Het HondenForum

nog niet zo lang geleden was Spok als de dood voor hooglanders. Hij wilde niet in de buurt van ze komen. Dat was snel over na wat trainen. Tegenwoordig zoekt hij ze op, en blaft ze aan. hetzelfde geldt voor paarden die ik nogal eens tegenkom.

Uiteraard ben ik daar niet blij mee. Ik kan hem met de nodige moeite wel weer bij me roepen, maar hoe kan ik hem leren deze dieren met rust te laten en te negeren ?

Als ik zie dat hij op een paard of rund af wil gaan, dan kan ik hem meestal niet tegenhouden, afhankelijk van de afstand. Meestal ziet Spok ze eerder dan ik. Ophouden doet hij ook niet na " nee ".

Inge O schreef:ik kan hier wel iets op antwoorden, maar ik vrees dat het niet het antwoord is waar je zit op te wachten, sorry .
dit is voor mij een typisch probleem dat met beter hierkomen kan opgelost worden. totaal leren negeren zie ik namelijk niet echt te lukken, toch niet bij een spok-typje.

afleiden is een tweede optie, maar ik vrees dat je aan die methode zelf ook wel zal gedacht hebben, en dat die misschien niet genoeg resultaat geeft ?

ja, afleiden lukt soms, als ik het op tijd zie en voldoende afstand kan houden. Maar niet vaak genoeg om het er echt in te krijgen.

Nou ja, blijf het maar proberen met terug roepen dan. Vrees dat je gelijk hebt, en dat het praktisch onmogelijk is om hem zo ver te krijgen dat hij ze gaat negeren.

Zo is dat bij Tomas ook gegaan, eerst angstig en later aanblaffen. Ik heb toen bewust paarden en runderen opgezocht en ben met hem gaan oefenen in het langslopen of, zonodig, even gaan zitten en dan de hemel in prijzen als hij rustig bleef. Als hij niet te ver bij me uit de buurt is werkt dat nu meestal heel goed, maar we zijn er nog niet.Hij is nu net twee, ik hoop hem zover te krijgen dat ik hem net zo kan vertrouwen als Bruno, maar ik ben er bang voor
Ik denk dat het echt een kwestie van gewenning is, hoe vaker hij ze ziet, des te beter gaat het.
Dus als je in de gelegenheid bent zou je dat eens kunnen proberen.In elk geval de afstand niet te groot laten worden want dan heb je volgens mij geen enkele hond meer onder controle

Marie-Josée schreef:Zo is dat bij Tomas ook gegaan, eerst angstig en later aanblaffen. Ik heb toen bewust paarden en runderen opgezocht en ben met hem gaan oefenen in het langslopen of, zonodig, even gaan zitten en dan de hemel in prijzen als hij rustig bleef. Als hij niet te ver bij me uit de buurt is werkt dat nu meestal heel goed, maar we zijn er nog niet.Hij is nu net twee, ik hoop hem zover te krijgen dat ik hem net zo kan vertrouwen als Bruno, maar ik ben er bang voor
Ik denk dat het echt een kwestie van gewenning is, hoe vaker hij ze ziet, des te beter gaat het.
Dus als je in de gelegenheid bent zou je dat eens kunnen proberen.In elk geval de afstand niet te groot laten worden want dan heb je volgens mij geen enkele hond meer onder controle

Ja, ik probeer dat met katten nu ook zo, afleiden en hem de hemel in prijzen als het lukt, maar evengoed freakt hij nog als hij plotseling een kat ziet.

Nou ja, misschien ben ik te ongeduldig, we blijven het proberen

Zoie schreef:[ou ja, misschien ben ik te ongeduldig, we blijven het proberen

Misschien wel, ik weet het niet, ik weet alleen dat het hier nog niet zo snel gaat als ik had gehoopt maar alle tips zijn nu eenmaal welkom
Bij joggers gaat dat overigens net zo soms gaat het goed en soms krijgt zo'n jogger bijna een hartstilstand. Ik blijf me maar verontschuldigen

(ik moet erbij zeggen dat ikzelf ook schrik als op een smal bospad ineens iemand in volle vaart op me af komt rennen en ik kan me indenken dat het voor een hond dan weer voor tijden bedorven is)
Gaat dat met Spok wel goed?

Marie-Josée schreef:

Zoie schreef:[ou ja, misschien ben ik te ongeduldig, we blijven het proberen

Misschien wel, ik weet het niet, ik weet alleen dat het hier nog niet zo snel gaat als ik had gehoopt maar alle tips zijn nu eenmaal welkom
Bij joggers gaat dat overigens net zo soms gaat het goed en soms krijgt zo'n jogger bijna een hartstilstand. Ik blijf me maar verontschuldigen

(ik moet erbij zeggen dat ikzelf ook schrik als op een smal bospad ineens iemand in volle vaart op me af komt rennen en ik kan me indenken dat het voor een hond dan weer voor tijden bedorven is)
Gaat dat met Spok wel goed?

Ja, dat gaat bij Spok wel goed. Hij heeft een keer een soort poging gedaan, en dat heb ik meteen afgestraft met een duidelijk: Nee ! Een heel enkel keertje kijkt hij nog wel eens naar een jogger, en dan zeg ik ; spokkieeee ... en dat is genoeg.

Hoewel, laatst stond er een jogger strekoefeningen te doen voor een boom, en dat vond Spok zo vreemd, dat hij de man begon aan te blaffen. Maar dit soort momenten heb ik zelden.

Luca blaft ook tegen paarden. Als hij ze ziet neemt hij een spurt en blaffen maar. Als ik hem dan roep, gaat hij eerst ff blaffen en dan komt hij terug. De meeste ruiters snappen het en stoppen. Dan is er echt niks aan de hand.
Hij heeft door dit geintje al eens een trap gekregen van een paard, omdat die muts van een ruiter haar paard ging aansporen tot galop. Wij roepen dat ze moest stoppen, nee hoor, gewoon doorgaan!! Ja, dan gaat hij er JUIST achteraan!!! Toen heeft hij dus een hoef tegen zijn snuit aangehad, gigantisch bloeden. Ik in paniek. NAaar de DA. Was gelukkig niks aan de hand, als een een schram zeg maar van waar de hoef is langsgekomen.

Wat honden op dat moment doen is volgens mij blaffen tegen paard met als doel dat het op de vlucht slaat. Dat is een soort jachtinstinct. Als dat dat niet gebeurd is het toch niet zo interessant en als zo'n ruiter haar paard dan even stilzet, kan jij je hond terugroepen. En vaak vinden ze dat helemaal niet erg en zo houd je het bos leefbaar voor honden en paarden. Maar dan moeten ze natuurlijk niet die paarden gaan opsporen!!
Luca komt altijd als ik hier roep, behalve dus als zijn 'jachtinstinct' omhoog komt. DUs met paarden, reigers en vogels......

DoberLuca schreef:Luca blaft ook tegen paarden. Als hij ze ziet neemt hij een spurt en blaffen maar. Als ik hem dan roep, gaat hij eerst ff blaffen en dan komt hij terug. De meeste ruiters snappen het en stoppen. Dan is er echt niks aan de hand.
Hij heeft door dit geintje al eens een trap gekregen van een paard, omdat die muts van een ruiter haar paard ging aansporen tot galop. Wij roepen dat ze moest stoppen, nee hoor, gewoon doorgaan!! Ja, dan gaat hij er JUIST achteraan!!! Toen heeft hij dus een hoef tegen zijn snuit aangehad, gigantisch bloeden. Ik in paniek. NAaar de DA. Was gelukkig niks aan de hand, als een een schram zeg maar van waar de hoef is langsgekomen.

Ik heb hetzelfde probleem gehad. Er kwam een meisje met een pony en ging aan de waterkant staan waar de honden zwemmen. Ik begon al te roepen naar Dino (heeft nog nooit een pony gezien van dichtbij) Gaat ze ineens met de pony het water in zo richting ons. Ik had het echt niet verwacht. En Dino kwam ook niet maar ging steeds verder het water in zodat ik haar niet kon pakken. En aan de overkant ging ze er in galop ervandoor. En Dino erachteraan. Ze blafte niet. Ik ben de andere kant op gelopen en haar de hele tijd geroepen en toen was ze met veel moeite naar ons toe gekomen. Maar ik vind dat ruiters wel rekening met losse honden moeten houden.

Groetjes

Gisteren in het bos was t weer raak, paarden in galop onze kant op. Roula is ook een paardenjager, maar ik ben hier al lang aan het trainen met haar. En gisteren was het 1 x goed roepen en ze kwam direct, terwijl de paarden echt vlakbij langskwamen....
Dit was de eerste keer dat ze direct kwam, en dat na anderhalf jaar
Wel ben ik vaak met haar naar manege s in de buurt gegaan en ook met een mak paard in de wei gezet. dat ging allemaal prima, maar int bos bleef t moeilijk. Ik heb een paar keer gevraagd of de paardenmensen wilden stoppen en heb Roula aangelijnd naar de paarden gebracht, zodat ze weet hoe t ruikt en wat t is. En nu lijkt t eindelijk te werken...
Dus nu maar hopen dat t zo blijft

ik heb altijd een zakje bij me met koekjes of worst en als ik zie dat onze herplaatser ergens op af wil rennen waarvan ik dat niet wil(paard of andere hond) dan zeg ik kijk eens....en dan laat ik hem het zakje zien en komt ie netjes bij me volgen en dan als we er voorbij zijn krijgt ie dus een koekje.

hoop voor je dat het ooit wel gaat lukken

groetjes eefje

Marie-Josée schreef:Zo is dat bij Tomas ook gegaan, eerst angstig en later aanblaffen. Ik heb toen bewust paarden en runderen opgezocht en ben met hem gaan oefenen in het langslopen of, zonodig, even gaan zitten en dan de hemel in prijzen als hij rustig bleef. Als hij niet te ver bij me uit de buurt is werkt dat nu meestal heel goed, maar we zijn er nog niet.Hij is nu net twee, ik hoop hem zover te krijgen dat ik hem net zo kan vertrouwen als Bruno, maar ik ben er bang voor
Ik denk dat het echt een kwestie van gewenning is, hoe vaker hij ze ziet, des te beter gaat het.
Dus als je in de gelegenheid bent zou je dat eens kunnen proberen.In elk geval de afstand niet te groot laten worden want dan heb je volgens mij geen enkele hond meer onder controle

Ik heb ook heel veel paarden opgezocht met Bram omdat hij ging blaffen tegen ze. Elke dag maar weer paard na paard na paard. Inmiddels blijft hij gewoon staan en kijkt hij naar het paard (in een weiland). Alleen als ze met hun neus naar hem toegaan, deinst hij wat terug (is ook wel groot he, een paard). Ik heb ook heel veel geaaid (het paard) om te laten zien dat paarden leuk zijn.

Als ik in het bos loop bij een ruiterpad in de buurt ben ik superalert. Komt er een paard, dan roep ik Bram direct bij me. Toen ik zelf paardreed, vond ik het ook altijd geweldig als hondenmensen dat deden. Bram krijgt daarna een snoepje.

Bram vindt trouwens de lucht van paarden nog interessanter dan paarden zelf. Kruisen we een ruiterpad dan wordt hij helemaal gek: hij gaat dan al rennend met z'n neus naar de grond het spoor volgen. Raar beest.

nou, het ging vandaag heel aardig. Paarden stonden stil en hij had meer aandacht voor de hond. Toen de paarden gingen lopen wilde hij er achter aan, maar ik kon hem tegen houden. Ook afleiden met koekjes bij een passerend paard ging goed. Zitoefening, enz.

Maar ik heb niet het idee dat zijn houding t.o.v. paarden hier echt door veranderd. Zal een kwestie van opletten en gehoorzaamheid worden, denk ik.

de mijne gaat er ook achteraan, maar gelukkig passeren er hier niet zo veel paarden, dus heb er niet echt last van.
van koeien is ze bang, dat uit ze dan altijd door ernaar te grommen. dit komt doordat ze een keer tegen de weidraad gelopen heeft en dus een serieuse schok gekregen heeft. de koeien stonden echter vlak bij de draad. dus heeft ze de associatie koe = elektrische schok gemaakt

de koeien voor onze deur zien dus af hoor, altijd wordt er naar ze gegromd en lelijk gedaan...