Het HondenForum

Krijg ik dat er nog uit?

Op zich gaat het nog steeds alsmaar beter met Lilo, echt, zelfs aan de lijn, 's avonds in het donker, vier gillende dwergpinschers, grote vreemde honden, als ik het maar enigszins vertrouw gaan we er gewoon op af en na een beetje snuffelen en een paar laatste gilblafjes doet ze het negen van de tien keer gewoon toppie. Ook op momenten dat ik half en half verwacht dat het mis gaat (zoals vanochtend toen een vreemde grote reu telkens op Jack wilde rijen en Jack effe uit zijn slof schoot), valt er nauwelijks iets aan te merken op haar gedrag.

Maar inmiddels kennen we dus ook een paar honden waar ze zonder duidelijke waarschuwing gewoon in hapt. Niet met bloed ofzo, maar wel dat de andere hond effe jankt of piept. Om precies te zijn gaat het om een hele drukke opdringerige labradorreu, een jonge ADHD-boxerteef en een supervrolijke boxerpup van een maand of zes. Maakt niet uit of Lilo los loopt of aan de lijn, het is tanden laten zien, oren naar achter (echt zo'n vals paardekoppie heeft ze dan), uitvallen en hap. Rennen ze weg, gaat ze erachteraan en nog eens venijnig in hun kont happen, komen ze gewoon dommig weer terug dan krijgen ze een hardere hap.

Vooral bij die labrador is ze vreselijk fel, hij hoeft maar langs te lopen en de haat straalt uit Lilo's ogen. :N: Niks geen waarschuwing, ze zet meteen haar tandjes erin.

Ik *snap* haar wel, in zoverre dat die honden haar irriteren, maar ik zou willen dat ze wat meer signalen afgaf voor ze uitviel. Jack doet dat zo ongeveer in slow-motion, negeren, wegdraaien, grommetje geven, enzovoorts, dus ik ben wel een beetje verwend , maar ietsjes minder vlug die tanden gebruiken zou wel erg fijn zijn.

Is hier nog iets aan te doen?

Hmm, tja, Moos doet het ook bij precies het type hond wat jij omschrijft. Drukke opdringerige zware honden. Alleen Moos doet het dan wel op de Jack manier; eerst lip optrekken (daar moet Reini altijd vreselijk om lachen, want dan laat ie een rijtje hele kleine mini-tandjes zien ), neus rimpelen, grommen, en dan snauwen. Bijten kan ik het niet noemen, een andere hond gaat er ook nooit van piepen, maar hij snauwt en hapt wel.

En net wat jij zegt, ik snap perfect waarom hij dat doet. Er is te vaak zo'n type hond bovenop hem gesprongen (waardoor Moos wel heel hard moest piepen). Als jonge hond gooide hij zich dan op zijn rug, maar 9 van de 10 keer ging de andere 'speelse' hond dan gewoon nog even harder door. Kortom, nu moeten ze opzouten vindt Moos (en dus eigenlijk ook wel terecht). Verschil is wel dat Moos er niet achteraan gaat, als ze reageren op een snauw/grauw dan is het klaar. Blijven ze terugkomen dan gaat hij harder en harder snauwen.

Ik weet dus bij wat voor soort type hond hij dat doet en laat hem daar maar heel kort contact mee maken, of gewoon geen. Komt er een enthousiaste zware stuiterhond opeens op ons af dan lok ik die hond meestal bij me (in geval van Labje) of jaag soms weg (in geval van borstelende andere reus). Moos weet ook dat hij bij mij moet komen als hij een hond 'bedreigend' vindt en doet dat na oefenen nu 9 van de 10 keer. Die ene andere keer hebben Moos en ik een beetje ruzie, want hij mag niet zelf andere honden weggrauwen en snauwen ( een klein snauwtje mag wel, maar hij mag er niet vol ingaan).

Ik kan het Moos met geen mogelijkheid afleren om te snauwen, maar door hem te leren bij mij te komen komt het nog maar weinig voor. Hij komt nu bij mij een koekje halen, en ik zorg dat die andere hond hem niet plet.

Ik herken daar heel erg het gedrag van Nieve in. Die doet dat namelijk ook, zeker als honden haar irriteren. Nu is Nieve heel erg zelfverzekerd en daardoor toch al niet zo goed met andere honden. Maar als zij door een reu met respect behandeld wordt dan accepteerd ze hem 9 van de 10 keer. Komt er een hond snel, druk of blaffend op haar afrennen dan maakt het niet meer uit of het een reu of een teef is, dan is het hap.

Denk dat daarin ook een stuk oerinstinct meespeelt. Het is voor een hond niet natuurlijk dat een vreemde soortgenoot gelijk maar naar hem/haar toe komt rennen. Daar gaat een heel kennismakingsritueel aan vooraf alvorens de vreemde eventueel geaccepteerd kan worden.

Herkenbaar probleem!

Sinds een aantal maanden doet Bella dat ook. Voorheen was ze zo bang voor elke (grote) hond, dat ze zich op haar rug wierp.
Tegenwoordig doet ze dit bijna niet meer, maar geeft een razend snelle
hap in een wang tegen het opdringerige type.

Ik probeer het te voorkomen door stevig door te stappen en dóóóórlopen te roepen. Lukt soms.
Volgens mij is dit de keerzijde van het zelfbewuster worden van een angstig hondje.

Ben benieuwd naar eventuele adviezen!

Moos schreef:Hmm, tja, Moos doet het ook bij precies het type hond wat jij omschrijft. Drukke opdringerige zware honden. Alleen Moos doet het dan wel op de Jack manier; eerst lip optrekken (daar moet Reini altijd vreselijk om lachen, want dan laat ie een rijtje hele kleine mini-tandjes zien ), neus rimpelen, grommen, en dan snauwen. Bijten kan ik het niet noemen, een andere hond gaat er ook nooit van piepen, maar hij snauwt en hapt wel.

Ja, maar daar zou ik ook best mee kunnen leven. Lilo begint zich steeds meer een hele dame te voelen, en als er dan een hond bovenop haar springt mag ze die best wel wegsnauwen. Maar ik baal zo van die tanden, want een schram of een kras heb je zo, en dan heb ik dalijk 'een gevaarlijke hond'.

Martijn schreef:Maakt het ook verschil of de andere hond een reu of een teef is?

Niet heel veel. Ze kan in het algemeen beter overweg met reuen (en gecastreerde reuen), ze speelt ook minder met teefjes, maar die lab waar ze zo'n hekel aan heeft is een volle reu.

Hoe reageert ze aan de lijn op andere honden? En hoe is de verhouding met jack?

Aan de lijn gaat het steeds beter (maar ik selecteer dan dus wel de honden waar we naar toe lopen ). Ook met enge (grote zwarte) honden gaat het aan de lijn al best goed, zolang die hond haar maar een beetje negeert zodat zij effe voorzichtig aan zijn kont kan ruiken. Daarna is het vaak al goed. Alleen als zo'n opdringerige druktemaker los loopt en zij aan de lijn, da's echt hopeloos. Vanochtend weer een loslopende herder-puber die een paar keer op haar afstormde, niet zozeer vervelend bedoeld, gewoon beetje dommig uitdaag-gedrag, en dan gaat ze helemaal door het lint. Afleiden of doorlopen ging ook niet, want die hond bleef maar terugkomen.

En de verhouding met Jack... ja, gewoon geweldig. Het is soms net een getrouwd stel, waarbij zij de grote bek heeft, maar hij ondertussen wel de baas is. Jack reageert ook heel laconiek op haar gedoe met andere honden, ik denk dat ze half vermoord moet worden voor hij zich ermee bemoeit.

Nieve schreef: Denk dat daarin ook een stuk oerinstinct meespeelt. Het is voor een hond niet natuurlijk dat een vreemde soortgenoot gelijk maar naar hem/haar toe komt rennen. Daar gaat een heel kennismakingsritueel aan vooraf alvorens de vreemde eventueel geaccepteerd kan worden.

Ja, op vreemde honden afrennen mag Lilo alleen zelf. (Maar als ze vlakbij is remt ze af, en dan gaat ze gewoon netjes hallo zeggen.)

rubella schreef:Volgens mij is dit de keerzijde van het zelfbewuster worden van een angstig hondje.

Ja, het worden loeders.

Ik zit met het zelfde probleem alleen dan net iets anders. Ik ken Jola goed en weet vantevoren welke hond ze wel of niet leuk gaat vinden en hoe ze reageren gaat. Vaak leg ik foute dan ook bij mezelf. Maar nou heeft een vriendin van mij een leuke dalmaat echt een schat van een hond doet geen vlieg kwaad maar is ook niet overdreven angstig. probleem is dat ze dus eerst heel leuk met elkaar spelen dat ze dan uit elkaar gaan en dat Jola haar daarna uit het niets ineens pakt. En niet alleen snauwen. Geen verwondingen gelukkig maar ik schrok me dood. Ze blijft dan in haar nek bijten ook als de hond piept enzo en het lijkt echt zonder motivatie

Ja bij die hond hou ik dr danmaar aan de flexie zodat ik goed kan in grijpen.Maar leuk is anders

Ik herken Yentie hier wel in. Zij is altijd wat angstig voor andere honden, maar als er even gesnuffeld is, is het meestal wel goed. Tot zover niet echt problemen. Maar waar ze totaal niet tegen kan is als honden gaan spelen (rennen, blaffen, grauwen, over elkaar heen buitelen). Dan gaat ze op blind en duikt ze in de hond, meestal de kleinste van de groep.
Net alsof ze dat niet kan handelen of dat ze het niet verstaat en denkt dat het ruzie is, in plaats van spel. Ook als een hond in huis wat druk is en wat opgewonden langs haar loopt, dan kan ze daar niet zo goed mee omgaan. Zelfs naar Toby toe heeft ze dat gedrag, als Toby heel erg enthousiast is dan wordt ze spinnijdig en duikt erin.
Zelf denk ik dat ze bij haar vorige baasje nooit spel meegemaakt heeft (ik heb er pas geleden weer eens op gelet bij die andere hondjes en die spelen inderdaad ook nooit met elkaar) en daardoor bij elke vorm van opwinding tussen honden direct bepaalt dat het dus oorlog is en daar gaat ze dan direct in mee.
Maar hoe je dat nou ombuigt?

Roelfien schreef:Ik herken Yentie hier wel in. Zij is altijd wat angstig voor andere honden, maar als er even gesnuffeld is, is het meestal wel goed. Tot zover niet echt problemen. Maar waar ze totaal niet tegen kan is als honden gaan spelen (rennen, blaffen, grauwen, over elkaar heen buitelen). Dan gaat ze op blind en duikt ze in de hond, meestal de kleinste van de groep.
Net alsof ze dat niet kan handelen of dat ze het niet verstaat en denkt dat het ruzie is, in plaats van spel. Ook als een hond in huis wat druk is en wat opgewonden langs haar loopt, dan kan ze daar niet zo goed mee omgaan. Zelfs naar Toby toe heeft ze dat gedrag, als Toby heel erg enthousiast is dan wordt ze spinnijdig en duikt erin.
Zelf denk ik dat ze bij haar vorige baasje nooit spel meegemaakt heeft (ik heb er pas geleden weer eens op gelet bij die andere hondjes en die spelen inderdaad ook nooit met elkaar) en daardoor bij elke vorm van opwinding tussen honden direct bepaalt dat het dus oorlog is en daar gaat ze dan direct in mee.
Maar hoe je dat nou ombuigt?

Ook een heel lastig probleem, maar ik denk dat het bij Yentie inderdaad een kwestie is van hondentaal niet helemaal snappen, misschien in combinatie met een introvert / serieus karakter.

Lilo daarentegen kan dolenthousiast met andere hondjes spelen, compleet met grommen en bovenop elkaar duiken. Maar er wordt alleen zo gespeeld als *zij* het wil, en met hondjes die *zij* leuk vindt. Met haar eigen vriendjes is het soms heel wild stoeien, vooral met haar JR-vriendje hou je je hart vast zoals dat elkaar tegen de vlakte rent en salto's maakt, maar ze hebben er allebei enorm veel lol in. Maar met een vreemde hond... vreemde honden horen zich fatsoenlijk te gedragen tot Lilo het initiatief neemt.

Beetje prinsesjesgedrag dus. "met jou wil ik wel spelen en die ander mag niet meedoen "