Het HondenForum

Bram is vervelend buiten. Hij is deze week een aantal keer honderden meters vooruit gelopen en vertikte het in eerste instantie om terug te komen. Hij loopt alleen los in gebieden waar ik er 100% zeker van ben dat er geen auto's in de buurt zijn, dus dat is het probleem niet. Het is meer de ergernis van die dichte oren.

We hebben hem 1 keer opgehaald bij een hond vandaan omdat hij gewoon echt niet meer kwam. De andere keren verstoppen we ons of lopen de andere kant op. Uiteindelijk komt hij dan wel.

Ik zit nu een beetje met aanlijnen. Ik heb niet zo'n zin in meerdere van die acties per wandeling, al was het maar voor mijn eigen gemoedsrust. Maar ik wil hem ook niet elke keer aanlijnen omdat hij dan misschien helemaal niet meer komt (komen=aanlijnen=geen lol). Hoe zal ik dat doen? Roepen en toch maar weer vrij geven met het risico dat hij er weer vandoor spurt? Of toch aanlijnen?

En ja, ik doe al m'n best om interessant te zijn door een speeltje mee te nemen, met takjes te spelen etc. Maar hij steekt gewoon geregeld z'n middelvinger naar me op. Bram is bijna 11 maanden. Ik wil niet zeggen dat hij hiervoor de meest brave en gehoorzame hond ter wereld was, maar tot circa 2 weken geleden was het alleszins acceptabel. Dat is het nu niet.

Zo te lezen is die van jou gewoon net zo'n dikke puber als de mijne.
Hier heet het pluis in de oren

Met wandelen lijn ik hem steeds een stukje aan, dan weer lekker los. Ook gewoon bij me roepen zonder aanlijnen en alleen even aandacht.
Gewoon lekker doortrainen en hij groeit straks wel weer uit het pluis.

Hoewel het natuurlijk wel bijzonder irritant is

Het blijven wel jonge honden die hun grenzen gaan testen.

poohbeer schreef:Zo te lezen is die van jou gewoon net zo'n dikke puber als de mijne.
Hier heet het pluis in de oren

Met wandelen lijn ik hem steeds een stukje aan, dan weer lekker los. Ook gewoon bij me roepen zonder aanlijnen en alleen even aandacht.
Gewoon lekker doortrainen en hij groeit straks wel weer uit het pluis.

Hoewel het natuurlijk wel bijzonder irritant is

Het blijven wel jonge honden die hun grenzen gaan testen.

Het is bere-irritant! En nu ik weet dat ijs levensgevaarlijk is, laat ik hem in ieder geval niet meer los bij water in de buurt. Ik kan er niet van opaan dat hij niet op het ijs gaat namelijk.

Inge O schreef:als je zegt 'honderden meters' , rent hij die in één keer weg? of komt hij niet meer terug als hij zoetjesaan zo ver van je is weggeraakt?

In 1 keer! Hij doet z'n kop naar beneden en spurt er als een idioot vandoor. Dat kan wel 800 meter zijn! Het lijkt alsof hij iets ruikt, maar hij blijft wel precies op het pad, hij gaat niet het bos in. Hij heeft het nu een aantal keer gedaan toen hij een andere hond zag. Dus ik ben nu supersnel in bij me roepen en aanlijnen in dat geval (soms ben ik niet supersnel genoeg helaas). Maar het meest vervelende zijn de keren dat er niks lijkt te zijn, maar hij er toch als een idioot vandoor gaat. Zelfs als ik hem dan direct in de eerste meters roep, luistert hij niet. Zal het dan toch een andere hond zijn die hij ruikt? Wild kan ik me niet voorstellen omdat hij wel zo keurig op het pad blijft.

Bowie en Bram hebben dit met elkaar afgesproken , die mogen vanaf nu af aan niet meer met elkaar spelen

Zoek stok! schreef:

poohbeer schreef:Zo te lezen is die van jou gewoon net zo'n dikke puber als de mijne.
Hier heet het pluis in de oren

Met wandelen lijn ik hem steeds een stukje aan, dan weer lekker los. Ook gewoon bij me roepen zonder aanlijnen en alleen even aandacht.
Gewoon lekker doortrainen en hij groeit straks wel weer uit het pluis.

Hoewel het natuurlijk wel bijzonder irritant is

Het blijven wel jonge honden die hun grenzen gaan testen.

Het is bere-irritant! En nu ik weet dat ijs levensgevaarlijk is, laat ik hem in ieder geval niet meer los bij water in de buurt. Ik kan er niet van opaan dat hij niet op het ijs gaat namelijk.

Nee, dat kan ik me goed voorstellen. Zeker niet uitproberen met water in de buurt.

Hopelijk is het tijdelijk en van heeeel korte duur.

haha, dat herken ik dat doet mijn teckel ook..neus op de grond en gelijk er vandoor.
Ik ben weer begonnen met de lange lijn en hompen kaas in mijn jaszak en bij het hier komen weer belonen. Ik begin weer van voren af aan.
Maar ik houd in mijn achterhoofd dat hij gewoon in bepaalde gebieden niet meer los zal kunnen..

Ik zou met Bram ook weer van voren af aan beginnen, en idd. veel afwisselen. Soms idd. echt aanlijnen en af en toe ook gelijk weer vrij geven.

En misschien nu het vriest gewoon even aangelijnd uitlaten.. Het is ook niet leuk om met een angstig gevoel je hond uit te moeten laten.

Ik lees vol interesse mee

Vegas krijgt ook bananen in zijn oren. Wat ik wel altijd deed, en nog steeds altijd doe, is hem tijdens een onaangelijnde wandeling meerdere malen bij me roepen voor iets lekkers, even een paar oefeningetjes doen (zit, high five) en dan weer vrij geven.

Ik heb daardoor het idee dat hij wel blijft begrijpen wat de bedoeling is van het hierkomen.. komen dus. In moeilijkere situaties (andere honden/mensen) gaat het wel steeds lastiger en ik probeer er dan ook altijd voor te zorgen dat ik alles eerder zie dan hem zodat ik hem op tijd binnen kan halen.

Vervelend voor jou is dat jij niet ziet wat Bram ziet en hem dus niet op tijd bij je kan roepen

Ik heb geen tips, ik lees aandachtig mee.

Heel herkenbaar, dit is echt een fase waar je ff door heen moet.
Wat bij hielp is overdreven roepen, lekker gek doen en zo proberen zijn aandacht te trekken en als hij dan komt pijs je hem uitbundig de hemel in met wat lekkers. Gewoon door gaan met trainen en de ene keer wat lekkers en de andere keer een aai of een bal als belonging.
Geloof me het komt goed, als Maxje het kan kan Bram het zeker

vooral niet de hele tijd gaan aanlijnen.
Mijn tip is om vooral heel 'cool' te blijven , vertrouwen te hebben dat hij toch wel komt en deze puberperikelen vooral uit te zitten.
Gewoon de oefeningetjes doen die je altijd doet , en heel vaak tegen jezelf zeggen...'komt goed'
Ik heb heel lang veel te weinig vertrouwen in Diesel gehad.
Dat aanlijnen is echt niet gezellig. Ik durfde hem bijna niet meer los te laten. En dat wil ik gewoon echt niet.
Ik heb op een bepaald moment de knop omgezet. Laat maar gaan, want uiteindelijk komt hij wel. En er zijn ook nooit problemen.
Hij loopt nu nog heel erg ruim , maar mijn vertrouwen in hem is megagroot.
Bij Puck, die nu begint te puberen, probeer ik dat vertrouwen heel erg vast te houden. Dat lukt heel goed. Het kost wel heel wat inwendig gevloek...

Inge O schreef:oei, dat is een gevaarlijke...het is op die manier wachten tot hij misschien toch een keer het pad afgaat en daar iets aantreft wat nóg leuker is....

hoe gaat het anders de laatste tijd met hierkomen in andere moeilijke situaties? is hij daarbij ook wat weerbarstig, of gaat het enkel om dit 'ontsnappen'?

Ook weerbarstig! Ik heb zelf het idee dat het mede komt doordat zowel m'n vriend als ik deze week vrij zijn en hij erg veel aandacht krijgt. Maar het bijzondere is dat hij binnenshuis juist ontzettend braaf is.

Ik oefen veel met 'hierrrrrr' stukkie kaas erin als er niks aan de hand is en dan gaat het goed. En ik loop zoals altijd door als hij met een hond speelt. Dat komt hij ook mee. Het gaat mis als er prikkels zijn zoals een hond of iets ranzigs te eten op de grond. Dan vertikt hij het om te komen. En dus die keren dat hij gewoon wegspurt zonder dat ik het idee heb dat er iets is. Is er een kans dat hij gewoon helemaal wegloopt zonder terug te komen???? Hij heeft dat nog nooit gedaan, hij komt altijd terug!

Ik heb een aantal acties ondernomen: strikter in de regeltjes (dus zitten voordat hij mag eten enzo), 'leuk doen' tijdens het wandelen, verstoppen als hij me niet in de gaten houdt, overdreven belonen als hij bij me komt (ook als ik hem niet roep) en aanlijnen als ik een bepaald drafje bij hem bespeur (je kunt gewoon zien dat hij in de 'ik luister niet meer stand' gaat).

Zal ik ook weer aan de lange lijn hierrrr oefenen met m'n vriend? Of heeft dat geen zin?

Ik weet dat het averechts werkt, maar ik kan zo boos worden op hem als hij zo doet.

Wat ik er van lees is dat je alles keurig volgens het boekje doet maar Bram gewoon even sch*t aan je heeft. Ik pik dat niet als baas Als een hond zo overduidelijk maling aan mij heeft zorg ik dat ik binnen "gooi" bereik hem of haar roep en als ik dan weer een dikke vinger krijg dan krijgen ze dus een sleutelbos of riem tegen hun reet. Potverdorie HIERRRRRRRRR zeg ik!!!!! Dan weten ze direct dat "los" niet gelijk staat aan geen invloed van vrouwtje Er zullen veel mensen het niet met me eens zijn maar het helpt echt prima

Mirri schreef:Heel herkenbaar, dit is echt een fase waar je ff door heen moet.
Wat bij hielp is overdreven roepen, lekker gek doen en zo proberen zijn aandacht te trekken en als hij dan komt pijs je hem uitbundig de hemel in met wat lekkers. Gewoon door gaan met trainen en de ene keer wat lekkers en de andere keer een aai of een bal als belonging.
Geloof me het komt goed, als Maxje het kan kan Bram het zeker

Is Max ooit echt verdwenen?

Daan schreef:vooral niet de hele tijd gaan aanlijnen.
Mijn tip is om vooral heel 'cool' te blijven , vertrouwen te hebben dat hij toch wel komt en deze puberperikelen vooral uit te zitten.
Gewoon de oefeningetjes doen die je altijd doet , en heel vaak tegen jezelf zeggen...'komt goed'
Ik heb heel lang veel te weinig vertrouwen in Diesel gehad.
Dat aanlijnen is echt niet gezellig. Ik durfde hem bijna niet meer los te laten. En dat wil ik gewoon echt niet.
Ik heb op een bepaald moment de knop omgezet. Laat maar gaan, want uiteindelijk komt hij wel. En er zijn ook nooit problemen.
Hij loopt nu nog heel erg ruim , maar mijn vertrouwen in hem is megagroot.
Bij Puck, die nu begint te puberen, probeer ik dat vertrouwen heel erg vast te houden. Dat lukt heel goed. Het kost wel heel wat inwendig gevloek...

Dat vertrouwen heb ik nog wel, maar ik kan inwendig zo boos worden Dan sta ik daar weer voor l*l achter een bosje omdat meneer zelf iets aan het doen is. Kijken mensen me echt vragend aan zo van 'mevrouw wat doet u daar achter dat bosje'. Na een paar minuten komt Bram dan aangerend en dan kom ik tevoorschijn en zeg ik 'jaaaaaaa goed zooooooo' en hop brokje erin.

Ik heb nog even in de rasbeschrijving gekeken en Bram zou eigenlijk heel erg baasgericht moeten zijn Nou, dan doe ik toch iets goed mis!

Sunnybunny schreef:Wat ik er van lees is dat je alles keurig volgens het boekje doet maar Bram gewoon even sch*t aan je heeft. Ik pik dat niet als baas Als een hond zo overduidelijk maling aan mij heeft zorg ik dat ik binnen "gooi" bereik hem of haar roep en als ik dan weer een dikke vinger krijg dan krijgen ze dus een sleutelbos of riem tegen hun reet. Potverdorie HIERRRRRRRRR zeg ik!!!!! Dan weten ze direct dat "los" niet gelijk staat aan geen invloed van vrouwtje Er zullen veel mensen het niet met me eens zijn maar het helpt echt prima

Ja precies, ik omschrijf het ook als 'Bram stak weer z'n middelvinger naar me op in het bos'. Zo is het echt!

Zit in jouw methode niet het risico dat hij dan bang voor me wordt en dus helemaal niet meer komt? Hij is vrij gevoelig voor correcties, daar moet ik enorm mee oppassen.

Aan de andere kant moet ik wel wat, want zo kan het niet.

Tamara en Bowie schreef:Bowie en Bram hebben dit met elkaar afgesproken , die mogen vanaf nu af aan niet meer met elkaar spelen

Ik zag ze wel fluisteren afgelopen week! En Vegas ook al, zou Bram dan toch de verbindende schakel zijn?

Die ervaring heb ik niet, daarnaast gewoon doorgaan met belonen zoals je altijd al deed natuurlijk. Ik doe het gewoon om de cirkel te door breken, ik ben niet zo van de negeer methode Als een hond dondersgoed weet wat de bedoeling is en dus gewoon door je commando heen rent dan hangt daar bij mij een negatieve reactie aan: jongens dat mag niet. Punt. Als ze dan komen is het ook direct heel goed van ze en geef ik ze meteen weer vrij zodat ze idd weten dat hierkomen niet direct aanlijnen is. Ik eis dus echter wel dat er geluisterd wordt, met name voor hun eigen veiligheid!

Hahahaha...moet je alleen wel goed oefenen anders krijg je dit soort taferelen!!! http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewto ... sc&start=0
sorry...maar moest gelijk aan dit topic denken!

Zoek stok! schreef:

Daan schreef:vooral niet de hele tijd gaan aanlijnen.
Mijn tip is om vooral heel 'cool' te blijven , vertrouwen te hebben dat hij toch wel komt en deze puberperikelen vooral uit te zitten.
Gewoon de oefeningetjes doen die je altijd doet , en heel vaak tegen jezelf zeggen...'komt goed'
Ik heb heel lang veel te weinig vertrouwen in Diesel gehad.
Dat aanlijnen is echt niet gezellig. Ik durfde hem bijna niet meer los te laten. En dat wil ik gewoon echt niet.
Ik heb op een bepaald moment de knop omgezet. Laat maar gaan, want uiteindelijk komt hij wel. En er zijn ook nooit problemen.
Hij loopt nu nog heel erg ruim , maar mijn vertrouwen in hem is megagroot.
Bij Puck, die nu begint te puberen, probeer ik dat vertrouwen heel erg vast te houden. Dat lukt heel goed. Het kost wel heel wat inwendig gevloek...

Dat vertrouwen heb ik nog wel, maar ik kan inwendig zo boos worden Dan sta ik daar weer voor l*l achter een bosje omdat meneer zelf iets aan het doen is. Kijken mensen me echt vragend aan zo van 'mevrouw wat doet u daar achter dat bosje'. Na een paar minuten komt Bram dan aangerend en dan kom ik tevoorschijn en zeg ik 'jaaaaaaa goed zooooooo' en hop brokje erin.

Ik heb nog even in de rasbeschrijving gekeken en Bram zou eigenlijk heel erg baasgericht moeten zijn Nou, dan doe ik toch iets goed mis!

Op deze leeftijd kan je die rasbeschrijving in de prullebak gooien en heb je gewoon een hond. Mijn mastiff verschilt niet veel van jouw bram, hoewel ze trager en tuttiger is.
Diesel was echt net als bram.
Dat verstoppen achter een bosje is leuk, maar je kunt ook gewoon doorlopen. Dan wel dezelfde rechte weg vervolgen. Af en toe een keer fluiten.
Diesel verdwijnt wel eens het bos in, en komt dan na een minuut weer terug en ziet mij dan in de verte. Op de leeftijd van bram waren dat minuten.
Vreselijk.
Ik negeer dat zwerven, en beloon het bij mij komen.
Wat mij het allermeest helpt is om het los te laten.
Geen fanatieke pogingen doen de hond bij mij te houden, maar ik loop, en ik loop door.( inwendig vloekend, en met kloppend hart)
En dan blijkt dat mijn honden toch liever meegaan dan alleen in het bos lopen. Soms is het niet alleen de hond die je iets kan leren, maar leer je zelf ook iets.



Vooral ook helemaal niks meer aantrekken van reakties van andere mensen, dat helpt ook.Negeren die hap...

Sunnybunny schreef:Die ervaring heb ik niet, daarnaast gewoon doorgaan met belonen zoals je altijd al deed natuurlijk. Ik doe het gewoon om de cirkel te door breken, ik ben niet zo van de negeer methode Als een hond dondersgoed weet wat de bedoeling is en dus gewoon door je commando heen rent dan hangt daar bij mij een negatieve reactie aan: jongens dat mag niet. Punt. Als ze dan komen is het ook direct heel goed van ze en geef ik ze meteen weer vrij zodat ze idd weten dat hierkomen niet direct aanlijnen is. Ik eis dus echter wel dat er geluisterd wordt, met name voor hun eigen veiligheid!

Als hij in de buurt is, kan ik dat weleens gaan doen. Hij mag best weten dat hij iets verkeerd doet. Daar ben ik niet zo moeilijk in. Zolang hij het niet snapt of weet, ben ik lief en aardig. Maar nu neemt hij gewoon bewust een loopje met me

Daan, er is een heel verschil tussen even lekker zwerven of als een speer door een commando heen rennen Mijn honden mogen natuurlijk best lekker de bosjes in duiken maar niet als ik net "hier' heb gezegd

Martijn schreef:Bij cleo heeft het prima geholpen om gewoon om te keren en de andere kant op te lopen.
Ze wordt dan onaangenaam verrast en ging na een tijdje een stuk beter opletten.

Als het op een specifieke plek is en verder niet kan er iets bijzonder aantrekkelijks langs gekomen zijn maar als het een gewoonte wordt zou ik er een gewoonte van maken om hem te smeren.

Als het een veilige plek is mag hij je best even kwijt zijn hoor.

Ik sta al met zweet in m'n handen achter een boom te wandelen. Als hij de hoek om rent, kijk ik direct om me heen of er een geschikte verstopplek is. Daar wacht ik dan totdat hij weer aan komt rennen. 'Vroeger' (haha) hielp dat heel goed, maar blijkbaar kent hij het spelletje inmiddels. Dus gewoon weglopen en dan verstoppen?

Marie-José schreef:Hahahaha...moet je alleen wel goed oefenen anders krijg je dit soort taferelen!!! http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewto ... sc&start=0
sorry...maar moest gelijk aan dit topic denken!

Daan schreef:
Op deze leeftijd kan je die rasbeschrijving in de prullebak gooien en heb je gewoon een hond. Mijn mastiff verschilt niet veel van jouw bram, hoewel ze trager en tuttiger is.
Diesel was echt net als bram.
Dat verstoppen achter een bosje is leuk, maar je kunt ook gewoon doorlopen. Dan wel dezelfde rechte weg vervolgen. Af en toe een keer fluiten.
Diesel verdwijnt wel eens het bos in, en komt dan na een minuut weer terug en ziet mij dan in de verte. Op de leeftijd van bram waren dat minuten.
Vreselijk.
Ik negeer dat zwerven, en beloon het bij mij komen.
Wat mij het allermeest helpt is om het los te laten.
Geen fanatieke pogingen doen de hond bij mij te houden, maar ik loop, en ik loop door.( inwendig vloekend, en met kloppend hart)
En dan blijkt dat mijn honden toch liever meegaan dan alleen in het bos lopen. Soms is het niet alleen de hond die je iets kan leren, maar leer je zelf ook iets.



Vooral ook helemaal niks meer aantrekken van reakties van andere mensen, dat helpt ook.Negeren die hap...

En wat doe je als je een kilometer verder een hond ziet lopen, net als Bram. En Bram spurt er vandoor naar die hond toe? Hij kijkt dan werkelijk niet meer op of om naar mij. Er gaat gewoon een knop om bij hem. Ik kan dat wel negeren, maar eigenlijk krijgt hij dan telkens z'n zin. Toch?

Hij hoeft echt niet in m'n knieholte te lopen en mag rustig een stukje vooruit, achteruit of in het bos zwerven. Maar wat hij nu doet is echt gewoon kei en keihard bij me wegrennen.

Sunnybunny schreef:

Marie-José schreef:Hahahaha...moet je alleen wel goed oefenen anders krijg je dit soort taferelen!!! http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewto ... sc&start=0
sorry...maar moest gelijk aan dit topic denken!

Levensgevaarlijk, dat corrigeren!

Ik heb Moos ook weleens geprobeerd wat naar zijn kop te gooien, maar ik kan niet zo goed mikken met een dennenappel, dus dat werkte niet

Nu heb ik redelijk makkelijk praten want Moos rent nooit honderden meters vooruit. Wat Moos doet is achterblijven; gek word ik daarvan. En dan kan ik roepen, maar dan krijg ik ook de middelvinger, en gaat hij gewoon door met waar hij mee bezig was.
Wat bij Moos dan wel goed werkt is hem ophalen en hem allerlei oefeningetjes laten doen. Dan weer vrij geven, en een paar minuten later weer even trainen. Als ik een tijd lang weer even tussendoor train in het bos gaat het vaak stukken beter.

Ik ben nu trouwens ook op een punt dat ik in bekend gebied (bos waar hij al vanaf 8 maanden loopt) gewoon doorloop. Met bonkend hart moet ik toegeven, hardstikke bang om hem echt kwijt te raken. Maar hij komt altijd op een gegeven moment achter me aangesjeest.
En dan kan hij in dat bos met de vijver, waar wij toen ook gelopen hebben , echt aan de kant van het zandstrandje staan, en ik op 1 van de bospaden lopen. Uiteindelijk komt hij dan wel wat paniekerig mijn kant op gesjeesd in volle vaart.
Maar leuk vind ik dat niet om te doen

Zoek stok! schreef:
En wat doe je als je een kilometer verder een hond ziet lopen, net als Bram. En Bram spurt er vandoor naar die hond toe? Hij kijkt dan werkelijk niet meer op of om naar mij. Er gaat gewoon een knop om bij hem. Ik kan dat wel negeren, maar eigenlijk krijgt hij dan telkens z'n zin. Toch?

Ik heb daar met Moos toen wel voor gekozen om dat te negeren, en bij mezelf ook de knop om te zetten van "oke, in deze situatie rent hij naar die andere hond toe, dat moet dan maar even". Ook omdat telkens roepen voor Jan met de korte achternaam me ook niet bevorderlijk leek.
Met 1.5 jaar kwam gewoon een moment dat hij wat minder speelserig en pupperig werd, en ik hem op het moment dat hij stilstond en de andere hond zag terug kon gaan roepen. Dat ben ik toen uit gaan bouwen, en dat is nu 1 van de situaties waarin ik Moos wel 99% van de tijd bij me kan roepen.

Volgens mij loop ik vaak bij dat zelfde meertje, vanaf jouw kant achterlangs de Berenkuil?

Moos schreef:Ik heb Moos ook weleens geprobeerd wat naar zijn kop te gooien, maar ik kan niet zo goed mikken met een dennenappel, dus dat werkte niet

Nu heb ik redelijk makkelijk praten want Moos rent nooit honderden meters vooruit. Wat Moos doet is achterblijven; gek word ik daarvan. En dan kan ik roepen, maar dan krijg ik ook de middelvinger, en gaat hij gewoon door met waar hij mee bezig was.
Wat bij Moos dan wel goed werkt is hem ophalen en hem allerlei oefeningetjes laten doen. Dan weer vrij geven, en een paar minuten later weer even trainen. Als ik een tijd lang weer even tussendoor train in het bos gaat het vaak stukken beter.

Ik ben nu trouwens ook op een punt dat ik in bekend gebied (bos waar hij al vanaf 8 maanden loopt) gewoon doorloop. Met bonkend hart moet ik toegeven, hardstikke bang om hem echt kwijt te raken. Maar hij komt altijd op een gegeven moment achter me aangesjeest.
En dan kan hij in dat bos met de vijver, waar wij toen ook gelopen hebben , echt aan de kant van het zandstrandje staan, en ik op 1 van de bospaden lopen. Uiteindelijk komt hij dan wel wat paniekerig mijn kant op gesjeesd in volle vaart.
Maar leuk vind ik dat niet om te doen

Zucht, honden

Bram heeft nu echt twee gezichten: hij is in huis vreselijk braaf en lief. Buiten ook zolang hij aan de lijn zit. Als ik hem loslaat is hij 20% van de tijd een rothond die net doet alsof hij me niet kent. Ik zie echt zo'n blik in z'n ogen van 'wat maak jij mij nou'. En dan ineens kan het weer omslaan en komt hij naar me toe om aaitjes te halen. Het trainen gaat eigenlijk ook wel aardig, dan weet hij prima wat hij moet doen.

Ik zei al tegen m'n vriend: dat tien kilo hond mij zo boos kan maken!

Sunnybunny schreef:Volgens mij loop ik vaak bij dat zelfde meertje, vanaf jouw kant achterlangs de Berenkuil?

Waar ik het nu over heb is een klein bosje hier in het dorp