Het HondenForum

Ben ik nou de enige die het zielig vindt om de hond alleen te laten? Bram kan het prima en ik dwing mezelf om het te doen zodat hij het blijft kunnen, maar ik voel me elke keer schuldig.

Hij kijkt me dan na voor het raam met zo'n zielige kop. Als ik een aantal uur later terug kom, is hij natuurlijk helemaal door het dolle. En dan vraag ik me af of hij al die tijd heeft zitten mokken.

Hoe denken jullie daarover? Is de hond de hele tijd bezig met 'ik ben alleen' of is dat alleen even als je daadwerkelijk weggaat?

Ik vind het ook helemaal niks, behalve als het korter is dan een uurtje of 2, dan trek ik het zelf prima. Langer dan dat voel ik me ook altijd schuldig, heel stom, maar goed, zo werkt het wel hier.

Ik denk niet dat een hond de hele tijd bezig is dat hij zo alleen is, meestal gaan ze liggen slapen, of nu Saar erbij is samen aan een uit de wasmand gejatte trui sjorren, ook heeeeel leuk

Wat ik wel heel bewust doe is het begroeten bij thuiskomst heel rustig houden. Eerst mijn jas uit, tas wegzetten, schoenen uit, even aanrommelen en na een minuut of 5 even knuffelen als ze dan nog willen. Meestal zijn ze dan namelijk allang weer bezig met iets anders.
Dit om te voorkomen dat ze als ze alleen zijn een beetje nerveus worden omdat ze liggen te wachten op de kermis als de baas thuis komt.

En oh ja, als ik wegga krijgen ze een grote koek zodat ze dat wel als iets leuks ervaren, en even afgeleid zijn.. (Moos alleen kreeg een Kong, maar met twee honden doe ik dat liever niet)

Nu ik er twee heb, heb ik er minder moeite mee. Toen Rico alleen bij ons was huilde (wolven) hij heel vaak, ik ging toen ook niet meer weg dan strikt noodzakelijk, nu Bowy erbij is gaat het met Rico ook heel goed. Bowy heeft absoluut geen moeite om zonder ons in huis te zijn. Ga nu ook meer weg, maar mijn werk is wel op hun aangepast ( max. 6 uren alleen) en in mijn prive leven ben ik wat vrijer geworden, maar ook dan wil ik de teckeltjes niet een hele dag alleen laten. Ben toch het liefste thuis, ben een echte huismus.

Ik vind het ook erg zielig om Rocky alleen te laten. Hij is nog maar 11 weken dus laat ik hem nog niet vaak alleen, maar bouw het langzaam op. Ik had vorige week een camera neer gezet en toen ik terug keek had hij het best goed gedaan; alleen een paar minuutjes piepen toen ik weg was.

Dat kan ik ook weleens doen, een camera laten opnemen wat hij doet. Ik wil graag dat hij uiteindelijk een ochtend en een middag alleen kan zijn (met tussendoor uitlaatservice) gezien de reistijd naar de opvang. Daarom laat ik hem dus nu bewust vaker alleen. Ik geloof dat ik er nog de meeste moeite mee heb

Ik vind het niet zielig, mits het binnen de perken blijft. Als ik onverhoopt op mijn werk langer moet blijven en daarna ook nog eens in het evrkeer vast sta dan baal ik wel een beetje, maar ik heb niet echt het idee dat een hond in "tijd" denkt en Saar kan goed alleen blijven dus echt medelijden heb ik niet met haar. Hooguit dat ze zou moeten plassen en dat niet kan...

Ik heb er best wel moeite mee en heb ook altijd een schuldgevoel... Ook heb ik een aantal keren de camera laten lopen om de te kijken wat ze nou eigenlijk allemaal uitspookt. En als ik dat zie hoef ik me eigenlijk niet schuldig te voelen want ze ligt alleen maar te slapen en sleept haar speeltjes 3x door het hele huis om er vervolgens mee te gaan spelen.

Voordat ik wegga, vul ik altijd wel een Kong voor haar waar ze een behoorlijke tijd mee zoet is.

Buffy gaat liggen. Er is niets verplaatst en ze heeft wel haar Kongen leeggegeten. Voor ik de deur binnen stap kijk ik door het raam en luister, niets te horen of te zien.
Ik heb moeite met het enorme gebrul, gejank en gepiep en geknor als ik de deur kom binnen gestapt. Ze is zo vreselijk blij en opgelucht dat ik het zielig vindt. Ze doet ook wel eens zo als ik lang weg ben geweest en er zijn mensen in huis, maar dan voel ik me niet schuldig


Anne

starfleet schreef:Buffy gaat liggen. Er is niets verplaatst en ze heeft wel haar Kongen leeggegeten. Voor ik de deur binnen stap kijk ik door het raam en luister, niets te horen of te zien.
Ik heb moeite met het enorme gebrul, gejank en gepiep en geknor als ik de deur kom binnen gestapt. Ze is zo vreselijk blij en opgelucht dat ik het zielig vindt. Ze doet ook wel eens zo als ik lang weg ben geweest en er zijn mensen in huis, maar dan voel ik me niet schuldig


Anne

Dat ken ik ook ja. Het aparte hier is dat Moos en Saar (en met name Moos) als ze een paar uurtjes bij mijn moeder geweest zijn me begroeten alsof ik ze voor altijd heb achtergelaten. Dan voel ik me ook bijna schuldig dat ik weg durfde te gaan. Terwijl ze volgens moeders zich prima vermaakt hebben trouwens.

Als ik hier thuis kom, zeker als het na 2 uurtjes ofzo is, dan wordt ik of bijna niet begroet of eventjes en dat was het dan wel. Als ik langer ben weggeweest is de begroeting ook uitbundiger, maar alleen met veel kwispelen, geen geknor of gepiep. En als ik 's avonds naar school ben geweest komen ze nog net sloom uit de slaapkamer gesukkeld.
Gelukkig maar, vind ik zelf ook wel zo prettig. Maar apart is het wel dat ze me veeeeel blijer begroeten als ik oppas heb geregeld

Ik voel me altijd een klein beetje schuldig. Saffie kan prima alleen zijn hoor, maar ik ben altijd benieuwd wat ze doet en of ze het echt erg vind om alleen te zijn. Ik geef haar altijd een kartonnen doos met oud papier waar ik brokjes in verstop. En ik heb speciale speeltjes die ze alleen krijgt als ze alleen moet blijven. De buren hebben haar iig nog nooit horen piepen of blaffen als ze alleen is en er zijn tot nu toe alleen een paar planten gesneuveld.

Pfff maar de hond van de buren die kan er wat van. Die is twee dagen in de week alleen en die gaat toch tekeer soms. Er komt echt een hartverscheurend wolvengehuil uit, beestje is helemaal in de stress als ie alleen is. Het wordt gelukkig steeds minder. In zo'n situatie zou ik dus niet met een gerust hart weg kunnen gaan.

ik baal er altijd ontzettend van afscheid van Spok te nemen, en die blijft niet eens alleen ! Ik geef hem altijd iets lekkers en dat maakt het afscheid makkelijker.

Volgens mijn moeder maakt het hem niks uit en trekt hij het prima als ik weg ben. Maar toch, na een week beneden slapen bij mijn moeder zie je toch dat hij nu ik niet ga werken op mijn bed ligt. Terwijl hij echt heel goed kan opschieten met mijn moeder.

Voor mijn gevoel moet een hond altijd bij zijn baas zijn, maar ja, dat gaat gewoon niet.

Ik vind het ook echt verschrikkelijk Doe het wel altijd heel nuchter zo van "zo nu even blijf he, vrouwtje is zo weer terug " maar ondertussen vind ik het drie keer niks Ze zijn met zijn tweetjes, altijd goed uitgelaten en maken er zelf weinig van dus ik vind het erger dan zij denk ik. Maar toch.....

bike schreef:Nu ik er twee heb, heb ik er minder moeite mee. Toen Rico alleen bij ons was huilde (wolven) hij heel vaak, ik ging toen ook niet meer weg dan strikt noodzakelijk, nu Bowy erbij is gaat het met Rico ook heel goed. Bowy heeft absoluut geen moeite om zonder ons in huis te zijn. Ga nu ook meer weg, maar mijn werk is wel op hun aangepast ( max. 6 uren alleen) en in mijn prive leven ben ik wat vrijer geworden, maar ook dan wil ik de teckeltjes niet een hele dag alleen laten. Ben toch het liefste thuis, ben een echte huismus.

Ik voel me juist schuldiger nu ik er twee heb.

Bij Jack heb ik het alleen laten voetje voor voetje opgebouwd, en uiteindelijk kon ik uren wegblijven, en als ik dan thuiskwam bleef hij op de bank liggen, gaapte eens flink en bleef gewoon liggen tot ik weer leuke dingen met hem ging doen.

Nu met Lilo erbij staan ze allebei met hun neus tegen de deur gedrukt als ik de tuin in kom. (Dat is het enige gedrag wat Jack van Lilo over heeft genomen trouwens) Vervolgens wordt ik omhelst en doodgelikt als ik de deur inkom, alsof ze me een half jaar niet gezien hebben.

Nu ze met z'n tweeen zijn vind ik het niet meer zielig. Maar ik hou er niet van om ze alleen te laten, het liefst neem ik de hele bups mee.

Tja, Vegas kan nog steeds niet alleen zijn. Ongeveer 10 minuutjes is hij weleens alleen als ik even naar de buren loop of iets dergelijks maar langer dan dat is hij nog nooit alleen geweest.
Hij gaat natuurlijk de hele dag mee naar het werk en als ik ergens heen moet gaat hij mee in de auto. 's Avonds als ik weg wil is mijn vriend thuis en in het weekend slepen we hem ook overal mee naar toe.

Als ik iets voor mezelf ga doen 's avonds en hij is bij mijn vriend dan voel ik me soms nog schuldig als ik na een paar uur thuis kom slaat helemaal nergens op maar ik kan er ook niks aan doen Het is meer een gebrek van mij dan van hem want hij vind het prima om bij mijn vriend te blijven (uiteraard). Wel begroet hij mij alsof ik 10 jaar ben weggeweest als ik weer thuis kom en de eerste 5 minuten is hij niet bij me weg te slaan, hoewel ik hem altijd heel neutraal begroet om opwinding te voorkomen

Inge O schreef: als ik er maar ééntje zou hebben (maar dat is geleden van bijna vóór mijn geboorte, zoiets ) zou ik het echt vreselijk vinden . sorry, linda .

Nou bedankt, dat doet me echt goed

Maar denken jullie dat de hond constant aan het wachten is totdat je weer terugkomt? Dat idee heb ik namelijk.

Zoek stok! schreef:
Maar denken jullie dat de hond constant aan het wachten is totdat je weer terugkomt? Dat idee heb ik namelijk.

Dat idee heb ik ook, maar als ik gewoon boven bezig ben, dan ligt ze ook gewoon door te slapen en denk ik dat weer niet

Anne

Zoek stok! schreef:

Inge O schreef: als ik er maar ééntje zou hebben (maar dat is geleden van bijna vóór mijn geboorte, zoiets ) zou ik het echt vreselijk vinden . sorry, linda .

Nou bedankt, dat doet me echt goed

Maar denken jullie dat de hond constant aan het wachten is totdat je weer terugkomt? Dat idee heb ik namelijk.

Nee, dat denk ik niet. Als ik hier 1.5 uur weg ben geweest komen ze me amper begroeten. Ze komen wel naar de deur, maar als ik bijv. een tas bij me heb zitten ze daar meteen met de snufferds in. "baasje, hadden we nog een baasje ook? Niet gezien"
Als ik geen tas bij me heb zijn ze vaak alweer in de huiskamer als ik mijn schoenen aan het uittrekken ben.

Als ik langer dan 2-3 uur weg ben geweest zijn ze uitbundiger (behalve 's avonds). Maar dan nog heb ik niet het idee dat ze de hele tijd aan het wachten zijn totdat ik terug ben. Misschien dat het ook scheelt dat ze hier het hele huis tot hun beschikking hebben. Dus als ik thuiskom komen ze soms uit de huiskamer gelopen, soms uit de slaapkamer, en soms uit de keuken (dan duurt het langer ). Ze zijn nooit in de gang als ik thuiskom, wat ik zou verwachten als ze echt de hele tijd alleen maar op het baasje aan het wachten zijn.
Verder reageren ze ook pas als ik de sleutel in het slot doe. Ik neem aan als ze echt zaten te wachten op me dat ze dan al bij de deur zouden zitten als ik aan kom lopen, want dat moeten ze prima kunnen horen. Zeker nu ik beneden woon.

Toen Moos nog alleen was lag hij wel vaker in de gang, maar hij was dan ook vrij rustig als ik thuis kwam, en kwam ook vaak uit de slaapkamer of de huiskamer lopen. Ik vind het wel makkelijker nu met twee, maar voornamelijk voor de kortere periodes. Toen Moos alleen was ging ik maar 1 keer op een dag weg. Nu Saar erbij is wil ik soms nog weleens 's middags ook nog 1.5 uur weggaan als ze 's ochtends al 3 uur alleen gezeten hebben.
Ook omdat 1.5 uur ze echt geen snars uit lijkt te maken, gezien hun reactie als ik thuis kom.

Maar dan nog voel ik me heel vaak wel schuldig

Zoek stok! schreef:

Inge O schreef: als ik er maar ééntje zou hebben (maar dat is geleden van bijna vóór mijn geboorte, zoiets ) zou ik het echt vreselijk vinden . sorry, linda .

Nou bedankt, dat doet me echt goed

Maar denken jullie dat de hond constant aan het wachten is totdat je weer terugkomt? Dat idee heb ik namelijk.

Nee joh mens, als je het alleen zijn netjes hebt opgebouwd ligt een hond volgens mij vooral gewoon te slapen als je er niet bent. Ik merk dat ze nu samen toch meer wakker zijn als er niemand thuis is, veel meer speeltjes door de kamer heen enzo, en Jack slaapt 's avonds nu meer dan toen hij alleen was. Voor ik Lilo had wilde Jack om half twaalf 's avonds nog wel eens speeltjes naar mijn kop gaan gooien, tegenwoordig ligt het stel vanaf 10 uur compleet bewusteloos.

Dus in mijn ogen is een tweede hond best hele leuke afleiding, maar hoeft een hond waarbij je het alleen zijn stapje voor stapje hebt opgebouwd er echt geen problemen mee te hebben. De routine is dan gewoon anders. Baas de deur uit is lekker een paar uur dutten.

Ik heb er niet zo'n moeite mee. Ben vaak de hele dag met ze bezig. Ik denk dat ze het zelf ook wel eens prettig vinden . Ze zijn wel eens een paar uur alleen, maar ook wel tijdens het wisselen omdat de teven niet met elkaar kunnen. Of dat echt alleen is weet ik niet, ik loop dan regelmatig even binnen en vaak liggen ze dan met Deur of Ozzy.

ik heb er wel moeite mee gehad. Dat leren alleen zijn vond ik heel moeilijk, zit daar zo'n klein pupje in de woonkamer die je achterlaat. (oke in het begin maar een minuut) maar ik vond het vreselijk zielig.

Nu heb ik er weinig moeite meer mee. Ameno vermaakt zich uitstekend samen met de katten als wij weg zijn. Alle speeltjes liggen verspreid door het huis en de bank is warm van het slapen. (leuk detail: eigenlijk mag ze niet op de bank )
Het is bij Ameno zelfs zo dat als mijn moeder haar tussen de middag uitlaat ze vaak niet eens aanstalten maakt om te gaan wandelen. Ze ligt dan liever nog even te slapen
We hebben ook wel eens een camera neergezet en dat was wel geinig. De katten zitten blijkbaar toch op tafel als we er niet zijn en Ameno is dus onze post dief. Zorgvuldig werd de post verstopt in haar mand, in de keuken en daarna ging ze lekker tevreden eten:mrgreen:

Nee ik vind het niet zielig,zielig is in mijn ogen trouwens ook geen honds begrip.
Ze beginnen de dag met alle aandacht van hun vrouwtje en een bos vol pret en dan gaan ze liggen slapen, of ik er nu ben of niet.
Nu ben ik ook nooit echt lang weg, hoogstens een uurtje of drie en dat misschien een keer per maand............
Ik mis ze wel vreselijk als we 's zondags zonder hun weggaan, gelukig gebeurt dat bijna nooit.

Inge O schreef:
het zit meer in ónze hoofden hoor .

Maar die camera ga ik dit weekend eens ergens neer proberen te hangen. Ben toch wel benieuwd hoelang hij mij nog nakijkt bijvoorbeeld voordat hij gaat slapen.

Nanni gaat al zeuren dat ze op der bed wil liggen, die wil dan haar rust Tuana vind het ook prima, loopt zonder protest der bench in en je hoort plof en vertrokken is ze
Tegenwoordig zijn ze zelden alleen. Gelukkig kunnen ze wel alle2 goed alleen zijn

Ook al ga ik maar 10 minuten weg, naar de buurtsuper... Ik word helemaal nagekeken door Saar. En uiteraard wil ik dan alleen maar omkeren. Zulke ogen kun je niet weerstaan.

Maar ik ben sterk
En het leuke eraan is dat ik bij terugkomst weer zoooo vreselijk enthousiast begroet wordt. Het is echt niet leuk om weg te gaan, maar het is zo leuk om thuis te komen

Ik vind het dus afschuwelijk om ze achter te laten. Die twee koppies voor die gangdeur. Bah, bah, bah.
Maar ik weet dat ze gaan slapen. En zolang het stil is in huis blijven ze lekker slapen. Of dat nu 2 uur is of 4. En als we thuiskomen worden ze wakker, en dan is het feest.

Ik heb er ook moeite mee
Afschuwelijk vind ik het niet, maar als ik echt een paar uur wegga dan vind ik het wel wat moeilijk.
Dat komt ook omdat ik weet dat met name Kaya het absoluut niet leuk vindt. Ze heeft een beetje verlatingsangst in de vorm van dat ze werkelijk niets doet als we niet thuis zijn: ze kluift niet, speelt niet en drinkt zelfs geen slok water. Ze ligt alleen maar te liggen, evt te slapen, en zielig te zijn.
Moritz heeft er, zover ik weet, minder moeite mee al kan hij ook een vreselijk sip bekkie trekken op het moment dat hij beseft dat ik zonder hun de deur uitga

Heel bekend! Ik heb het er ook altijd moeilijk mee... ik ben ook maar alleen natuurlijk dus ook geen vriend die oppast haha! Toen ik Dico alleen had ging hij altijd mee... hij zit ook liever lekker achter in de auto dan alleen thuis.. dus mag hij dat van me... tevens zit ik dan ook niet lekker en zit dan al snel weer terug bij hem in de auto op weg naar huis... Als ik naar de buurtsuper ga staat hij me ook helemaal na te kijken en als ik thuis kom staat hij er nog...

Nu ik Ziva er bij heb ben ik nog niet weg geweest .. maar weet zeker dat ze elkaar wel zullen vermaken... ik merk nu al aan Ziva als bijvoorbeeld mijn ouders er zijn en paps gaat even alleen met Dico wandelen Ziva heel onrustig is... terwijl als ik even weg ben ze gewoon bij Dico gaat liggen...

Als ik lang weg moet dan komen mijn paps en mams oppassen dat is echt ideaal heb het wel eens gehad dat ik echt met spoed weg moest en kon pas 4 uur later ofzo terug naar huis... nou heb me die 4 uur alleen maar druk zitten maken om Dico die tevens door het dollen was toen ik thuis was de buren zeggen wel dat hij altijd stil is als ik weg ben dat is wel ideaal en slopen doet hij ook niet... Maar het alleen laten gebeurd hier zelden gewoon omdat ik mezelf er niet lekker bij voel, wat ik dan ook heb als ik terug ben is dat ik zo blij ben als ik hem voor het raam zie staan.. echt zo een gevoel van pjoeh alles is oke!

Hier ook een heel 'klein hartje' wat alleen laten betreft. Het is, in ons geval, eigenlijk best wel onzin: het komt niet heel regelmatig voor (aangezien we bedrijf aan huis hebben) alleen als we ergens heen gaan - uit eten, filmpje of zo - blijft Billy thuis.
Omdat ik altijd zo loop te miepen heeft mijn vriend inderdaad eens een video-camera opgehangen. Billy ging meteen nadat we weg waren tegen de voordeur liggen (nèt buiten beeld overigens ) en heeft daar al die tijd gelegen, tenminste zo ver we dat hebben kunnen zien en horen. Pas toen Billy de auto hoorde ging 'ie op de stoel voor het raam zitten.
Ondanks dat hij dus heel rustig is als we er niet zijn, vind ik het toch nog steeds zielig: ligt 'ie de hele tijd in die koude gang voor de deur in plaats van in zijn gezellig warme mandje



Groet,
Rami

Ik vind het dus ook niks. Hij doet ook niks als wij weg zijn. Iets lekkers bijvoorbeeld ligt onaangeroerd tot we terugzijn en dan gaat ie het pas opeten.
Maar hij gaat nagenoeg overal mee naartoe, behalve als het echt niet anders kan.