corrigeren), lokt het een reactie van jou uit, dus zal er wel iets aan de hand zijn. Grote kans dat het zich dan juist verder gaat uitbreiden.

Als je het oplost zoals je nu beschrijft, dus door te laten zien dat het niet eng is, is dat inderdaad beter. Maar als hij blijft blaffen en grommen en hetgene waar hij bang voor is vertrekt weer, lijkt me dat alleen maar bevestigend dat hij inderdaad flink moet blaffen en grommen. Maar als de hond er normaal niet bang voor is, lijkt het me geen echte angst, maar meer een soort schrikreactie.
Ik zou het in ieder geval bij mijn honden zeker niet negeren. Maar dat hangt er ook van af of de hond normaal vrij angstig is of dat hij stabieler is.

[/quote]Als je het oplost zoals je nu beschrijft, dus door te laten zien dat het niet eng is, is dat inderdaad beter. Maar als hij blijft blaffen en grommen en hetgene waar hij bang voor is vertrekt weer, lijkt me dat alleen maar bevestigend dat hij inderdaad flink moet blaffen en grommen. Maar als de hond er normaal niet bang voor is, lijkt het me geen echte angst, maar meer een soort schrikreactie.
Ik zou het in ieder geval bij mijn honden zeker niet negeren. Maar dat hangt er ook van af of de hond normaal vrij angstig is of dat hij stabieler is.[/quote]


Inderdaad blaffen en grommen is een zelfbelonende activiteit en hij zal door het te negeren er zeker niet mee stoppen. Troosten is zeker niet goed. Ik zou mijn hond gewoon onder commando zetten, zit, af e.d. Aanlijnen vind ik ook een goed idee, maar hij moet wel met grommen en blaffen ophouden. Boris doet het absoluut niet meer (hij is erg angstig), als hij schrikt gaat hij achter me staan, kijkt me aan en vraagt of ik het voor hem oplos. Ideaal dus, maar dit heeft zeker een jaar training gekost. Iedere keer, blaffen onderbinden, hond achter me geplaatst onder commando en zelf onverstoorbaar aan de mensen/ dingen voorbij gegaan.