Het HondenForum

Lilo is hier nu drie weken, en gaat met kleine stapjes vooruit. Ze luistert al prima naar haar naam, speelt ontzettend veel, zowel met Jack als in haar eentje, graaft enorme gaten in mijn tuin, daagt de katten uit tot spelen, ze komt regelmatig even een aaitje halen en schrikt steeds minder erg als er vreemde mensen binnenkomen (vandaag kwamen mijn vader en moeder, en die heeft ze allebei voorzichtig besnuffeld).

Maar in sommige opzichten is het nog echt een bang wild diertje. Zo wil ze dus niks uit je hand eten. (Ja, de eerste dag deed ze dat wel, maar een eerste dag zegt heel weinig, heb ik nu wel door.)

Zelfs al heb ik een stuk biefstuk in mijn hand, dan ruikt ze er in het beste geval heel voorzichtig aan, en doet dan een stap terug. Ik heb geprobeerd haar te aaien met een brokje in mijn hand, maar zodra ze merkt dat ik een brokje heb, is het wegwezen. Ze heeft er geen problemen mee gewoon een hap van je bord te nemen als je even niet oplet, maar uit je hand eten is blijkbaar doodeng.

Ik kan verschillende oorzaken verzinnen, ze kunnen haar herhaaldelijk gelokt hebben met eten en dan beetgepakt, of een of andere idioot heeft haar steeds gestraft als ze eten aanpakte, maar goed, de oorzaak is minder belangrijk dan de oplossing. Brokjes uit mijn hand aanpakken leek mij een logische eerste stap naar het uiteindelijke zitten-aanlijnen-frolicje, maar ze heeft dus meer vertrouwen in mij als ik haar geen eten aanbied. Lastig, want op zich is ze dol op eten, ze lust alles en komt meteen aantrippelen als ik richting keuken ga. Daar gaat ze dan staan wachten op een frolicje, maar dan moet ik het dus wel naar haar toegooien.

Iemand een idee hoe ik het zou moeten aanpakken?

Brokje vervangen door een speeltje?

Inge schreef:Brokje vervangen door een speeltje?

Oh, dat is wel een goed idee, want die pakt ze inderdaad wel aan. Of combineren, een sokkending maken met frolicjes erin.

Hanneke2 schreef:
Iemand een idee hoe ik het zou moeten aanpakken?

Op de grond gaan zitten en het frolicje op je been leggen? En zo verder uitbouwen.

Anne

starfleet schreef:

Hanneke2 schreef:
Iemand een idee hoe ik het zou moeten aanpakken?

Op de grond gaan zitten en het frolicje op je been leggen? En zo verder uitbouwen.

Anne

Ah, dat ga ik ook eens proberen.

Het idee van Inge zou ik zelf ook proberen. De stap van het toegooien en het uit de hand eten is blijkbaar te groot voor haar. Als je dit opsplitst in een heleboel kleine stapjes dan heb je meer kans op succes. Eventueel kan je proberen om dit met de clicker erbij te gaan trainen.

Inge O schreef:als je met de vorige opties niet verder zou komen, zou ik het toegooien steeds gaan 'verfijnen' tot er nog amper enkele cmtjes tussen jezelf en het brokje zit. dan je hand naast het gegooide brokje leggen, steeds dichterbij, tot ze zonder angst het brokje van de grond pikt met je hand er vlakbij. en dan als laatste stap gooi je met je ene hand het brokje óp je andere hand, of net tegen de vingertoppen aan. en pas als ze dit normaal vindt en zo jouw hand als een deel van de grond waarvan ze wel durft te eten beschouwt, kan die hand stelselmatig omhoog.

Dochterlief is hiermee aan de slag gegaan, en kan haar hand al op een paar centimeter van het frolicje laten liggen. Verder blijf ik Lilo gewoon eerst lekkers uit mijn hand aanbieden, en gooi het vervolgens neer, en vanavond stond ze echt even te twijfelen of ze dat stukje worst zou pakken, echt met haar neus er bovenop, en toen toch maar niet. Maar dat komt wel.

Dibbes schreef:Het idee van Inge zou ik zelf ook proberen. De stap van het toegooien en het uit de hand eten is blijkbaar te groot voor haar. Als je dit opsplitst in een heleboel kleine stapjes dan heb je meer kans op succes. Eventueel kan je proberen om dit met de clicker erbij te gaan trainen.

Clickeren is even nog geen optie, want Lilo schrikt heel erg van dingen en geluiden die ze niet kent. Een vreemde pen op tafel is al vanachter de bank kijken of dat enge ding niks doet. Doet het niks, dan is het voortaan ook okee. De tweede dag schrok ze nog vreselijk van een verschuivende tuinstoel, nu rent ze ze zelf tijdens het spelen omver zonder een wenkbrauw op te trekken. Maar ik moet dus eens even goed uitvogelen hoe ik de clicker het best zou kunnen introduceren. Misschien eerst gewoon op tafel leggen.

Het is trouwens wel een uitdaging hoor, zo'n angstig hondje dat tegelijkertijd zelf graag verder wil. Er zit een ontzettende hoop pit in, iemand heeft dat er proberen uit te slaan, maar dat is mooi niet gelukt, want ze wil zelf veel te graag weer een echt hondje worden. Het is een tikkie vermoeiend, maar het is mooi om mee te maken.

Hanneke2 schreef:

Dibbes schreef:Het idee van Inge zou ik zelf ook proberen. De stap van het toegooien en het uit de hand eten is blijkbaar te groot voor haar. Als je dit opsplitst in een heleboel kleine stapjes dan heb je meer kans op succes. Eventueel kan je proberen om dit met de clicker erbij te gaan trainen.

Clickeren is even nog geen optie, want Lilo schrikt heel erg van dingen en geluiden die ze niet kent. Een vreemde pen op tafel is al vanachter de bank kijken of dat enge ding niks doet. Doet het niks, dan is het voortaan ook okee. De tweede dag schrok ze nog vreselijk van een verschuivende tuinstoel, nu rent ze ze zelf tijdens het spelen omver zonder een wenkbrauw op te trekken. Maar ik moet dus eens even goed uitvogelen hoe ik de clicker het best zou kunnen introduceren. Misschien eerst gewoon op tafel leggen.

Het is trouwens wel een uitdaging hoor, zo'n angstig hondje dat tegelijkertijd zelf graag verder wil. Er zit een ontzettende hoop pit in, iemand heeft dat er proberen uit te slaan, maar dat is mooi niet gelukt, want ze wil zelf veel te graag weer een echt hondje worden. Het is een tikkie vermoeiend, maar het is mooi om mee te maken.

En het op je hand leggen en je daarbij heel klein maken en afwenden, niet aankijken, zo weinig mogelijk bedreigend?
Carmen

ben het eens met Carmen
je afwenden klein maken en gewoon stilletjes afwachten , je hand
achter je rug.
doe ik ook in de les bij een angstige hond.
als je geduld hebt en je hebt echt iets lekkers lukt het wel.
Ben nooit voorstander geweest van toegooien laat de hond zijn schik overwinnen en zijn beloning komen halen
Martine

martine schreef:ben het eens met Carmen
je afwenden klein maken en gewoon stilletjes afwachten , je hand
achter je rug.
doe ik ook in de les bij een angstige hond.
als je geduld hebt en je hebt echt iets lekkers lukt het wel.
Ben nooit voorstander geweest van toegooien laat de hond zijn schik overwinnen en zijn beloning komen halen
Martine

Ik denk dat als een hond echt niet durft, dat je dan kunt wachten tot je een ons weegt. De "kleine stapjes" methode lijkt me dan handiger, dan maar lekkers op de grond.

Wat betreft de clicker, zou ik het ding inderdaad eerst op tafel leggen en de eerste keer dat je clickt even een doekje eroverheen, of in je mouw of jaszak, zodat het geluid gedempt wordt.

Martijn schreef:Nee nee nee! Zo dat zet de toon vast..hahaha.

Ik zit dit met verbazing te lezen.

Laat die hond met rust. Laat haar eerst op haar eigen manier bepalen hoe ze het gezinsleven met haar eigen angsten kan verenigen zonder de druk om maar constant verbetering te moeten laten zien.
Je hebt bewust een doodsbange hond in huis genomen, accepteer dan ook dat ze bang is!

Wie zegt dan dat ik dat niet accepteer? Ik dwing haar helemaal tot niks, ze mag alles in haar eigen tempo doen. Ik pak haar niet vast, ik probeer niet om haar aan te lijnen, en ik jaag haar niet in de stress met dat gedoe met die koekjes. Ik weet best dat ze alleen maar iets positiefs kan leren wanneer ze ontspannen is, bovendien ga ik dat beetje vertrouwen wat ze nu in me heeft niet op het spel zetten door dingen te vlug te willen.

Elke hond die überhaupt nog flexibel met angst om kan gaan (en dat kan ze want er is al sprake van verbetering geweest) is in staat om binnen één of twee dagen een koekje aan te pakken van iemand die haar geen verse reden geeft om bang te zijn.

Uit je hand eten is een teken van een hoog niveau van vertrouwen....daar ben jij helemaal og niet en het is maar de vraag dat je het überhaupt bereikt.

Volgens mij zeg je hier twee compleet tegenovergestelde dingen.

Verder ben ik het helemaal eens met wat je schrijft over angst, als iemand je gaat lopen pushen terwijl je zelf nog niet weet of je iets durft, durf je het zeker niet, en de volgende tien of honderd keer durf je het ook niet. Maar ik vind wel dat ik haar de mogelijkheden moet bieden om stapjes vooruit te doen. Ze *hoeft* nog helemaal geen frolicje uit iemands hand te pakken, maar ik vind het niet raar om haar wel af en toe die keuze te bieden. En zolang ze het nog te eng vindt, komt dat frolicje na twee seconden ook haar kant op. Ze hoeft van mij ook niet aan vreemde mensen te komen snuffelen, maar ik ga haar ook niet apart zetten als er visite is.

En let wel: Lilo is geen doodsbange hond. Ze heeft een aantal flinke angsten en trauma's, maar zolang alles hier gewoon zijn gangetje gaat is ze opgewekt en ontspannen. Ze heeft het hier in mijn ogen best naar haar zin en ze voelt zich -voor haar doen- al redelijk veilig. En *daarom* gaat ze vooruit. Niet omdat ik haar dwing om vooruit te gaan.

Inge O schreef:

Belle schreef:

martine schreef:ben het eens met Carmen
je afwenden klein maken en gewoon stilletjes afwachten , je hand
achter je rug.
doe ik ook in de les bij een angstige hond.
als je geduld hebt en je hebt echt iets lekkers lukt het wel.
Ben nooit voorstander geweest van toegooien laat de hond zijn schik overwinnen en zijn beloning komen halen
Martine

Ik denk dat als een hond echt niet durft, dat je dan kunt wachten tot je een ons weegt. De "kleine stapjes" methode lijkt me dan handiger, dan maar lekkers op de grond.

meer nog : als de angst zo groot is dat ze echt niet durven, raken ze alleen maar in een neerwaartse spiraal : terwijl ze daar staan te stressen omdat ze niet durven, leren ze niks bij, integendeel, hun angstgevoel wordt nog wat extra aangescherpt.

Ja, misschien werkt zoiets bij een beetje verlegen hond, maar bij Lilo dus echt niet.

Zit ze nog op de clomicalm?

Eline* schreef:Zit ze nog op de clomicalm?

Nee, ze kreeg geen clomicalm, maar Tryptizol. Dat wordt in Nederland niet gebruikt bij honden, maar in Spanje schijnen ze er goeie resultaten mee te behalen. (Het is een antidepressivum voor mensen.) Ze zijn in Spanje al begonnen met afbouwen, en ze krijgt nu tot eind van de maand nog 5 mg per dag, daarna nog een maand 2,5 mg.

Ik weet natuurlijk niet hoe ze zou zijn zonder dat spul, maar ik denk eerlijk gezegd niet dat het nu nog heel veel invloed heeft op haar gedrag.

Ik geef haar wel valeriaandruppeltjes. Moeilijk te zeggen of dat helpt, of dat het zonder ook beter gegaan zou zijn, maar ze is al een heel stuk minder schrikachtig. De eerste dagen schoot ze haar mand al uit als iemand opstond en bij elk vreemd geluid. Nu doet ze gewoon even een oog open en gaat dan weer verder slapen.

Wat Pieter deed, en ook wat goede bekende, in het begin met Moritz is iets lekkers in je hand achter je rug. Je hand gewoon uitstrekken met het lekkers erin en verder geen aandacht aan besteden.
Het duurde even, maar op een gegeven moment gritste Moritz het supersnel uit zijn handen.
Verder vooral de hond niet aankijken en inderdaad geen enkele druk opleggen.
Het toegooien zou ik persoonlijk niet doen: ik heb zelf het idee dat je daarmee haar beloond omdat ze het niet komt halen

Stang schreef:Wat Pieter deed, en ook wat goede bekende, in het begin met Moritz is iets lekkers in je hand achter je rug. Je hand gewoon uitstrekken met het lekkers erin en verder geen aandacht aan besteden.
Het duurde even, maar op een gegeven moment gritste Moritz het supersnel uit zijn handen.

Mja, maar dan is de hond toch nog net zo bang?

Verder vooral de hond niet aankijken en inderdaad geen enkele druk opleggen.
Het toegooien zou ik persoonlijk niet doen: ik heb zelf het idee dat je daarmee haar beloond omdat ze het niet komt halen

Als we niet zouden gooien, had Lilo in drie weken tijd nog geen frolicje gehad. Nu weet ze precies waar de frolicjes staan, en komt samen met Jack aanrennen als ze er eentje krijgen. En dan wordt ze dus beloond voor het netjes komen.

Hanneke2 schreef:

Stang schreef:Wat Pieter deed, en ook wat goede bekende, in het begin met Moritz is iets lekkers in je hand achter je rug. Je hand gewoon uitstrekken met het lekkers erin en verder geen aandacht aan besteden.
Het duurde even, maar op een gegeven moment gritste Moritz het supersnel uit zijn handen.

Mja, maar dan is de hond toch nog net zo bang?

Verder vooral de hond niet aankijken en inderdaad geen enkele druk opleggen.
Het toegooien zou ik persoonlijk niet doen: ik heb zelf het idee dat je daarmee haar beloond omdat ze het niet komt halen

Als we niet zouden gooien, had Lilo in drie weken tijd nog geen frolicje gehad. Nu weet ze precies waar de frolicjes staan, en komt samen met Jack aanrennen als ze er eentje krijgen. En dan wordt ze dus beloond voor het netjes komen.

Nee, de hond is niet net zo bang, omdat je er namelijk totaal geen druk op legt: hij kan het komen halen of niet, helemaal eigen keuze.
Plus dat de hond je gezicht/ogen niet ziet en dat is iets wat vaak beangstigend is bij zoiets (onder het oog van de baas wat moeten pakken uit de hand).

Bij Moritz heeft het gewerkt, natuurlijk niet de eerste keer, maar na een tijdje verkoos hij dat lekkers toch wel boven het enge.

Martijn schreef:
Hoe bang ze in jouw ogen is doet er niet toe. Ze is te bang om het frolicje te halen en dat is wat telt.

Bij een schuwe kat ga je gedachtenloos op de grond wat zitten staren naar het plafond en toevallig ligt er iets (sterk riekends als vis)vlak naast je of op je been. Langzaamaan leg je al iets op de rug van je hand die op de grond ligt, daarna op de open palm terwijl je hand op de grond ligt . Het lijkt me dat Lilo daar niet zo van in de stress kan schieten of zie ik dat verkeerd?

Anne

Martijn schreef:

Hanneke2 schreef:

Martijn schreef:Nee nee nee! Zo dat zet de toon vast..hahaha.

Ik zit dit met verbazing te lezen.

Laat die hond met rust. Laat haar eerst op haar eigen manier bepalen hoe ze het gezinsleven met haar eigen angsten kan verenigen zonder de druk om maar constant verbetering te moeten laten zien.
Je hebt bewust een doodsbange hond in huis genomen, accepteer dan ook dat ze bang is!

Wie zegt dan dat ik dat niet accepteer? Ik dwing haar helemaal tot niks, ze mag alles in haar eigen tempo doen. Ik pak haar niet vast, ik probeer niet om haar aan te lijnen, en ik jaag haar niet in de stress met dat gedoe met die koekjes. Ik weet best dat ze alleen maar iets positiefs kan leren wanneer ze ontspannen is, bovendien ga ik dat beetje vertrouwen wat ze nu in me heeft niet op het spel zetten door dingen te vlug te willen.

Goed zo. Maar wat ik met druk bedoel is niet hetzelfde als dwingen. Dwingen moet natuurlijk niet maar twijfel zaaien of ze nu wel of niet het koekje durft te pakken is ook druk.
Ik zou haar gewoon helemaal laten tot ze zich totaal zeker voelt omdat ze weet dat er niemand op haar zit te wachten.

Okee, ik volg je.

Elke hond die überhaupt nog flexibel met angst om kan gaan (en dat kan ze want er is al sprake van verbetering geweest) is in staat om binnen één of twee dagen een koekje aan te pakken van iemand die haar geen verse reden geeft om bang te zijn.

Uit je hand eten is een teken van een hoog niveau van vertrouwen....daar ben jij helemaal og niet en het is maar de vraag dat je het überhaupt bereikt.

Volgens mij zeg je hier twee compleet tegenovergestelde dingen.

Zoals je het hier neerzet is het inderdaad tegengesteld maar wat ik bedoelde is dat een hond die niet totaal geblokkeerd is geen weken nodig heeft om iets te durven.
Jouw hondje doet er wel zo lang over dus is er meer aan de hand. De enige andere factor dan zij en haar angsten ben jij.

Okee, er is meer aan de hand, maar ik geloof niet dat ik deze angst heb aangewakkerd ofzo. Ik geloof dat ze hele slechte ervaringen heeft met eten uit iemands hand pakken, net als ze hele slechte ervaringen heeft met touwen om haar nek. Dat zijn twee angsten die gewoon veel extremer zijn dan haar 'gewone' angsten. (En nu ik het hier neerzet besef ik dat dat dus eigenlijk juist een argument is om die twee zaken voorlopig helemaal te laten liggen. Hm. Okee.)

Maar wat ik dus wilde zeggen tot ik mezelf per ongeluk overtuigde van jouw gelijk, is dat je het niet aannemen van frolicjes in Lilo's geval niet als maatstaf kan nemen voor haar angst in het algemeen. Ik denk dat de 'gemiddelde' bange hond eerder eten aan zal pakken dan dat ze met haar neus tegen je been komt douwen omdat ze geaaid wil worden.

En zolang ze het nog te eng vindt, komt dat frolicje na twee seconden ook haar kant op.

Dit zou ik niet doen. Daar werk je jezelf mee tegen.
Waarom zou ze bij je komen als er direct daarna een veel makkelijkere variant komt?

Maar zou het niet nog veel meer stress geven als Jack wel lekkers krijgt en zij niet? Bovendien zal ze toch haar medicijnen (in een stukje worst) moeten krijgen. Hoe zou jij dat dan doen? In haar etensbak leggen?

Hanneke2 schreef: Ik denk dat de 'gemiddelde' bange hond eerder eten aan zal pakken dan dat ze met haar neus tegen je been komt douwen omdat ze geaaid wil worden.

Ik dacht dat ze helemaal nog niet geaaid kon worden, dat ze nog bang voor handen was.

Tjee zeg, dan ga je je inderdaad wel afvragen wat er met het arme beestje is gebeurd dat ze niks durft aan te pakken.

Anne

starfleet schreef:

Hanneke2 schreef: Ik denk dat de 'gemiddelde' bange hond eerder eten aan zal pakken dan dat ze met haar neus tegen je been komt douwen omdat ze geaaid wil worden.

Ik dacht dat ze helemaal nog niet geaaid kon worden, dat ze nog bang voor handen was.

Tjee zeg, dan ga je je inderdaad wel afvragen wat er met het arme beestje is gebeurd dat ze niks durft aan te pakken.

Anne

Ja, ik wou dat ik het wist. Maar aaien gaat dus prima, ze douwt ook meteen dat koppie ertussen als ik Jack aai. En terwijl Jack bijvoorbeeld niet graag heeft dat vreemden aan z'n oren friemelen of aan z'n slechte poot komen, kan ik bij Lilo echt overal aaien, en ze vindt het allemaal prettig. Ik kan zelfs een pootje optillen of naar haar gebit kijken, ze vindt het prima, staat ook helemaal te genieten als je haar een beetje hard aait.

ik ga helemaal met martijn mee, laat haar, vraag niks, dwing niks, verwacht niks... ik heb zelf een schotse herder onder mijn hoede gekregen, totaal ongewend aan mensen , zo vreselijk bang en onzeker... althans zo toonde ze zich, ik wist niet wat er mee gebeurt was, dus daarom, helemaal neutraal beginnen, ik heb zoveel uren op de grond gezeten ( in de winter) zoveel uren bij een deur gezeten.. en ineens was er een moment van hey die ken ik, dit is wel oke... toen pas een brokje uit mij hand, daarvoor met andere honden erbij best een aai mogelijk hoor, en ze kwam ook wel, maar dan was het wel oeh vast , vast houden want er is paniek, dat wil ik niet.... geef Lio de tijd en de kans... laat haar eerst totaal overtuigd zijn van jou en je goede bedoelingen...

starfleet schreef:

Martijn schreef:
Hoe bang ze in jouw ogen is doet er niet toe. Ze is te bang om het frolicje te halen en dat is wat telt.

Bij een schuwe kat ga je gedachtenloos op de grond wat zitten staren naar het plafond en toevallig ligt er iets (sterk riekends als vis)vlak naast je of op je been. Langzaamaan leg je al iets op de rug van je hand die op de grond ligt, daarna op de open palm terwijl je hand op de grond ligt . Het lijkt me dat Lilo daar niet zo van in de stress kan schieten of zie ik dat verkeerd?

Anne

Wij hebben dus 2 katten in huis gehaald die angstig agressief waren naar mensen. In 2 jaar tijd heb ik eigenlijk nooit iets van ze gevraagd en ze alles in hun eigen tempo laten doen. Natuurlijk heb ik uren op de grond gezeten in afwachting totdat ze een keertje kwamen snuffelen.
Uiteindelijk gebeurde dat ook en nu zijn ze super lief en aanhankelijk naar ons toe, niet naar vreemden.


Ik denk niet dat een kat in deze te vergelijken is met een hond, maar in de basis denk ik dat geen enkel schuw/angstig dier gepushed moet worden maar zelf moet aangeven wat wel en niet kan. (alhoewel dat met een kat makkelijker is dan met een hond)

YES!

Een beetje onverwachts, maar Lilo heeft net een plak rosbief uit mijn hand gepakt. Ze stond zo gebiologeerd te wachten of ze iets zou krijgen dat ik het toch nog een keertje probeerde, en ja hoor, heel voorzichtig pakte ze het aan. Ik heb GOEDZO! gejubeld en nog een plak voor haar op de grond gegooid.

Ik ga het morgen nog een keertje proberen met iets heel lekkers, ben benieuwd wat ze dan doet. Maar ik heb wel de indruk dat als ze eenmaal een grens over is, dat het de volgende keer een heel stuk makkelijker voor haar is. Eergisteren durfde ze bijvoorbeeld nog niet op de bank, gisteren ging ze toch met haar voorpoten erop om zo met Jack te kunnen stoeien die erop lag, gisteravond klom ze erop en bleef even naast Jack staan, een beetje verbaasd om zich heen te kijkend, en vanavond kwam ze naast me op de bank liggen en ging toen gewoon liggen slapen. Ik heb haar een zoen op haar koppie gegeven. Dat vond ze raar en eng, maar het mocht wel. Oooh, ze is zo lief!!

Leuk joh, dat ze dat durfde.

Hanneke2 schreef:

Dibbes schreef:Het idee van Inge zou ik zelf ook proberen. De stap van het toegooien en het uit de hand eten is blijkbaar te groot voor haar. Als je dit opsplitst in een heleboel kleine stapjes dan heb je meer kans op succes. Eventueel kan je proberen om dit met de clicker erbij te gaan trainen.

Clickeren is even nog geen optie, want Lilo schrikt heel erg van dingen en geluiden die ze niet kent. Een vreemde pen op tafel is al vanachter de bank kijken of dat enge ding niks doet. Doet het niks, dan is het voortaan ook okee. De tweede dag schrok ze nog vreselijk van een verschuivende tuinstoel, nu rent ze ze zelf tijdens het spelen omver zonder een wenkbrauw op te trekken. Maar ik moet dus eens even goed uitvogelen hoe ik de clicker het best zou kunnen introduceren. Misschien eerst gewoon op tafel leggen.

Als je zover bent dat je met de clicker wil gaan werken, kan je ook i.p.v. een clickdoosje het geluid van een pen gebruiken. Of je kan zelf een geluid maken met je stem. Zelf klik ik met mijn tong en er zijn ook mensen die "ex" of "yes" zeggen.

En jij een zoen van mij Hanneke!

Fijn joh, dat er vooruitgang inzit, stappetje voor stappetje.

Met clickeren wacht ik nog even, omdat ik ook het gevoel heb dat ze nog niet aan het achterliggende denkwerk toe is.

Maar ik ben inderdaad wel helemaal in een hoera-stemming. Als ze op deze manier verder gaat kunnen we denk ik een heel eind komen.