Het HondenForum

Ik ben vaak benieuwd of Moritz nu in eerste instantie wel of niet bij mensen in huis heeft gewoond; hoe zou ik hierachter kunnen komen?

Op de leeftijd van ongeveer 7 maanden is hij gevonden op straat in Athene en heeft toen 1 jaar in het asiel in Athene gezeten.
Wat er dus tot 7 maanden is gebeurd, dat weet ik niet en zou ik wel willen weten.

Toen wij hem kregen was hij wel zindelijk, al poepte hij van angst wel op de rieten salontafel ( :N: ). Maar goed, die zindelijkheid kan hij ook in het asiel geleerd hebben?

Hij schooierd bijna nooit, hij eet ook nooit eten van de straat. Ik weet niet of dit standaard gedrag is voor ex-zwerfhonden dat ze dit wel doen?

Toen hij bij ons kwam, was hij bv bang voor harde wind of krakende takjes, maar ook dat zegt volgens mij weinig omdat hij zo in de war was dat hij volgens mij gewoon voor alles en iedereen bang was.

Hij is enorm sociaal met alle soorten honden, maar ook dat kan hij in het asiel opgepikt hebben lijkt mij en hoeft niet perse van lang zwerven te zijn.
Verder is hij bang voor mensen en vooral voor kinderen, dit kan door nare ervaringen op straat komen maar ook door slechte socialisatie of slechte behandeling wel in een gezin.

Uit welke gedragingen zou ik nu iets op kunnen maken?

ik denk dat je daar nooit iets zinnigs over zal kunnen zeggen.
Ik vraag me ook weleens af wat Woopy in vredesnaam allemaal wel niet meegemaakt moet hebben zo angstig dat hij kan reageren op dingen die vallen, opgeheven arm e.d.

Maar bijv. Hera die kan soms ook doen alsof ze zwaar mishandelt wordt.... dus tsja.

Kijk misschien heeft Moritz wel bij mensen thuis geleefd maar niet in huis, buiten ofzo aan een ketting en dan kun je natuurlijk ook flink getreiterd worden door buurkinderen e.d.
Of misschien zijn ze gewoon in omgang erg hard met hem geweest en als het een geovelige hond is dan laat dat natuurlijk snel zijn sporen achter.

Balen he? dat je nooit te weten komt wat ze meegemaakt hebben. Ik ben er bij Woopy ook altijd zo nieuwsgierig naar. Ik denk dat hij veel rottigheid heeft meegemaakt maar ja dat hoeft natuurlijk niet en is hij van zichzelf een erg schrikachtige hond.

estelle schreef:ik denk dat je daar nooit iets zinnigs over zal kunnen zeggen.
Ik vraag me ook weleens af wat Woopy in vredesnaam allemaal wel niet meegemaakt moet hebben zo angstig dat hij kan reageren op dingen die vallen, opgeheven arm e.d.

Maar bijv. Hera die kan soms ook doen alsof ze zwaar mishandelt wordt.... dus tsja.

Kijk misschien heeft Moritz wel bij mensen thuis geleefd maar niet in huis, buiten ofzo aan een ketting en dan kun je natuurlijk ook flink getreiterd worden door buurkinderen e.d.
Of misschien zijn ze gewoon in omgang erg hard met hem geweest en als het een geovelige hond is dan laat dat natuurlijk snel zijn sporen achter.

Balen he? dat je nooit te weten komt wat ze meegemaakt hebben. Ik ben er bij Woopy ook altijd zo nieuwsgierig naar. Ik denk dat hij veel rottigheid heeft meegemaakt maar ja dat hoeft natuurlijk niet en is hij van zichzelf een erg schrikachtige hond.

Het gaat me nog niet eens over wat hij meegemaakt heeft (exact dan), want daar kom je inderdaad nooit achter.

Maar ik vraag me af of hij nu echt een zwerfhond was tot 7 maanden of dat hij bijvoorbeeld op de leeftijd van 6 maanden uit een gezin de straat op geschopt is.
Zou dat toch niet te merken zijn aan iets? Er zal toch wel verschil tussen echte zwerfhonden zitten of honden die toch de eerste maanden in/om een huis hebben gewoond?

Verder blijft natuurlijk altijd de vraag waarom ze van bepaalde dingen schrikken: is het een slechte ervaring, is het slechte socialisatie. Maar daar kom je inderdaad nooit achter denk ik.

Wij vermoeden dat Does wel een huis heeft gehad doordat hij heel goed om wist te gaan met de riem, klinkt een beetje stom maar hij heeft van begin af aan als de riem om z'n poot zat zonder dat dat echt hinderde zijn poot opgetild tot hij weer goed zat. Dat soort dingen misschien?

Bij Jack ben ik er vrijwel zeker van dat hij ooit eerder in een huis heeft gewoond, bij Lilo weet ik zeker van niet. Lilo begreep in het begin niets van het wonen in een huis, deed zonder aarzelen haar behoeftes midden in de kamer zonder enige angst, maar schrok van elk vreemd voorwerp (de suikerpot, een pen) dat op tafel lag. Dat moest dan uitgebreid besnuffeld voordat het goed was. Ze ging ook rustig met haar voorpoten op tafel staan om er eten vanaf te pakken, maar raakte helemaal in de stress als ik een kastje verschoof.

Volgens mij kom je daar eigenlijk nooit achter, elke hond reageert weer anders op bepaalde situaties, dus aan de hand van gedrag kan je het ook niet altijd zeggen. Van Abel weet ik dat hij een aantal jaren bij mensen in een tuin heeft gewoond met meerdere honden, maar als ik hem nu achter een balletje aan zie rennen denk ik dat er toch wel vaak met hem gespeeld is.

Bij Molli was ik ook altijd heel nieuwsgierig naar wat ze de eerste 6 jaar van haar leven heeft meegemaakt, ze is afstandelijk naar vreemde mensen toe, maar laat zich wel aaien, ze heeft een goede bijtrem en is erg op mij gericht, ooit moet iemand dus tijd in haar gestoken hebben om haar te socialiseren en toch is ze 6 jaar later in het asiel terecht gekomen als zwerfhond.

Van Quiero weet ik dat hij nooit in huis heeft geleefd en dat merkte ik aan het feit dat hij doodsbang was voor de televisie, echt overal tegen aan plaste (ook zijn slaapplek), eigenlijk angstig reageerde op alledaagse dingen die in een huis gebeuren, een telefoon die gaat, een magnetron die piept, een stofzuiger, een deurbel enz. enz. Bij hem was duidelijk te merken dat hij al die dingen nog nooit gehoord of gezien had.

Hmmm, dat is dus nog niet zo simpel als ik denk

Moritz is heel tegenstrijdig in sommige dingen: iets laten vallen is grote schrik, zo ook een vlieg of mug doodmeppen. Maar de stofzuiger vindt hij fantastisch en ook van de tv heeft hij nooit op of om gekeken.
Bewegen in huis heeft hij altijd moeilijk gevonden. Het duurde geloof ik zeker een maand voor hij van de huiskamer naar de voorkamer durfde en nu nog steeds loopt hij eerst wel 5 keer heen en weer voordat hij naar zijn waterbak gaat die op de gang staat.
Zindelijk was hij dus wel.

Buiten vond hij alles eng. Wind, regen, krakende takjes, ballen, enz. enz. Maar dat is heel erg goed bijgetrokken en hij vindt het heerlijk om te rennen en gek te doen buiten.

Buitenshuis is hij sowieso een totaal andere hond dan binnen.
Maar hij kan ook weer heel graag naar huis toe gaan (veiligheid denk ik ook wel).

Nou ja, ik zal het dus nooit weten begrijp ik

Inge O schreef:waaruit ik het meeste af zou leiden dat hij misschien geen zwerver is geweest, is het niet van de straat af eten. ik denk dat de gewoonte om voor zichzelf te moeten zorgen en alles mee te pakken als het voorhanden is er toch wel zeer diep in kan zitten.
mijn eerste hond kreeg op 5 maand, ze was in de pyreneeën geboren bij een jager, en behalve alle dagen wat etensresten was er nauwelijks naar haar omgekeken. ze was totaal niet gesocialiseerd, heeft ook altijd van de straat gegeten, manisch bijna. als ze iets niet lustte wat in haar eetbak lag, had je het bij wijze van spreken maar op straat moeten gooien om het er toch in te krijgen . is ze ook altijd blijven doen .

Dat doet hij dus totaal niet, het enige wat hij van 'straat' eet is gras en heel soms paardenstront. Hij jat ook geen eten van de aanrecht of van de huiskamertafel.
Het enige waar hij een halve moord (hahaha) voor begaat, is voor gebak
Hij is ook nooit gulzig geweest met eten en heeft ook totaal geen voernijd, ook niet met botten of iets dergelijks. Valt er een koekje op de grond en een andere hond pakt het, zelfs een onbekende hond, dan zal hij totaal niets doen.

Toch moet hij wel honger hebben gehad, want toen hij bij ons kwam was hij graadmager

Apart figuurtje

Wat mij het meeste opviel aan de honden die wij opgevangen hebben die uit een donkere schuur kwamen (inbeslagname)is dat ze erg op de andere honden gericht waren ze waren zeer terughoudend naar mensen en niet zindelijk. Er waren er tussen die vroeger wel in huis hebben gezeten (die door mensen daar gebracht werden of gewoon niet werden opgehaald uit het "pension") en daaraan kon je merken dat ze heel snel zindelijk werden nu ze regelmatig weer gingen wandelen en meer op mensen gericht waren, snel naar een naam luisterden en minder op ander honden gericht. Het was ook wel rasafhankelijk en leeftijdafhankelijk. De oudere honden lieten we dan uit met een jongere meer op mensen gerichte hond en dat ging dan sneller. Maar dit waren geen honden die buiten hebben gezworven. In Nederland zijn die er ook bijna niet, meestal zijn dat gewoon uitgezette honden die bij de Mac een eetadres hebben en toch heel snel wel iemand tegen komen die zich druk maakt om de hond.