Het HondenForum

Naar aanleiding van topic http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewtopic.php?t=76769 vraag ik me het volgende af...

Er wordt in het bovengenoemde gepraat over het wel of niet steunen van een hond in een situatie waarin hij steun vraagt en het zelf niet kan oplossen.

Vaak lees ik ook dat een hond die dominant naar andere honden kan zijn zich vaak gesterkt voelt als hun baas ( de roedelleider ) erbij staat. Soms kan een oplossing zijn door weg te lopen waardoor de hond zich minder sterk voelt en de situatie helemaal alleen zonder leider niet aan durft.

Er zijn ook honden die helemaal niet of een heel stuk minder van zich afbijten en het maar allemaal over zich heen laten gaan en daardoor een bepaalde angst kunnen ontwikkelen of in die situatie angstig zijn. En waarvan ik misschien zou denken, geef je grenzen aan en snauw een keer van je af als het je teveel wordt! En dan heb ik het over alleen een snauw geven, en niet dat het een robbertje vechten moet worden, grenzen aangeven dus.

Als je de hond in zo'n situatie waarin hij steun vraagt of waarin hij lijkt te verzanden in de situatie en jij helpt op dat moment de hond door de andere hond weg te jagen of daar een brul tegen te gaan geven of aangeeft bij de hond EN NOU IS HET GENOEG! Zal zo'n hond eerder zijn grenzen aan durven geven bij een andere hond als de baas erbij is, omdat hij er vanuit kan gaan dat de baas voor hem of haar klaar staat in echt benarde situaties? Of laat hij over zich heen lopen met de "gedachte" de baas lost het toch wel voor me op dus ik laat lekker tegen me aan blaffen en kruip nog verder weg?

Of is dit allemaal te ver gezocht

Saar is dus een gevalletje 'bijt eigenlijk nooit van zich af, en komt niet voor zichzelf op'. Dat is voor een flink deel ook uit angst, waardoor ik besloten heb de dingen voor haar op te lossen. In heel veel situaties zou ze misschien uiteindelijk wel snauwen (als het maar vaak genoeg gebeurt), maar dat is dan puur snauwen uit angst, en dat wil ik dus voorkomen. Ik wil geen hondje dat angstsnauwt en dat verder uit gaat bouwen naar andere situaties omdat ze gemerkt heeft dat het werkt.
Daarnaast had Saar de neiging om te vluchten als ze bang was, en nu ze merkt dat ik het wel voor haar oplos komt ze naar mij toe i.p.v. de bosjes in te rennen, en dat is me ook heel wat waard

Wat ik bij Saar wel doe is met hele bekende honden, zeg maar tot een kilo of 10-12, het haar langer zelf uit laten zoeken. Als een van haar vriendjes haar berijdt bijvoorbeeld dan grijp ik niet meteen in. Ze kent haar vriendjes allemaal heel erg goed, vertrouwt ze ook, en dan kijk ik wel of ze haar eigen boontjes dan kan doppen. En eigenlijk lukt dat dan ook meestal wel.

Met onbekende honden zit ik dan trouwens ook vaak met het grootte verschil. Als een Golden-reu op haar gaat rijden, dan moet ie er meteen af. Deels vanwege mogelijk angstsnauwen, maar ook voor een groot deel omdat 4 kilo Saar geen Golden op haar rug kan hebben

Als Moos een andere erg dominante reu ontmoet dan moet hij meelopen van me (niet dat hij vecht hoor, absoluut niet, maar als ze over hem heen gaan hangen snauwt hij. Dat wil ik sowieso al niet hebben, maar als een hele grote hond terugsnauwt heeft Moos ook een klein probleempje).
Gaan ze toch om elkaar heen staan dralen dan loop ik wel door. Ik ga op zo'n moment de andere reu niet meer wegbrullen als er al spanning hangt. Maar meestal kan ik Moos wel meekrijgen voordat er spanning ontstaat. Als de andere reu dan ons blijft volgen snauw ik wel weg, maar dat is niet bedoelt als signaal naar Moos dat ik het wel oplos, maar dat is gewoon omdat ik zin heb in ongein

Angstsnauwen is inderdaad wat anders dan een snauw geven omdat ze het zat zijn. Een angstsnauw is natuurlijk ook omdat ze het zat zijn, maar toch weer anders, snap je het nog?

Maar vaak bereiken ze hetzelfde ermee, de andere hond houdt ermee op. Niet altijd natuurlijk, maar ze maken wel een punt. '

Kan het dan niet 2 kanten opgaan? De ene kant, ze gaan meer en sneller van zich afbijten door angst en meer angst creëren waardoor het echte angsthappers worden? Omdat ze merken dat dat snauwen helpt. Of het kan de andere kant opgaan, ze worden minder angstig maar geven wel een snauw, omdat ze ook doorhebben dat dat helpt maar zich nu wel zekerder van zichzelf zijn omdat ze dat ook kunnen en durven en het werkt?

Tamara en Bowie schreef:Angstsnauwen is inderdaad wat anders dan een snauw geven omdat ze het zat zijn. Een angstsnauw is natuurlijk ook omdat ze het zat zijn, maar toch weer anders, snap je het nog?

Maar vaak bereiken ze hetzelfde ermee, de andere hond houdt ermee op. Niet altijd natuurlijk, maar ze maken wel een punt. '

Kan het dan niet 2 kanten opgaan? De ene kant, ze gaan meer en sneller van zich afbijten door angst en meer angst creëren waardoor het echte angsthappers worden? Omdat ze merken dat dat snauwen helpt. Of het kan de andere kant opgaan, ze worden minder angstig maar geven wel een snauw, omdat ze ook doorhebben dat dat helpt maar zich nu wel zekerder van zichzelf zijn omdat ze dat ook kunnen en durven en het werkt?

Tja, dat weet ik niet zo goed. Ik denk dat het heel goed zou kunnen dat ze zekerder worden omdat ze merken dat het werkt; alleen denk ik dat je dan ook bereikt dat ze meer gaan snauwen. Omdat ze in aard eigenlijk wat onzeker zijn, en dus vaak en snel vinden dat een andere hond te ver gaat, en dat op gaan lossen door te snauwen omdat dat werkte.
Dus of die snauw nou dan nog uit angst voortkomt of uit een soort van schijnzekerheid, het blijft een snauw die naar mijn idee steeds vaker uit de kast zal worden getrokken omdat het nou eenmaal werkte. En ik wil geen snauwende teef, dan snauw ik liever zelf
Snap je mij ook nog?

Nu spreek ik trouwens wel heel erg uit Saar, want dat is mijn enige echte referentiekader. Saar is in aard gewoon onzeker, dus als ze zekerder zou worden omdat het snauwen werkt zou ze het denk ik toch nog heel vaak doen, en steeds vaker doen ook, omdat door haar onzekere aard ze heel snel vindt dat een hond 'eng' of 'naar' doet en ze hem op zou laten hoepelen als ze zich door het snauwen wat eerder gewerkt heeft daar zeker genoeg voor zou voelen.

Tamara en Bowie schreef: Als je de hond in zo'n situatie waarin hij steun vraagt of waarin hij lijkt te verzanden in de situatie en jij helpt op dat moment de hond door de andere hond weg te jagen of daar een brul tegen te gaan geven of aangeeft bij de hond EN NOU IS HET GENOEG! Zal zo'n hond eerder zijn grenzen aan durven geven bij een andere hond als de baas erbij is, omdat hij er vanuit kan gaan dat de baas voor hem of haar klaar staat in echt benarde situaties? Of laat hij over zich heen lopen met de "gedachte" de baas lost het toch wel voor me op dus ik laat lekker tegen me aan blaffen en kruip nog verder weg?

Of is dit allemaal te ver gezocht

Dit soort dingen vraag ik me ook vaak af, denk dat het van de hond afhangt. Spok zal na steun gemakkelijk de indruk kunnen hebben dat ik hem altijd steun, en dus eerder een grote bek opzetten, of zelf beginnen met klieren als ik erbij ben. Dat is mijn indruk. Ik moet daar dus voor oppassen en hem omgekeerd ook weer afremmen.

Of hij dan ook begrijpt in welk soort situaties hij steun kan verwachten, en in welk soort niet ... dat betwijfel ik een beetje, omdat ik mijn logica volg, en niet de zijne .

Maar misschien zoek ik het ook wel te ver.

Tamara en Bowie schreef:Naar aanleiding van topic http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewtopic.php?t=76769 vraag ik me het volgende af...

Er wordt in het bovengenoemde gepraat over het wel of niet steunen van een hond in een situatie waarin hij steun vraagt en het zelf niet kan oplossen.

Vaak lees ik ook dat een hond die dominant naar andere honden kan zijn zich vaak gesterkt voelt als hun baas ( de roedelleider ) erbij staat. Soms kan een oplossing zijn door weg te lopen waardoor de hond zich minder sterk voelt en de situatie helemaal alleen zonder leider niet aan durft.

Er zijn ook honden die helemaal niet of een heel stuk minder van zich afbijten en het maar allemaal over zich heen laten gaan en daardoor een bepaalde angst kunnen ontwikkelen of in die situatie angstig zijn. En waarvan ik misschien zou denken, geef je grenzen aan en snauw een keer van je af als het je teveel wordt! En dan heb ik het over alleen een snauw geven, en niet dat het een robbertje vechten moet worden, grenzen aangeven dus.

Als je de hond in zo'n situatie waarin hij steun vraagt of waarin hij lijkt te verzanden in de situatie en jij helpt op dat moment de hond door de andere hond weg te jagen of daar een brul tegen te gaan geven of aangeeft bij de hond EN NOU IS HET GENOEG! Zal zo'n hond eerder zijn grenzen aan durven geven bij een andere hond als de baas erbij is, omdat hij er vanuit kan gaan dat de baas voor hem of haar klaar staat in echt benarde situaties? Of laat hij over zich heen lopen met de "gedachte" de baas lost het toch wel voor me op dus ik laat lekker tegen me aan blaffen en kruip nog verder weg?

Of is dit allemaal te ver gezocht

Interessant Tamara! (Maar ja, 't is dan ook iets waar ik zelf mee zit ).
Ik ben er nog niet helemaal uit maar ik denk dat je het wellicht het best per 'gebeurtenis' (en per hond) kunt bekijken.
Ik bedoel: ik ben eigenlijk altijd vooral een type 'doorloper' geweest. Op het moment dat we 'vreemde' reuen tegenkomen roep ik Billy bij me en we lopen dus, zonder dralen, door.
In de afgelopen jaren heb ik gemerkt dat dat voor Billy het best werkt. Hij krijgt 'vrij' als we gepasseerd zijn, ik beloon hem (met stukje gedroogde pens, met een klopje op de flank of met mijn stem) en hij loopt vrolijk en blij weer verder.
Ik heb niet het idee dat ik hij zich minder sterk voelt door het 'doorlopen', maar ik geef hem gewoon niet de kans om in de fout te gaan.

Maar goed, in het topic dat jij aanhaalt werd Billy uit het niets aangevallen (heb ik nooit eerder meegemaakt) en dat is dus geen 'normale' situatie.
Ik deed wat ik anders gewoon ben te doen en dat houdt in: doorlopen! Echter, zo'n abnormale situatie vraagt wellicht ook om abnormaal handelen. In mijn geval: niet doorlopen maar steunen?
(Het vraagteken staat er omdat ik het ook niet zeker weet allemaal, maar vind het wel een boeiend onderwerp!)


Groet,
Rami

Ik had afgelopen weekend zo'n gevalletje namelijk. Ik liep ergens lekker door het bos met Bowie en ik kwam terecht op een grote open vlakte. Daar kwamen we dus een hondje tegen, het leek wel een tibetaanse terrier, maar dan wat kleiner. En Bowie en het hondje gingen even snuffelen en Bowie vond er eigenlijk niet zo veel aan dus we liepen lekker verder. Gaat dat hondje al keffend achter Bowie aan en bijt haar continu in haar achterste. Bowie ging toen wat harder lopen, en die hond er weer achteraan, en maar blaffen en tekeer gaan en haar maar proberen te pakken in haar achterste. Het hondje wilde niet spelen, dat was het niet. En het baasje van het hondje deed dus helemaal niets en Bowie begon het ook zat te worden en werd er een beetje bang van. Terwijl ze dit eerst niet was voor de hond. Dit ging dus echt een tijd door en Bowie werd er helemaal naar van en beet niet van haar af maar kroop op een gegeven moment een beetje weg. Ik wilde me er in eerste instantie niet mee bemoeien, ik had zelf zoiets van, kijken of ze het zelf aangeeft dat ze het zat is maar dat deed ze dus niet. Toen was ik het zelf dus zat en gaf een brul naar die hond en die hond droop een beetje af.

Zodoende eigenlijk dat ik me dat afvroeg.

Rami schreef:
Maar goed, in het topic dat jij aanhaalt werd Billy uit het niets aangevallen (heb ik nooit eerder meegemaakt) en dat is dus geen 'normale' situatie.
Ik deed wat ik anders gewoon ben te doen en dat houdt in: doorlopen! Echter, zo'n abnormale situatie vraagt wellicht ook om abnormaal handelen. In mijn geval: niet doorlopen maar steunen?
(Het vraagteken staat er omdat ik het ook niet zeker weet allemaal, maar vind het wel een boeiend onderwerp!)


Groet,
Rami

Ik had nog niet gereageerd in jouw topic, maar als je zoiets voor de eerste keer overkomt, en hopelijk ook de laatste keer maar dat weet je nooit natuurlijk, weet je niet hoe je reageerd, je stelt je er misschien wel wat bij voor, maar dan nog kun je anders reageren.

Ik zelf zou denk ik wel ingegrepen hebben en mijn hond steunen/helpen. Ik ben degene die voor mijn hond moet zorgen en vaak is de hond ook van jou afhankelijk en ik ben degene die voor de welzijn voor de hond moet zorgen. En als de nood aan de man is, wil ik dat mijn hond "weet" dat hij op mij kan rekenen.
Er is wel eens gedrag van een andere hond naar mijn hond toe waarvan ik denk, bijt eens van je af, of geef je grens aan, maar dat doet ze dan (nog?) niet. Maar dat vervelende gedrag is voor mij dan niet zo erg om er meteen tussen te springen maar zoals ik een berichtje eerder had aangegeven was dat dus een van de eerste keren dat ik me er mee ging bemoeien. En misschien moet ik dat wel vaker doen of eerder? Ik weet het niet?

Tamara en Bowie schreef:Ik had afgelopen weekend zo'n gevalletje namelijk. Ik liep ergens lekker door het bos met Bowie en ik kwam terecht op een grote open vlakte. Daar kwamen we dus een hondje tegen, het leek wel een tibetaanse terrier, maar dan wat kleiner. En Bowie en het hondje gingen even snuffelen en Bowie vond er eigenlijk niet zo veel aan dus we liepen lekker verder. Gaat dat hondje al keffend achter Bowie aan en bijt haar continu in haar achterste. Bowie ging toen wat harder lopen, en die hond er weer achteraan, en maar blaffen en tekeer gaan en haar maar proberen te pakken in haar achterste. Het hondje wilde niet spelen, dat was het niet. En het baasje van het hondje deed dus helemaal niets en Bowie begon het ook zat te worden en werd er een beetje bang van. Terwijl ze dit eerst niet was voor de hond. Dit ging dus echt een tijd door en Bowie werd er helemaal naar van en beet niet van haar af maar kroop op een gegeven moment een beetje weg. Ik wilde me er in eerste instantie niet mee bemoeien, ik had zelf zoiets van, kijken of ze het zelf aangeeft dat ze het zat is maar dat deed ze dus niet. Toen was ik het zelf dus zat en gaf een brul naar die hond en die hond droop een beetje af.

Zodoende eigenlijk dat ik me dat afvroeg.

Aja, dat is wel een bekende situatie. In mijn geval grijp ik dan niet in. Het is zeker vervelend af en toe (Billy keurig naast me, probeert de andere hond aandacht te trekken door aan zijn kont te ruiken of erger ) maar even naar achteren snauwen (Bill dus, niet ik ) en dan is het opgelost.

Ik begrijp dat Bowie nog een jonge hond is, toch? Wellicht gaat ze dat 'snauwen' als ze er genoeg van heeft nog wel doen.



Groet,
Rami

Als het bij ruiken was gebleven in de bovengemoede situatie vond ik het absoluut niet erg, maar hij was echt aan het happen en dan dat irritante gekef erbij...

En Bowie is pas 6 maanden ja, dus ik heb heus wel het idee dat dat wel komt En als dat niet zo is dan ben ik er nog

Tamara en Bowie schreef:Als het bij ruiken was gebleven in de bovengemoede situatie vond ik het absoluut niet erg, maar hij was echt aan het happen en dan dat irritante gekef erbij...

En Bowie is pas 6 maanden ja, dus ik heb heus wel het idee dat dat wel komt En als dat niet zo is dan ben ik er nog

Ja, dat is wel wat anders dan ruiken, daar heb je gelijk in.
Ach, als Bowie eenmaal uitgegroeid is gooit ze gewoon haar gewicht in de strijd, is het probleem ook opgelost

Ik grijp dus wel in als ik zie dat mijn hond zich onprettig gaat voelen of wil reageren met agressie. Binnen de roedel bemoei ik me vrijwel nergens mee, maar met vreemde honden wil ik geen gedoe. Zodra het dus niet leuk wordt los ik het op. Het is in mijn ogen oneerlijk om je nergens mee te bemoeien en je hond zijn eigen boontjes te laten doppen, maar hem wel te straffen of verbaal te corrigeren als hij dan een andere hond grijpt. Ik ben roedelbaas en ik bescherm. Ik wil geen winstervaringen, geen gewonde hond en geen gedoe. Als één van mijn honden het benauwd heeft wil ik dat ze mij opzoeken en ik los het probleem op, klaar!
Ik verbied dus vechten met als gevolg dat ik problemen op moet lossen.
Dat zijn onze afspraken!

Eline* schreef: Het is in mijn ogen oneerlijk om je nergens mee te bemoeien en je hond zijn eigen boontjes te laten doppen, maar hem wel te straffen of verbaal te corrigeren als hij dan een andere hond grijpt.

Ja, daar ben ik inmiddels ook van overtuigd, Eline. Het is vrij lullig dat ik Billy niet heb gesteund in de situatie zoals ik die in mijn topic beschreven heb.
Straffen of verbaal corrigeren heb ik de laatste paar jaar trouwens niet of nauwelijk hoeven doen. Billy gaat gewoon 'naast' als ik daar om vraag en weet zo al die tijd 'gedoe' te voorkomen.

Eline* schreef: Ik ben roedelbaas en ik bescherm. Ik wil geen winstervaringen, geen gewonde hond en geen gedoe. Als één van mijn honden het benauwd heeft wil ik dat ze mij opzoeken en ik los het probleem op, klaar!
Ik verbied dus vechten met als gevolg dat ik problemen op moet lossen.
Dat zijn onze afspraken!

Nogmaals ja. En het aller, allerlulligste is dat Bill mij ook echt opzocht en ik gewoon doorliep (of probeerde door te lopen met één hond voor me en één achter me) omdat ik dacht dat ik de boel wel onder controle kon krijgen.
Pfff... door schade en schande en zo



Groet,
Rami

Ik denk juist dat onzekere honden zich gesteund voelen door hun baasje en dat een zelfverzekerde hond het ook wel zonder baasje aan kan om een andere hond te vertellen dat hij iemand anders lastig moet gaan vallen.

Molli is dus zo'n onzekere trut die een grote mond heeft zolang ik er bij ben. Vanmiddag nog, ik had een balletje in m'n hand en Abel en Molli zaten te wachten tot ik hem weg zou gooien, toen kwam er een vrolijke labrador bij doe het balletje ook wel leuk vond, dus hield ik het balletje maar even vast. Molli (gefrustreerd of vond dat de lab op moest donderen) gromde naar de lab en voelde zich erg stoer, totdat de lab van zich af beet, Molli stond welgeteld binnen 1 seconde achter mij... en dan heb je dus een stoere hedder

Abel is juist weer erg zelfverzekerd en heeft mij echt niet nodig, hij bereikt in een paar seconden met een hoge houding en een elitair negeren wat Molli nog in geen 100 jaar zal bereiken. Ik heb bij Abel tot nu toe ook nog niet in hoeven grijpen. Molli leidt ik altijd af of zet ik in een zit, is een ander hondje vervelend dan ga ik voor haar staan... maar er zijn opmerkelijk weinig hondjes vervelend als je met een roedel van 5 honden loopt.

nog even een aanvulling...

Waar ik me vaak aan stoor is als ik mensen met een andere hond tegen kom dat die mensen doorlopen als hun hond niet langs mijn roedel durft. In het bos lukt het me dan nog wel om een ander pad in te gaan en de hond zo de kans te geven om weer naar z'n baasje te gaan, maar op rechte stukken lukt dat niet. Bij zo'n hond zie ik van veraf al dat hij geintimideerd is door mijn honden (en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent) en besluit om daar maar niet door heen te rennen (uitstekende hondentaal lijkt me), maar sommige baasjes begrijpen dat niet en lopen dan gewoon langs me heen, ondertussen een paar keer de hond roepen en dan soms ook nog geirriteerd raken als de hond niet komt. Meestal gaat Papu dan wel even hallo zeggen en leidt ik Molli af met de bal en dan durft de hond er wel langs, maar wat is er nou zo moeilijk om even op je hond te wachten of hem desnoods even te begeleiden langs mijn honden heen.

Chatterbox schreef:nog even een aanvulling...

Waar ik me vaak aan stoor is als ik mensen met een andere hond tegen kom dat die mensen doorlopen als hun hond niet langs mijn roedel durft. In het bos lukt het me dan nog wel om een ander pad in te gaan en de hond zo de kans te geven om weer naar z'n baasje te gaan, maar op rechte stukken lukt dat niet. Bij zo'n hond zie ik van veraf al dat hij geintimideerd is door mijn honden (en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent) en besluit om daar maar niet door heen te rennen (uitstekende hondentaal lijkt me), maar sommige baasjes begrijpen dat niet en lopen dan gewoon langs me heen, ondertussen een paar keer de hond roepen en dan soms ook nog geirriteerd raken als de hond niet komt. Meestal gaat Papu dan wel even hallo zeggen en leidt ik Molli af met de bal en dan durft de hond er wel langs, maar wat is er nou zo moeilijk om even op je hond te wachten of hem desnoods even te begeleiden langs mijn honden heen.

Het kan dus nog erger
Maar ff zonder gekheid: wanneer je ziet dat je hond echt niet langs een roedeltje durft dan help je 'm even, lijkt me inderdaad heel logisch.
Maar ja, in het door mij beschreven geval was er geen sprake van angst bij voorbaat, Billy zág de andere hond in kwestie niet eens.

was ook niet zozeer persoonlijk naar jou bedoelt hoor! Ik dacht er ineens aan toen ik alle ervaringen las.

Chatterbox schreef:nog even een aanvulling...

Waar ik me vaak aan stoor is als ik mensen met een andere hond tegen kom dat die mensen doorlopen als hun hond niet langs mijn roedel durft. In het bos lukt het me dan nog wel om een ander pad in te gaan en de hond zo de kans te geven om weer naar z'n baasje te gaan, maar op rechte stukken lukt dat niet. Bij zo'n hond zie ik van veraf al dat hij geintimideerd is door mijn honden (en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent) en besluit om daar maar niet door heen te rennen (uitstekende hondentaal lijkt me), maar sommige baasjes begrijpen dat niet en lopen dan gewoon langs me heen, ondertussen een paar keer de hond roepen en dan soms ook nog geirriteerd raken als de hond niet komt. Meestal gaat Papu dan wel even hallo zeggen en leidt ik Molli af met de bal en dan durft de hond er wel langs, maar wat is er nou zo moeilijk om even op je hond te wachten of hem desnoods even te begeleiden langs mijn honden heen.

ik snap wel wat je zegt, maar.... en ik weet even niet meer exact hoeveel honden je bij je hebt, maar als ik bv zie dat een hond angstig of geintimideerd is door mijn roedel, dan roep ik zelf iig mijn honden bij me en lijn ze desnoods aan... tuurlijk ik vind ook dat baasje van andere hond op zijn of haar hond moet letten en kijken hoe en wat, maar ja.. je zegt zelf al, en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent..dan zal ik het dat hondje niet moeilijker maken... die hoeft ook niet door mijn roedel heen....

Tamara en Bowie schreef:Als het bij ruiken was gebleven in de bovengemoede situatie vond ik het absoluut niet erg, maar hij was echt aan het happen en dan dat irritante gekef erbij...

En Bowie is pas 6 maanden ja, dus ik heb heus wel het idee dat dat wel komt En als dat niet zo is dan ben ik er nog

Ik los wel op als mijn hond aan de lijn wordt lastig gevallen.

Anne

Onze ervaring met onze dagopvang is dat honden zich zonder hun baasjes in de buurt ineens heeeel anders gedragen en veel gemoedelijker zijn dan wanneer de baas er weer bij staat.
Wij hadden hier elke dag een middelgroot hondje, als de baas hem kwam brengen en halen had hij een grote bek van hier tot Tokio, uitvallen e.d.
Maar zodra de baas het erf afreed was het over en liep tie zonder raar te doen tussen alle andere honden en ging gewoon lekker spelen.

Zo hebben wij zoveel honden hier gezien vandaar dat wij altijd de hond een dagje op proef willen zonder de baas erbij omdat we dan pas kunne nzien hoe de hond daadwerkelijk in de groep zal liggen.

yamie schreef:

Chatterbox schreef:nog even een aanvulling...

Waar ik me vaak aan stoor is als ik mensen met een andere hond tegen kom dat die mensen doorlopen als hun hond niet langs mijn roedel durft. In het bos lukt het me dan nog wel om een ander pad in te gaan en de hond zo de kans te geven om weer naar z'n baasje te gaan, maar op rechte stukken lukt dat niet. Bij zo'n hond zie ik van veraf al dat hij geintimideerd is door mijn honden (en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent) en besluit om daar maar niet door heen te rennen (uitstekende hondentaal lijkt me), maar sommige baasjes begrijpen dat niet en lopen dan gewoon langs me heen, ondertussen een paar keer de hond roepen en dan soms ook nog geirriteerd raken als de hond niet komt. Meestal gaat Papu dan wel even hallo zeggen en leidt ik Molli af met de bal en dan durft de hond er wel langs, maar wat is er nou zo moeilijk om even op je hond te wachten of hem desnoods even te begeleiden langs mijn honden heen.

ik snap wel wat je zegt, maar.... en ik weet even niet meer exact hoeveel honden je bij je hebt, maar als ik bv zie dat een hond angstig of geintimideerd is door mijn roedel, dan roep ik zelf iig mijn honden bij me en lijn ze desnoods aan... tuurlijk ik vind ook dat baasje van andere hond op zijn of haar hond moet letten en kijken hoe en wat, maar ja.. je zegt zelf al, en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent..dan zal ik het dat hondje niet moeilijker maken... die hoeft ook niet door mijn roedel heen....

Ik roep m'n honden ook altijd bij me hoor, maar dan nog durft zo'n hond er niet langs, vooral niet op een smal bospad en voordat ik 5 honden (zoveel dus ) aangelijnd heb is het baasje alweer heel ver weg en vaakt neemt de hond dan uiteindelijk maar de beslissing om heel hard langs m'n honden te rennen op goed geluk. Ik leid de honden dan ook altijd af met een balletje of een snoepje en dan gaan ze netjes om me heen zitten. Ze gaan ook niet achter de hond aan dan, ik vind het altijd zo sneu dat zo'n hond alle moed bij elkaar moet rapen om er langs te rennen omdat hij toch z'n baas niet kwijt raken wil.

yamie schreef:

Chatterbox schreef:nog even een aanvulling...

Waar ik me vaak aan stoor is als ik mensen met een andere hond tegen kom dat die mensen doorlopen als hun hond niet langs mijn roedel durft. In het bos lukt het me dan nog wel om een ander pad in te gaan en de hond zo de kans te geven om weer naar z'n baasje te gaan, maar op rechte stukken lukt dat niet. Bij zo'n hond zie ik van veraf al dat hij geintimideerd is door mijn honden (en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent) en besluit om daar maar niet door heen te rennen (uitstekende hondentaal lijkt me), maar sommige baasjes begrijpen dat niet en lopen dan gewoon langs me heen, ondertussen een paar keer de hond roepen en dan soms ook nog geirriteerd raken als de hond niet komt. Meestal gaat Papu dan wel even hallo zeggen en leidt ik Molli af met de bal en dan durft de hond er wel langs, maar wat is er nou zo moeilijk om even op je hond te wachten of hem desnoods even te begeleiden langs mijn honden heen.

ik snap wel wat je zegt, maar.... en ik weet even niet meer exact hoeveel honden je bij je hebt, maar als ik bv zie dat een hond angstig of geintimideerd is door mijn roedel, dan roep ik zelf iig mijn honden bij me en lijn ze desnoods aan... tuurlijk ik vind ook dat baasje van andere hond op zijn of haar hond moet letten en kijken hoe en wat, maar ja.. je zegt zelf al, en hij heeft groot gelijk, want het is niet niks als je alleen bent..dan zal ik het dat hondje niet moeilijker maken... die hoeft ook niet door mijn roedel heen....

Ik vind dat altijd een lastige situatie. Moos loopt wel met me mee als ik hem meeloods door een grote andere roedel heen. Maar Saar is een ander verhaal. Uiteindelijk komt zij ook wel met me mee, maar ze gaat eerst met de staart tussen d'r poten staan kijken, proberen weg te schieten e.d. Ze wil dan wel heeeeel graag naar mij toe komen, maar als ik te dicht bij die andere roedel sta dan durft ze dat toch niet goed. Dan moet ik weer verderweg gaan staan, en dan komt ze, maar haar meeloodsen dwars door de groep heen heb ik wel even tijd voor nodig.
En wat Yamie dan zegt, ik ben dan altijd ontzettend blij als de andere baas even zijn honden bij zich roept, zodat ze allemaal aan 1 kant van het pad staan en ik Saar er langs kan laten lopen.
Het hoeft niet, maar ik vind het wel erg prettig, want anders sta ik minutenlang te oetelen met Saar.

En ik lees nu dat je dat ook doet. Tegelijk zitten typen

Eline* schreef:. Het is in mijn ogen oneerlijk om je nergens mee te bemoeien en je hond zijn eigen boontjes te laten doppen, maar hem wel te straffen of verbaal te corrigeren als hij dan een andere hond grijpt.

Ben ik met je eens, maar is het omgekeerde dan ook waar: dat als ik bereid ben mijn hond te beschermen, ik hem ook mag kapittelen als hij bij een andere loopt te klieren?

Voor mezelf ben ik er wel uit: ik ga Spok wat korter houden en eerder corrigeren. Niet in de betekenis van nooit meer doen, maar wel in de betekenis van, hier nu mee kappen en luisteren naar de baas. Dan is het goed.

Zoie schreef:

Eline* schreef:. Het is in mijn ogen oneerlijk om je nergens mee te bemoeien en je hond zijn eigen boontjes te laten doppen, maar hem wel te straffen of verbaal te corrigeren als hij dan een andere hond grijpt.

Ben ik met je eens, maar is het omgekeerde dan ook waar: dat als ik bereid ben mijn hond te beschermen, ik hem ook mag kapittelen als hij bij een andere loopt te klieren?

Voor mezelf ben ik er wel uit: ik ga Spok wat korter houden en eerder corrigeren. Niet in de betekenis van nooit meer doen, maar wel in de betekenis van, hier nu mee kappen en luisteren naar de baas. Dan is het goed.

Ik ben vrij streng naar Nelson toe. Kiki heeft weinig oog voor andere honden dus daar heb ik niets geen gedoe mee. nelson wil zich nog wel eens laten verleiden tot armpje drukken.
Ik bescherm Nelson en verbiedt hem dus te reageren. In zeer veel gevallen leidt dat er inmiddels toe dat hij bij uitdagende reuen achter me gaat staan en wacht op wat ik ga doen. Laatst kwam hij vanuit de verte aanstieren toen hij zag dat Kiki lastig gevallen werd door een andere reu. Deze reu stond tussen mij en Nelson in, hoge poten en luid grommen. Nelson liep keurig om de reu heen om zich naast mij te voegen. Voorheen was hij er omheen gaan staan draaien om te kijken of er wat te halen valt.
Ik heb hem vrij streng aangepakt toen ik Kiki erbij kreeg omdat ik geen zin had weer zo attent te moeten zijn bij andere honden. Dat had ik wel gehad met Laika. Nelson is sociaal en met zijn teef erbij wilde ik dat houden, klaar.
Hij snapt de boodschap en doet het prima! Ik ben trots op hem!
Wel moet je dingen niet moeilijker maken dan het is. In het geval Nelson zich achter me schaart en we kunnen kalm weglopen uit die situatie doe ik dat. Hij moet van mij dan niet langs een reu heenlopen die hem aanstaart en waarbij hij niets kan. Ik ben daarin dan dus weer vermijdend.

Interessant om te lezen.

Ik zag bij mezelf af te vragen hoe ik dat doe, maar dat hangt heel erg van de situatie en de houding van Bram af. Soms steun ik en soms niet. Maar op de momenten dat hij me echt nodig heeft, ben ik er zeker. Ik weet inmiddels dat ik er dan tussenspring.

Martijn schreef:Je moet een hond niet in een situatie met andere honden laten komen waarbij je hem moet gaan verbeteren.
Dapper gaat niet met andere reuen om zoals ik dat zelf acceptabel vind. Nou..dan gaat hij dus niet met andere reuen om. Klaar.

Het probleem met Spok is dat hij zich in mijn ogen in allerlei situaties kan gaan misdragen. Of niet. Gelukkig meestal niet. Het alternatief voor hem af en toe tot de orde roepen is hem bij alle honden weghouden, en dat gaat me te ver, en is m.i. ook niet nodig.

Als andere reuen dan op hem afkomen terwijl hij aan de riem is jaag ik ze weg. Als dapper gaat lopen trekken of schreeuwen omdat er een andere reu in de buurt is krijgt hij op zijn kopje.

Ik ben heer en meester in situaties waarbij andere reuen betrokken zijn.
Zijn aandacht is dan voor mij en alleen voor mij. Hij moet andere reuen negeren.

Luna moet aan de lijn alle honden negeren, en we lopen overal omheen. Honden die toch op ons afkomen heb ik nooit weggejaagd. Misschien inconsequent. Moet zeggen dat ik na het laatste incident met een mechelaar die ze op haar nek kreeg wel serieus over na denk. Ze werd echt giftig, en het had ook anders kunnen aflopen. Aan de andere kant ben ik ook bang dat als ik honden ga wegjagen ze nog opgefokter wordt op andere honden in haar buurt.

Alleen op die manier is het mogelijk één en ander in goede banen te leiden. En daar komt íe...als ik dapper het gevoel gaf dat ik het op prijs stel dat hij de macho gaat lopen uithangen is het hek meteen van de dam.
Dus ja..je kunt een hond heel duidelijk steun geven en hem daarmee "groter" maken en je kunt ook een heleboel redden door die steun te ontzeggen.

Ik geef Spok nooit steun in de zin van ga je gang maar. Ik roep hem bij me, en dan bescherm ik hem. Als ik het nodig vind.

Eline* schreef:

Zoie schreef:

Eline* schreef:. Het is in mijn ogen oneerlijk om je nergens mee te bemoeien en je hond zijn eigen boontjes te laten doppen, maar hem wel te straffen of verbaal te corrigeren als hij dan een andere hond grijpt.

Ben ik met je eens, maar is het omgekeerde dan ook waar: dat als ik bereid ben mijn hond te beschermen, ik hem ook mag kapittelen als hij bij een andere loopt te klieren?

Voor mezelf ben ik er wel uit: ik ga Spok wat korter houden en eerder corrigeren. Niet in de betekenis van nooit meer doen, maar wel in de betekenis van, hier nu mee kappen en luisteren naar de baas. Dan is het goed.

Ik ben vrij streng naar Nelson toe. Kiki heeft weinig oog voor andere honden dus daar heb ik niets geen gedoe mee. nelson wil zich nog wel eens laten verleiden tot armpje drukken.
Ik bescherm Nelson en verbiedt hem dus te reageren. In zeer veel gevallen leidt dat er inmiddels toe dat hij bij uitdagende reuen achter me gaat staan en wacht op wat ik ga doen. Laatst kwam hij vanuit de verte aanstieren toen hij zag dat Kiki lastig gevallen werd door een andere reu. Deze reu stond tussen mij en Nelson in, hoge poten en luid grommen. Nelson liep keurig om de reu heen om zich naast mij te voegen. Voorheen was hij er omheen gaan staan draaien om te kijken of er wat te halen valt.
Ik heb hem vrij streng aangepakt toen ik Kiki erbij kreeg omdat ik geen zin had weer zo attent te moeten zijn bij andere honden. Dat had ik wel gehad met Laika. Nelson is sociaal en met zijn teef erbij wilde ik dat houden, klaar.
Hij snapt de boodschap en doet het prima! Ik ben trots op hem!
Wel moet je dingen niet moeilijker maken dan het is. In het geval Nelson zich achter me schaart en we kunnen kalm weglopen uit die situatie doe ik dat. Hij moet van mij dan niet langs een reu heenlopen die hem aanstaart en waarbij hij niets kan. Ik ben daarin dan dus weer vermijdend.

Het probleem wat ik met Spok heb is dat ik hem niet duidelijk kan maken wat ik precies niet van hem wil zien ! Tenminste, vaak.

Vooral in spel is dat een probleem, hij slaat soms door, er is dan vaak geen precies moment aan te geven waar het niet meer leuk is, en als ik dan ingrijp geloof ik niet dat hij echt begrijpt waarom, zodat hij het de volgende keer niet weer doet.

Wat ik de laatste tijd doe is eerder ingrijpen, afremmen, of als dat niet lukt bij me roepen. Ik zie het eerder aankomen en wacht het niet af. Misschien dat op den duur het kwartje toch valt, of dat hij gewoon wat rustiger wordt.

En als er straks een teef bij is ... tsja, ik denk echt dat ik hem dan in de hand moet houden en geen ruimte moet geven dingen te gaan regelen.

Ik blijf daarom aan gehoorzaamheid werken, en ik moet zeggen dat hij werkelijk heel goed begint te luisteren. Beter dan dat ik tot voor kort voor mogelijk had gehouden. Hij hoeft van mij niet veel te leren, maar luisteren, daar blijf ik scherp op.

Martijn schreef:Je moet een hond niet in een situatie met andere honden laten komen waarbij je hem moet gaan verbeteren.
Dapper gaat niet met andere reuen om zoals ik dat zelf acceptabel vind. Nou..dan gaat hij dus niet met andere reuen om. Klaar.

Als andere reuen dan op hem afkomen terwijl hij aan de riem is jaag ik ze weg. Als dapper gaat lopen trekken of schreeuwen omdat er een andere reu in de buurt is krijgt hij op zijn kopje.

Ik ben heer en meester in situaties waarbij andere reuen betrokken zijn.
Zijn aandacht is dan voor mij en alleen voor mij. Hij moet andere reuen negeren.

Alleen op die manier is het mogelijk één en ander in goede banen te leiden. En daar komt íe...als ik dapper het gevoel gaf dat ik het op prijs stel dat hij de macho gaat lopen uithangen is het hek meteen van de dam.
Dus ja..je kunt een hond heel duidelijk steun geven en hem daarmee "groter" maken en je kunt ook een heleboel redden door die steun te ontzeggen.

Maar is het dan niet juist omdat Dapper aan de riem is dat hij gaat trekken en schreeuwen. Omdat hij zich aan de riem misschien sterker voelt, of juist omdat hij dan niet weg kan.

Als ik Buck aan de riem heb kan ik er zeker van zijn dat het van zijn kant het liefst oorlog is, terwijl als hij los loopt ik heel veel kan redden door steun te geven of juist niet te geven, al naar gelang de situatie.

En inderdaad kun je een hond zich machtiger laten voelen door hem de vrije hand te geven, dus eigenlijk dat hij met jouw topestemming gaat knokken.

ik heb dat 1 keer gedaan omdat ik zelf een bepaalde situatie zo zat was dat ik dacht, "ga dan maar". Die honden bleven namelijk op hem af komen en vervelend doen en de baasjes deden niks.

Maar daar heb ik spijt van gehad want daarna werd hij nog veel zelfverzekerder.

Dus ik ben er ook voor om zelf in te grijpen, maar soms werkt het beter als ik door loop en hem dus steun ontzeg.

Ik vind het ook nogal afhangen van het gedrag van de andere hond. Bij Jack is het makkelijk, die komt pas steun zoeken als hij het niet zelf meer op kan lossen, en dan gaat het in 9 van de 10 keer om een opdringerige hond die niet wil begrijpen dat Jack het spugendzat is. Die scheld ik dus weg. Heeft Lilo last van een hond die maar niet wil snappen dat ze hem niet mot, scheld ik hem ook weg, maar gaat ze achter mijn benen staan blaffen en gillen naar een hond die gewoon normaal kennis wil maken (maar te groot of te zwart is), dan ga ik niet akelig staan doen naar die andere hond.