Het HondenForum

Sinds zaterdagochtend heb ik Joerie, een Spaanse hond, in de opvang.
Het is een aardig formaatje, ongeveer 78 cm hoog en 46 kg. Het is een ongecastreerde reu van ongeveer 11 maanden. Waarschijnlijk is het een kruising Leonberger. Het is een goedsul en vreselijk lief. Er zit geen kwaad bij. Qua opvoeding moet er nog het één en ander gebeuren.
Zelf heb ik 2 Griekse honden. Mykos, gecastreerde reu van 2, en Indy, gecastreerd teef van 1 1/2.

Maar nu vraag ik me dus af hoe ik onenigheid tussen hun en Joerie moet aanpakken.
Sowieso krijgt Mykos al eerste te eten, dan Indy en dan Joerie. Hetzelfde met koekjes en aanlijnen om te gaan wandelen.
Maar wat ik me nu afvraag is of ik Mykos en Indy altijd 'gelijk' moet geven bij onenigheid met Joerie.
Ik probeer me er zo weinig mogelijk mee te bemoeien. Maar bijv. als ik Mykos aan het aaien ben en Joerie komt er ook bij, dan doet Mykos lelijk tegen Joerie. Ik vind zelf eigenlijk dat ik zelf wel uitmaak wie ik aandacht geef dus Mykos moet zich dan gewoon gedragen. Maar aan de andere kant is Joerie in Mykos zijn ogen natuurlijk een indringer en begrijp ik het ook wel.
Als Joerie te dichtbij Indy komt en Indy is daar niet van gediend, springt Mykos ertussen. Terwijl Indy heel goed zelf haar mannetje kan staan.
Aan de ene kant is Mykos dus erg 'stoer' aan het doen maar hij is aan de andere kant wel errug onder de indruk van die kolos. Mykos is zelf maatje ranke labrador. En een watje.
Wat kan ik het beste doen?

Je redeneert veel te menselijk. Joerie is een nieuw lid van de roedel en in de eerste weken zal dat gewarrewar geven omdat er opnieuw een rangorde moet worden vastgesteld. Bemoei je er gewoon niet mee, behalve als er echt gevochten wordt.
Hoe meer jij je moeit, hoe ingewikkerder het allemaal wordt.

Eline* schreef:Je redeneert veel te menselijk. Joerie is een nieuw lid van de roedel en in de eerste weken zal dat gewarrewar geven omdat er opnieuw een rangorde moet worden vastgesteld. Bemoei je er gewoon niet mee, behalve als er echt gevochten wordt.
Hoe meer jij je moeit, hoe ingewikkerder het allemaal wordt.

Oh, ik ga er ook niet vanuit dat het in een paar dagen goed is hoor.
Ik bemoei me er ook zo weinig mogelijk mee. Maar af en toe wordt ik kriegelijk van de onrust die er eigenlijk voor niets is. En Joerie is echt een doetje die dan gewoon wil spelen ofzo. Ik ben dan echt zo'n muts die het dan weer rot vind.

stefanie schreef:Oh, ik ga er ook niet vanuit dat het in een paar dagen goed is hoor.
Ik bemoei me er ook zo weinig mogelijk mee. Maar af en toe wordt ik kriegelijk van de onrust die er eigenlijk voor niets is. En Joerie is echt een doetje die dan gewoon wil spelen ofzo. Ik ben dan echt zo'n muts die het dan weer rot vind.

Die onrust is er niet voor niets, want er is een concurent bij.

Bedankt voor jullie adviezen.
Helaas hadden ze net echt mot. Het ging zo snel dat ik niet heb gezien wat er precies gebeurde. Maar ineens was er een hoop kabaal, tanden en...bloedspetters. Het was ook weer in een paar seconden voorbij.
Na inspectie bleek dat Mykos 2 gaatjes in zijn oor heeft. En dat lijkt door het bloedverlies dan erger dan het is.
Al met al valt het dus wel mee maar blij ben ik er niet mee. En Mykos al helemaal niet.

Ze zijn de toon even aan het zetten met elkaar.
En zolang dat bij gaatjes in oren blijft, is er niet zoveel aan de hand.
Maar inderdaad, wat Eline en Martijn ook al schrijven: de nieuwe hond heeft zich maar te schikken hoor. Ga die geen extra aandacht zitten geven als de andere twee honden die aandacht ook al op eisen.
Want dan klapt het zooitje juist in elkaar.
Ik heb in het begin echt regelmatig Yentie geheel tegen mijn menselijke gevoel in weg moeten duwen omdat ze zich een beetje opdringerig tussen mij en Toby wilde voegen. Je hebt de neiging om te denken: ach gos het zielige hondje, nieuw plekje, alles vreemd en dan doen de anderen ook nog zo lelijk. Niet denken. De andere honden hebben gewoon gelijk. Ze zijn nu duidelijk aan het maken waar de nieuweling staat in het verhaal. En dat is helemaal onderop het laddertje.
Natuurlijk wel uitkijken dat het niet echt grote gaten worden, dan is het niet meer goed.
Maar Yentie heeft ook van die gaatjes gehad in het begin en nu is het helemaal goed.

Roelfien schreef:Ze zijn de toon even aan het zetten met elkaar.
En zolang dat bij gaatjes in oren blijft, is er niet zoveel aan de hand.
Maar inderdaad, wat Eline en Martijn ook al schrijven: de nieuwe hond heeft zich maar te schikken hoor. Ga die geen extra aandacht zitten geven als de andere twee honden die aandacht ook al op eisen.
Want dan klapt het zooitje juist in elkaar.
Ik heb in het begin echt regelmatig Yentie geheel tegen mijn menselijke gevoel in weg moeten duwen omdat ze zich een beetje opdringerig tussen mij en Toby wilde voegen. Je hebt de neiging om te denken: ach gos het zielige hondje, nieuw plekje, alles vreemd en dan doen de anderen ook nog zo lelijk. Niet denken. De andere honden hebben gewoon gelijk. Ze zijn nu duidelijk aan het maken waar de nieuweling staat in het verhaal. En dat is helemaal onderop het laddertje.
Natuurlijk wel uitkijken dat het niet echt grote gaten worden, dan is het niet meer goed.
Maar Yentie heeft ook van die gaatjes gehad in het begin en nu is het helemaal goed.

Verstandelijk weet ik hoe ik het moet doen. Maar inderdaad heb je snel de neiging om de nieuweling zielig te vinden. En ik vind het natuurlijk ook niet leuk dat Mykos en Indy zich niet helemaal op hun gemak voelen. En het is ook niet leuk als je eigen hond een gaatje krijgt van een opvanger.
Maar ik kreeg vanmiddag ook goed bericht. Een stel zou Joerie heel graag willen adopteren. Donderdag komen ze langs. Als het klinkt, mag hij met ze mee.
En dan vast weer snel een nieuwe opvanger. Denk dat de eerste opvanger ook het moeilijkste is. Er komt ineens best veel op je af.

stefanie schreef:

Roelfien schreef:Ze zijn de toon even aan het zetten met elkaar.
En zolang dat bij gaatjes in oren blijft, is er niet zoveel aan de hand.
Maar inderdaad, wat Eline en Martijn ook al schrijven: de nieuwe hond heeft zich maar te schikken hoor. Ga die geen extra aandacht zitten geven als de andere twee honden die aandacht ook al op eisen.
Want dan klapt het zooitje juist in elkaar.
Ik heb in het begin echt regelmatig Yentie geheel tegen mijn menselijke gevoel in weg moeten duwen omdat ze zich een beetje opdringerig tussen mij en Toby wilde voegen. Je hebt de neiging om te denken: ach gos het zielige hondje, nieuw plekje, alles vreemd en dan doen de anderen ook nog zo lelijk. Niet denken. De andere honden hebben gewoon gelijk. Ze zijn nu duidelijk aan het maken waar de nieuweling staat in het verhaal. En dat is helemaal onderop het laddertje.
Natuurlijk wel uitkijken dat het niet echt grote gaten worden, dan is het niet meer goed.
Maar Yentie heeft ook van die gaatjes gehad in het begin en nu is het helemaal goed.

Verstandelijk weet ik hoe ik het moet doen. Maar inderdaad heb je snel de neiging om de nieuweling zielig te vinden. En ik vind het natuurlijk ook niet leuk dat Mykos en Indy zich niet helemaal op hun gemak voelen. En het is ook niet leuk als je eigen hond een gaatje krijgt van een opvanger.
Maar ik kreeg vanmiddag ook goed bericht. Een stel zou Joerie heel graag willen adopteren. Donderdag komen ze langs. Als het klinkt, mag hij met ze mee.
En dan vast weer snel een nieuwe opvanger. Denk dat de eerste opvanger ook het moeilijkste is. Er komt ineens best veel op je af.

Je eerste opvanger is een gevoel alsof er een storm over je huis gaat. Want het zijn vaak honden die geen huis gewend zijn. Mijn eerste opvanger vloog hier tegen de ramen op, zat na een half uur al IN het konijnenhok, waar nog nooit een hond kans had gezien om er in te kunnen komen. Boven op de kasten en noem maar op. Mijn eigen honden werden gemolesteerd want dat waren in die tijd beer en Balou en dat zijn watjes.........

Doodmoe word je er in het begin van. Maar het gaat na verloop van tijd steeds beter. Maar met de ene hond kunnen ze beter opschieten als de andere. En je krijgt vanzelf in de gaten welke types jij het beste kunt opvangen omdat die het beste bij jouw honden passen.

Veel succes hoor, ik hoop dat het allemaal gaat lukken als er mensen komen kijken voor de hond. Ook heel moeilijk, de eerste keer kijken of je we de hond aan die mensen mee wilt geven.........

Als ik een nieuwe of vreemde hond in huis heb negeer ik de honden echt de eerste paar dagen bijna volkomen. Ik aai niemand, ik zoek geen oogcontact..niks! Het vergt inderdaad aardig wat beheersing, maar het maakt wel dat ze zo zuiver mogelijk elkaar leren kennen.
Als ik iets zonde vind is het vertrouwen dat verstoord wordt door bemoeienissen van ons.
Ik hoop trouwens dat Joerie vlot een nieuwe baas heeft!
De situatie is voor jou en je honden niet leuk.

Eline* schreef:Als ik een nieuwe of vreemde hond in huis heb negeer ik de honden echt de eerste paar dagen bijna volkomen. Ik aai niemand, ik zoek geen oogcontact..niks! Het vergt inderdaad aardig wat beheersing, maar het maakt wel dat ze zo zuiver mogelijk elkaar leren kennen.
Als ik iets zonde vind is het vertrouwen dat verstoord wordt door bemoeienissen van ons.
Ik hoop trouwens dat Joerie vlot een nieuwe baas heeft!
De situatie is voor jou en je honden niet leuk.

Dus dan negeer je ook je eigen hond(en)?
Ik weet inderdaad niet of ik die zelfbeheersing heb. Lijkt me erg moeilijk.
Maar wat gisteren gebeurd is, zou dat ook mede door mijn schuld zijn gebeurd?
Hopelijk gaat het met een volgende hond beter. En dan heb ik er weer wat bijgeleerd. Misschien lukt het beter met een teefje.

stefanie schreef:Dus dan negeer je ook je eigen hond(en)?
Ik weet inderdaad niet of ik die zelfbeheersing heb. Lijkt me erg moeilijk.
Maar wat gisteren gebeurd is, zou dat ook mede door mijn schuld zijn gebeurd?
Hopelijk gaat het met een volgende hond beter. En dan heb ik er weer wat bijgeleerd. Misschien lukt het beter met een teefje.

Ja, ik negeer alles dus inderdaad ook mijn eigen honden. Niet als een een middagje bezoek komt hoor, maar een hond die ook even zonder eigenaar bij mij is of zoals Kiki hier nieuw was, dan behandel ik ze als lucht. Dat is niet leuk.
Weet je, alles waar ruzie om kan ontstaan haal ik weg, dus botten, speelgoed en de hele rataplan. Eten geef ik ze apart en dan zou ik wel mezelf tot punt van discussie laten bestempelen? Nee dus.
Alles waar ruzie om kan ontstaan hou ik weg dus ook mezelf.
Wat ik je verder zou adviseren is alleen honden op te nemen in je gezin die passen bij je huidige honden.
Ik zou zelf nooit een hond in huis halen die in potentie ranghoger is dan mijn eigen honden. Dat wil ik niet. Het is hun huis en ook als er een logé is moet dat zo blijven. Dat betekent dat mijn broer hier dus niet langs mag komen met zijn hond maar iemand met een minder dominante hond wel.

Eline* schreef:

stefanie schreef:Dus dan negeer je ook je eigen hond(en)?
Ik weet inderdaad niet of ik die zelfbeheersing heb. Lijkt me erg moeilijk.
Maar wat gisteren gebeurd is, zou dat ook mede door mijn schuld zijn gebeurd?
Hopelijk gaat het met een volgende hond beter. En dan heb ik er weer wat bijgeleerd. Misschien lukt het beter met een teefje.

Ja, ik negeer alles dus inderdaad ook mijn eigen honden. Niet als een een middagje bezoek komt hoor, maar een hond die ook even zonder eigenaar bij mij is of zoals Kiki hier nieuw was, dan behandel ik ze als lucht. Dat is niet leuk.
Weet je, alles waar ruzie om kan ontstaan haal ik weg, dus botten, speelgoed en de hele rataplan. Eten geef ik ze apart en dan zou ik wel mezelf tot punt van discussie laten bestempelen? Nee dus.
Alles waar ruzie om kan ontstaan hou ik weg dus ook mezelf.
Wat ik je verder zou adviseren is alleen honden op te nemen in je gezin die passen bij je huidige honden.
Ik zou zelf nooit een hond in huis halen die in potentie ranghoger is dan mijn eigen honden. Dat wil ik niet. Het is hun huis en ook als er een logé is moet dat zo blijven. Dat betekent dat mijn broer hier dus niet langs mag komen met zijn hond maar iemand met een minder dominante hond wel.

Hier geldt dat ook. Een hond die dominanter zou kunnen zijn dan mijn eigen reu of teef komt er niet in.
Nou vermoordt Hera sowieso alles zo'n beetje wat in huis komt maar toen zij er nog niet was wilde ik het met Chello ook niet hebben.
Alleen al omdat je anders de godganze dag het gezever hebt van Chello die elke minuut moet laten zien dat hij de baas is, dus die zit dan de hele dag t egrommen en te klieren.

Milo, ons opvangertje, is een reu (met ballen). Die kunnen we prima in huis hebben. Hera heeft wel even moeten wennen, en de eerste paar dagen vond ze het niet geweldig maar nu gaat het prima.
Milo heeft groot respect voor Hera en voor Chello en dan is het ook goed.

Ik heb inderdaad al het speelgoed meteen weggehaald. Het vorige baasje legde alles in zijn mand in de woonkamer maar dat heb ik weggelegd. Indy kennende wordt dat namelijk ruzie.
Joerie is echt een lobbes, onder de indruk van andere honden. Dus ik ging er wel een beetje vanuit dat het wel goed zou gaan. Maar nu zie ik dus toch dat ie wat zekerder is. En Mykos is echt een watje/onzeker dus zo'n giga hond is dan misschien net iets teveel voor hem.
Maar het is natuurlijk best moeilijk om van te voren te weten hoe de opvanghond zich gaat gedragen. Is niet altijd in te schatten.
Ondanks de onrust vind ik het toch erg leuk om op te vangen hoor. En je leert er weer zoveel van. Ik zou een pup ook wel leuk vinden maar dat is helaas niet mogelijk.

Wij letten ook altijd wel op wat hier in huis komt en een hond waarmee ik zeker weet dat het knokken word doe ik ook niet.
Tevens laat ik de opvangers nooit naar boven toe zodat mijn eigen honden een plaats hebben ,waar indien ze dat willen,zich kunnen terugtrekken zonder dat de vreemde eend in de bijt daar ook komt.
Verder laat ik ze gwoon met rust en dat werkt eigenlijk altijd prima en is er nog nooit echt knokken gewwest met een tijdelijke hond.
Er is weleens een correctie uitgedeeld maar dat was dan ook alles.

Is het ook zo dat het 'makkelijker' wordt voor de eigen honden om andere honden in huis te accepteren?
Dit is mijn eerste opvanghond en dus is het allemaal erg nieuw voor mijn honden.
Maar waar moet je op letten als je een opvanger gaat krijgen? Heel vaak is er weinig bekend van de hond.

Mijn eerste opvanger was ook een ramp hoor! Een veel te zelfverzekerd jong teefje en Molli was het daar absoluut niet mee eens. Toen heb ik ook gezegd, alleen nog maar reutjes of teefjes die niet tegen Molli in gaan. M'n tweede opvanger was dus een ontzettend lief teefje van een jaar of 3. Vanaf het begin heeft ze aan Molli duidelijk gemaakt dat ze geen ambities had en met die twee ging het hartstikke goed. Ook reutjes zijn geen probleem en naar gecastreerde reuen kijkt ze niet eens om. Bij mijn honden heb ik wel gemerkt dat ze wennen aan het feit dat er verschillende honden komen wonen en ook weer weg gaan. Molli heeft nu zoiets van: je zoekt het maar lekker uit met al die honden, als ze maar niet denken dat ze aan mijn spulletjes mogen komen en als ik maar genoeg aandacht krijg. Hier is zaterdag altijd molli-dag.

In het asiel waar de honden vandaan komen kunnen ze meestal ook wel zeggen waar een hond wel en waar een hond niet in de opvang zou moeten. De honden leven daar toch voornamelijk met elkaar in roedels, dus dominante honden kunnen er zo uitgepikt worden.

Het ligt er denk ik gewoon aan, hoe gemakkelijk je eigen honden zijn.
Toen ik alleen nog maar Chello, Ghaya en Woopy had kon ik vrijwel iedere hond opvangen maakte niet uit wat voor karakter erop zat, groot of klein, teef of reu. Alles ging prima hier in huis. Chello (mijn reu) maakte de eerste dag duidelijk dat hij de baas was en dan was het goed.

Sinds ik Hera heb is het een stuk moeilijker. Teven gaat sowieso niet meer. Kleine hondjes moet ik ook niet hebben.
Bij Hera past het beste een behoorlijk zelfverzekerde reu maar ja dat gaat weer niet met Chello.
Milo is eigenlijk een tikje te 'zacht' voor Hera.

Voorheen spraken wij gewoon met de stichting af, haalde de hond op en ik wist gewoon dat het goed zou gaan.
Toen ik milo besloot op te vangen heb ik uitgebreidt met Addy gemaild over het karakter, of hij echt wel zo groot was als ze zeiden (Hera maakt kleine hondjes echt af) of het zeker te weten een reu was e.d.
Ik kan met Hera echt niet hebben dat ik ineens met een klein hondje thuis kom.
Het is dus best jammer, ik vind het hartstikke leuk om te doen (opvangen) en onze roedel is ook verder perfect voor een hond om zich aan op te trekken maar helaas is Hera de spelbreker.

Eline* schreef:Je redeneert veel te menselijk. Joerie is een nieuw lid van de roedel en in de eerste weken zal dat gewarrewar geven omdat er opnieuw een rangorde moet worden vastgesteld. Bemoei je er gewoon niet mee, behalve als er echt gevochten wordt.
Hoe meer jij je moeit, hoe ingewikkerder het allemaal wordt.

Begrijp ik, maar hoe grijp je dan in als er echt gevochten wordt?

AnneMarie schreef:

Eline* schreef:Je redeneert veel te menselijk. Joerie is een nieuw lid van de roedel en in de eerste weken zal dat gewarrewar geven omdat er opnieuw een rangorde moet worden vastgesteld. Bemoei je er gewoon niet mee, behalve als er echt gevochten wordt.
Hoe meer jij je moeit, hoe ingewikkerder het allemaal wordt.

Begrijp ik, maar hoe grijp je dan in als er echt gevochten wordt?

Ik geef een gigabrul en trek ze uit elkaar en beiden krijgen ze op hun falie. Zo, netjes gezegd!

Okay

dat uitelkaar trekken heeft mijn kennis 2 en een halve uur in het ziekenhuis gekost, in vingers gebeten
beter niet in de buurt van de bekjes komen dus, helaas is dat je eerste impuls vaak

ben zelf ook 1 keer gebeten, pas nu wel op