Het HondenForum

Voor de geïnteresseerden.

Mijn zoon kan haar eindelijk aaien! Okee, dat heeft dus zes weken geduurd, maar hij kon wel tegelijkertijd probleemloos haar tuigje afdoen (wat in flarden langs haar lijf hing, dus het gaat voortaan af als er niemand op haar let)

Kindjes vindt ze niet eng, of ik moet nog enge kindjes tegenkomen, dat zou kunnen. Kinderen kunnen in hele groepen aan het spelen zijn hier op het pleintje, met herrie en ballen erbij, en daar loopt ze vrij rustig langs.

Mensen met honden aan de lijn zijn doodeng. De honden kunnen het niet zijn, ze speelde in het asiel met alle hondjes, het is dus de combinatie die ze voor geen meter vertrouwt.

Als ik alleen met Jack wegga geef ik haar tegenwoordig iets lekkers. dat werkt prima, want dan gilt ze de boel niet bij elkaar. Maar inmiddels heeft Jack ontdekt dat zij een botje of iets dergelijks krijgt als we samen de deur uitgaan, en nu doet hij zo snel mogelijk zijn behoefte en wil dan weer als een speer naar huis terug.

Buiten schrikt ze nog af en toe van iets, eerste reactie is naar huis rennen, maar zodra de lijn strak komt te staan is het terugrennen en tegen mijn benen plakken. Daar ben ik *zo* blij mee. Soms is het lastig, want ze trapt mij op mijn hielen en ik trap soms bijna op haar pootjes, maar bescherming zoeken bij mij is toch wel een eerste vereiste als ze ooit los wil lopen.

Vanmiddag schrok ze ook vreselijk toen twee buurhonden blaffend en grommend ongeveer door hun tuinhek kwamen toen we langsliepen. Het zijn twee bullterriers, droppies van honden en Jack kan prima met ze overweg, dus ik heb door het hek heen even tegen ze staan kletsen, waarop ze jankend het hek bijna sloopten omdat ze wel eens een frolicje van me krijgen. Lilo was geloof ik onder de indruk van mijn autoriteit.

Het waaks blaffen wordt niet minder. Ik kan haar terugroepen, maar dat kan ik dus honderd keer per dag. Ik hoop nog steeds dat het minder wordt als ze minder angstig is, maar zo nee dan zal ik een andere methode moeten proberen.

Maar verder is het gewoon een verrukkelijk hondje.

Dankjewel Martijn.

Ja, ik heb me best af en toe afgevraagd of het allemaal wel zou gaan lukken. Ze was zo heel veel banger dan ik verwacht had. Maar het is in feite een heel dapper en nieuwsgierig hondje, dat heel vastbesloten is om die hele vreemde wereld waarin ze is beland te leren kennen. En de combinatie met Jack is gewoon goud. Hij wordt amper wakker als zij de boel bij elkaar blaft omdat ze iets bij het tuinhek ziet, en als zij stijf staat van de stress van een vreemd mens buiten staat Jack er al mee te kroelen. Plus ze zijn gewoon schattig samen.

Fijn om te lezen dat het zo goed vooruit gaat met Lilo Hanneke. Toch geen kat in huis gelukkig

Als je nog tips hebt voor het blaffen: mijn buurvrouw houdt zich ook aanbevolen! Buffy blaft ook nooit mee, tegenwoordig gaat het oortje nauwelijks meer omhoog.

Dat je zoon haar nu kan aaien is helemaal fijn, moet voor hem ook niet leuk geweest zijn en nu natuurlijk extra trots dat het lukt en dat ze hem ook begint te vertrouwen.

Anne

Fijn dat het zo goed gaat

Fijn Hanneke,

Het begint er steeds meer op te lijken dat Lilo bij jullie heel erg goed op haar plek is. Het gaat steeds verder de goede kant op. Sterker nog, het gaat al hartstikke goed.

Je begint steeds meer op haar ingespeeld te raken hè?

Groetjes,

Willy.

Ik ben echt reuzeblij voor je! Ze doet het eigenlijk gewoon best heel goed, ondanks haar angsten. Ik ben erg benieuwd waar je over een jaartje met haar staat!

ja, hier hebben we ook geleerd dat je tuigjes niet om moet laten zitten. Maar fijn dat het allemaal zo goed gaat

Goed zo
Heel belangrijk ook dat ze niet steeds wil vluchten, maar bij jou bescherming komt zoeken.

Leuk om te lezen!

Fijn dat t zo goed gaat nu met Lilo

Fijn dat t zo goed gaat nu met Lilo

Wil de hond schreef:Fijn Hanneke,

Het begint er steeds meer op te lijken dat Lilo bij jullie heel erg goed op haar plek is. Het gaat steeds verder de goede kant op. Sterker nog, het gaat al hartstikke goed.

Je begint steeds meer op haar ingespeeld te raken hè?

Ja, het gaat gewoon echt lekker, elke dag weer een stapje vooruit. Vandaag bleef ze keurig naast me staan om een fietser en even later zelfs een brommer te laten passeren, geen stress. En ze ging uit zichzelf naast mijn vader op de bank zitten om zich te laten aaien. En sinds een dag of wat kan ik af en toe in een rechte lijn op haar aflopen terwijl ik haar aankijk. In het begin *vloog* ze dan achter de bank, nu blijft ze een beetje timide gewoon zitten waar ze zit.

Oh, en ze heeft tuigje nr. 2 bijna doorgeknaagd (ik dacht dat ik het wel eventjes om kon laten tussen twee rondjes). Ze kan er nog wel mee lopen (het is het verbindingsstuk over haar borst en daar komt nooit veel druk op te staan), maar van de week toch maar weer een nieuwe kopen. Ze gaan me steeds leuker vinden in die dierenwinkel.

En weer een update-je (jullie zullen wel moe van me worden )

Vanochtend zijn we voor het eerst een stukje de wijk uit geweest, het eerste kleine stukje van een 'echt' rondje gelopen. Ik had de tijd alleen niet zo handig gepland, want er kwamen alsmaar moeders op fietsen langs die hun kind net naar school hadden gebracht. Op een gegeven ogenblik dus zes fietsen achter elkaar, maar Lilo bleef keurig staan wachten.

En ik heb tot twee keer toe een kletspraatje kunnen houden met iemand (een met fiets, een zonder) terwijl Lilo op minder dan twee meter afstand stond. Ze schoot achter mijn benen toen een van die twee haar wilde aaien, maar verder geen paniek. Goed he?

En ik heb het eerder gezegd, maar ik denk dat het ook heel veel uitmaakt dat Jack telkens wildenthousiast op die mensen af gaat. Als Jack iets leuk vindt, vindt Lilo het nog niet leuk, maar heel eng is het ook niet meer. Ze trekt zich echt ontzettend op aan Jack. Vanavond ging mijn zoon nog even Jacks laatste rondje lopen, en dan heeft Lilo ook echt geen rust in haar kont. Ze blijft maar heen en weer lopen, naar de deur kijken, wil amper een frolicje aannemen, wil niet geaaid worden en niet spelen. Als Jack dan weer terugkomt is ze helemaal door het dolle heen. De helft van haar zelfvertrouwen heeft ze echt opgehangen aan Jack. Het is nu goed voor haar, want ze leert heel veel van hem, maar ik hoop dat het op de lange duur iets minder wordt, want heel praktisch is het natuurlijk niet.

Ik vind het leuk je verhalen te lezen Hanneke en ik vind het ook nog interssant , dus blijf het alsjeblief ook doen!
Fijn dat het goed gaat en zo zie je het belang van een stabiele blije hond naast een bangerikje! Kiki is geen bangerikje, maar ook zij trekt zich nog erg op aan nelson en kijkt af hoe ze zich geacht wordt te voelen in voor haar vreemde situatie's.
Leuk Hanneke en ik wil niks afdwingen maarruuhhh..wordt het niet weer een keer tijd voor foto's?

Jaja, foto's. Nou, ik zal van de week eens kijken of die aftandse camera nog iets kan vastleggen, want er valt inderdaad wel een boel aan te bekijken.

Fijn dat het inmiddels toch wat beter gaat

Ik vind je verhalen heel interessant omdat mijn hond ook angstig is buiten. Kan er dus nog wat van leren

Jose&Libby schreef:Ik vind je verhalen heel interessant omdat mijn hond ook angstig is buiten. Kan er dus nog wat van leren

Ik denk dat jij vooral de pech hebt dat je geen Jack hebt. Wat Eline ook al bevestigde, een hond die niet helemaal jofel gesocialiseerd is leert ontzettend veel van een opgewekte zelfverzekerde hond als maatje. Lilo werd sowieso alleen geplaatst bij een andere hond, en zonder Jack was het nog steeds een hoopje ellende geweest.

Ken je geen mensen met een leuke hond waar je regelmatig mee kan wandelen? Of beter nog, een groep leuke mensen met leuke honden? Jack had het niet echt nodig, maar die heeft heel veel zelfvertrouwen gekregen door dagelijks met een gelegenheidsroedel te spelen.

Wat het buiten lopen betreft: Lilo vindt het op zich ontzaglijk interessant, dus dat heeft ze voor op jouw hondje. Maar wat ik wel een aardig idee van mezelf vond is om altijd, na elk rondje, nog even langs het veldje hierachter te gaan. Op dat veldje kent Lilo inmiddels elke grasspriet, en ik merk dat die routine gewoon goed is, want zelfs al hebben we een spannend rondje gelopen, op dat veldje ontspant ze weer. Ze loopt inmiddels ook *voor* mij en soms ook voor Jack uit richting veldje. Het is daar uiteraard ook niet honderd procent 'veilig', want vandaag renden er een stel jongens schreeuwend langs, maar ze herstelt daar ook veel eerder van schrik. Eigenlijk schrikt ze daar zoals Jack kan schrikken; even in elkaar duiken, vlug om zich heen kijken om de situatie in te schatten en als er geen moord en brand is, al weer heel snel ontspannen en verder gaan met snuffelen.

Oh, en ik had weer een doorbraak vandaag! (Ja, ik hou het amper bij, zo vlug als Lilo gaat. ). Smal stoepje, en er komt een grote vreemde meneer aan. Ik zag al leeuwen en beren hoor, maar ik heb ze allebei even kort gehouden, het gebruikelijke 'Even wachten' gezegd dat voor brommers en fietsers geldt, en ze stonden gewoon samen aan de struiken te snuffelen terwijl die man langsliep!

En heel schattig: ons kleine buurmeisje komt af en toe door het tuinhek naar Lilo gluren en Lilo staat dan soms met haar neus door het hek naar buurmeisje te gluren, zonder te blaffen of iets.

En nog 1 iets en dan zal ik maar weer effe ophouden : Lilo durft inmiddels met een poot tegen me aan te slaan om aandacht te vragen. Een paar weken geleden was het alleen nog heel voorzichtig duwen met haar neus, nu deelt ze al meppen uit.

Hanneke2 schreef:
En nog 1 iets en dan zal ik maar weer effe ophouden : Lilo durft inmiddels met een poot tegen me aan te slaan om aandacht te vragen. Een paar weken geleden was het alleen nog heel voorzichtig duwen met haar neus, nu deelt ze al meppen uit.

Ik vind het geweldig om te lezen Hanneke.

Anne

Dank voor je verhaal. Echter we zijn weer terug bij af vrees ik. Zie mijn verhaal bij algemeen - KLOTENhond. Libby is namelijk vanmorgen gegrepen door een andere ****hond

Hanneke2 schreef:En nog 1 iets en dan zal ik maar weer effe ophouden : Lilo durft inmiddels met een poot tegen me aan te slaan om aandacht te vragen. Een paar weken geleden was het alleen nog heel voorzichtig duwen met haar neus, nu deelt ze al meppen uit.

Ik kijk al uit naar het topic"hoe krijg ik mijn dominante teef weer onder de duim?"

Sjiel schreef:

Hanneke2 schreef:En nog 1 iets en dan zal ik maar weer effe ophouden : Lilo durft inmiddels met een poot tegen me aan te slaan om aandacht te vragen. Een paar weken geleden was het alleen nog heel voorzichtig duwen met haar neus, nu deelt ze al meppen uit.

Ik kijk al uit naar het topic"hoe krijg ik mijn dominante teef weer onder de duim?"

En even de bijna dagelijkse update: we hebben inmiddels al twee keer een heel echt rondje gelopen van een half uurtje, vanmiddag met mijn zoon erbij zodat ik niet zo liep te goochelen met die twee lijnen. Ging opzich prima, tot we een loslopende (waar het niet mag) GR-reu tegen kwamen. Die hond deed op zich niks bijzonders, negeerde Jack (en Jack negeerde hem), en liep kwispelend op Lilo af. Nou, hele grote dikke paniek! Ze wilde zelfs een vreemde tuin inrennen. :N: Baas van de hond maar gevraagd om hem effe weg te halen, en toen baas+hond verder liepen was het wel weer goed.

Als iemand het snapt, ik niet. Ik had alsmaar het idee dat Lilo heel goed met alle honden overweg zou kunnen. In het asiel speelde ze met zowel reuen als teven, ze deelde een hok met een ander hondje, ze heeft de reis naar Nederland gemaakt in een bench samen met Milo en Reneetje, de pups die door Marjanne en Estelle zijn opgevangen, want ze *wilde* niet alleen in een bench, en met Jack ging het ook vanaf de eerste minuut prima. Maar als ze hier hondjes in de verte ziet lopen gaat ze blaffen, en nu dus dit met die Golden, die voorzover ik kon zien echt gewoon vriendelijk-nieuwsgierig op haar af kwam, geen dreigende houding of iets. Okee, we hebben dat gedoe met die Dalmatiers gehad, maar ik kan me niet voorstellen dat ze nu meteen denkt dat alle honden in Nederland eng zijn.

En dan weer zo achterlijk: vreemde poezen op straat, daar loopt ze vrolijk kwispelend en compleet zonder angst op af.

Hanneke2 schreef: En dan weer zo achterlijk: vreemde poezen op straat, daar loopt ze vrolijk kwispelend en compleet zonder angst op af.

Dat zijn rasgenoten Hanneke, zo vreemd is dat niet

Anne

starfleet schreef:

Hanneke2 schreef: En dan weer zo achterlijk: vreemde poezen op straat, daar loopt ze vrolijk kwispelend en compleet zonder angst op af.

Dat zijn rasgenoten Hanneke, zo vreemd is dat niet

Anne

Oja.

Met pupjes gaat het wel goed! We kwamen vanochtend een mevrouw tegen met een ienemiene JR-pupje op haar arm, en die wilde ze wel even op de grond zetten om te kijken hoe Lilo erop zou reageren. Nou, snuffelen en kwispelen, dus dat ging prima! Met alle andere honden die we tegen kwamen ging het niet prima, maar het is een beginnetje.

En sinds vandaag springt ze tegen me op! Heel onhandig en onwennig, echt alsof ze nooit eerder tegen mensen is opgesprongen. Het mag natuurlijk eigenlijk niet, maar ik vind het schattig dat ze het durft.

En ze trekt aan de lijn! Hiervoor keek ze steeds verschrikt naar mij zo gauw de lijn strak kwam te staan, maar inmiddels banjert ze af en toe gewoon naast Jack voort zonder te schrikken van die druk op haar tuig. Het klinkt zo onbenullig, maar ze was zo hysterisch bang om aan de lijn te lopen, ik vind het echt geweldig.

Vreemde honden... mwah, dat wordt een lange weg. Ik moet echt ogen in mijn rug hebben anders zou ze gewoon in de sloot springen als er opeens eentje achter ons blijkt te lopen. Maar als Jack en ik enthousiast reageren op een voor haar vreemde en voor ons bekende hond gaat het al best redelijk. Ze heeft al bijna neus aan neus gestaan met een bevriend cocker-reutje.

Vreemde mensen gaat fantastisch. Ze laat zich niet aaien, maar loopt wel op mensen af om aan hun voeten en benen te ruiken.

Kortom: ze is gewoon hard op weg om een echt hondje te worden.

Gefeliciteerd met je voortgang Hanneke!!!

Fijn Hanneke...dat gaat al veel sneller dan bij Samara dus het komt allemaal wel goed.
Zo gaaf om tezien als zo een hondje lekker loskomt he....daar doe je het allemaal voor toch?

Jacqueline

Update nr. zoveel:

Lilo is vanvond in de sloot gevallen. Er lagen allemaal van die grote waterlelies in en daar stapte ze zonder aarzelen op. Nou, die dingen houden geen hondjes, dus meteen kopje onder. *Stomverbaasd* was ze, en niet eens heel erg geschrokken.
Thuis vond ze het afdrogen eerst een beetje eng, maar toen viel opeens het kwartje en bleef ze half op me klimmen om verder afgedroogd te worden.

Vreemde mensen buiten: geen centje pijn meer, Ze is voorzichtig en laat zich niet zomaar aaien, maar neemt wel frolicjes aan van vreemde mannen.

Vreemde mensen binnen: mwah. Op de een of andere manier is dat toch enger.

Vreemde honden: hm. Ze is erachter dat de superlieve hondjes waarmee ik haar kennis laat maken onder de indruk zijn als ze gromt en (in de lucht) hapt. Maar ik geef niet op, en vandaag heeft ze dan toch maar even aan de kont van een lief stokoud hondje geroken. En wat me opvalt: na zo'n ontmoeting die goed verloopt, is ze helemaal door het dolle heen. Spanning afreageren denk ik, maar dan gaat ze dus met haar staartje recht in de lucht heen en weer racen en rare bokkesprongen maken. Ze is leuk.

Top Hanneke, tja..... die podenco's ook he?
Je ziet het; nieuwsgierigheid wint het van de angst, opnieuw.