Het HondenForum

Vorige week hebben mijn ouders hun bouvier van 11 in laten slapen. Ze hebben nu nog een shih-tzu teefje van 6. Ze is erbij geweest toen de bouvier overleed. De shih-tzu accepteert geen enkele andere hond in haar buurt. Ze kruipt weg, blaft, gromt, enz. Dit is altijd al zo geweest, alleen de bouvier heeft ze van af het eerste moment geaccepteerd. Ze was toen 7/8 weken. Ze is dus nooit alleen geweest.

Het gaat eigenlijk wel goed met haar. Ze is wel iets waakser maar niet zoekende oid. Je merkt er eigenlijk niets aan.
Zal ze het echt snappen dat hij er niet meer is?

Mijn ouders willen in principe over een tijdje wel weer een hond. Zal ze deze op den duur accepteren? Mijn vader denkt van niet en weet dan ook niet of het verstandig is om er een hond bij te nemen. Ik denk dat ze er wel aan zal wennen als ze er dag en nacht mee samen is. Maarja, stel dat het niet gaat? Het is wel een risico natuurlijk.

Tja, of ze hem nu echt mist? Ik denk het niet. Honden die echt het gezelschap van een andere hond missen liggen echt te sippen, willen niet meer eten, willen niet meer op straat en dergelijke.
Een nieuwe hond erbij kan dus wel, want de boef kon er ook bij.
Maar zoals je zelfs zegt: het klikte direct.
Eigenlijk zou daar naar gekeken moeten worden bij het uitzoeken van een nieuwe hond: klikt het tussen die twee.
Of lijkt het er in ieder geval op dat ze het wel eens worden samen.
Ik denk dat je met een wat grotere hond, net als met de bouvier, wel goede kansen maakt.
Tenminste als ik kijk naar mijn eigen zooitje: Yentie kwam er bij ons bij, vanuit een omgeving met andere kleintjes wat niet goed ging, maar bij Toby en Beertje gaat het perfect. Daar heeft ze gewoon het juiste weerwoord van, zonder dat ze constant in een gevecht wil gaan.
Ook bij hen klikte het niet direct fantastisch, maar je zag wel dat ze aan elkaar konden wennen. Geen geruzie onderling, op een paar kleine incidenten na waarbij even duidelijk gemaakt moest worden dat Yentie haar grote mond moest houden. De echte acceptatie van elkaar kwam pas na een paar weken. En nu zijn het 12 pootjes op 1 buik.

Maar bij mijn oude hond Beertje zijn we echt naar het asiel gegaan en zijn we gewoon gaan kijken bij welke hond Beertje goed reageerde. Hij had een schurfthekel aan reutjes, maar Jackie (die helaas overleden is) was meteen dikke pret. Die vonden elkaar echt heel erg leuk. En dat is ook 8 jaar goed gegaan, zonder enig conflict of dergelijke.

Dus gewoon kijken of het lukt om een vriendje te vinden wat direct klikt en anders goed kijken hoe fanatiek ze nu daadwerkelijk doet tegen die andere hond of dat ze, na even duidelijk maken dat ze hem maar eng vindt, toch toenadering zoekt.

Youp schreef:Vorige week hebben mijn ouders hun bouvier van 11 in laten slapen. Ze hebben nu nog een shih-tzu teefje van 6. Ze is erbij geweest toen de bouvier overleed. .

beetje off - topic, maar ik hoorde van de zomer dat iemand dat ook met zijn hond had gedaan, d.w.z. de jongste bleef erbij toen de oudste werd ingeslapen.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hiervan denken moet. Zou me kunnen voorstellen dat het schokkend moet zijn voor de overblijvende hond, maar het schijnt niet zo te zijn ?

Schokkend kennen honden niet
Maar als twee honden echt heel erg aan elkaar hangen, dan is het wel goed om de achterblijvende hond te laten zien dat de ander er echt niet meer is. Je voorkomt daarmee dat de hond echt gaat lopen zoeken.
Toen ik op een bepaald ogenblik alleen nog Beertje en Toby had, hebben we ook met de dierenarts afgesproken dat Toby aan Beertje zou ruiken als hij mocht overlijden. Want die zijn ook heel close.
Maar nu Yentie erbij is, lijkt het wel alsof Toby zijn aandacht wat heeft verschoven naar haar. Hij is nog wel gek op Beertje, maar minder dan voorheen en dat komt omdat er nu een hond van zijn eigen leeftijd bij is, waar hij veel meer mee kan doen. Dus mocht Beertje nu gaan, dan is het afscheid nemen door Toby niet meer zo noodzakelijk.

Roelfien schreef:Schokkend kennen honden niet
Maar als twee honden echt heel erg aan elkaar hangen, dan is het wel goed om de achterblijvende hond te laten zien dat de ander er echt niet meer is. Je voorkomt daarmee dat de hond echt gaat lopen zoeken.
Toen ik op een bepaald ogenblik alleen nog Beertje en Toby had, hebben we ook met de dierenarts afgesproken dat Toby aan Beertje zou ruiken als hij mocht overlijden. Want die zijn ook heel close.
Maar nu Yentie erbij is, lijkt het wel alsof Toby zijn aandacht wat heeft verschoven naar haar. Hij is nog wel gek op Beertje, maar minder dan voorheen en dat komt omdat er nu een hond van zijn eigen leeftijd bij is, waar hij veel meer mee kan doen. Dus mocht Beertje nu gaan, dan is het afscheid nemen door Toby niet meer zo noodzakelijk.

Ja, ik begrijp de achterliggende gedachte wel, maar zou de hond niet kunnen " denken ", baasje kan me elk moment dood maken. Ja, tis misschien helemaal onzin en te menselijk gedacht, maar ik vraag het me gewoon af.

Een hond weet toch niet dat de baas deze beslissing heeft genomen?

Zoie schreef:

Youp schreef:Vorige week hebben mijn ouders hun bouvier van 11 in laten slapen. Ze hebben nu nog een shih-tzu teefje van 6. Ze is erbij geweest toen de bouvier overleed. .

beetje off - topic, maar ik hoorde van de zomer dat iemand dat ook met zijn hond had gedaan, d.w.z. de jongste bleef erbij toen de oudste werd ingeslapen.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hiervan denken moet. Zou me kunnen voorstellen dat het schokkend moet zijn voor de overblijvende hond, maar het schijnt niet zo te zijn ?

Dat was bij mij. Dood gaan is een natuurlijk iets, dieren geven daar geen betekenis aan zoals wij.
Carmen

Wij hebben ook een hond in laten slapen waar de ander bij was, gewoon een spuitje in de eigen huiskamer.Nou ja, gewoon....dat was het voor ons niet maar Bruno reageerde er niet op. Falco is ergens gaan liggen slapen en het laatste spuitje is volgens mij aan Bruno voorbij gegaan. Hij is pas later een keer gaan snuffelen maar keek de rest van de dag Falco niet meer aan.
Dieren redeneren niet. Ze weten niets van spuitjes ed. Ze merken hoogstens dat een dier dood is.