Het HondenForum

Saar vindt het altijd lekker om op mijn warme plekjes op de bank te gaan liggen als ik opsta. Ze verplaatst altijd netjes weer als ik aanstalten maak om te gaan zitten.

Van de week had ik een beetje haast, dus ik kom aanlopen, Saar ligt weer op mijn plek, en aangezien ik nogal haastig en druk was geef ik haar een zetje zo van 'ophoepelen'. Saar reageerde daar helemaal niet op, dus ik pak haar vast om haar op te schuiven, begint ze heeeel zachtjes naar me te grommen.
Terwijl ze dat deed had ze d'r oortjes wat naar achteren, en meed ze ook duidelijk mijn blik. Ze deed echt moeite om mij niet aan te kijken.
Ik heb dat genegeerd, en haar gewoon opgeschoven, niks meer aan de hand verder.

Een paar dagen later weer precies hetzelfde; ik wilde haar oppakken en opzij leggen, en weer heeeeeel zachtjes grommen (ook niet echt diep vanuit de keel, en heel beschaafd grommetje was het eigenlijk). Ik heb haar toen wel even streng toegesproken en weer in een andere hoek van de bank neergelegt.

Nu schuif ik niet meer op, maar maak aanstalten om te gaan zitten en dan gaat ze altijd direct uit zichzelf aan de kant (heel soms moet ik even 'bijna' op haar gaan zitten, maar 9 van de 10 keer schuift ze zelf al meteen op)

Maar ik ben nu een beetje confuus

Saar die naar me gromt vind ik al heel vreemd gezien haar onderdanige karakter. Daarnaast was het volgens mij dus niet echt een uitdagende grom, want ze had d'r oortjes in d'r nek, en wende haar blik overduidelijk af. Zou het kunnen zijn dat ze schrok van de abrupte aanraking van mij ofzo?

Kijk, Moos heeft 1 keer echt diep vanuit de keel naar me gegromd, terwijl hij mij ook aanstaarde, en die heb ik in zijn nekvel gegrepen en heeeel pissig toegesproken.

Alleen mijn gevoel zegt zo erg dat dat bij Saar niet de juiste aanpak is. Als ik tegen Saar 'NEE" zeg krimpt ze al een beetje ineen vaak, dus nekel grijpen en heeeel pissig toespreken lijkt me gewoon verkeerd in haar geval.

Maar goed, naar mij grommen mag ook niet natuurlijk. Alleen ik kan er niks van maken waarom ze gromde, zeker met die onzekere houding erbij

Ik denk dat ze twijfelt, ze is eigenlijk onderdanig maar wil haar plekje op de bank ook niet afgeven, ze ligt daarbij hoger dus voelt zich misschien ook sterker.
Tomas is ook een onderdanig en onzeker hondje maar een tijd geleden gromde hij steeds tegen Bruno als hijzelf op de bank lag en Bruno kwam langs.Ook met afgewende kop en blik. Hij is Bruno ook een paar keer vanuit die positie aangevlogen en schrok dan zo van zichzelf dat hij de rest van de avond in het uiterste hoekje van de kamer ging liggen, weer met afgewende kop.
Dus ik denk dat ze twijfelt tussen onderdanigheid en de baas willen blijven over "haar"plekje.

Weet niet of het een vergelijking is die opgaat maar hier gaat ie.

mister mag bij ons op de bank
Toen mister mnd of 6 was zat mister altijd op de bank, was toen een beetje aan het uit proberen van hoe ver kan ik gaan aan waar ligt de streep heeft nooit een grom gegeven maar wende wel de blik af als ik er wou zitten zo van wat dacht je er aan te doen? en als het lukt blijf ik hier lekker liggen.

steeds direct naar de mand en na een half uur riep ik hem dat hij er weer bij mocht komen na twee weken was het klaar.

hoop dat je wat aan hebt, succes ermee

mister schreef:Weet niet of het een vergelijking is die opgaat maar hier gaat ie.

mister mag bij ons op de bank
Toen mister mnd of 6 was zat mister altijd op de bank, was toen een beetje aan het uit proberen van hoe ver kan ik gaan aan waar ligt de streep heeft nooit een grom gegeven maar wende wel de blik af als ik er wou zitten zo van wat dacht je er aan te doen? en als het lukt blijf ik hier lekker liggen.

steeds direct naar de mand en na een half uur riep ik hem dat hij er weer bij mocht komen na twee weken was het klaar.

hoop dat je wat aan hebt, succes ermee

Zo zou Moos het aanpakken, en zo zou ik zelf Moos ook misschien wel aanpakken.

Maar Saar gaat dus gewoon direct aan de kant als ik wil gaan zitten; geen enkel probleem. Alleen die twee keer dat ik haar aanraakte begon ze te grommen.

Ik weet niet hoe oud Saar is maar het kan ook zijn dat je je beeld van zacht en onderdanig moet bij stellen. Dat heb ik wel gehad met mijn hond. Ze begon toen ze een jaar of 2 a 3 was opeens naar mij te grommen om haar stok te verdedigen. Niet uit speelsheid maar puur als verdediging.

Ik denk dat dat momenten zijn waarop je getest wordt. Gewoon eens even zien wat er gebeurd als ik mijn tanden laat zien. Ik heb haar toen wel even stevig bij haar kop gepakt en diep in de ogen gekeken. Het spelen was dan ook gelijk over, zo wil ik niet spelen laat dat duidelijk zijn. Ze mag best grommen uit speelheid maar dit was echt anders. Ik zou haar toch even van de bank sturen en laten merken dat je er niet van gedient bent. Ze heeft toch niet ergens pijn? Want dan is het natuurlijk een heel ander verhaal.



Groetjes Mark

PS: Saar dult je nu nog naast haar. Als je niks doet mag dat straks ook niet meer van Saar.

ik zou niet straffen of aan haar komen, proberen voor te zijn voordat je zelf gaat zitten commando geven naar de mand laten liggen en dan later aanhalen op de bank. gewoon duidelijk zijn zonder straffen. ik vind het leuk dat je bij me ligt maar ik bepaal wanneer en waar .

Zo zou ik het doen maar ben geen gedragsdeskundige en ik ken jouw honds karakter ook niet goed. bij mijn hond zou dit alleen vlekkeloos werken

Mark-fryslan schreef:Ik weet niet hoe oud Saar is maar het kan ook zijn dat je je beeld van zacht en onderdanig moet bij stellen. Dat heb ik wel gehad met mijn hond. Ze begon toen ze een jaar of 2 a 3 was opeens naar mij te grommen om haar stok te verdedigen. Niet uit speelsheid maar puur als verdediging.

Ik denk dat dat momenten zijn waarop je getest wordt. Gewoon eens even zien wat er gebeurd als ik mijn tanden laat zien. Ik heb haar toen wel even stevig bij haar kop gepakt en diep in de ogen gekeken. Het spelen was dan ook gelijk over, zo wil ik niet spelen laat dat duidelijk zijn. Ze mag best grommen uit speelheid maar dit was echt anders. Ik zou haar toch even van de bank sturen en laten merken dat je er niet van gedient bent. Ze heeft toch niet ergens pijn? Want dan is het natuurlijk een heel ander verhaal.

Groetjes Mark

Saar is 9 maanden. En dat beeld van zacht en onderdanig laat ze in alles zien. In haar hele omgang met mij, in hoe ze niet durft te sjorren, in hoe ze altijd komt als je roept, in hoe ze al schrikt als ik alleen maar mijn stem verhef. In hoe ze iets al loslaat als ik alleen maar mijn keel schraap. In hoe ze zelden zelf op schoot komt maar alleen op uitnodiging van mij. In hoe ze zelfs dan nog heeeeel voorzichtig op schoot kruipt.

Ze gaat dus ook wel aan de kant als ik gewoon aanstalten maak te gaan zitten he. Het is dus niet zo dat ze niet aan de kant gaat, want dat gaat ze direct als ik bij de bank sta om te gaan zitten. Alleen twee keer heb ik haar opgepakt om te verschuiven en toen gromde ze dus.
Voor zover ik weet heeft ze nergens pijn. Wat nog wel zou kunnen is dat ze misschien schrok van de plotselinge aanraking, dat ze me niet aan had zien komen omdat ze (bijna) sliep.

PS: Saar dult je nu nog naast haar. Als je niks doet mag dat straks ook niet meer van Saar.

Nou, nou, dit is wel weer een echte Mark-zin he?

Er zit hier geen wild grommende wolf op de bank. Er ligt een hondje o de bank wat gewoon aan de kant gaat als ik wil gaan zitten. En voordat ik van Saar niet meer naast haar mag zitten (als dat al ooit zou kunnen gebeuren) heb ik al ingegrepen hoor, wees maar niet bang.

mister is ook onderdanig als hij hij iets fout doet en ik scheld vliegt ie ook met de staart tussen de benen de mand in heb hem tot nu toe zo onder de duim gehouden.

maar hoe onderdanig, aanhankelijk, slijmerig en knuffelig hij was en is hij is wel op onderzoek uitgegaan waar de grenzen liggen

Ja sorry hoor maar ik ga af van wat je me verteld. Je maakt er zelf een topic voor aan dus zit het je niet lekker. Als het echt grommen is dan zou er er toch wat aan doen. 9 mnd vind ik erg jong en zoals je haar verder omschrijft lijkt het me ook sterk dat het dominantie is maar ja wat is het dan?

Een hond die je niet mag storen in zijn slaap is ook onzinnig. Het gedrag gaat misschien vanzelf weer over of het was een incident maar als ze het blijft doen zal ik er zeker wat aan doen anders zal het gedrag toenemen, lijkt mij heel logisch. Grommen en de oren in de nek leggen. Hoeveel duidelijker wil je het hebben?

Maar zoals met alles is het mijn mening. Misschien moet ik dat wel in mijn voetnoot zetten. Jeetje het is altijd wel aan alle kanten indekken hier hoor. Ook vergeet ik vaak de 4 lagen cadeau papier en het strikje.

Groetjes mark

Mark-fryslan schreef:He ik ga af van wat je me verteld. Je maakt er zelf een topic voor aan dus zit het je niet lekker. Als het echt grommen is dan zou er er toch wat aan doen. 9 mnd vind ik erg jong en zoals je haar verder omschrijft lijkt het me ook sterk dat het dominantie is maar ja wat is het dan?

Een hond die je niet mag storen in zijn slaap is ook onzinnig. Het gedrag gaat misschien vanzelf weer over of het was een incident maar als ze het blijft doen zal ik er zeker wat aan doen anders zal het gedrag toenemen, lijkt mij heel logisch.

Maar zoals met alles is het mijn mening. Misschien moet ik dat wel in mijn voetnoot zetten. Jeetje het is altijd wel aan alle kanten indekken hier hoor. Ook vergeet ik vaak de 4 lagen cadeau papier en het strikje.

Groetjes mark

Het zit me niet lekker in de zin dat ik niet snap waar het vandaan komt. Dat ik ook nieuwsgierig ben waar het vandaan komt. Niet omdat ik me nu vreselijk zorgen maak over Saar

Een hond die je niet mag storen in zijn slaap vind ik nog niet eens zo vreselijk onzinnig hoor. Als je een onzekere hond hebt kan ik me voorstellen dat die schrikt als je hem/haar opeens nogal hard aanraakt als hij/zij ligt te slapen. Als jij diep in slaap bent schrik je toch ook als iemand opeens twee handen stevig om je heen doet?
Ik zeg niet dat het gewenst gedrag is, maar ik vind het ook niet onbegrijpelijk.

En het gaat er niet om dat het jouw mening is en dat ik het er misschien niet mee eens ben het gaat om deze zin: PS: Saar dult je nu nog naast haar. Als je niks doet mag dat straks ook niet meer van Saar.

Daar val ik een beetje over, omdat het een nogal denigrerende zin is. Alsof ik een of andere onbenul ben die al jaren haar honden aan alle kanten over zich heen laat lopen.
En ik noemde het een typische Mark-zin omdat je wel vaker de neiging hebt om ervanuit te gaan dat de mensen hier met een hond net uit hun grot gekrabbeld zijn, zoals ik in een ander topic ook aangaf.
Geeft opzich niks, maar wees dan ook niet beledigd als mensen zich een tikje onheus bejegend voelen doordat jij ze een tikje behandeld alsof ze compleet onwetend zijn op hondengebied.

Moos schreef:

Mark-fryslan schreef:He ik ga af van wat je me verteld. Je maakt er zelf een topic voor aan dus zit het je niet lekker. Als het echt grommen is dan zou er er toch wat aan doen. 9 mnd vind ik erg jong en zoals je haar verder omschrijft lijkt het me ook sterk dat het dominantie is maar ja wat is het dan?

Een hond die je niet mag storen in zijn slaap is ook onzinnig. Het gedrag gaat misschien vanzelf weer over of het was een incident maar als ze het blijft doen zal ik er zeker wat aan doen anders zal het gedrag toenemen, lijkt mij heel logisch.

Maar zoals met alles is het mijn mening. Misschien moet ik dat wel in mijn voetnoot zetten. Jeetje het is altijd wel aan alle kanten indekken hier hoor. Ook vergeet ik vaak de 4 lagen cadeau papier en het strikje.

Groetjes mark

Het zit me niet lekker in de zin dat ik niet snap waar het vandaan komt. Dat ik ook nieuwsgierig ben waar het vandaan komt. Niet omdat ik me nu vreselijk zorgen maak over Saar

Een hond die je niet mag storen in zijn slaap vind ik nog niet eens zo vreselijk onzinnig hoor. Als je een onzekere hond hebt kan ik me voorstellen dat die schrikt als je hem/haar opeens nogal hard aanraakt als hij/zij ligt te slapen. Als jij diep in slaap bent schrik je toch ook als iemand opeens twee handen stevig om je heen doet?
Ik zeg niet dat het gewenst gedrag is, maar ik vind het ook niet onbegrijpelijk.

En het gaat er niet om dat het jouw mening is en dat ik het er misschien niet mee eens ben het gaat om deze zin: PS: Saar dult je nu nog naast haar. Als je niks doet mag dat straks ook niet meer van Saar.

Daar val ik een beetje over, omdat het een nogal denigrerende zin is. Alsof ik een of andere onbenul ben die al jaren haar honden aan alle kanten over zich heen laat lopen.
En ik noemde het een typische Mark-zin omdat je wel vaker de neiging hebt om ervanuit te gaan dat de mensen hier met een hond net uit hun grot gekrabbeld zijn, zoals ik in een ander topic ook aangaf.
Geeft opzich niks, maar wees dan ook niet beledigd als mensen zich een tikje onheus bejegend voelen doordat jij ze een tikje behandeld alsof ze compleet onwetend zijn op hondengebied.

Nou ja ik kan niet inschatten hoe dat soort zinnen overal binnenkomen. Ik ben direct dat klopt. De interpretatie heb ik niet in de hand. Er lopen hier hele tere zieltjes rond en er zijn lompe beren die zelfs een grootbek als mij volledig platwalsen. Ik moet denk ik nog even leren wie ik op wat voor manier aanspreek. het gaat toch al beter of niet?

Ik bedoel er gewoon mee dat je aan het begin staat van misschien wel een groter probleem. Doe je er nu niks aan dat ontwikkeld het zich verder tot een punt waarop het echt niet leuk meer is. Veel ongewenst gedrag begint klein en wordt veel te lang toegestaan of genegeerd. Het feit dat je je er niet zo druk om maakt snap ik juist weer niet. Daarin zijn we dan anders. Is prima.

Wat betreft het slapen denk ik daar echt anders over. Maar goed dat is een zijspoor. Dus dat laat ik maar voor wat het is. En nee een onzekere hond laat ik niet met opzet schrikken in zijn slaap.

Groetjes Mark

Mark-fryslan schreef:Nou ja ik kan niet inschatten hoe dat soort zinnen overal binnenkomen. Ik ben direct dat klopt. De interpretatie heb ik niet in de hand. Er lopen hier hele tere zieltjes rond en er zijn lompe beren die zelfs een grootbek als mij volledig platwalsen. Ik moet denk ik nog even leren wie ik op wat voor manier aanspreek. het gaat toch al beter of niet?

Ik bedoel er gewoon mee dat je aan het begin staat van misschien wel een groter probleem. Doe je er nu niks aan dat ontwikkeld het zich verder tot een punt waarop het echt niet leuk meer is. Veel ongewenst gedrag begint klein en wordt veel te lang toegestaan of genegeerd. Het feit dat je je er niet zo druk om maakt snap ik juist weer niet. Daarin zijn we dan anders. Is prima.

Wat betreft het slapen denk ik daar echt anders over. Maar goed dat is een zijspoor. Dus dat laat ik maar voor wat het is.

Groetjes Mark

Ja, maar zo'n zin heeft m.i. niet eens zozeer met direct te maken, maar meer met dat het nogal denigrerend over kan komen. Kijk, zo'n zin zou ik snappen als ik al maandenlang hier kwam met rangorde problemen met Saar. Als ik Saar van pup af aan al moeilijk onder controle kon houden, en als Saar luid grommend en keffend, met ontblote tanden op de bank zou zitten als ik aan kom lopen.

Maar wat ik dus al steeds zeg, ze gaat WEL aan de kant voor mij. Het gaat zo: Saar ligt op mijn plek, ik kom aanlopen, Saar ziet dat en gaat direct op haar eigen kleedje liggen.
Alleen die twee keer dat ik haar oppakte om te verschuiven ging ze heel zachtjes grommen, en waar dat dan vandaag komt snap ik dus niet zo goed. Want nogmaals, ze gaat dus uit zichzelf altijd al aan de kant, als ik haar niet aanraak gaat ze vanzelf verliggen.

En ik sta het dus ook niet toe. Ik heb Saar de tweede keer dat ze dat deed streng in de ogen gekeken en flink hard toegesproken.
Nu kies ik ervoor om gewoon haar te laten verliggen, want dat doet ze dus. Als ik niet zo ongeduldig was geweest om meteen uit het niets aan haar te gaan sjorren was ze in de twee 'grom-situaties' ook gewoon gaan verliggen.

Ikke ook nog even....ik zou gewoon op je gevoel afgaan. Saartje liet even weten dat ze daar lekker zat en dat ze helemaal geen zin had om op te schuiven. Als Moos dat zou doen, zou het heel anders zijn dan als Saar het doet. Daar moet je dus ook anders op reageren. Volgens gaat het je prima af!

Kan het misschien niet uit angst zijn? Dat Saar zich in het nauw gedreven voelt en als enige uitweg gaat grommen? Ik roep ook maar wat
Een hond die echt kwaad wil, heeft naar mijn weten niet de oren in der nek. En het is ook totaal niets voor Saar om dat te doen

jidde schreef:Kan het misschien niet uit angst zijn? Dat Saar zich in het nauw gedreven voelt en als enige uitweg gaat grommen? Ik roep ook maar wat
Een hond die echt kwaad wil, heeft naar mijn weten niet de oren in der nek. En het is ook totaal niets voor Saar om dat te doen

Tja, zou misschien ook nog wel kunnen

Het is inderdaad niks voor Saar, en ik heb net ook nog even getest; ze gaat ook al aan de kant als ik even 'Saar' zeg op een neutrale toon. Alleen dat opschuiven ging ze heeel zachtjes van grommen, en waarom, geen idee....

Zoek stok! schreef:Ikke ook nog even....ik zou gewoon op je gevoel afgaan. Saartje liet even weten dat ze daar lekker zat en dat ze helemaal geen zin had om op te schuiven. Als Moos dat zou doen, zou het heel anders zijn dan als Saar het doet. Daar moet je dus ook anders op reageren. Volgens gaat het je prima af!

Dank je

Ik ga inderdaad ook op mijn gevoel af, en Saar net zo hard straffen als Moos voelt gewoon zo vreselijk fout, echt heel erg fout. Ook omdat ik er helemaal niet van overtuigd ben dat ze gromde uit nijd, zoals Moos 1 keer wel gedaan heeft.

Moos schreef: Ja, maar zo'n zin heeft m.i. niet eens zozeer met direct te maken, maar meer met dat het nogal denigrerend over kan komen. Kijk, zo'n zin zou ik snappen als ik al maandenlang hier kwam met rangorde problemen met Saar. Als ik Saar van pup af aan al moeilijk onder controle kon houden, en als Saar luid grommend en keffend, met ontblote tanden op de bank zou zitten als ik aan kom lopen.

Maar wat ik dus al steeds zeg, ze gaat WEL aan de kant voor mij. Het gaat zo: Saar ligt op mijn plek, ik kom aanlopen, Saar ziet dat en gaat direct op haar eigen kleedje liggen.
Alleen die twee keer dat ik haar oppakte om te verschuiven ging ze heel zachtjes grommen, en waar dat dan vandaag komt snap ik dus niet zo goed. Want nogmaals, ze gaat dus uit zichzelf altijd al aan de kant, als ik haar niet aanraak gaat ze vanzelf verliggen.

En ik sta het dus ook niet toe. Ik heb Saar de tweede keer dat ze dat deed streng in de ogen gekeken en flink hard toegesproken.
Nu kies ik ervoor om gewoon haar te laten verliggen, want dat doet ze dus. Als ik niet zo ongeduldig was geweest om meteen uit het niets aan haar te gaan sjorren was ze in de twee 'grom-situaties' ook gewoon gaan verliggen.

Ik verbaasd me er gewoon over dat je aan de ene kant zo ligt over doet. Ik zou er ook geen probleem van maken in die zin dat je nu opeens heel hard moet optreden. Ik had gewoon gezegd "Zeg ben je nu helemaal gek? Hupakee van de bank!" en had haar ervanaf gestuurd. Ik was dan op haar plek gaan zitten terwijl de aardappels misschien wel aan het verpieteren waren. Klaar verder niks. Het gedrag heeft een reden. Dus je wordt of getest of ze heeft ergens pijn daar waar je haar aanraakt. Doe je niks dan leer je de hond dat hij ongestraft kan grommen naar de baas.

Zo je het nu oplost krijg je een beetje het volgende: "Als ik mijn hond maar van rechts benader met een rode jurk aan en mijn armen hoog in de lucht dan gromt ze niet" Ik trek het weer in het belachelijke maar je snapt wel wat ik bedoel. Je bent een beetje bezig haar gedrag te vermijden.

Juist nu het allemaal nog zo onschuldig is kun je het zo mooi met heel weinig de kop indrukken. Dat vind ik wel belangrijk. Hoe langer je het toestaat en negeert des te moeilijker krijg je het er weer uit. Dat had ik samengevat in een zin. Hierboven staat hetzelfde in een heel wollig verhaal. Ben het met je eens dat het vriendelijker over komt. Maar ja soms wil je gewoon even snel reageren.

Groetjes Mark

Mark-fryslan schreef:
Ik verbaasd me er gewoon over dat je aan de ene kant zo ligt over doet. Ik zou er ook geen probleem van maken in die zin dat je nu opeens heel hard moet optreden. Ik had gewoon gezegd "Zeg ben je nu helemaal gek? Hupakee van de bank!" en had haar ervanaf gestuurd. Ik was dan op haar plek gaan zitten terwijl de aardappels misschien wel aan het verpieteren waren. Klaar verder niks. Het gedrag heeft een reden. Dus je wordt of getest of ze heeft ergens pijn daar waar je haar aanraakt. Doe je niks dan leer je de hond dat hij ongestraft kan grommen naar de baas.

Zo je het nu oplost krijg je een beetje het volgende: "Als ik mijn hond maar van rechts benader met een rode jurk aan en mijn armen hoog in de lucht dan gromt ze niet" Ik trek het weer in het belachelijke maar je snapt wel wat ik bedoel. Je bent een beetje bezig haar gedrag te vermijden.

Juist nu het allemaal nog zo onschuldig is kun je het zo mooi met heel weinig de kop indrukken. Dat vind ik wel belangrijk. Hoe langer je het toestaat en negeert des te moeilijker krijg je het er weer uit. Dat had ik samengevat in een zin. Hierboven staat hetzelfde in een heel wollig verhaal. Ben het met je eens dat het vriendelijker over komt. Maar ja soms wil je gewoon even snel reageren.

Groetjes Mark

Nee, het is geen verschil van vriendelijkheid maar van duidelijkheid. Ik kan geen gedachten lezen hoor, en als jij zegt Saar dult je nu nog naast haar. Als je niks doet mag dat straks ook niet meer van Saar. , dan kan ik toch echt niet ruiken dat je daar bovenstaande verhaal mee bedoeld, ik ben geen helderziende.

En ik doe er zo licht over omdat ze dus WEL altijd aan de kant gaat. Daar lees jij steeds over heen. Jij begint steeds over het niet tolereren van dit soort gedrag omdat ze me uit aan het testen is.
Ik vraag me heel serieus af of dat wel zo is omdat ze dus:
1) aan de kant gaat als ik aan kom lopen
2) opstaat als ik alleen maar langs de bank loop en niet eens wil gaan zitten
3) aan de kant gaat als ik alleen heel neutraal haar naam zeg

Als het nou zo zou zijn dat ze het gewoon vertikte om aan de kant te gaan was het wat anders. Dan zou ze me inderdaad aan het uittesten zijn, door lekker toch te blijven liggen. Maar dat doet ze dus niet. Ze gaat altijd uit zichzelf al aan de kant. En daarom vraag ik me af waar dat hele zachte grommen vandaan kwam toen ik haar optilde; of dat uberhaupt iets te maken had met uittesten, of dat het meer te maken had met haar angst en onzekerheid. Ook omdat ze dus de oren plat had, en de blik heel overduidelijk constant afwende.

En nogmaals, ik heb haar dus wel gecorrigeerd de tweede keer. Ik heb haar opgetild, strak in de ogen gekeken, en heel streng toegespoken of ze betoeterd was. Maar op een Saar manier; dus geen schreeuwen, geen van de bank af jenzen, geen nekvel of snuit grijpen. Mijn gevoel zegt me namelijk 100% zeker dat ik de band tussen mij en Saar volkomen verpest met een dergelijk grof ingrijpen.
En daarnaast wil ik haar dus niet straffen als het uit iets anders voortkomt dan uit dominantie, en uittesten. Een angstige hond straffen is bijvoorbeeld al geen goed plan. Er zijn m.i. namelijk nog meer opties dan de twee waar jij mee komt, namelijk OF uittesten OF pijn.
Saar kennende denk ik dat het ook met angst of onzekerheid of schrik te maken kan hebben bijvoorbeeld. Hoeft niet, maar kan wel.

Maar Mark, een vraag van mij. Waarom zou je steeds iets opzoeken als je weet dat het problemen oplevert?? Mijn oudste hond houdt niet zo van andere honden, dan probeer ik andere honden te vermijden. Als ik een hond had die gromde omdat ik niet op de bank mocht (dus niet zoals Saar) zou ik die hond niet op de bank laten.
Soms kan je beter bepaald gedrag ontwijken dan het steeds op te zoeken. Brengt voor beide anders een hoop stress mee

Toch denk ik dat Saar het meer uit angst deed aangezien Marloes al bijna op Saar zat En haar karakter is vluchten, maar als dat niet gaat, moet ze zich verdedigen.

En ik weet zeker dat Marloes prima weet hoe Saar is. Als bv Nanni hetzelfde zou doen, zou ik haar zonder mopperen wefsturen. Tuana zou ik wel even de waarheid vertellen, die is minder snel onder de indruk

Nou klaar dan. Het is ook zo lastig communiceren via dit medium. Jij kent je hond het beste en kan haar gedrag als enige goed inschatten. Ik kan van deze kant alleen maar wat algemene dingen roepen waarover jij dan kunt nadenken of je er wel of niet wat mee kunt.

Het is wel een vreemd verhaal. Ik kan me ook niet voorstellen dat het een angst reactie is. Ik bedoel waarom zou een hondje in jou handen angstig moeten zijn? Ze is wel 100% gezond? Geen last van iets? Het zou een pijn reactie kunnen zijn. Dat het zeer doet als je haar optilt. Kun je op andere momenten wel haar buikje masseren en overal aanzitten? Tja, dan ben ik verder leeg qua info Misschien dat iemand anders nog heel iets anders weet.

Groetjes Mark

weinig tijd, toch even een korte reactie.

Ik zou aan zo'n grommetje niet zwaar tillen, haar wel opzij hebben gelegd om haar geen winstervaring op te laten doen, en het de volgende keer gewoon anders doen.

Waarom moet je perse een hond die ligt te slapen op kunnen tillen en verleggen als het net zo goed anders kan ?

jidde schreef:Maar Mark, een vraag van mij. Waarom zou je steeds iets opzoeken als je weet dat het problemen oplevert?? Mijn oudste hond houdt niet zo van andere honden, dan probeer ik andere honden te vermijden. Als ik een hond had die gromde omdat ik niet op de bank mocht (dus niet zoals Saar) zou ik die hond niet op de bank laten.
Soms kan je beter bepaald gedrag ontwijken dan het steeds op te zoeken. Brengt voor beide anders een hoop stress mee

Voorkomen is beter dan genezen, helemaal mee eens. Als je hond gaat grommen op de bank dan zou ik het slapen op de bank ook niet meer toestaan. Dat vind ik heel wat anders dan de bank maar uit het huis te gooien en in het vervolg bij niemand meer op bezoek te gaan die wel een bank in de huiskamer heeft staan.

Je moet dus oppassen dat je niet tal van rituelen ontwikkeld om maar te voorkomen dat je hond iets gaat doen. Lastig uit te leggen maar ik hoop dat ik het verschil goed heb weten uit te leggen. Als je daar eenmaal mee begint aan dat toegeven en accepteren dan kun je er op rekenen dat de hond zijn repertoire gaat uitbreiden.


Groetjes Mark

Ik zou me er niet al teveel zorgen over maken. Grommen mag niet, dus dan corrigeer je, maar wel met een correctie die bij de hond past, en dat heb je ook gedaan, prima toch?

Verder denk ik dat zelfs hele onderdanige hondjes wel eens iets willen uitproberen, vooral als ze een beetje aan het puberen slaan. Oortjes in de nek vind ik dan niet zo gek, want eigenlijk is het wel heel eng om de baas te trotseren.

Mark-fryslan schreef:

jidde schreef:Maar Mark, een vraag van mij. Waarom zou je steeds iets opzoeken als je weet dat het problemen oplevert?? Mijn oudste hond houdt niet zo van andere honden, dan probeer ik andere honden te vermijden. Als ik een hond had die gromde omdat ik niet op de bank mocht (dus niet zoals Saar) zou ik die hond niet op de bank laten.
Soms kan je beter bepaald gedrag ontwijken dan het steeds op te zoeken. Brengt voor beide anders een hoop stress mee

Voorkomen is beter dan genezen, helemaal mee eens. Als je hond gaat grommen op de bank dan zou ik het slapen op de bank ook niet meer toestaan. Dat vind ik heel wat anders dan de bank maar uit het huis te gooien en in het vervolg bij niemand meer op bezoek te gaan die wel een bank in de huiskamer heeft staan.

Je moet dus oppassen dat je niet tal van rituelen ontwikkeld om maar te voorkomen dat je hond iets gaat doen. Lastig uit te leggen maar ik hoop dat ik het verschil goed heb weten uit te leggen. Als je daar eenmaal mee begint aan dat toegeven en accepteren dan kun je er op rekenen dat de hond zijn repertoire gaat uitbreiden.


Groetjes Mark

Maar dat doe ik dus niet. Dat maak jij er dan van dat ik daarvoor op moet passen, omdat ik dat wel eens zou kunnen doen. Want Saar gaat dus op alle mogelijke manieren voor me aan de kant. Net nog bij het laatste rondje viel me ook weer op; Saar zal nooit voor mij uit lopen in huis. Ik zeg 'we gaan uit' dan loopt ze naar de gang, wacht bij deur totdat ik er door ben en dus voorop loop, en komt dan achter mij aan. Ik kan zeggen 'toe maar' , maar ze gaat echt niet voor mij de gang in, ik moet eerst, en dan wil Saar pas komen.

Op de bank dus hetzelfde; ze gaat op 3 mogelijke manieren aan de kant, waarom zou ik dan per se de 4e toe gaan passen, die dus schijnbaar niet zo prettig werkt?

Hanneke2 schreef:Ik zou me er niet al teveel zorgen over maken. Grommen mag niet, dus dan corrigeer je, maar wel met een correctie die bij de hond past, en dat heb je ook gedaan, prima toch?

Verder denk ik dat zelfs hele onderdanige hondjes wel eens iets willen uitproberen, vooral als ze een beetje aan het puberen slaan. Oortjes in de nek vind ik dan niet zo gek, want eigenlijk is het wel heel eng om de baas te trotseren.

Dit denk ik ook hoor. Ze heeft geen zin om op te staan dus dat vertelt ze je. Maar oortjes idd in de nek omdat ze dat wel eng vindt.
Ik zou het wel corrigeren maar nmiet te zwaar zodat ze weet dat ook zij dat niet mag.
Carmen

Moos schreef: Maar dat doe ik dus niet. Dat maak jij er dan van dat ik daarvoor op moet passen, omdat ik dat wel eens zou kunnen doen. Want Saar gaat dus op alle mogelijke manieren voor me aan de kant. Net nog bij het laatste rondje viel me ook weer op; Saar zal nooit voor mij uit lopen in huis. Ik zeg 'we gaan uit' dan loopt ze naar de gang, wacht bij deur totdat ik er door ben en dus voorop loop, en komt dan achter mij aan. Ik kan zeggen 'toe maar' , maar ze gaat echt niet voor mij de gang in, ik moet eerst, en dan wil Saar pas komen.

Op de bank dus hetzelfde; ze gaat op 3 mogelijke manieren aan de kant, waarom zou ik dan per se de 4e toe gaan passen, die dus schijnbaar niet zo prettig werkt?

ho ho, dit was geen reactie op jou. Ik reageer even op Jidde in het algemeen.

Zoie schreef:weinig tijd, toch even een korte reactie.

Ik zou aan zo'n grommetje niet zwaar tillen, haar wel opzij hebben gelegd om haar geen winstervaring op te laten doen, en het de volgende keer gewoon anders doen.

Waarom moet je perse een hond die ligt te slapen op kunnen tillen en verleggen als het net zo goed anders kan ?

Zo doe ik het dus ook. Ik heb haar beide keren wel gewoon opzij gelegd, en laat haar nu dus zelf aan de kant gaan, want dat doet ze direct.

En Hanneke, het zou best kunnen inderdaad hoor dat ze toch stiekem een heel klein beetje aan het uittesten was. Alleen maak ik me daar dan dus niet zo druk om omdat ze voorderest dus wel prima aan de kant gaat, en uit alles in het dagelijk leven blijkt dat het zo'n vaart niet loopt met dat uittesten van d'r.

Mark-fryslan schreef:

Moos schreef: Maar dat doe ik dus niet. Dat maak jij er dan van dat ik daarvoor op moet passen, omdat ik dat wel eens zou kunnen doen. Want Saar gaat dus op alle mogelijke manieren voor me aan de kant. Net nog bij het laatste rondje viel me ook weer op; Saar zal nooit voor mij uit lopen in huis. Ik zeg 'we gaan uit' dan loopt ze naar de gang, wacht bij deur totdat ik er door ben en dus voorop loop, en komt dan achter mij aan. Ik kan zeggen 'toe maar' , maar ze gaat echt niet voor mij de gang in, ik moet eerst, en dan wil Saar pas komen.

Op de bank dus hetzelfde; ze gaat op 3 mogelijke manieren aan de kant, waarom zou ik dan per se de 4e toe gaan passen, die dus schijnbaar niet zo prettig werkt?

ho ho, dit was geen reactie op jou. Ik reageer even op Jidde in het algemeen.

Ja, en die Jidde reageerde op jouw zin over alleen benaderen in een rooie jurk of zoiets dergelijks. Aangezien die wel over mij ging, reageerde ik daar nu ook weer even op

Hanneke2 schreef:Ik zou me er niet al teveel zorgen over maken. Grommen mag niet, dus dan corrigeer je, maar wel met een correctie die bij de hond past, en dat heb je ook gedaan, prima toch?

Verder denk ik dat zelfs hele onderdanige hondjes wel eens iets willen uitproberen, vooral als ze een beetje aan het puberen slaan. Oortjes in de nek vind ik dan niet zo gek, want eigenlijk is het wel heel eng om de baas te trotseren.

Hmm, waarom kan ik dat nou niet zo simpel zeggen? Ik ben me alweer een halve avond aan het verdedigen. Toch maar eens een cursus sociale communicatie doen dan.

Groetjes mark

Mark-fryslan schreef:

Hanneke2 schreef:Ik zou me er niet al teveel zorgen over maken. Grommen mag niet, dus dan corrigeer je, maar wel met een correctie die bij de hond past, en dat heb je ook gedaan, prima toch?

Verder denk ik dat zelfs hele onderdanige hondjes wel eens iets willen uitproberen, vooral als ze een beetje aan het puberen slaan. Oortjes in de nek vind ik dan niet zo gek, want eigenlijk is het wel heel eng om de baas te trotseren.

Hmm, waarom kan ik dat nou niet zo simpel zeggen? Ik ben me alweer een halve avond aan het verdedigen. Toch maar eens een cursus sociale communicatie doen dan.

Groetjes mark

Zou wel handig zijn denk ik Mark, scheelt je een hoop gekissebis en uitgeleg heen en weer.

Als jij het nou ook gewoon zo gezegd had, prima, niks aan de hand want hier ben ik het ook wel mee eens, denk ik.

Alleen jij begon meteen weer over zwaar aan tillen, kan klein beginnen en groots eindigen, pas op straks mag je helemaal niet meer op de bank. En daar kan ik me dus helemaal niet in vinden. Want net wat Hanneke zegt, ik maak me er niet zo'n zorgen om omdat het met dat uittesten in het dagelijks leven wel los loopt.