Het HondenForum

Voor het eerst overweeg ik een (chemische) castratie van Beau en tegelijker tijd heb ik daar alweer spijt van.

Aanleiding van die gedachte was het zoveelste incident na afloop van de behendigheidsles van Beau.

Met het opruimen van de spullen, zette ik Beau vast met de riem. Ik had echter niet gezien (door de regen en de boom waar ik hem aan vastmaakte) dat ik hem slechts een meter of 3 van zijn losliggende aartsvijand Theus aflegde. Theus stond op en liep op hem af maar ging af toen hij zijn eigenaar hoorde. Toen vond Beau het nodig om te blaffen en de andere reu zette de aanval in. Behalve schaafwonden (en ik denk een gekrenkt ego van Beau) liep het allemaal goed af, maar ik heb het gewoon gehad! Ik weet wel dat deze situatie niet had plaats gehad als ik Beau ergens anders had afgelegd en Theus ook was vastgezet, maar het was voor mij even de druppel die de emmer deed overlopen. Ik ben dat stoere machogedrag van Beau gewoon zat.

Loslopend op het wandelgebied gaat het 9 van de 10 keer wel gewoon goed tussen hem en een andere ongeholpen reutjes. Rugharen overeind, trillend lipje, een snauw nou ja dat is het hevigste dan wel. Maar ik merk aan mezelf dat ik het me toch aantrek hoe Beau doet, dat ik toch steeds vaker oplet op wie ik tegenkom, bij een onbekende hond eerst kijk of het een reu is. Soms vind ik dat met even aanlijnen een conflictsituatie kan worden vermeden, maar dan lijkt het wel weer of juist door het aanlijnen, Beau weer zo overdreven moet doen.

Volgens mijn trainers van gehoorzaamheid en behendigeid zit het in het karakter van Beau en zal ik het er nooit helemaal uit krijgen.

Ik ben niet voor castratie, ben zelfs een beetje bang dat het een averechts effect zal hebben op Beau. Nu voelt ie zich stoer en IS hij ook stoer. Maar straks denkt ie misschien nog steeds een machobull te zijn, maar vertelt zijn lichaamsgeur iets anders en als een andere reu hem dan helemaal minacht ben ik bang dat Beau denkt: hee, hij heeft het niet door hoe goed ik ben, ik moet het nog beter laten tonen en dat de situatie dus van kwaad naar erger gaat.

En bovendien: Beau heeft geen rijgedrag, doet niet lelijk tegen teefjes, luistert redelijk goed naar mij, ook als hij met loopse teefjes in een groep loopt (en de teefjes zijn nog in een afwijsfase), kan hem dan zelfs nog terugroepen. Hij is niet hitsig. Kortom: behalve haantjesgedrag heb ik geen reden om voor castratie te kiezen. Maar ik wil een beetje meer rust in mijn lijfje en in de zijne en ik dacht aan chemische castratie om te kijken of dat effect heeft, maar tegelijkertijd wil ik helemaal geen castratie omdat Beau nou eenmaal een reutje is en zich ernaar gedraagt.

Dus ik heb besloten om weer fanatieker te gaan trainen, Beau het commando doorlopen te leren, nog beter te belonen bij het blijven zitten als een andere reu passeert etc..
Omdat de situatie vooral escaleert bij trainingen op het trainingsveld (als ik oefen op de dijk met Beau is hij los en als hij dan onder appel staat dan is hij anders) heb ik zelfs zoiets van: dan maar einde trainingen daar, ga ik zelf wel met Beautje verder. Koop desnoods mijn eigen behendigheidstoestelletjes.

Overdrijf ik nou? Kan ik het met nog harder trainen verder bijschaven? Of moet ik toch gewoon eens kijken wat de chemische castratie doet bij hem?

Een chemische castratie is niet voor altijd, je kunt kijken of het "werkt".
Werkt het niet dan weet je dat de definitieve castratie niet hoeft te overwegen. Ik weet uit ervaring dat de reu weinig hinder van een chemische castratie ondervindt.

Het kan ook zijn dat de behendigheid hem zoveel plezier geeft dat hij niemand op ZIJN trainveld duld. Ik heb meer het idee dat het aan de omgeving kan liggen.

Ik bedoel ik hoef je niet te vertellen dat je eerst maar eens moet gaan trainen.

(Ik ben ook niet voor castratie, helaas is mijn Tatra door de vorige eigenaars gecastreerd, (ze is een teef maar alles is weggehaald) om haar probleem uitvallen naar andere honden de baas te zijn wat niet gelukt is en ze nu bij mij een liefdevol huisje heeft gevonden en met trainen zijn we het redelijk de baas. Mijn boerenfoxje is om medische noodzaak gecastreerd.

Je hebt hem al ontzettend goed getraind, maar hoe oud is Beau?? Al volwassen, en zoals je het beschrijft is het mijns inzien haantjesgedrag.
Als hij nog jong is zou ik zekers nog wachten tot hij volwassen is geworden.

In ieder geval succes!!

Beau is 2 jaar en 4 maanden nu.

Ik vind inderdaad dat je van niks een probleem maakt. Laat het los en ga gewoon genieten van je hond. Je hebt nog een teefje naast hem lopen ook dus dat hij ietwat hanig is is heel erg normaal. Zolang hij niet op iedere andere reu knalt om te vechten is er niets aan de hand.
Probeer eerst aan jezelf te werken om meer te ontspannen voordat je de hond de dupe laat worden van je eigen onzekerheid.
Ik lees echt niets waar ik het benauwd van zou krijgen.

Ik lees ook niks dat een probleem is. Zelfs als hij al in gevecht raakt is er niks aan de hand schijnbaar op wat schaafjes en een gekrenkt ego na.

Een hond die vastgebonden staat aan een boom en dan uitgedaagd wordt MOET wel wat doen natuurlijk. Ik snap eigenlijk niet dat op dat veld hondjes loslopen die best van een knokpartijtje blijken te houden Was wat voor mij geweest dan daar. Wuilus had een probleem gegeven en met Dapper had ik daar ook niet hoeven komen trainen want die zou ook flippen als hij aan een boom stond en uitgedaagd werd. Ik denk dat bijna elke reu het gedrag van jouw hondje vertoont.

Ik denk dat je ook beter aan je eigen gedrag/houding kunt werken want ook ik lees alleen maar heer normaal reuengedrag.

Allemaal heel herkenbaar gedrag hoor. Ik heb twee kerels en ze doen (of deden) het beide, ik ben ook altijd op mijn hoede en train vooral met de jongste erg veel, de oudste interesseert het inmiddels gelukkig allemaal niet meer zo.
Het is nu eenmaal inherent aan het hebben van een reu, en met castratie krijg je dat er niet uit, het zit al tussen de oortjes namelijk
Ik heb wel gemerkt dat forumwandelingen heel goed zijn voor de socialisatie, tenminste bij mijn tweetal.Er wordt af en toe wel gesnauwd ( en oh wat heb ik daar een hekel aan) en er vliegen soms plukken haar maar dat is het dan, daarna is er vrede en rennen ze samen rond.
Probeer het wat meer te aanvaarden, als je er zelf rustiger onder bent werkt dat bij je hond ook positiever. Succes

Ik snap werkelijk niet waar je je druk om maakt, echt niet Het "voorval" wat je als voorbeeld geeft is imo niet eens een "voorval".

Riboet schreef: Behalve schaafwonden (en ik denk een gekrenkt ego van Beau) liep het allemaal goed af, maar ik heb het gewoon gehad! Ik weet wel dat deze situatie niet had plaats gehad als ik Beau ergens anders had afgelegd en Theus ook was vastgezet, maar het was voor mij even de druppel die de emmer deed overlopen. Ik ben dat stoere machogedrag van Beau gewoon zat.

je hebt er zelf volledig tabak van, schrijf je. kan me goed voorstellen. mijn reutje was toen hij twee was ook niet te harden zo nu en dan. elke reu was fout en na een paar incidentjes had ik het ook gehad.

zag ik een reutje aan komen lopen, dan stond ik al op scherp. en dat merkt de hond, volgens mij. ik heb mezelf aangeleerd om gewoon door te lopen (tenzij het dus knokken wordt, he ). dat werkte voor mij het beste.

en het werkt nog steeds. vanmorgen kwam ik met mijn reutje een door hem verafschuwde schotse terrier-reu tegen. dat werd zoals gebruikelijk gillen en vervelend doen. de baas van de schot staat er dan ook wat zuchtend bij. ik stelde voor om gewoon 'ns allebei met bloedende neus door te lopen en kijken wat er gebeurde. en, victorie, ze hielden allebei op met donderjagen. alsof ze dan geen toeschouwers voor hun theaterspectakel meer hebben en dan is de lol eraf.

dat gezanik met die kleine kutreutjes. zijn ze gek geworden. gewoon negeren en doorlopen. tenzij het echt uit de hand loopt, dan doe ik een goed gemikte reetschuiver of grijp hem in zijn kladden met een welgemeend 'hop, doorlopen jij!'.

Nou eigenlijk ben ik wel heel blij met jullie reacties. Weet je wat het opvallende is: de eigenaar van de Tervurense herder waar Beau ook zo op moet snauwen tijdens behendigheid had ook al eens gezegd: hee, meid, het zit tussen jouw oren, hoor!

Maar het was deze week gewoon een incidentje teveel, ook al was het niet helemaal Beaus schuld. Even voor de duidelijkheid: het was niet het eerste grauw en snauwpartijtje tussen Beau en Theus.... (ik vind het ook raar dat Theus niet werd vastgelegd, ook al staat Theus beter onder appel dan Beau).

Ach, ik moest het gewoon even van me afschrijven en misschien moest ik even een bevestiging krijgen van wat ik in mijn hart al wist.

Overigens heeft Beau naar Nala toe nog geen beschermend of bezitterig gedrag. Misschien is ze nog te jong (7 maanden en nog niet loops geweest). Eigenlijk zie ik Beau Nala nooit verdedigen (dat heeft ie alleen gedaan toen ze nog een echte pup was). Hij heeft zelfs nauwelijks nog oog voor haar als zijn andere wandelvriendinnen met ons meelopen. Die lijkt hij wel te (willen) verdedigen als er een vreemde reu in het gelegenheidsroedeltje komt.

Nou, ik zal proberen geen olifant van de mug te maken en wat meer te ontspannen. Misschien heeft dat ook meteen zijn weerslag op Beau.

Oh en het stoere machobulletje laat zich groeten (die is natuurlijk al lang blij dat ie het woord castratie niet meer hoort vallen )

Riboet schreef:Nou eigenlijk ben ik wel heel blij met jullie reacties. Weet je wat het opvallende is: de eigenaar van de Tervurense herder waar Beau ook zo op moet snauwen tijdens behendigheid had ook al eens gezegd: hee, meid, het zit tussen jouw oren, hoor!

Maar het was deze week gewoon een incidentje teveel, ook al was het niet helemaal Beaus schuld. Even voor de duidelijkheid: het was niet het eerste grauw en snauwpartijtje tussen Beau en Theus.... (ik vind het ook raar dat Theus niet werd vastgelegd, ook al staat Theus beter onder appel dan Beau).

Ach, ik moest het gewoon even van me afschrijven en misschien moest ik even een bevestiging krijgen van wat ik in mijn hart al wist.

Overigens heeft Beau naar Nala toe nog geen beschermend of bezitterig gedrag. Misschien is ze nog te jong (7 maanden en nog niet loops geweest). Eigenlijk zie ik Beau Nala nooit verdedigen (dat heeft ie alleen gedaan toen ze nog een echte pup was). Hij heeft zelfs nauwelijks nog oog voor haar als zijn andere wandelvriendinnen met ons meelopen. Die lijkt hij wel te (willen) verdedigen als er een vreemde reu in het gelegenheidsroedeltje komt.

Nou, ik zal proberen geen olifant van de mug te maken en wat meer te ontspannen. Misschien heeft dat ook meteen zijn weerslag op Beau.

Oh en het stoere machobulletje laat zich groeten (die is natuurlijk al lang blij dat ie het woord castratie niet meer hoort vallen )

Prachtig stoer bullenmannetje

Dit topic is alweer wat ouder, maar toch even een updateje.

Het is nog steeds bij behendigheid dat Beau zoooooooo macho wil doen en inderdaad nog steeds vooral bij Theus, in Beaus ogen aartsvijand nummer 1.

Melanie schreef: misschien vind ie behendigheid zo leuk dat ie anderen niet op het veld duld. En soms lijkt dat ook wel zo. Als ie hoort 'HOOG' of 'DOOOOOOR' dan kan ik hem in de riem voelen hangen om ook het veld op te lopen. Als we, na een rondje, het parcours beeindigen aan de andere kant van het parcours en ik loop terug naar waar ik vandaan kwam en Beau passeert daarbij weer een hoogtetoestel ofzo, dan kiest ie, zonder dat ik wat gezegd heb, voor dat toestel en zal er niet omheenlopen maar er overheen. Hij loopt ook heel graag zijn eigen parcours (waarbij hij dan het liefst 4 keer de tunnel neemt haha).

Maar toen ik dit topic begon, trainde ik vooral vast met hem. Aan de riem, want hij mocht eens van zijn parcours weglopen richting Theus, wat al eens gebeurt was en in een bijtgevecht eindigde. Los loopt het op het parcours leuker, lekkerder en ik kon aan Beau ook wel zien dat ie ook zo liever over het parcours ging, maar ja, ik vond het een te groot risico.

Maar die machobull van mij draait bij, hij wordt een tikkeltje rustiger. Het cirkeltje om hem heen waarin hij met name Theus niet duldt, wordt al wat kleiner en ik train weer los!
Beau blij, ik blij, groep blij .

Moet ik er wel bijzeggen: de keren dat hij niet zelf het parcours loopt, staat ie dus onder appel. De ene gehoorzaamheidsoefening na de ander. Het is inmiddels zo dat ik Beau bij het rondje parcours door de sheltie reu naast kan laten zitten en kan laten blijven, zonder wegspringen, uit willen vallen of met het rondje mee willen doen. Als Theus aan de beurt is, is dat nog niet mogelijk, dus dan is het bv. volg, naast, flet (heel handig omdat Beau vanuit die positie helemaal niet kan wegspurten ) en uitgebreid belonen als het allemaal goed gaat. .

Ik denk dat de combinatie gehoorzaamheidstraining, behendigheid EN spel (want dat doe ik dan dus ook met hem) voor Beau helemaal het einde is (en anders vooral toch voor de bazin ).

Tijdens het uitlaten, geen noemenswaardige incidenten. Inderdaad: kwestie van doorlopen bij een risico-reu.

En zijn ballen? Jaaaaa, die mag Beau dus gewoon behouden