socialisatie met berejas
Geplaatst: 14 mar 2006 21:07
Hallo,
Vorige week kwam ik het volgende tegen met Dinah (onze Hovawart): Wij gingen naar het rusthuis waar ik werk, om wat te oefenen voor het personeelsoptreden. (het thema is 'film', en dinah en ik doen 'lassie' na. Enfin, 't is te zeggen, een aantal 'truukjes' op het podium) . In de inkomhal van het rusthuis zaten een aantal mensen, waaronder Gust. Gust is z'n hele leven al een hondenvriend geweest, en wou Dinah graag een koekje geven. Ik zeg dat ze eerst iets moest doen om dat koekje te verdienen, dus Dinah moest zitten en blijven, terwijl ik in de inkomhal rondliep. Prima geluisterd, dus Dinah kreeg een stukje frolic van Gust.
Komt er zich een dame in het gesprek mengen, van zo'n jaar of 80, gekleed in een bontmantel en met iets wits op haar hoofd wat in een vorig leven waarschijnlijk een konijn was. Waarop Dinah zich onnozel schrikt, en -moest ik haar niet stevig aan de lijn gehouden hebben- haar ongetwijfeld omver zou geworpen hebben. De dame wou Dinah per se een pootje laten geven. Iets wat Dinah niet 'kan', want dat vind ik een nutteloos bevel. 'k Had er niet bijverteld dat dinah zoiezo een pootje geeft als je je hand uitsteekt, maar dit eerder gebruikt als excuus om haar uit Dinah haar buurt te houden. En de dame maar vertellen dat haar hondje van vroeger tenminste getraind was, want hij kon pootjes geven aan iedereen die er om vroeg!! Ik had volgens haar nog véél werk voor de boeg 
. Dinah zelf, die was uiteraard nog steeds zwaar onder de indruk, en blafte de hele inkomhal bij elkaar. 
M'n collega en ik lagen strijk, en al m'n energie die ik nog over had stak ik in het tegenhouden van dinah, een correctie kreeg dinah niet zenne, de stakker. 't Arme schaap was er een hele tijd niet goed van.
Tja, we hebben heel wat gesocialiseerd met Dinah, o.a. in het rusthuis. We waren blijkbaar toch iets vergeten...
Vorige week kwam ik het volgende tegen met Dinah (onze Hovawart): Wij gingen naar het rusthuis waar ik werk, om wat te oefenen voor het personeelsoptreden. (het thema is 'film', en dinah en ik doen 'lassie' na. Enfin, 't is te zeggen, een aantal 'truukjes' op het podium) . In de inkomhal van het rusthuis zaten een aantal mensen, waaronder Gust. Gust is z'n hele leven al een hondenvriend geweest, en wou Dinah graag een koekje geven. Ik zeg dat ze eerst iets moest doen om dat koekje te verdienen, dus Dinah moest zitten en blijven, terwijl ik in de inkomhal rondliep. Prima geluisterd, dus Dinah kreeg een stukje frolic van Gust.
Komt er zich een dame in het gesprek mengen, van zo'n jaar of 80, gekleed in een bontmantel en met iets wits op haar hoofd wat in een vorig leven waarschijnlijk een konijn was. Waarop Dinah zich onnozel schrikt, en -moest ik haar niet stevig aan de lijn gehouden hebben- haar ongetwijfeld omver zou geworpen hebben. De dame wou Dinah per se een pootje laten geven. Iets wat Dinah niet 'kan', want dat vind ik een nutteloos bevel. 'k Had er niet bijverteld dat dinah zoiezo een pootje geeft als je je hand uitsteekt, maar dit eerder gebruikt als excuus om haar uit Dinah haar buurt te houden. En de dame maar vertellen dat haar hondje van vroeger tenminste getraind was, want hij kon pootjes geven aan iedereen die er om vroeg!! Ik had volgens haar nog véél werk voor de boeg . Dinah zelf, die was uiteraard nog steeds zwaar onder de indruk, en blafte de hele inkomhal bij elkaar. M'n collega en ik lagen strijk, en al m'n energie die ik nog over had stak ik in het tegenhouden van dinah, een correctie kreeg dinah niet zenne, de stakker. 't Arme schaap was er een hele tijd niet goed van.Tja, we hebben heel wat gesocialiseerd met Dinah, o.a. in het rusthuis. We waren blijkbaar toch iets vergeten...
?
. Ik ga er van uit dat jij Inge van Filos bent?