Het HondenForum

We zoeken de pupjes er schijnbaar op uit . Na Saar, nu een Bram die ook niet bijster op andere honden gesteld is.
Met 1 wezenlijk verschil; Saar had nog de nieuwsgierige drive waardoor ze altijd toch zelf bij een andere hond ging kijken. Schuivelend met het buikje omhoog, maar ze ging wel.
Bram niet. Als het aan Bram ligt maakt hij regelmatig gewoon helemaal geen contact met andere honden. Nu zou mee kunnen spelen dat hij Saar al heeft om mee te spelen, maar Saar had natuurlijk ook Moos al, maar wilde wil graag contact maken met andere honden.

Een ontmoeting tussen Bram en een andere hond gaat meestal als volgt:

Andere hond ziet Bram en komt naar hem toegelopen. Bram ziet andere hond, en komt of tussen onze benen of tussen de benen van de andere baas zitten, staartje uit de krul. Andere hond komt bij hem kijken, Bram likt de bek. Andere hond loopt weg. Zo ongeveer 6 van de 10 keer loopt Bram de andere kant op en dat was het dan. De andere keren gaat hij uit zichzelf toch ook nog maar even kijken bij die andere hond. Meestal bek-likken en/of op de zij/rug rollen.

Er is 1 hond in het bos die hij echt heel regelmatig ziet, en die begroet hij nu uit zichzelf (buikje omhoog) en hij heeft hem zelfs 1 keer een beetje tot spel uitgedaagt.

Als hij in de draagtas zit en een andere hond 'fixeert' op een metertje afstand dan gaat hij grommen. Maar als hij dus op de grond staat komt hij tussen mijn benen zitten en likt de bek of rolt op zijn zij. Als ik hem op mijn arm aan een andere hond laat snuffelen likt hij ook de bek, en gromt absoluut niet.

Met Moos en Saar is hij ontzettend sociaal-vaardig. Hij snapt een simpele correctie, en onthoudt dan ook dat hij dat dus niet meer moet doen. Met Saar speelt hij, en met Moos sjort hij. Allemaal zonder problemen, zonder angst.

We zijn ons nu dus te pletter aan het zoeken naar rustige andere honden om kennis mee te maken, en dat lukt aardig. Hij heeft ondertussen al heel veel vreemde honden gezien, maar enthousiast wordt hij er nog steeds niet van. Nu hoeft dat ook niet, hij hoeft niet als een gek op elke vreemde hond af te sprinten. Maar dat hele terughoudende is weer het andere uiterste.

Dus tja, iemand verder nog tips, suggesties? Meer steun geven, minder steun geven? Als hij nu tussen de benen komt staan negeren we hem, maar lopen ook niet weg.
Moos en Saar begroeten elke vreemde hond vriendelijk (behalve Saar bepaalde exemplaren, maar als Bram dan mee is ben ik dat voor dus dat ziet hij verder niet), dus hij ziet constant de rest van 'zijn roedel' wel enthousiast doen naar andere honden...

volgens mij is bram nu toch op de leeftijd dat ze al een beetje banger zijn en al de indrukken gewoon moet verwerken
gewoon veel met andere honden buiten het vaste roedeltje in aanraking brengen dan gaat het meestal goed komen

twinkeltje schreef:volgens mij is bram nu toch op de leeftijd dat ze al een beetje banger zijn en al de indrukken gewoon moet verwerken
gewoon veel met andere honden buiten het vaste roedeltje in aanraking brengen dan gaat het meestal goed komen

Het 'vreemde' voor mij is dat ik dit zo niet ken. Eerst hadden we Moos; die vond (en vindt) alles en iedereen leuk. Toen hadden we Saar; superonderdanig, maar wel een nieuwsgierigheid waardoor ze toch alles ging bekijken. En toen hadden we Bram; terughoudend, en het lijkt wel alsof andere honden hem soms gewoon niks interesseren. Ongetwijfeld ook doordat hij ze wat engig vindt, maar toch.
Maar ach, zo leer je telkens weer wat bij he?

veel honden hebben zo periode hoor vaak is het ook snel weer over
en ja de 1 is wat brutaler dan de ander
moos is waarschijnelijk iets dominanter
en bram het onderdanige type

twinkeltje schreef:veel honden hebben zo periode hoor vaak is het ook snel weer over
en ja de 1 is wat brutaler dan de ander
moos is waarschijnelijk iets dominanter
en bram het onderdanige type

Nou, Bram is al zo sinds hij hier is
Maar het klopt dat het meer een onderdanig typje is hoor; daar is hij ook op 'uitgezocht' naast Moos. Opdringerige reuen-pupjes en Moos is op zijn zachtst gezegd geen goede combi

Weet je Marloes...wat ik denk...

Ik denk dat het niet toevallig onderdanige typjes zijn. Ik denk dat het bovenal hondjes zijn die donders goed doorhebben dat ze ieniemieniemienie zijn en helemaal niets in de melk te brokkelen hebben bij wie-dan-ook-groter. Da's misschien niet eens zozeer angstig of onzeker gedrag, maar meer slim gedrag. Als klein hondje heb je volgens mij snel genoeg door dat je erg klein bent. En misschien dat het ook wel heel natuurlijk gedrag is: vermijd het gevaar...en sja, als je ZO klein bent, dan is alles wat groot is natuurlijk potentieel gevaar. Of je moet je heeeel onderdanig opstellen.

Toen Ted jong was, kroop en rolde ze het park door. Ze wilde met iedereen kennismaken, maar kronkelde echt op haar rug op alles en iedereen af..onWIJS onderdanig. Tot die tijd woonde ze op het platteland in Frankrijk en kwam ze naast haar zus (ook een Teckel) geen vreemde honden tegen. Hier ineens wel. Wat begon als onderdanigheid, veranderde al snel in compleet negeren en maken dat je wegkomt. Ted heeft nu een gave om om honden heen te sneaken en Sophie het kennismakingsritueel te laten doen. Want ze WEET dondersgoed dat ze HEEL klein is, en ze weet ook dat veel honden dat ook weten. Dus vermijdt ze contact. En eigenlijk....eigenlijk is dat misschien wel heel normaal, logisch en natuurlijk. En het hoeft niet in te houden dat je direct een asociale kutkeffer hebt

Geer schreef:Weet je Marloes...wat ik denk...

Ik denk dat het niet toevallig onderdanige typjes zijn. Ik denk dat het bovenal hondjes zijn die donders goed doorhebben dat ze ieniemieniemienie zijn en helemaal niets in de melk te brokkelen hebben bij wie-dan-ook-groter. Da's misschien niet eens zozeer angstig of onzeker gedrag, maar meer slim gedrag. Als klein hondje heb je volgens mij snel genoeg door dat je erg klein bent. En misschien dat het ook wel heel natuurlijk gedrag is: vermijd het gevaar...en sja, als je ZO klein bent, dan is alles wat groot is natuurlijk potentieel gevaar. Of je moet je heeeel onderdanig opstellen.

Toen Ted jong was, kroop en rolde ze het park door. Ze wilde met iedereen kennismaken, maar kronkelde echt op haar rug op alles en iedereen af..onWIJS onderdanig. Tot die tijd woonde ze op het platteland in Frankrijk en kwam ze naast haar zus (ook een Teckel) geen vreemde honden tegen. Hier ineens wel. Wat begon als onderdanigheid, veranderde al snel in compleet negeren en maken dat je wegkomt. Ted heeft nu een gave om om honden heen te sneaken en Sophie het kennismakingsritueel te laten doen. Want ze WEET dondersgoed dat ze HEEL klein is, en ze weet ook dat veel honden dat ook weten. Dus vermijdt ze contact. En eigenlijk....eigenlijk is dat misschien wel heel normaal, logisch en natuurlijk. En het hoeft niet in te houden dat je direct een asociale kutkeffer hebt

Daar zit natuurlijk ook wel wat in. Maar dan was Moos als pup of dom, of leed aan grootheidswaanzin
Nu is Moos ook weer niet echt een onderdanig typje, dus daar zou dat ook nog mee te maken kunnen hebben. Dat het een combinatie is van onderdanigheid en 'slimheid'.

Moos schreef:

Geer schreef:Weet je Marloes...wat ik denk...

Ik denk dat het niet toevallig onderdanige typjes zijn. Ik denk dat het bovenal hondjes zijn die donders goed doorhebben dat ze ieniemieniemienie zijn en helemaal niets in de melk te brokkelen hebben bij wie-dan-ook-groter. Da's misschien niet eens zozeer angstig of onzeker gedrag, maar meer slim gedrag. Als klein hondje heb je volgens mij snel genoeg door dat je erg klein bent. En misschien dat het ook wel heel natuurlijk gedrag is: vermijd het gevaar...en sja, als je ZO klein bent, dan is alles wat groot is natuurlijk potentieel gevaar. Of je moet je heeeel onderdanig opstellen.

Toen Ted jong was, kroop en rolde ze het park door. Ze wilde met iedereen kennismaken, maar kronkelde echt op haar rug op alles en iedereen af..onWIJS onderdanig. Tot die tijd woonde ze op het platteland in Frankrijk en kwam ze naast haar zus (ook een Teckel) geen vreemde honden tegen. Hier ineens wel. Wat begon als onderdanigheid, veranderde al snel in compleet negeren en maken dat je wegkomt. Ted heeft nu een gave om om honden heen te sneaken en Sophie het kennismakingsritueel te laten doen. Want ze WEET dondersgoed dat ze HEEL klein is, en ze weet ook dat veel honden dat ook weten. Dus vermijdt ze contact. En eigenlijk....eigenlijk is dat misschien wel heel normaal, logisch en natuurlijk. En het hoeft niet in te houden dat je direct een asociale kutkeffer hebt

Daar zit natuurlijk ook wel wat in. Maar dan was Moos als pup of dom, of leed aan grootheidswaanzin
Nu is Moos ook weer niet echt een onderdanig typje, dus daar zou dat ook nog mee te maken kunnen hebben. Dat het een combinatie is van onderdanigheid en 'slimheid'.

Ik denk inderdaad dat Moos gewoon een hele stoere vent is en als je ietsjepietsjes minder stoer bent, dan kan je maar beter gewoon zorgen dat ze je niet zien... En als je dan slim bent zorg je eerst dat ze je helemaaaaal niet zien, door weg te lopen. En als ze je dan toch stiekem zien, dan doe je gewoon op z'n aller, aller, ALLERonderdanigst

Geer schreef:
Ik denk inderdaad dat Moos gewoon een hele stoere vent is en als je ietsjepietsjes minder stoer bent, dan kan je maar beter gewoon zorgen dat ze je niet zien... En als je dan slim bent zorg je eerst dat ze je helemaaaaal niet zien, door weg te lopen. En als ze je dan toch stiekem zien, dan doe je gewoon op z'n aller, aller, ALLERonderdanigst

Daar zit wel wat in inderdaad. Alleen dat komt dan toch ook wel voort uit een soort van angst?
Als Bram zo blijft vinden we dat verder prima hoor. Alleen hij is nu net 11 weken, en het moet zich ook niet 'de verkeerde kant' op ontwikkelen.

Geer schreef:

Moos schreef:

Geer schreef:Weet je Marloes...wat ik denk...

Ik denk dat het niet toevallig onderdanige typjes zijn. Ik denk dat het bovenal hondjes zijn die donders goed doorhebben dat ze ieniemieniemienie zijn en helemaal niets in de melk te brokkelen hebben bij wie-dan-ook-groter. Da's misschien niet eens zozeer angstig of onzeker gedrag, maar meer slim gedrag. Als klein hondje heb je volgens mij snel genoeg door dat je erg klein bent. En misschien dat het ook wel heel natuurlijk gedrag is: vermijd het gevaar...en sja, als je ZO klein bent, dan is alles wat groot is natuurlijk potentieel gevaar. Of je moet je heeeel onderdanig opstellen.

Toen Ted jong was, kroop en rolde ze het park door. Ze wilde met iedereen kennismaken, maar kronkelde echt op haar rug op alles en iedereen af..onWIJS onderdanig. Tot die tijd woonde ze op het platteland in Frankrijk en kwam ze naast haar zus (ook een Teckel) geen vreemde honden tegen. Hier ineens wel. Wat begon als onderdanigheid, veranderde al snel in compleet negeren en maken dat je wegkomt. Ted heeft nu een gave om om honden heen te sneaken en Sophie het kennismakingsritueel te laten doen. Want ze WEET dondersgoed dat ze HEEL klein is, en ze weet ook dat veel honden dat ook weten. Dus vermijdt ze contact. En eigenlijk....eigenlijk is dat misschien wel heel normaal, logisch en natuurlijk. En het hoeft niet in te houden dat je direct een asociale kutkeffer hebt

Daar zit natuurlijk ook wel wat in. Maar dan was Moos als pup of dom, of leed aan grootheidswaanzin
Nu is Moos ook weer niet echt een onderdanig typje, dus daar zou dat ook nog mee te maken kunnen hebben. Dat het een combinatie is van onderdanigheid en 'slimheid'.

Ik denk inderdaad dat Moos gewoon een hele stoere vent is en als je ietsjepietsjes minder stoer bent, dan kan je maar beter gewoon zorgen dat ze je niet zien... En als je dan slim bent zorg je eerst dat ze je helemaaaaal niet zien, door weg te lopen. En als ze je dan toch stiekem zien, dan doe je gewoon op z'n aller, aller, ALLERonderdanigst

Ik vraag me dat af, of honden doorhebben hoe groot ze zijn. Ik heb Chiva, die maar een klein beetje groter is dan een maltezer en die is nergens bang voor, van de grootste honden was ze nooit onder de indruk. (Ik heb haar niet vanaf pup, dus ik weet niet hoe ze toen was.) Belle was als pup vaak al net zo groot of groter dan veel honden die we tegenkwamen, maar ze ging voor elke hond op haar rug en zelfs vanmiddag nog, toen we een hond tegenkwamen die kleiner was dan zij, deed ze weer even een onderdanigheidsplasje. Catootje, ook geen kleintje, maakte vanmiddag even een omweg voor een beagle. Ik weet dus niet of de grootte zoveel zegt voor de honden zelf, volgens mij is het veel meer de houding van de andere honden.

Moos schreef:

Geer schreef:
Ik denk inderdaad dat Moos gewoon een hele stoere vent is en als je ietsjepietsjes minder stoer bent, dan kan je maar beter gewoon zorgen dat ze je niet zien... En als je dan slim bent zorg je eerst dat ze je helemaaaaal niet zien, door weg te lopen. En als ze je dan toch stiekem zien, dan doe je gewoon op z'n aller, aller, ALLERonderdanigst

Daar zit wel wat in inderdaad. Alleen dat komt dan toch ook wel voort uit een soort van angst?
Als Bram zo blijft vinden we dat verder prima hoor. Alleen hij is nu net 11 weken, en het moet zich ook niet 'de verkeerde kant' op ontwikkelen.

Er zijn natuurlijk honden die niet heel stek veranderen naarmate ze ouder worden, maar toch zou ik er niet blind op varen dat Bram zo'n onderdanig typje blijft. Ik heb hier in de buurt toch menig superverlegen / bangig puppekind zien veranderen in een brutale puber en vervolgens in een hele zelfverzekerde volwassen hond. En dat praat ik echt over pups die met drie maanden nog meteen naar huis wilden zodra er maar een vreemde hond naar ze *keek*, of die hun wandelingetjes zo ongeveer op hun rug deden.

Ik zou me er dus voorlopig geen zorgen over maken, gewoon doen wat je bij elke pup zou doen, leuke sociale honden opzoeken en enge honden mijden, zodat hij zoveel mogelijk positieve ervaringen opdoet.

Verder *denk* ik, maar ik zeg ook maar wat, dat Bram wellicht iets minder geinteresseerd is in vreemde honden omdat hij Moos en Saar al heeft. Misschien is het goed als hij ook regelmatig zonder zijn roedel buiten komt en 'eigen' (puppe)vriendjes kan krijgen?

In de angstfase ( vanaf de 12e week totaan het halve jaar) vertonen veel pups helemaal geen onderzoekingsdrang. Kenmerkend is angst voor het bekende, vluchtreflex, matig herstel na hevige schrik door het ontbreken van onderzoekingsdrang.
Je moet je voorstellen dat dit gedrag een overblijfsel is van het oergedrag, waarbij de jonge welpen de o zo gevaarlijke wereld introkken en dus bij naderend gevaar pleite moesten.
Die eerste 12 weken zijn wolfjes in hun hol en rondom hun hol. Na die 12 weken zijn ze gesocialiseerd met alles wat goed is en wat zich bevond rondom hun vertrouwde nest. daarna trekken ze de wijde wereld in en staat dus echt het vluchten voor vreemde enge prikkels op de voorgrond.
Dat zien we dus terug bij onze pupjes.
Ik zou me dus geen zorgen maken en hem alleen maar behoeden voor heftige nare ervaringen!

laat ze het zelf uitmaken.. ik stap zelf ook opzij als zo'n hond in deze periode tussen de benen komt zitten

Eline* schreef:In de angstfase ( vanaf de 12e week totaan het halve jaar) vertonen veel pups helemaal geen onderzoekingsdrang. Kenmerkend is angst voor het bekende, vluchtreflex, matig herstel na hevige schrik door het ontbreken van onderzoekingsdrang.
Je moet je voorstellen dat dit gedrag een overblijfsel is van het oergedrag, waarbij de jonge welpen de o zo gevaarlijke wereld introkken en dus bij naderend gevaar pleite moesten.
Die eerste 12 weken zijn wolfjes in hun hol en rondom hun hol. Na die 12 weken zijn ze gesocialiseerd met alles wat goed is en wat zich bevond rondom hun vertrouwde nest. daarna trekken ze de wijde wereld in en staat dus echt het vluchten voor vreemde enge prikkels op de voorgrond.
Dat zien we dus terug bij onze pupjes.
Ik zou me dus geen zorgen maken en hem alleen maar behoeden voor heftige nare ervaringen!

Maar Bram is nu vandaag precies 11 weken en doet dit dus al vanaf 8.5 week.

Hanneke2 schreef:
Verder *denk* ik, maar ik zeg ook maar wat, dat Bram wellicht iets minder geinteresseerd is in vreemde honden omdat hij Moos en Saar al heeft. Misschien is het goed als hij ook regelmatig zonder zijn roedel buiten komt en 'eigen' (puppe)vriendjes kan krijgen?

Dat zou kunnen hoor. Wat ook nog meespeeld denk ik, is dat hij heel moeilijk kan spelen met andere honden. Hij is nu net 2 kilo, en eigenlijk is alles gewoon te groot. Als hij een heel stoer ventje geweest was, dan was dat ook wat anders geweest, maar echt stoer is ie niet, dus zodra een grote (en ook een Westie is dus al aardig aan de maat voor hem ) hond hem uitdaagt door hem aan te raken, met de poten, of met de kop, dan rolt hij op zijn rug en 'wacht tot ze klaar zijn'.
De andere hond vindt daar dus geen moer aan en loopt dan weg.

Hij komt bijna elke dag buiten zonder Moos en Saar, en dat gaat heel goed. Het gaat trouwens met Bram hetzelfde als met pupje Saar. Als Moos en Saar wel mee zijn, dan zijn de 90% van de tijd absoluut niet bij hem in de buurt. Moos en Saar kennen het hondenbos en rennen tientallen meters vooruit. Bram kan nog niet zo goed rennen, ach gos , en blijft dus altijd achter. 9 van de 10 keer als hij met een vreemde hond kennismaakt zijn Moos en Saar dus niet eens ergens in de buurt

Maar, alsof de duvel ermee speelt, vandaag kwam hij helemaal los. Hij heeft meerdere honden zelf opgezocht en zowaar gekwispeld tijdens het snuffelen. Hij kwam nog wel soms tussen de benen zitten, maar zocht nu voor het eerst echt uit zichzelf contact met bijna alle honden die we tegenkwamen.

Moos schreef:

Eline* schreef:In de angstfase ( vanaf de 12e week totaan het halve jaar) vertonen veel pups helemaal geen onderzoekingsdrang. Kenmerkend is angst voor het bekende, vluchtreflex, matig herstel na hevige schrik door het ontbreken van onderzoekingsdrang.
Je moet je voorstellen dat dit gedrag een overblijfsel is van het oergedrag, waarbij de jonge welpen de o zo gevaarlijke wereld introkken en dus bij naderend gevaar pleite moesten.
Die eerste 12 weken zijn wolfjes in hun hol en rondom hun hol. Na die 12 weken zijn ze gesocialiseerd met alles wat goed is en wat zich bevond rondom hun vertrouwde nest. daarna trekken ze de wijde wereld in en staat dus echt het vluchten voor vreemde enge prikkels op de voorgrond.
Dat zien we dus terug bij onze pupjes.
Ik zou me dus geen zorgen maken en hem alleen maar behoeden voor heftige nare ervaringen!

Maar Bram is nu vandaag precies 11 weken en doet dit dus al vanaf 8.5 week.

De onderzoekingsdrang neemt af vanaf de 8 weken en vanaf de 12e week stelt men dat de onderzoekingsdrang echt gedaald is tot een minimum en ook niet meer wordt gecompenseerd.
Vandaar dat men de angstfase altijd aangeeft vanaf de 12e week, maar vanaf de 8e week zie je het proces geleidelijk beginnen.

Eline* schreef:

Moos schreef:

Eline* schreef:In de angstfase ( vanaf de 12e week totaan het halve jaar) vertonen veel pups helemaal geen onderzoekingsdrang. Kenmerkend is angst voor het bekende, vluchtreflex, matig herstel na hevige schrik door het ontbreken van onderzoekingsdrang.
Je moet je voorstellen dat dit gedrag een overblijfsel is van het oergedrag, waarbij de jonge welpen de o zo gevaarlijke wereld introkken en dus bij naderend gevaar pleite moesten.
Die eerste 12 weken zijn wolfjes in hun hol en rondom hun hol. Na die 12 weken zijn ze gesocialiseerd met alles wat goed is en wat zich bevond rondom hun vertrouwde nest. daarna trekken ze de wijde wereld in en staat dus echt het vluchten voor vreemde enge prikkels op de voorgrond.
Dat zien we dus terug bij onze pupjes.
Ik zou me dus geen zorgen maken en hem alleen maar behoeden voor heftige nare ervaringen!

Maar Bram is nu vandaag precies 11 weken en doet dit dus al vanaf 8.5 week.

De onderzoekingsdrang neemt af vanaf de 8 weken en vanaf de 12e week stelt men dat de onderzoekingsdrang echt gedaald is tot een minimum en ook niet meer wordt gecompenseerd.
Vandaar dat men de angstfase altijd aangeeft vanaf de 12e week, maar vanaf de 8e week zie je het proces geleidelijk beginnen.

Ah, oke.

We socialiseren gewoon vrolijk verder met leuke, sociale, en rustige honden.