Het HondenForum

... met buiten lopen met Lilo dus. Het begon zo goed, probleemloos tuigje aangedaan, probleemloos aangelijnd, vrolijk naar buiten. Ik wilde weer een stukje verder gaan lopen, dus we gingen opgewekt op pad. En op het pad kwamen we een scootmobiel tegen. Nou, vreemde mensen zijn eng, maar gemotoriseerde vreemde mensen zijn natuurlijk nog enger. Maar het viel allemaal reuze mee. Lilo plakte zich tegen mijn been aan, de mevrouw in de scootmobiel zei vrolijk goeiemorgen, en we konden gewoon verder lopen.

Maar toen kwamen we twee mensen tegen met twee Dalmatiërs, die we wel kennen. De reu gaat mwah met Jack, de teef vindt Jack wel leuk, maar de teef eet andere teven, bovendien liep niet de eigenaar ermee, maar de mensen waar ze logeren tijdens de vakantie. En die houden die honden angstvallig kort aan de lijn. Lilo *had* het niet meer. Twee honden met een hoge dreigende houding, waar ook nog eens een vreemd mens aan zat, en Jack die een beetje ging borstelen en grommen. Dus Lilo wilde naar huis rennen, en vlug ook. Nou, na acht meter was ze uitgerend, ik kon de klap nog een beetje opvangen, maar ze maakte wel een salto. Wel een goeie test voor mijn tuig-halsband-constructie, die weliswaar wat verschoof, maar verder muurvast bleef zitten.

Maar goed, wij dus weer terug gelopen, en Lilo besloot gelukkig dat tegen mijn been aangeplakt veiliger en verstandiger was dan vluchten. Ik naar het veldje waar we al vaker geweest zijn, en daar kwam ze weer een beetje tot rust, beetje snuffelen met Jack, prima.
En toen kwamen die mensen met die dalmatiërs weer langslopen. Ik had ze daar helemaal niet verwacht, maar ze waren dus ook weer terug gelopen omdat ze weetikveel, een enge hond waren tegengekomen. Dalmatiërs blaffen, Jack grommen en grauwen, en Lilo een hoopje ellende.

Ik heb vervolgens nog een heel klein 'bekend' rondje gelopen, en Lilo was weer redelijk opgewekt toen we thuiskwamen, maar de rest van de dag wilde ze niet meer mee. Ze was ook echt niet te benaderen zodra ze doorhad dat we naar buiten gingen, en om nou achter haar aan te gaan jagen en haar te vangen ging me een beetje te ver, dus dan maar helaas pindakaas, Jack en ik alleen weg.

En hoe is het toch mogelijk, met Jack kom ik dan meteen om de hoek allemaal leuke bevriende loslopende hondjes tegen met aardige bazen die op verzoek best op een afstandje hadden willen blijven staan.

Dus we zijn even weer een klein stapje terug, maar op andere gebieden blijft het gelukkig vooruit gaan. Ze ging vandaag op de bank liggen terwijl zoonlief (die ze nog steeds een beetje eng vindt) aan de andere kant op de bank zat. Okee, Jack lag er tussenin, maar toch. En gistermiddag ging ze *bijna* nieuwsgierig kijken hoe Jack zich braaf liet aaien door een heel stel peuters dat hier op het pleintje aan het spelen was. Ze vindt kleine kinderen wel interessant, en misschien dat ik over een tijdje mijn buurmeisje van 3, dat 'het kleine hondje' ook zoooooo graag wil aaien, maar eens (in overleg met haar moeder hoor) in de tuin laat om frolicjes uit te delen ofzo.
Oh, en met katten buiten is ze geweldig. Ze trippelt er opgewekt op af, komt netjes terug als ik haar roep omdat de poes in kwestie een hoge rug opzet, en gaat er niet achteraan als de poes er met een noodvaart vandoor gaat.

Ik zou er gelijk wat resqueremedie in kieperen na dat soort incidentjes en haar weer gewoon bij kop en kont pakken en meenemen naar buiten. Met vermijden is nog nooit een angst weggegaan!
Jammer Hanneke, maar terugvalletjes zijn meer regels als uitzondering bij hondjes als Lilo. Ik vind dat je het prima doet!

Eline* schreef:Ik zou er gelijk wat resqueremedie in kieperen na dat soort incidentjes en haar weer gewoon bij kop en kont pakken en meenemen naar buiten. Met vermijden is nog nooit een angst weggegaan!

Mja. Maar ze krijgt al valeriaandruppeltjes, heeft rescue dan nog wel effect?

En bij kop en kont, Eline, af en toe gaat dat gewoon niet. Ze is watervlug en heeft er een levenstaak van gemaakt om handen te ontwijken. Als ik haar vandaag had willen aanlijnen had ik haar echt met vier man vast moeten zetten in een hoek van de kamer. En ze is heel slim, ze weet exact wanneer ik iets 'engs' van haar wil, en uiteindelijk blijft het feitelijk steeds haar besluit of dat mag of niet. Tuigje afdoen vandaag ging bijvoorbeeld wel goed. Ze leek gewoon te weten wat de bedoeling was, en liet rustig toe dat ik alle gespjes en dingen losmaakte.

En ik weet echt wel dat je met vermijden geen angsten oplost. Ik heb zelf nog steeds last van het staartje van een gegeneraliseerde angststoornis, ik weet volgens mij *alles* over bang zijn. En tuurlijk werkt het bij mensen anders dan bij honden, maar er is die 'thin line' tussen zachte dwang als je een zetje nodig hebt, en harde dwang als je iets echt niet wilt en waardoor je compleet in de remmen kan gaan. En mijn ervaring is dus dat je in het laatste geval echt tien stappen terug bent omdat je je moeizaam opgebouwde vertrouwen weer kwijt raakt. Dus ik ga niet Lilo in een hoek drijven omdat ze perse mee moet naar buiten.

Jammer Hanneke, maar terugvalletjes zijn meer regels als uitzondering bij hondjes als Lilo. Ik vind dat je het prima doet!

Nou, dankjewel. En terugvalletjes zijn inderdaad onontkoombaar, en ik maak me geen grote zorgen zolang er gemiddeld die opgaande lijn te zien is. En die is er dus. Ik moet bekennen dat ik me de afgelopen weken best wel eens heb afgevraagd waar ik in vredesnaam aan begonnen ben, maar aan de andere kant is Lilo in zoveel opzichten het perfecte maatje voor Jack en voor mij, dat het allemaal best de moeite waard is.

Je moet dit over lange termijn zien. Ik hoop dat je over een jaar nog steeds tevreden bent want dan is het pas een goed teken. Zoals het nu gaat lijkt het allemal leuk en aardig, maar al met al kan je bv geen dagje weg, laat staan op vakantie om maar eens wat te noemen. Ze zal dus toch echt nog een eindje de goede kant opmoeten om ook op lange termijn geen belasting te worden.
Als ze inderdaad als een dramaqueen in de paniek schiet moet je geen druk zetten. De resque werkt zeer zeker wel, want het is iets anders dan valeriaan. Valeriaan kalmeert en resque balanseert.
Het is handig dat je wat weet van angsten. Zoveel verschil zit er niet tussen honden en mensen mbt angstbelevingen en de aanpak daarvan.

Eline* schreef:Je moet dit over lange termijn zien. Ik hoop dat je over een jaar nog steeds tevreden bent want dan is het pas een goed teken. Zoals het nu gaat lijkt het allemal leuk en aardig, maar al met al kan je bv geen dagje weg, laat staan op vakantie om maar eens wat te noemen. Ze zal dus toch echt nog een eindje de goede kant opmoeten om ook op lange termijn geen belasting te worden.
Als ze inderdaad als een dramaqueen in de paniek schiet moet je geen druk zetten. De resque werkt zeer zeker wel, want het is iets anders dan valeriaan. Valeriaan kalmeert en resque balanseert.
Het is handig dat je wat weet van angsten. Zoveel verschil zit er niet tussen honden en mensen mbt angstbelevingen en de aanpak daarvan.

Een dagje kan ik weg, want dan piest en poept ze gewoon onder toezicht van een kind in de tuin. Vakantie is nu inderdaad niet haalbaar, maar zowel mijn ex als mijn ouders (en dat zijn de twee vakantie-opties) kunnen haar inmiddels aaien, terwijl Lilo ze eigenlijk nog maar heel weinig heeft gezien. Nou, als we een jaar verder zijn gaat dat dus echt wel lukken.

Ze moet inderdaad nog een paar stappen verder, mijn doel is lekker met die twee door het park te banjeren terwijl ze allebei loslopen, dollen met bekende hondjes, en Lilo die desnoods op een metertje afstand kwispelend staat te wachten op een koekje van bekende mensen. Zover zijn we nog lang niet, maar er is nog steeds een opgaande lijn, en ik denk inderdaad dat het wel goed is dat ik ervaring heb met bang zijn (hoewel ik het mijn ergste vijand niet zou toewensen). Maar ik snap haar wel een beetje zoals ze eigenlijk niet bang *wil* zijn, en hoe die angst toch ongewild over haar heen rolt. En ik snap haar grenzen. Die van mij liggen bij bij een ARBO-arts die opeens moeilijk doet, die van haar bij enge vreemde mensen op straat, maar ergens is het vergelijkbaar. Denk ik.

Eline* schreef:Ik zou er gelijk wat resqueremedie in kieperen

Valeriaan kalmeert en resque balanseert. [/quote]
Weet dat het off-topic is, maar hebben jullie links voor mij waar ik wat meer te vinden kan komen over 'resqueremedie' etc?Heb hier nog nooit over gehoord en belangstelling is gewekt!
Alvast bedankt!

Marie-José schreef:

Eline* schreef:Ik zou er gelijk wat resqueremedie in kieperen

Valeriaan kalmeert en resque balanseert.

Weet dat het off-topic is, maar hebben jullie links voor mij waar ik wat meer te vinden kan komen over 'resqueremedie' etc?Heb hier nog nooit over gehoord en belangstelling is gewekt!
Alvast bedankt![/quote]

gewoon even google-n en zoeken naar bachremedie's, bachbloesems en resqueremedie van bach. Ik heb even niet een site paraat met info.

Kleine stapjes tegelijk. En soms is het 2 stappen voorwaarts en 1 stapje achterwaarts, dat hoort erbij.

Het naar buiten gaan proberen zo leuk mogelijk te maken. Spreek af met mensen die hele lieve honden hebben en die zelf ook wat begrijpen van andere honden en dus geen druk op haar leggen maar gewoon negeren.
Er zit nieuwsgierigheid in haar toch? dat vind ik namelijk erg belangrijk en dat was wat ik ook in Moritz zag en waar ik me aan vasthield: als ze nieuwsgierig zijn, dan gaan ze heel langzaam toch de boel verkennen en ook de persoon/hond die hun zal negeren.

Ik had in het begin ook nooit gedacht dat Moritz heerlijk los mee zou hobbelen. Gods, wat was dat een angsthaas, ook aan een tuigje en halsband vast, in paniek om het minste (een takje wat brak, een zuchtje wind, enz. enz.). En toch is hij er ook grotendeels gekomen.

Je zal zien dat ze straks door gaat krijgen dat buiten toch wel leuk is.
Probeer zoveel mogelijk ellende buiten te voorkomen (ja ik weet, dat lukt helaas niet altijd), en probeer leuke dingen te regelen voor buiten.

Stang schreef:Kleine stapjes tegelijk. En soms is het 2 stappen voorwaarts en 1 stapje achterwaarts, dat hoort erbij.

Het naar buiten gaan proberen zo leuk mogelijk te maken. Spreek af met mensen die hele lieve honden hebben en die zelf ook wat begrijpen van andere honden en dus geen druk op haar leggen maar gewoon negeren.
Er zit nieuwsgierigheid in haar toch? dat vind ik namelijk erg belangrijk en dat was wat ik ook in Moritz zag en waar ik me aan vasthield: als ze nieuwsgierig zijn, dan gaan ze heel langzaam toch de boel verkennen en ook de persoon/hond die hun zal negeren.

Ik had in het begin ook nooit gedacht dat Moritz heerlijk los mee zou hobbelen. Gods, wat was dat een angsthaas, ook aan een tuigje en halsband vast, in paniek om het minste (een takje wat brak, een zuchtje wind, enz. enz.). En toch is hij er ook grotendeels gekomen.

Je zal zien dat ze straks door gaat krijgen dat buiten toch wel leuk is.
Probeer zoveel mogelijk ellende buiten te voorkomen (ja ik weet, dat lukt helaas niet altijd), en probeer leuke dingen te regelen voor buiten.

Het wordt inderdaad wel tijd voor ontmoetingen met leuke hondjes, want de enige hond die we vandaag zagen was een poepie van een herderpup, maar hij zat vast aan een hele grote donkere man, dus Lilo stond op een afstand te schelden en te tieren dat die griezel die hond los moest laten. Ik ga van het weekend mijn buurvrouw met de lieve cockers maar eens vragen of ze naar het veldje wil komen met die twee.

Ik geloof wel dat Lilo minder bang is dan Moritz. 'Gewone' geluiden doen haar niks, en op plekken die ze al een beetje kent, zoals het veldje hier, loopt ze gewoon heel ontspannen te snuffelen. En ik heb de stinkende mazzel dat ze heel dicht tegen me aan komt lopen als ze iets een beetje eng vindt. *Als* ze ooit los zou schieten rent ze dus of meteen naar huis, of ze komt naar mij toe, dat vind ik wel een heel geruststellend idee.

En Lilo verbaasde me weer: een buurvrouw hier op het pleintje zag ons lopen en kwam enthousiast naar buiten om naar mijn nieuwe hondje te kijken. Ik heb gevraagd of ze op een afstandje wilde blijven staan omdat Lilo zo bang is voor vreemden. Jack rende blij op haar af, want die kent haar, en terwijl zij met Jack stond te kroelen hebben we gezellig staan kletsen. Lilo stond alsmaar achter mijn benen, maar liep op een gegeven ogenblik toch uit zich zelf naar haar en Jack toe. Ze liet zich niet aaien hoor, maar het was meer voorzichtigheid/nieuwsgierigheid dan angst.

Als ze dat nieuwsgierige niet zou hebben, was het allang einde verhaal geweest. Ik had dit ook echt niet aangedurfd als er niet een forse scheut podenco (en dus bijna ziekelijke nieuwsgierigheid) in gezeten had. Zonder andere rassen te willen beledigen denk ik dat je met een mishandelde jachthond(kruising) gewoon veel meer kans hebt op een redelijk 'herstel' dan met pak 'm beet, een mishandelde herderkruising. Jachthonden, en dan met name de meute-honden, en dan vooral weer de beagles en podenco's zijn - wat ik ook om me heen hoor en zie - zo ontzettend flexibel en sociaal, dat je ze bij wijze van spreken compleet kan verkloten in hun eerste levensjaren, maar op de een of andere manier worden ze toch (bijna) nooit agressief, en worden heel vaak uiteindelijk 'gewone' honden. En als ik Lilo zo zie, heb ik hele goeie hoop dat ze een gewoon hondje kan worden.