Het HondenForum

Hallo allemaal,

Ik heb nog zoveel vragen, dus hier komt er weer één.

misschien een rare vraag: maar waaraan kun je dus zien/merken als een hond gelukkig is ??

Ben benieuwd naar de antwoorden.

groet
ellen

Ellen schreef:Hallo allemaal,

Ik heb nog zoveel vragen, dus hier komt er weer één.

misschien een rare vraag: maar waaraan kun je dus zien/merken als een hond gelukkig is ??

Ben benieuwd naar de antwoorden.

groet
ellen

Bij mijn hond heel erg aan de staartdracht. Ze loopt nou een beetje te piekeren wat ze moet doen en draagt haar staart heel laag.

Anne (gaat nu ballen)

Ik zie het, zeker bij Daisy, aan haar ogen. Als zij het naar haar zin heeft staan haar ogen vrolijk en blij. Ze lacht er dan mee.
Bij Birdy ook eigenlijk wel.

En Spike.... ach... die is volgens mij altijd vrolijk.

ik kan het tegenwoordig aan sam goed zien... hij kijkt dan heel open de wereld in met een lachebekkie...

lola is een aristocratische koude kikker... die kijkt altijd arrogant maar ik heb haar wel door.. weet niet wat ik zie, maar ik kan goed zien dat ze het naar haar zin heeft

Oren, ogen en gang.

Goh, tja, aan de hele houding en de blik in de ogen.

Moos is eigenlijk meestal wel gelukkig voor zover ik het in kan schatten. Staart hoog op de rug, oren neutraal, en een open vrije blik in zijn ogen. Zo loopt hij in het bos ook 99% van de tijd rond.
Als hij zich echt verveeld en energie teveel heeft gaat hij een beetje rondjes lopen in huis, staart halfstok, oren een beetje meer in de nek. Dan gaat hij of Saar vervelen om te spelen, of ik gooi met hem even een keer of 10 met een knuffel en doe even een trekspelletje; dan is het weer goed. Maar dit gebeurt eigenlijk zelden; voornamelijk als ik bijv. ziek ben en we dagen niet lang hebben kunnen lopen.

Saar is sneller ongelukkig in de zin dat ze het buiten snel te veel en te druk vindt in het bos. Ik merk aan haar dat ze het gelukkigste is als we in het bos lopen met alleen Moos en een Westie van 5 maanden; haar grote vriend. Dan heeft ze de staart ook hoog, oren in de wind, en maar rennen en spelen en met een doldwaze blik in de ogen rondjes rennen.
Zodra er meerdere honden zijn, waaronder dan een aantal groterds en blaffers, dan wordt ze ongelukkig. Dan gaat ze aan mijn hiel meelopen in de achterhoede, wil niet meer spelen met Moos of haar Westie-vriend, draagt de staart laag, oren plat in d'r nek, en kijkt echt heel sneu.
Dus dan zonderen we ons altijd af van die grote groep, en dan is ze weer blij.
In huis is Saar nog pup genoeg om zich wel te kunnen vermaken met speeltjes, Moos of de katten, dus dan heeft ze het altijd wel naar d'r zin.

Dus aan de ogen en de houding kan ik direct zien of mijn honden het naar hun zin hebben of niet.

Dan gaan ze huppelen

Nee grapje, tis een totaalplaatje. Lichaamshouding, blik, gedrag, maar ook ontspannen een dutje doen kan wijzen op een gelukkige hond.
Als je je hond een tijdje hebt ga je het vanzelf herkennen
Carmen

Luka heeft vrolijke poten

dank je wel voor jullie reacties !!

Finn is ook alijd vrolijk en kwispelt vaak zo hard dat heel zijn kont meegaat

Hij is ontspannen, best aanhankelijk en geeft veel "kusjes". Het is een echte kroeldoos. Heeft ook nooit zijn staart tussen zijn benen. En ik heb hem nog nooit horen grommen.

Dus ik kan dan wel aannemen dat hij dan lekker in zijn vel zit ???

Het is mijn eerste hond dus ik ben wel nieuwsgierig. Verder krijgt hij alle aandacht.

Wist trouwens niet dat je zo stapel mesjokke op je hond kon worden.

groet
ellen

Gewoon aan alles; oren, staart, houding, maar vooral de ogen..... die kunnen zooooooo mooi stralen

Oh ja, weet je wat Finn ook doet: met zijn mond smakken als hij ligt en je ligt hem te aaien. Dan ligt ie echt te smakken.
Bijna echt van genot !!

dat is zo leuk om te zien !!

groet
ellen

Als ie 's avonds met zijn kop op je voeten komt liggen in de zetel en zo lekker zucht.

Als ze in- en in tevreden naast me op de bank ligt, haar koppie op mijn schoot en de hele wereld een doedelzak is

Als ze gewoon lekker zichzelf kunnen zijn en vertrouwen hebben in de mensen en hun omgeving. Als ze niet meer op zijn van de zenuwen omdat ze bij elk geluidje of beweging bang zijn voor wat er gaat gebeuren. Als ze begrijpen dat ze bij ons mogen blijven en geaccepteerd worden zoals ze zijn.

Als je je hond goed kent, zie je het aan je hond.
Nanni zie ik tevreden zuchten. Toch zie je het slecht aan Nanni, omdat ze nogal ingetogen is in haar karakter. Maar ik ken haar goed, dus ik zie precies wanneer ze het leuk vind en wanneer niet.
Tuana huppelt dan vrolijk in de rondte. Kwispelt, blaft, piept, hapt. Die is zeer uitbundig erin, tegenovergestelde van Nanni

Ellen schreef:Hallo allemaal,

Ik heb nog zoveel vragen, dus hier komt er weer één.

misschien een rare vraag: maar waaraan kun je dus zien/merken als een hond gelukkig is ??

Ben benieuwd naar de antwoorden.

groet
ellen

Herkenning! Vroeg ik me laatst ook af!

Zoek stok! schreef:

Ellen schreef:Hallo allemaal,

Ik heb nog zoveel vragen, dus hier komt er weer één.

misschien een rare vraag: maar waaraan kun je dus zien/merken als een hond gelukkig is ??

Ben benieuwd naar de antwoorden.

groet
ellen

Herkenning! Vroeg ik me laatst ook af!

Nou, dan heb je hier al een hele rits antwoorden, haha

Moos schreef:
Nou, dan heb je hier al een hele rits antwoorden, haha

Maar ik zou liever hebben dat hij me een teken kan geven. Bram, vind je het leuk bij ons? Ja = 1 keer met je poot heen en weer. Nee = 2 keer met je poot heen en weer. Maar hij doet nog niet mee

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:
Nou, dan heb je hier al een hele rits antwoorden, haha

Maar ik zou liever hebben dat hij me een teken kan geven. Bram, vind je het leuk bij ons? Ja = 1 keer met je poot heen en weer. Nee = 2 keer met je poot heen en weer. Maar hij doet nog niet mee

Nou, rare hond hoor, dat doen ze hier al vanaf 8 weken

Bram vindt het vast leuk bij jullie; ik kon me daar in mijn 'hondenbegintijd' ook druk om maken; heeft hij het wel naar z'n zin, ben ik wel een goede baas voor hem? etc. etc.
Soms moet je dingen gewoon laten gaan. Je geeft een hond alles wat je denkt dat hij nodig heeft; doet je best om een zo goed mogelijke baas te zijn en meer kan je niet doen

Moos schreef:
Nou, rare hond hoor, dat doen ze hier al vanaf 8 weken

Bram vindt het vast leuk bij jullie; ik kon me daar in mijn 'hondenbegintijd' ook druk om maken; heeft hij het wel naar z'n zin, ben ik wel een goede baas voor hem? etc. etc.
Soms moet je dingen gewoon laten gaan. Je geeft een hond alles wat je denkt dat hij nodig heeft; doet je best om een zo goed mogelijke baas te zijn en meer kan je niet doen

Dat zei m'n vriend ook, maar ja, zo ben ik he. Hij zei: je voldoet aan de behoeftes van een hond. Hij krijgt eten, drinken, aandacht, beweging etc. Dus dan is hij gelukkig. Was het voor ons ook maar zo makkelijk

Situatie van vanmiddag. Zéér tekenend voor Saar.

Wandelschoenen worden aangedaan. Kaartje in de hand. Autosleutels worden gepakt. Complete opwinding voor Saar. Want die weet het al, we gaan wandelen met de héle roedel
Dat wij nog even naar de wc moeten kan eigenlijk niet meer. Ze draait rondjes, ze kreunt en steunt, ze is helemaal gek. En zodra we op plaats van bestemming zijn dan loopt ze voorop. Staart breeduit kwispelend. Zij wijst de weg wel.
En het liefst de allerkleinste bospaadjes. Ergens na een km of 12 namen we een stippelpaadje op de kaart. Nou, dat was dus echt een heel klein stippelpaadje. Eigenlijk geen pad. En dan gaat het tempo omhoog. Breder dan breed kwispelend loopt keizerin voorop. Hier links, daar rechts, dan rechtdoor. Dan voelt ze dat er iets niet klopt. Ze kijkt achterom en baasje is weg (moest plassen). Ze spurt dezelfde weg weer terug, totdat ze hem gevonden heeft. Even later komt ze weer bij mij aanrennen: "het is goed hoor, baasje komt eraan". D'r hele kop is 1 grote blijheid. Ogen, bek, oren, alles. 17 km lang.

En denk je dat we onderweg mogen stoppen om de veters dicht te maken? Echt niet. Dan gaat ze na 2 seconden al lopen zeuren dat we door moeten lopen. Op een terrasje mogen we wel even pauzeren, dat vind ze dan wel goed.

Maar goed, ik kan lezen en schrijven met Saar. Ogen en staart, vooral.

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:
Nou, rare hond hoor, dat doen ze hier al vanaf 8 weken

Bram vindt het vast leuk bij jullie; ik kon me daar in mijn 'hondenbegintijd' ook druk om maken; heeft hij het wel naar z'n zin, ben ik wel een goede baas voor hem? etc. etc.
Soms moet je dingen gewoon laten gaan. Je geeft een hond alles wat je denkt dat hij nodig heeft; doet je best om een zo goed mogelijke baas te zijn en meer kan je niet doen

Dat zei m'n vriend ook, maar ja, zo ben ik he. Hij zei: je voldoet aan de behoeftes van een hond. Hij krijgt eten, drinken, aandacht, beweging etc. Dus dan is hij gelukkig. Was het voor ons ook maar zo makkelijk

Ja, zo ben ik eigenlijk ook hoor, ik kan me vreselijk druk maken over of mijn honden het wel goed genoeg hebben (zoals jij ook wel weet ), maar ik kan het nu na 3 jaar wel steeds beter loslaten. Realiseer me trouwens dat dat ook deels gekomen is toen Saar erbij kwam, zoals, ik dacht Eline, het eens zo mooi gezegd heeft; je bent dan niet meer helemaal alleen verantwoordelijk voor het geluk van je hond. En dat gevoel heb ik nu ook, ze hebben altijd elkaar nog mocht ik een dagje wat minder voldoen

Heey zoek stok,

Idd konden ze het maar eens aangeven, dat zou wat makkelijker zijn.

Blij dat het herkenbaar is. Met zo'n eerste hond ben je toch weleens onzeker. En idd hij komt bij ons niets tekort, dat weet ik van mezelf.
Maar als ik moet werken (3 uurtjes, 2 dagen) dan heb ik al weleens schuldgevoel en dan denk ik: "wat zal hij niet denken en is hij nu niet ongelukkig of heeft hij het wel naar zijn zin".

Als ik dan thuis kom en stiekem naar binnen kijk, ligt meneer heerlijk te slapen en komt hij helemaal suf naar de deur.

Wat een muts ben ik toch.

Maar ja, het is mijn eerste.................

groet
ellen

Ellen schreef:Heey zoek stok,

Idd konden ze het maar eens aangeven, dat zou wat makkelijker zijn.

Blij dat het herkenbaar is. Met zo'n eerste hond ben je toch weleens onzeker. En idd hij komt bij ons niets tekort, dat weet ik van mezelf.
Maar als ik moet werken (3 uurtjes, 2 dagen) dan heb ik al weleens schuldgevoel en dan denk ik: "wat zal hij niet denken en is hij nu niet ongelukkig of heeft hij het wel naar zijn zin".

Als ik dan thuis kom en stiekem naar binnen kijk, ligt meneer heerlijk te slapen en komt hij helemaal suf naar de deur.

Wat een muts ben ik toch.

Maar ja, het is mijn eerste.................

groet
ellen

Ik ben net zo erg hoor. Haal ik hem uit de dagopvang waar hij de hele dag gespeeld heeft met z'n vriendjes, voel ik me toch schuldig dat ik er niet was. Of dan gaan we na 3 maanden voor de eerste keer weer eens naar de film, zit ik me elke tien minuten af te vragen wat Bram nu doet. Totaal idioot natuurlijk, maar ik ben dus niet de enige! Mijn redding is mijn vriend die dan zegt dat ik niet zo stom moet doen

Ellen schreef:Heey zoek stok,

Idd konden ze het maar eens aangeven, dat zou wat makkelijker zijn.

Blij dat het herkenbaar is. Met zo'n eerste hond ben je toch weleens onzeker. En idd hij komt bij ons niets tekort, dat weet ik van mezelf.
Maar als ik moet werken (3 uurtjes, 2 dagen) dan heb ik al weleens schuldgevoel en dan denk ik: "wat zal hij niet denken en is hij nu niet ongelukkig of heeft hij het wel naar zijn zin".

Als ik dan thuis kom en stiekem naar binnen kijk, ligt meneer heerlijk te slapen en komt hij helemaal suf naar de deur.

Wat een muts ben ik toch.

Maar ja, het is mijn eerste.................

groet
ellen

Ik zou wel proberen dat schuldgevoel uit je hoofd te praten. Je hond kan dit op den duur over gaan nemen en dat kan tot gevolg hebben dat hij een stuk lastiger alleen kan blijven. Honden kunnen zich van nature prima aanpassen dus als je hem leert alleen te zijn is er echt niets aan de hand. Maar ik herken je schuldgevoel wel hoor Ik zou voor je hond alleen wel proberen er vanaf te komen. Geef hem anders een extra lange wandeling om van je schuldgevoel af te komen. Zal hij blij mee zijn
Tja of hij vrolijk is zie ik aan zijn gezichtsuitdrukking en zijn lichaamshouding. Mijn hond heeft een zeer expressief gezicht en staat wat dichter bij de natuur dan de gemiddelde hond. Hij heeft een wat meer overdreven lichaamstaal dan een gemiddelde hond dus dat maakt het wat makkelijker. Je leert het vanzelf als je, je hond beter leert kennen. Het is voor iedere hond verschilend.

Groeten,
Eelco

Mijn man zegt ook altijd dat ik geen schuldgevoel moet hebben, hij doet het hartstikke goed als hij alleen is. Ik laat het ook niet merken aan hem, hoor. Ik geef hem een koekje op zijn plaats en ga dan weg zonder wat te zeggen. Hij komt me niet eens achterna.

Verder is al onze vrije tijd voor hem: (veel)wandelen, spelen, zwemmen, aandacht en als we ergens naar toe gaan probeer ik hem zoveel mogelijk mee te nemen. En dat gaat heel goed. Hij gaat dan op een gegeven moment rustig liggen en met zijn bot spelen.

En hij is altijd vrolijk dus ik denk dat ik het wel goed doe

groet
ellen

Oh ja, zoek stok,

nog een vraagje voor jouw: werk jij ook ??
En gaat jouw hond dan naar de dagopvang ?? Dat is ideaal (lijkt me)

Heb ik ook aan zitten denken, maar ik woon in de Hoekse Waard en heb hier totaal geen idee of er hier ook één zit.

Ik zou wel een oppas willen hebben ofzo (bv betaald) maar vind dat ook moeilijk omdat je iemand dan weer tot "last" bent. (en dit wil mijn man trouwens niet)

Wat een muts ben ik toch !! En dan wordt ik echt niet goed van mezelf !!

groet
Ellen

Ellen schreef:Oh ja, zoek stok,

nog een vraagje voor jouw: werk jij ook ??
En gaat jouw hond dan naar de dagopvang ?? Dat is ideaal (lijkt me)

Heb ik ook aan zitten denken, maar ik woon in de Hoekse Waard en heb hier totaal geen idee of er hier ook één zit.

Ik zou wel een oppas willen hebben ofzo (bv betaald) maar vind dat ook moeilijk omdat je iemand dan weer tot "last" bent. (en dit wil mijn man trouwens niet)

Wat een muts ben ik toch !! En dan wordt ik echt niet goed van mezelf !!

groet
Ellen

Zeg, Ellen, je moet echt op houden met jezelf zo'n schuldgevoel aan te praten hoor! Je hond kan prima 3 uurtjes allleen zitten een aantal dagen in de week, dat is je hier meerdere malen door verschillende mensen verteld en bovendien zeg je zelf ook dat hij dat prima kan.
Een hond moet ook af en toe alleen kunnen zijn. Je moet ook weleens weg; wil ook weleens naar de film of uit eten. Als je constant oppas voor de hond gaat regelen zit je straks misschien wel met een hond die helemaal niet meer alleen kan zijn omdat jij je in allerlei bochten loopt te wringen om dat te voorkomen. En als je dan toch eens echt weg moet en de hond kan echt niet mee zit je met een groot probleem.

3 uur alleen zitten is niet lang, dat is prima te doen, en nou ophouden met zeuren

Net als zoveel al voor mij zeiden; ik zie het aan de staarten, ogen en oren wanneer mijn honden gelukkig zijn. En ondanks dat iedereen dat waarschijnlijk heeft, ben ik ervan overtuigt dat geen enkele hond zo kan stralen als die van mij.

Ik merk trouwens vooral aan Tommie wanneer hij niet gelukkig is. Wanneer ik verdriet heb, komt hij met platte oortjes zo dicht mogelijk naast me zitten. Het liefst kruipt hij dan helemaal in me. Of hij het aanvoelt of dat we het onbewust op de 1 of andere manier aangeleerd hebben, ik weet het niet. Maar op dat soort momenten smelt mijn hart.