Het HondenForum

Saar is dus nogal bang voor grote intimiderende honden. Meestal zijn dit Herders, maar ook Poolhonden en Bouviers komen vaak nogal intimiderend over op haar. Vaak zie ik wel wat Saar er intimiderend aan vindt, soms ook niet. Dan komt een hond op mij vrij neutraal over, maar ziet Saar dat schijnbaar heeeel anders.

Soms tref je eens een leuke Herder, Husky, Bouvier met een leuke baas die wel even mee wil werken om Saar en die hond rustig kennis te laten maken. Ik dacht dus altijd dat dat een goed idee zou zijn, om Saar zo te laten zien dat ze 90% van de tijd bang is terwijl er eigenlijk niks zou gebeuren als zij niet weg zou schieten (en dan dus soms opgejaagd wordt).
Alleen, elke keer dat ik dat probeer schiet Saar dus ook helemaal in de stress. Want ZIJ vindt het eng, dan kan ik wel denken dat het niet eng is, en dat die baas die hond vast houdt, maar zo ziet Saar het niet. Elke keer als ik dus probeer er voor haar een positieve ervaring van te maken, is het voor haar toch eigenlijk een negatieve ervaring, omdat ze dan weer in het bijzijn van zo'n hond hele duidelijke angstgevoelens ervaart.

Ik vraag me dus af in hoeverre dat zin heeft, en in hoeverre het zelfs misschien averechts werkt omdat Saar in in haar ogen weer in negatieve ervaring bij krijgt.

Wat denken jullie? Is het toch een goed idee om door te blijven 'oefenen' met op zich vriendelijke honden en dito bazen, of kan dat ook weer in haar nadeel werken doordat ze dan elke keer toch die angstgevoelens ervaart?

Ik denk dat het voor jou als Saar veel rust zal geven als je accepteerd dat saartje geen heldin is en dat ook niet zal worden. Ik denk dat je door dit iedere keer te proberen toch een bepaalde druk op haar legt en dat dat geen positieve uitwerking op haar heeft.

Dat bedoel ik helemaal niet rot ofzo hoor, ik weet dat je het allerbeste voor Saar wilt. Maar als ik het zo van een afstandje lees dan krijg ik de indruk dat Saar helemaal niet zo'n behoefte heeft aan 'de grote boze wereld' en liever veilig in haar roedeltje leeft.

miekmiek schreef:Ik denk dat het voor jou als Saar veel rust zal geven als je accepteerd dat saartje geen heldin is en dat ook niet zal worden. Ik denk dat je door dit iedere keer te proberen toch een bepaalde druk op haar legt en dat dat geen positieve uitwerking op haar heeft.

Dat bedoel ik helemaal niet rot ofzo hoor, ik weet dat je het allerbeste voor Saar wilt. Maar als ik het zo van een afstandje lees dan krijg ik de indruk dat Saar helemaal niet zo'n behoefte heeft aan 'de grote boze wereld' en liever veilig in haar roedeltje leeft.

Ja, dat denk ik ook wel ja
Ik ben ik best bereid te accepteren dat Saar geen heldin is hoor, op dat punt ben ik zelf wel aangeland nu. Het lijkt me alleen voor Saar zelf zoveel prettiger als ze gewoon door het bos kan lopen, en niet toch zo'n 1 keer per week zich een hartverzakking schrikt door een bepaalde hond. Ik kan namelijk 90% van de tijd wel inschatten of ik haar even bij me moet houden, of desnoods op moet tillen of in de tas moet stoppen, als ik het echt niet vertrouw, maar soms ook niet. Dan schrikt ze, en heb ik het bij die hond totaal niet aan zien komen. Laatst schrok ze bijvoorbeeld vreselijk van een middenslag kruizing die een beetje naar haar toe kwam rennen om te spelen, en dat zie ik dan totaal niet aankomen.

En heel soms komt een hond ook opeens de bocht omzetten, en staat dan ineens voor onze neus, daar kan ik ook weinig aan doen dan...

Het soms optillen werkt al wel goed hoor; ze is duidelijk ontspannender in het algemeen nu ze weet dat ze echt bij mij kan komen als ze heel bang is. Maar bepaalde situaties kan ik gewoon niet voor zijn, en ik vind het zo sneu voor haar dat ze zich dan weer het schompes schrikt. En als er iets aan die angst te doen is wil ik dat doen, vandaar dat ik met hele vriendelijke, rustige Herders 'geoefend' heb met d'r, maar dan is ze dus toch bang, hoe je het ook went of keert...

Ik kan me goed voorstellen dat je dat rot vind, maar ik denk dat het voor Saar lang niet zo erg is. Het is immers gewoon hondengedrag en ze gedraagt zich zoals ze is; onderdanig. Daar voelt ze zich waarschijnlijk het beste bij. Ik denk dat je wat Saar betreft heel veel eruit gehaald hebt van wat er in zat, maar dat de bodem van de kan nu wel te zien is. Zekerder als dit zal ze waarschijnlijk niet worden, misschien in de loop der jaren, maar dat is niet te voorspellen.

miekmiek schreef:Ik kan me goed voorstellen dat je dat rot vind, maar ik denk dat het voor Saar lang niet zo erg is. Het is immers gewoon hondengedrag en ze gedraagt zich zoals ze is; onderdanig. Daar voelt ze zich waarschijnlijk het beste bij. Ik denk dat je wat Saar betreft heel veel eruit gehaald hebt van wat er in zat, maar dat de bodem van de kan nu wel te zien is. Zekerder als dit zal ze waarschijnlijk niet worden, misschien in de loop der jaren, maar dat is niet te voorspellen.

Ja, maar ze gedraagt zich dan niet onderdanig, ze schrikt zich de blubber. Dat onderdanige wat ze heeft doet ze ook uit onzekerheid, maar goed, dat zij nou eenmaal zo. Maar zo'n 1 keer per week is ze echt heel erg bang. Dan gaat ze tergend piepen, en wil ze wegrennen. Soms ook als er opeens twee vrolijke labjes langsgerend komen. Labjes vindt ze geweldig leuk, maar niet als ze keihard samen rennen....En soms doet het haar helemaal niks, maar soms ook wel
Gelukkig komt ze dan naar mij toe, maar dan gaat ze in paniek tegen me op staan springen. Vroeger ging ze dan nog weleens op haar rug liggen, maar daar is ze mee gestopt nadat een aantal honden dan nog even opdringerig bij haar gingen staan ruiken en duwen...

Ik begin inderdaad ook steeds meer te geloven dat ze nu wel aan haar plafond zit. Alleen hoopte ik dat toch nog iets te kunnen verhogen door haar positieve ervaringen op te laten doen. Probleem is alleen dus dat hoe ik ook mijn best doe, Saar het niet ziet als positief.

Inge O schreef:

Moos schreef: Ik dacht dus altijd dat dat een goed idee zou zijn, om Saar zo te laten zien dat ze 90% van de tijd bang is terwijl er eigenlijk niks zou gebeuren als zij niet weg zou schieten (en dan dus soms opgejaagd wordt).
Alleen, elke keer dat ik dat probeer schiet Saar dus ook helemaal in de stress. Want ZIJ vindt het eng, dan kan ik wel denken dat het niet eng is, en dat die baas die hond vast houdt, maar zo ziet Saar het niet. Elke keer als ik dus probeer er voor haar een positieve ervaring van te maken, is het voor haar toch eigenlijk een negatieve ervaring, omdat ze dan weer in het bijzijn van zo'n hond hele duidelijke angstgevoelens ervaart.

klopt wel hoor, zíj vindt het eng, en dat is wat zij voelt op dat moment, ook als er niks gebeurt.

ik heb datzelfde vroeger ook nog meegemaakt als ik veel te hard wilde dat mijn wartjes als jonge opgroeiende pupjes van zo'n 4 - 5 maand ook alle mensen maar leuk genoeg moesten vinden om zich te laten aanhalen .
werkt niet dus, helemaal niet, je krijgt er net het tegenovergestelde mee door ze zelf in die stress te duwen.

doe maar verder met je kangoeroebuidel, dat is duidelijk voor jullie allebei het meest ontspannen lopen !

hihi, kangoeroebuidel

Maar die werkt wel heel goed inderdaad. Alleen ik dacht daarnaast dan nog goede ervaringen voor haar op te kunnen zoeken, maar jij hebt dus ook ervaren dat dat niet echt werkt?

Maar die draagtas werkt dus weer niet voor de onvoorziene situaties, en daarvoor leek het me voor Saar zo fijn als ze wat (een tikkie maar) minder angstig werd.

misschien ben je er zelf te veel mee bezig en dat voelt ze ook aan

Yuma wilde als pup de eerste tijd in het bos ook niet bij me weg gillen, piepen en tegen me benen opspringen want was engggg met grote harige honden.
Maar stel je voor dat ik haar nu nog op moest tillen 37 kilo en 67 cm hoog
dus GEEN aandacht gegeven ik loop door want IK vind het niet eng
na tijdje ging vanzelf over omdat ze voelde dat ik niet reageerde dus vond ze het ook normaal.

Als de leider het niet spannend vind hoeven de andere het ook niet eng te vinden

ridgebackfan schreef:misschien ben je er zelf te veel mee bezig en dat voelt ze ook aan

Yuma wilde als pup de eerste tijd in het bos ook niet bij me weg gillen, piepen en tegen me benen opspringen want was engggg met grote harige honden.
Maar stel je voor dat ik haar nu nog op moest tillen 37 kilo en 67 cm hoog
dus GEEN aandacht gegeven ik loop door want IK vind het niet eng
na tijdje ging vanzelf over omdat ze voelde dat ik niet reageerde dus vond ze het ook normaal.

Als de leider het niet spannend vind hoeven de andere het ook niet eng te vinden

Nee, die fase zijn we allang gepasseerd. Er zit een hele geschiedenis vast aan deze vraag, maar dat kan jij ook niet weten.

Ik zou Saar nu in ieder geval even een maand rust geven. Niet op kennis gebaseerd hoor, gewoon gevoel. Laat haar maar lekker even op adem komen en alleen met bekende honden dollen. Vreemde situaties een beetje uit de weg gaan.

Daarna kun je weer eens proberen met een vriendelijke grote hond af te spreken. Misschien iemand van het forum met 1 grotere hond en dan rustig laten wennen. Dat is toch anders dan die 'vluchtige contacten' in het bos

Zoek stok! schreef:Ik zou Saar nu in ieder geval even een maand rust geven. Niet op kennis gebaseerd hoor, gewoon gevoel. Laat haar maar lekker even op adem komen en alleen met bekende honden dollen. Vreemde situaties een beetje uit de weg gaan.

Daarna kun je weer eens proberen met een vriendelijke grote hond af te spreken. Misschien iemand van het forum met 1 grotere hond en dan rustig laten wennen. Dat is toch anders dan die 'vluchtige contacten' in het bos

Dat doe ik inderdaad nu maar gewoon. Even geen polonaise aan Saars lijf (of meer in d'r koppie eigenlijk). Dan is ze ook echt gewoon op haar best. Vanochtend in het bos ook weer, alleen maar bekende honden, en we hebben opgelopen met haar Westie vriend, en haar grote Pyrenese Herder vriendin (die weegt net aan 10 kilo). Dan is ze zo vreselijk blij en gelukkig. Ze sjeezt door het bos, met een stralend koppie, echt in en in gelukkig.

Zou ik haar dan tussendoor 'kennis' laten maken met een grote intimiderende hond, dan is al die vreugde in een keer weg. En vaak wordt ze dan de hele wandeling ook niet meer zo blij en onbevangen als wanneer ik haar gewoon weg hou bij dat soort honden.

Straks gaan we even zwemmen in het Vogelmeer in de duinen, met 3 bekende middenslag honden uit het bos. De tas gaat dan gewoon mee, en daar mag ze van mij dan lekker in als we in de verte een vreemde Herder/Husky/Bouvier of iets anders groots en intimiderends aan zien komen.

Wat Inge zei klinkt inderdaad heel logisch; ik heb ook echt het idee dat het 'pushen' van Saar juist het omgekeerde effect heeft.