Hier is het Saar die Moos in alles nadoet. Als Moos opstaat hobbelt Saar achter hem aan, als Moos naar de slaapkamer loopt, drentelt Saar kwispelt mee. Als een soort eendje achter de moedereend aan
Nu is de rangorde hier wel heel erg duidelijk. Moos is de baas, Saar niet. Maar Moos verwacht van Saar ook weer niet dat ze zich op haar rug rolt voor hem, en als Saar in het kleine poezenmandje ligt gaat Moos eens neuzen en dan ergens anders liggen.
Maar Moos is perfect in het toepassen van de dominatiehandelingen bij Saar, en Saar perfect in het opvolgen daarvan

, heel bijzonder om te zien vind ik dat.
Als we 's avonds naar bed gaan, roep ik ze mee naar de slaapkamer. Is Saar daar als eerste dan blijft ze voor de drempel staan tot Moos naar binnen is, en dan volgt ze hem.
Zelfde met de tuin ingaan. Saar gaat voor de open deur staan wachten tot Moos naar buiten is gehobbelt en dan volgt ze gedwee.
En als we gaan wandelen moet ik zorgen dat Moos vooraan bij de deur staat, want anders wordt het een behoorlijk geklooi met riemen omdat Saar echt, echt niet als eerste door de deur gaat. (terwijl ik zeker weet dat Moos helemaal niks zou doen als ze wel eens als eerste een ruimte in gaat)
Als ik hier koekjes op de grond gooi blijft Saar staan wachten tot Moos de lekkerste gepakt heeft en gaat dan zelf pas een koekje zoeken. Als ik 1 bak eten neer zou zetten weet ik ook zeker dat Saar Moos zou laten eten, en dan pas als hij wegloopt zelf zou komen.
En dat alles zonder enige dwang van Moos. Hij gromt zeer zeer zelden naar Saar, en corrigeert haar absoluut nooit. Saar op haar beurt gaat dus nooit voor Moos op haar rug (wel voor andere honden, nooit voor Moos), en likt ook al maanden zijn bek niet meer of iets dergelijks.
Eigenlijk vind ik het hier meer op een soort vader-kind relatie lijken. Net alsof ze allebei weten dat Saar altijd wel een onzeker baby'tje zal blijven, en Moos de beschermende vaderrol wel even op zich neemt.