Marion. schreef:Moos schreef:schrikken als een Labrador dat bij jouw pupje van 1 kilo doet
Nu nog maar 1 kilootje? Beetje meer eten geven hoor
Laat ik het anders zeggen. Ik heb meer last van happende keffers, dan van volwassen, lompe, rijdende blaffers.
Wij komen ze wel tegen hoor, echt wel. Maar die lomperikken laten zich erg goed terugsturen. En anders hebben ze bazen die erop toezien.
Sorry. Kleine hondjes hebben nu eenmaal vaak bazen die het niet zo nauw nemen. "Hij is maar klein hoor!".
Ja, maar hij heeft net zulke scherpe tanden
Neehee
Met 8 weken 1 kilo, nu 4. Da's nog niet veel hond trouwens, maar wel groter dan het ratje dat ze was als heel klein pupje.
En Saar is dus als pupje van 1 kilo flink weggesnauwd door een labrador, nou dan schrik je toch wel even hoor; ook al is het maar een corrigerende knauw, een Maltezer van 8 weken is toch een eenhapscracker.
Ik heb dus serieus helemaal geen last van bijtende keffers; hoogstwaarschijnlijk omdat die dat alleen doen naar grotere honden, en ik moet hier in het bos nog een volwassen hond tegenkomen die kleiner is dan Moos en Saar, hahaha.
Ik heb dus last van grote lomperikken, die uit het niets op Saar af komen denderen, en vervolgens met hun poten tegen haar aan beginnen te slaan. Of zelfverzekerde Herders die op Moos rijden, heb je hier ook veel van. Da's ook gezellig, dan zie je alleen nog een klein wit oortje, voorderest ligt hij dan onder zo'n Herder...
En dat gebeurt dus altijd terwijl de baas ver weg is, of het gewoon laat gebeuren omdat zijn hond echt niks kwaads doet. En dan ben ik de boeman, want ik heb gewoon vooroordelen over Herders en andere grote honden met mijn kleine prut-witjes.
Ik ben het trouwens met je eens dat veel kleine hondjes bazen hebben die het niet zo nauw nemen, da's helemaal waar. Maar je moet ook niet vergeten dat een behoorlijk deel van die zogenaamde kutkeffertjes zo geworden is doordat ze meerder malen letterlijk geplet zijn door grotere honden, met name overenthousiaste labjes.
Moos is ook regelmatig door zo'n lomperik het bospad over geslagen, en hij heeft ook regelmatig piepend onder zo'n lomperik gelegen terwijl de baas riep "mijn hond wil alleen maar spelen".
Nu is Moos gelukkig nog heel sociaal, en zeker geen keffer, maar als er een grote drukke labrador aan komt gedender, recht zijn kant op, dan snauwt hij dus ook een keer. Hij keft niet, hij snauwt een keer van 'donder op!' en dat komt doordat hij zo vaak geplet is.
Ik zal trouwens de eerste zijn om toe te geven dat dat deels aan mijn onervarenheid als baas lag dat ik dat heb laten gebeuren, maar de meeste mensen doen met hun eerste hond niet alles perfect (en met de twee en derde en vierde ook niet, perfect kan natuurlijk niet). En dan wordt zo'n hondje dus een aantal keren echt platgewalsd, en tja, sommige gaan dan uit angst keffen, en dat heeft effect, dus blijven ze het doen.
Moos kan dat wel redelijk hebben, die is een zelfverzekerde hond. Maar daarom zit ik met Saar dus overal zo bovenop, of probeer ik tenminste. Die kan dat niet hebben, en als zij teveel van dat soort ervaringen op doet is het vrees ik een keffertje in de dop. Dus daar waak ik heel erg voor.
Ik vraag me eigenlijk iets af,