Het HondenForum

Op Animal planet hadden ze vroeger een programma van dieren die speciale dingen konden. Hebben jullie dieren ook bijzondere gaven, iets wat anderen niet doen kunnen?
Natuurlijk zijn alle honden bijzonder maar de topic is bedoeld voor die hele speciale dingen.

Wij hebben dit gehad met Jake. Jake kon ruiken als er iets met je was (lichamelijk) en verzorgde je dan. Het meest bijzonder was toen ik behoorlijk wondroos had aan mijn voet. Dit was onderhuids maar hij rook het toch en Jake liep meerdere malen per dag mijn voet te verzorgen, heel zacht en liefdevol, dit heeft hij verder nooit gedaan alleen bij ziekte.

Tevens zegt Stephan met regelmaat te kunnen zien wanneer ik in de auto stap om naar huis te gaan. Dan staat nml. Kira op van de bank en gaat bij de deur op mijn staan wachten.

Een bijzondere gave wil ik het misschien niet noemen maar mijn kat heeft wel een keer "aangevoeld" dat er een poging tot inbraak was.

Het was 's nachts om half vier en de kat begon opeens keihard te miauwen, janken, rennen door het huis, ontzettend onrustig dus. Dat heeft ongeveer 10 minuten geduurd en toen was het over Ik dacht eerst die gaat dood ofzo, zo had ik haar nog nooit gezien.

Ik woonde toen in een appartement op de eerste etage aan de achterkant van het gebouw. Als er bij de beneden voordeur iets zou zijn hoorde je dat echt niet.

Volgende morgen loop ik naar beneden zie ik een slotenmaker aan de gang en iemand uit het complex staat erbij, dus ik vroeg wat er aan de hand was, en toen werd er aangegeven dat er die nacht een poging was tot inbraak rond half 4 's nachts, ze werden gestoord door mensen die langs het complex liepen dus dat ze niet verder waren gekomen.
Dat vond ik zelf wel bijzonder

ik heb hier een boek met allerlei van zulke verhalen van over de hele wereld. de roep van een luipaard heet het geloof ik echt een aanrader ik heb sommige stukken met tranen in met ogen gelezen.

Mijn man was ernstig ziek. We hebben honden, buitenlandse honden. Een deel is tijdens zijn ziekte periodes in opvang geweest maar Tara, een grote herdermix is altijd thuis gebleven. Toen mijn man op sterven lag, is zij in opvang gegaan bij een vriendin van ons. Toen ze haar wilde meenemen, stond ze vol op de remmen en het heeft ons veel moeite gekost haar mee te geven.
Kort na het overlijden (misschien 10 minuten, 5 minuten, ik ben de tijd kwijt) gaat de telefoon, een vriendin neemt op. Mijn andere vriendin aan de telefoon of er soms iets is want Tara had net 10 minuten achterelkaar gejankt en die morgen deed ze niets anders als piepen.

Op mijn verzoek is mijn vriendin met Tara thuisgekomen (mijn man is thuis overleden) omdat ik Tara de gelegenheid wilde geven afscheid te nemen van haar baasje. Ze kwam als een gek de kamer binnen, ze maakte allerlei geluiden, ging één voor één iedereen en liep toen naar het baasje. Voor het baasje bleef ze een poosje zitten, stond op en ging opnieuw iedereen langs met net zoveel geluid als daarvoor en ging als vanouds onder het hoofdeind liggen bij mijn man. Tara is daar rustig blijven liggen en toen mijn vriendin wegging, liep ze rustig uit eigen beweging mee.

Na de crematie is Tara thuisgekomen en heeft niet gezocht. Ze is heel rustig en kalm binnengekomen maar ging wel op het plekje liggen waar voorheen het bed stond.

Dit is zo bijzonder, zo apart. Zij zal altijd voor mij een "henkhond" blijven en ze is toch echt wel nog specialer geworden.

Als ik 's avonds thuiskom gaat Job ongeveer een kwartier van te voren naar het raam bij de voordeur en gaat ie zitten wachten. Ik kom altijd op andere tijden thuis. Hij doet het niet altijd maar wel vaak, heel apart

@ Mirjam: Wat een vreselijk ontroerend stuk wat je schreef! Kippevel hier.

Carmen schreef:Tevens zegt Stephan met regelmaat te kunnen zien wanneer ik in de auto stap om naar huis te gaan. Dan staat nml. Kira op van de bank en gaat bij de deur op mijn staan wachten.

Dit weet Saar ook. En ze weet ook van welke kant iemand komt. Of het nu met auto, lopend of fiets is (allemaal van een andere kant), ze weet het feilloos.
Ken je "Honden weten wanneer hun baas thuis komt" van Rupert Sheldrake? Lekker leesvoer. En Saar weet het dus echt (vanmiddag kwam ik met een leenauto thuis, en toen wist ze het ook)

Marion. schreef:

Carmen schreef:Tevens zegt Stephan met regelmaat te kunnen zien wanneer ik in de auto stap om naar huis te gaan. Dan staat nml. Kira op van de bank en gaat bij de deur op mijn staan wachten.

Dit weet Saar ook. En ze weet ook van welke kant iemand komt. Of het nu met auto, lopend of fiets is (allemaal van een andere kant), ze weet het feilloos.
Ken je "Honden weten wanneer hun baas thuis komt" van Rupert Sheldrake? Lekker leesvoer. En Saar weet het dus echt (vanmiddag kwam ik met een leenauto thuis, en toen wist ze het ook)

O misschien kan ik dat bestellen bij de ECI...we moeten nml. toch weer....vindt het wel een bijzonder onderwerp

mirjam- schreef:Mijn man was ernstig ziek. We hebben honden, buitenlandse honden. Een deel is tijdens zijn ziekte periodes in opvang geweest maar Tara, een grote herdermix is altijd thuis gebleven. Toen mijn man op sterven lag, is zij in opvang gegaan bij een vriendin van ons. Toen ze haar wilde meenemen, stond ze vol op de remmen en het heeft ons veel moeite gekost haar mee te geven.
Kort na het overlijden (misschien 10 minuten, 5 minuten, ik ben de tijd kwijt) gaat de telefoon, een vriendin neemt op. Mijn andere vriendin aan de telefoon of er soms iets is want Tara had net 10 minuten achterelkaar gejankt en die morgen deed ze niets anders als piepen.

Op mijn verzoek is mijn vriendin met Tara thuisgekomen (mijn man is thuis overleden) omdat ik Tara de gelegenheid wilde geven afscheid te nemen van haar baasje. Ze kwam als een gek de kamer binnen, ze maakte allerlei geluiden, ging één voor één iedereen en liep toen naar het baasje. Voor het baasje bleef ze een poosje zitten, stond op en ging opnieuw iedereen langs met net zoveel geluid als daarvoor en ging als vanouds onder het hoofdeind liggen bij mijn man. Tara is daar rustig blijven liggen en toen mijn vriendin wegging, liep ze rustig uit eigen beweging mee.

Na de crematie is Tara thuisgekomen en heeft niet gezocht. Ze is heel rustig en kalm binnengekomen maar ging wel op het plekje liggen waar voorheen het bed stond.

Dit is zo bijzonder, zo apart. Zij zal altijd voor mij een "henkhond" blijven en ze is toch echt wel nog specialer geworden.

Och jeetje wat bijzonder zeg...dieren kunnen je kippenvel bezorgen.
Toen mijn vader was overleden en hij opgebaard lag, heeft hun kat al die dagen continu geslapen op de koude plaat bij mijn vader. Dit kan niet comfortabel zijun, maar hij ging niet weg...

Ferrero gaat huilen als een wolf wanneer mijn moeder op het werk of thuis is en de telefoon gaat.
als ze niet snel genoeg oppakt haalt hij haar en pakt met zijn bek zachtjes haar hand vast en brengt haar naar de telefoon, het bijzondere is dat hij dit alleen doet als ik bel.

Wat een ontzettend ontroerend verhaal Mirjam.... mooi en intens verdrietig tegelijkertijd.


Hier niet echt bijzondere gaven. Het meest bijzondere was toen ik vorig jaar uit het ziekenhuis kwam na een korte opname en als ik normaal gesproken thuis kom en maar een uurtje ben weggeweest, springen de honden tegen me op en zijn ze uitermate enthousiast. Nu waren ze heel rustig, wel blij om me te zien, maar geen gespring; alsof ze het aanvoelden dat ik het niet kon hebben op dat moment. Ze zijn al die weken daarna dat ik nog steeds goed ziek was, ook heel timide geweest.
En Kaya likt mijn tranen weg, dat is misschien niet bijzonder, maar wel heel lief

Misschien geen 'gave' zoals hier wordt bedoeld, maar ik blijf het altijd een bijzonder verhaal vinden:

Toen ikzelf nog een klein humpie was hadden we een Duitse herder. We woonden met ons gezin drie hoog achter en het was winter. De enige verwarming die er was, was een kolenkachel.
Onze hond sliep altijd in de slaapkamer van mijn ouders, onder het bed.

Op een avond was mijn moeder vergeten een stapel luiers van de kachel af te halen. Midden in de nacht begon dit te smeulen, met een enorme rookontwikkeling als gevolg...
Mijn ouders, die in bed lagen te slapen, waren buiten bewustzijn aan het raken. Onze hond heeft hard geblaft, maar mijn ouders werden niet wakker...
Uiteindelijk heeft de hond mijn vader overal zo gebeten en gekrabt, dat hij uiteindelijk toch bij bewustzijn raakte.
De hond heeft dus ons leven gered...

Ik heb eens op tv gezien dat honden kanker kunnen ruiken en dan wel huidkanker. Ze wilden die honden trainen zodat ze vroegtijdig kanker op kunnen sporen. Trouwens Wolly weet ook altijd precies wanneer we thuis komen. En we hadden vroeger een herder die wist altijd een half uur voor we thuis kwamen van vakantie dat we er aan kwamen. Apart he?

Nynke en Wolly schreef:Ik heb eens op tv gezien dat honden kanker kunnen ruiken en dan wel huidkanker. Ze wilden die honden trainen zodat ze vroegtijdig kanker op kunnen sporen. Trouwens Wolly weet ook altijd precies wanneer we thuis komen. En we hadden vroeger een herder die wist altijd een half uur voor we thuis kwamen van vakantie dat we er aan kwamen. Apart he?

Mensen kunnen dit ook ruiken. Dat heeft een specifieke geur. Als je een paar keer bij iemand geweest bent, die kanker heeft, kan je dat herkennen. 't Is een soort speciale lijfgeur.

.

Zo heb ik een vriendin die eerder als mij weet dat ik ziek ben ook al is ze niet in de buurt best gaaf zon dingen! Bij mij uiten die dingen heel sterk in gevoelens dus niet in detailles maar meestal zit ik wel goed.

Echt bijzondere gave van honden die ik ken niet. Wel heeft zo ook de hond van de buren hun 2 keer gered zeg maar. Een keer was er ook een brandje begonne en alleen de jongste dochter was boven (deze hond blafte nooit) en is toen dus keihard gaan blaffen en blijven blaffen gelukkig was ze er optyd bij. En een keer is hun oudste dochter bewusteloos gevallen en er was helemaal niemand thuis toen is de hond haar gezicht gaan likken totdat er gelukkig een vriend binnekwam en nog net optyd de ambulance kon bellen!