Het HondenForum

zit ik nog steeds met dat rare blaffen van Bram buiten in mijn maag. Soms gaat het een dag heel goed, maar de laatste 2 dagen is het weer bal.

Net een rondje met Moos, Saar en Bram gelopen, en hij heeft weer fijn zijn best gedaan

Hij blaft soms gewoon opeens uit het niets, zonder dat hij daarvoor met aanwijsbare reden geschrokken is ofzo. Hij blaft naar andere aangelijnde honden, maar zodra ze komen snuffelen is er niks meer aan de hand en gaat hij over in de bek-likken, klein maken stand
Hij blaft vrolijk mee als in de verte andere honden blaffen, en hij blaft naar oude mevrouwtjes met van die boodschappenkarretjes die ze achter zich aantrekken. Vervolgens wil hij wel kijken bij die mevrouwtjes en hun karretje, en stopt dan met blaffen en laat zich aanhalen.

Met andere honden probeer ik nu af te leiden voordat hij die hond gezien heeft, en dan gaat het uiteraard wel goed. Maar als hij die andere hond toch in het visier krijgt is het alsnog blaffen.
Het aparte is dat hij in losloopbossen prima gaat; niks aan de hand met andere honden. Oke, soms schrikt hij nog wel even, maar dat vreselijke aanblaffen doet hij dan helemaal niet.

Nu wil ik het wel steeds gaan negeren, maar wordt het dan geen ingesleten gewoonte?

Het is zo'n lekker vrolijk hondje, en in huis en in het bos gaat alles prima. Maar na zo'n rondje als zojuist waarbij hij wel een keer of 10 'aanslaat' om van alles en nog wat; daar kan ik echt gestressed van raken. Als ik ergens namelijk een hekel aan heb dan zijn het aan van die kleine hondjes die om de zoveel minuten uit hun stekker gaan

Marloes, volgens ben je prima bezig, maar moet je je erbij neerleggen dat het gewoon een hondje is dat snel blaft. Moos en Saar doen dat niet, maar dit is wel een ander ras en een ander karakter.

Ik heb zo'n vermoeden dat je er geen stille hond van gaat maken. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je het nu maar moet laten gaan. Maar je moet de lat voor jezelf (en voor hem) wel wat lager leggen denk ik.

Ik ga met Linda mee, het is waarschijnlijk een vocaal hondje. Het wordt heus wel minder naarmate hij meer met alles vertrouwt raakt, en ik zou zeker gaan trainen op stil en luid maar een hondje dat al zo jong zoveel blaft, daar kun je geen stil hondje van maken.



Anne

Ik ga met Linda mee. Bij Femke heb ik het er ook nooit uit gekregen. Het is geen hysterisch blaffen wat ze doet, maar ze blaft wel. Terwijl Tommie echt helemaal niet blaft. Je kunt het indammen, maar ik denk niet dat je het kunt voorkomen.

Klinkt als puppie Saffie
Saffie is ook zo vocaal ingesteld, als ik haar laat gaan blaft ze naar fietsers, scooters, voorbijgangers, mensen die in hun tuin bezig zijn, mensen die net uit hun huis komen, en andere honden als ze aan de lijn zit. Hier begon ze mee toen ze een week of tien was.

Bij Saffie krijg ik dat er ook nooit helemaal uit, maar ik heb het wel een heel stuk verbeterd door bijvoorbeeld te leren dat fietsers = koekje bij de baas, mensen op straat = koekje bij de baas. Nu kijkt ze automatisch naar mij als ze iets ziet waar ze voorheen naar zou blaffen. Met blaffen naar andere honden als ze aan de lijn zit ben ik nog bezig. Ik laat haar zitten als ik er echt dicht langs moet. Maar ze snapt ondertussen wel wat de bedoeling is.
Maar ik ben dus wel constant bezig met afleiden en belonen als ze aan de lijn zit, eenmaal los is er niets meer aan de hand.

Ik denk ook dat je je lat wat lager moet leggen, maar bij Saffie is het mij toch redelijk gelukt om het in te dammen. Ze is nu 10 maand

Geef je er onbewust niet te veel aandacht aan?

Als Bram gaat blaffen, zoals het voorbeeld wat je noemt tegen een oude dame, en jij gaat daarna leuk met hem kijken en hij wordt beloont en geaaid, is het dan niet erg belonend voor hem om te blaffen?

Ik kan me voorstellen dat je dit niet leuk vind, want het is ook niet leuk om met een keffend monstertje rond te lopen. Negeren, in de zin van "doen alsof het probleem er niet is"zou ik niet doen. Wel weet je dat hij bij veel onverwachtte situaties kan gaan blaffen.

Dus ik zou hem goed in de gaten houden, maar niet zodanig dat hij het merkt. Want dan krijgt hij het idee dat hij aan gaat geven wanneer er gevaarlijk gebblaft moet worden.

En dan op de momenten dat je verwacht dat hij gaat blaffen, zijn aandacht af leiden, niet afwachten totdat hij de eerste tekenen geeft.

Maar ik zou echt uitkijken met veel merkbare aandacht eraan te besteden. Want hoe dan ook, dan wordt het erg belonend voor hem. Wel zou ik voor mezelf een goed plan willen hebben als ik jou was, hoe je op zo'n moment er mee om wilt gaan, of hoe je dit wilt gaan voorkomen.

Ik heb precies hetzelfde met mijn hondje meegemaakt.

Hij is nu inmiddels 7 maanden en het wordt steeds minder. Af en toe nog wel eens een dag ertussen dat hij het toch weer doet maar ik blijf afleiden en 'leuk zijn'.

Als je volhoudt wat je doet zal het vanzelf echt minder worden, zoniet weggaan.

En misschien gebruikt hij inderdaad wat liever zijn stem dan sommige anderen...
Gewoon volhouden.
Ik loop al 4 maanden als een halve zool (afleiding te verzinnen) door de straten maar het heeft zeker zijn vruchten afgeworpen

En iedereen maar denken: die spoort niet

Suuz schreef:En iedereen maar denken: die spoort niet

erg, erg herkenbaar

Soms ben je ook zo gefixeerd op een bepaald gedrag van je hond, dat het volgens mij alleen maar erger wordt. Kan dat?

Toen ik nog panisch was of Bram weg zou rennen, verbeterde het helemaal niet. Toen ik dacht: 'nou dan rent hij maar weg, ik weet wat ik moet doen en ik laat er m'n dag niet door verpesten' ging het met sprongen vooruit.

Ik vind doorblaffen ook vreselijk hoor, dus ik snap je punt heel goed. Ik erger me kapot als Bram in de tuin staat de blaffen naar een kat op straat. En dan heb ik nog het geluk dat Bram bijna nooit blaft, dus het is wel erg makkelijk zeggen tegen jou 'maak je niet te druk'

Baily schreef:Geef je er onbewust niet te veel aandacht aan?

Als Bram gaat blaffen, zoals het voorbeeld wat je noemt tegen een oude dame, en jij gaat daarna leuk met hem kijken en hij wordt beloont en geaaid, is het dan niet erg belonend voor hem om te blaffen?

Ik kan me voorstellen dat je dit niet leuk vind, want het is ook niet leuk om met een keffend monstertje rond te lopen. Negeren, in de zin van "doen alsof het probleem er niet is"zou ik niet doen. Wel weet je dat hij bij veel onverwachtte situaties kan gaan blaffen.

Dus ik zou hem goed in de gaten houden, maar niet zodanig dat hij het merkt. Want dan krijgt hij het idee dat hij aan gaat geven wanneer er gevaarlijk gebblaft moet worden.

En dan op de momenten dat je verwacht dat hij gaat blaffen, zijn aandacht af leiden, niet afwachten totdat hij de eerste tekenen geeft.

Maar ik zou echt uitkijken met veel merkbare aandacht eraan te besteden. Want hoe dan ook, dan wordt het erg belonend voor hem. Wel zou ik voor mezelf een goed plan willen hebben als ik jou was, hoe je op zo'n moment er mee om wilt gaan, of hoe je dit wilt gaan voorkomen.

Mijn idee achter hem laten kijken was dat hij zo zag dat er niks engs was. Hij blaft voor een groot deel naar dingen die hij eng vindt; daarom laat ik hem dan kijken zodat hij ziet dat het niet eng is. Snap je?

Ik wil ook graag een duidelijk plan van aanpak hebben, vandaar mijn vraag hier ook; ik hoop dat jullie me kunnen helpen om een goed werkend plan op te stellen

Afleiden als ik denk dat hij gaat blaffen doe ik nu ook voor zover ik het aan kan zien komen. Het lastige is dat hij soms helemaaaal niet blaft als ik denk "oh oh, te laat met afleiden", en soms wel blaft als ik niet eens in de gaten had dat er iets was om naar te blaffen.
Afleiden is trouwens wel moeilijk met zo'n cavia; ik kan niet makkelijk een koekje ofzo voor zijn neus houden, want het beestje is 16 cm hoog (toevallig pas gemeten op verzoek van Annelies) Ik ben hem nu aan het leren dat "kijk eens' betekent "let op, je krijgt een koekje", en dat begint wel te werken.
Tweede lastige punt is dat ik ook 2 keer per dag met drie honden loop, en ik dan verstrikt raak in een kluwe riemen in een poging Bram af te leiden. Zucht, honden

Zoek stok! schreef:Soms ben je ook zo gefixeerd op een bepaald gedrag van je hond, dat het volgens mij alleen maar erger wordt. Kan dat?

Toen ik nog panisch was of Bram weg zou rennen, verbeterde het helemaal niet. Toen ik dacht: 'nou dan rent hij maar weg, ik weet wat ik moet doen en ik laat er m'n dag niet door verpesten' ging het met sprongen vooruit.

Ik vind doorblaffen ook vreselijk hoor, dus ik snap je punt heel goed. Ik erger me kapot als Bram in de tuin staat de blaffen naar een kat op straat. En dan heb ik nog het geluk dat Bram bijna nooit blaft, dus het is wel erg makkelijk zeggen tegen jou 'maak je niet te druk'

Ik denk dat dat ook wel meespeelt hoor. Er zijn eigenlijk maar twee dingen die ik ECHT NIET wil van mijn honden. Nummer 1 is keffen, nummer 2 is blaffen naar andere honden. En tadaaaaa, daar was Bram

Dat hij overal in bijt maak ik me niet druk om; gaat wel weer over. Dat hij in huis plast; gaat we weer over. Dat hij elke ochtend om 7:15 wakker is; gaat wel weer over. Maar dat blaffen he, daar schiet ik meteen van in de stress....

Marloes, ik zou niet elk gedrag van de hond gaan analiseren. Je doet het prima met de honden Soms moet je gewoon dingen laten zoals het is en niet overal een reden achter zoeken. Soms zijn dingen eenmaal zo

jidde schreef:Marloes, ik zou niet elk gedrag van de hond gaan analiseren. Je doet het prima met de honden Soms moet je gewoon dingen laten zoals het is en niet overal een reden achter zoeken. Soms zijn dingen eenmaal zo

Ik wil niet eens per se een reden hebben, maar ik wil het wel indammen voor zover mogelijk.

Moos schreef:

Zoek stok! schreef:Soms ben je ook zo gefixeerd op een bepaald gedrag van je hond, dat het volgens mij alleen maar erger wordt. Kan dat?

Toen ik nog panisch was of Bram weg zou rennen, verbeterde het helemaal niet. Toen ik dacht: 'nou dan rent hij maar weg, ik weet wat ik moet doen en ik laat er m'n dag niet door verpesten' ging het met sprongen vooruit.

Ik vind doorblaffen ook vreselijk hoor, dus ik snap je punt heel goed. Ik erger me kapot als Bram in de tuin staat de blaffen naar een kat op straat. En dan heb ik nog het geluk dat Bram bijna nooit blaft, dus het is wel erg makkelijk zeggen tegen jou 'maak je niet te druk'

Ik denk dat dat ook wel meespeelt hoor. Er zijn eigenlijk maar twee dingen die ik ECHT NIET wil van mijn honden. Nummer 1 is keffen, nummer 2 is blaffen naar andere honden. En tadaaaaa, daar was Bram

Dat hij overal in bijt maak ik me niet druk om; gaat wel weer over. Dat hij in huis plast; gaat we weer over. Dat hij elke ochtend om 7:15 wakker is; gaat wel weer over. Maar dat blaffen he, daar schiet ik meteen van in de stress....

Ik denk dat daar misschien ook o.a. de oorzaak ligt van het toenemen van het blaffen. (Onder andere hoor , ik bedoel niet dat het daar alleen van komt ) Je doet er te veel aan om het op te lossen en daardoor vestig je er erg de aandacht op. Denk ik hoor, misschien is het niet zo.

Onderdeel van je "plan van aanpak"zou misschien ook een iets relaxtere houding van jezelf kunnen zijn over het blafgedoe.

2e punt wat in je plan zou kunnen is dat Bram apart mee gaat met alle aangelijnde wandelingen.Zodat je alle aandacht voor hem kunt hebben en het niet een verwarrende chaotische toestand wordt op een bepaald moment. Na een tijdje, als het goed gaat zou je dan weer alle drie tegelijk uit kunnen gaan laten.

Ik laat ze hier ook niet allemaal tegelijk uit. Het is eventjes wennen, maar nu weten ze al wie er aan de beurt is en gaan ze in de juiste volgorde vanzelf al mee als ik naar de deur loop. De rest blijft dan gewoon liggen die nog niet aan de beurt is........

Baily schreef:

Moos schreef:

Zoek stok! schreef:Soms ben je ook zo gefixeerd op een bepaald gedrag van je hond, dat het volgens mij alleen maar erger wordt. Kan dat?

Toen ik nog panisch was of Bram weg zou rennen, verbeterde het helemaal niet. Toen ik dacht: 'nou dan rent hij maar weg, ik weet wat ik moet doen en ik laat er m'n dag niet door verpesten' ging het met sprongen vooruit.

Ik vind doorblaffen ook vreselijk hoor, dus ik snap je punt heel goed. Ik erger me kapot als Bram in de tuin staat de blaffen naar een kat op straat. En dan heb ik nog het geluk dat Bram bijna nooit blaft, dus het is wel erg makkelijk zeggen tegen jou 'maak je niet te druk'

Ik denk dat dat ook wel meespeelt hoor. Er zijn eigenlijk maar twee dingen die ik ECHT NIET wil van mijn honden. Nummer 1 is keffen, nummer 2 is blaffen naar andere honden. En tadaaaaa, daar was Bram

Dat hij overal in bijt maak ik me niet druk om; gaat wel weer over. Dat hij in huis plast; gaat we weer over. Dat hij elke ochtend om 7:15 wakker is; gaat wel weer over. Maar dat blaffen he, daar schiet ik meteen van in de stress....

Ik denk dat daar misschien ook o.a. de oorzaak ligt van het toenemen van het blaffen. Je doet er te veel aan om het op te lossen en daardoor vestig je er erg de aandacht op. Denk ik hoor, misschien is het niet zo.

Onderdeel van je "plan van aanpak"zou misschien ook een iets relaxtere houding van jezelf kunnen zijn over het blafgedoe.

Daar wordt aan gewerkt, ik ga al steeds beter in het bijstellen van verwachtingen Maar van de ene op de andere dag lukt me dat niet helemaal......

Moos schreef:

jidde schreef:Marloes, ik zou niet elk gedrag van de hond gaan analiseren. Je doet het prima met de honden Soms moet je gewoon dingen laten zoals het is en niet overal een reden achter zoeken. Soms zijn dingen eenmaal zo

Ik wil niet eens per se een reden hebben, maar ik wil het wel indammen voor zover mogelijk.

Weet je hoe je dat het beste kan doen? Accepteren dat de hond zo is. Werkelijk, dat heeft hier altijd gewerkt Zodra ik dingen ging erkennen lostte veel problemen op

jidde schreef:

Moos schreef:

jidde schreef:Marloes, ik zou niet elk gedrag van de hond gaan analiseren. Je doet het prima met de honden Soms moet je gewoon dingen laten zoals het is en niet overal een reden achter zoeken. Soms zijn dingen eenmaal zo

Ik wil niet eens per se een reden hebben, maar ik wil het wel indammen voor zover mogelijk.

Weet je hoe je dat het beste kan doen? Accepteren dat de hond zo is. Werkelijk, dat heeft hier altijd gewerkt Zodra ik dingen ging erkennen lostte veel problemen op

Dat heeft hier ook heel goed geholpen Ik ga het niet meer oeverloos analyseren, bekijken, overal wat aan willen doen, noem maar op.
Dat geeft jezelf heel veel rest, maar heeft ook een heel positief effect op de hond.

Moos schreef:

Baily schreef:

Moos schreef:

Zoek stok! schreef:Soms ben je ook zo gefixeerd op een bepaald gedrag van je hond, dat het volgens mij alleen maar erger wordt. Kan dat?

Toen ik nog panisch was of Bram weg zou rennen, verbeterde het helemaal niet. Toen ik dacht: 'nou dan rent hij maar weg, ik weet wat ik moet doen en ik laat er m'n dag niet door verpesten' ging het met sprongen vooruit.

Ik vind doorblaffen ook vreselijk hoor, dus ik snap je punt heel goed. Ik erger me kapot als Bram in de tuin staat de blaffen naar een kat op straat. En dan heb ik nog het geluk dat Bram bijna nooit blaft, dus het is wel erg makkelijk zeggen tegen jou 'maak je niet te druk'

Ik denk dat dat ook wel meespeelt hoor. Er zijn eigenlijk maar twee dingen die ik ECHT NIET wil van mijn honden. Nummer 1 is keffen, nummer 2 is blaffen naar andere honden. En tadaaaaa, daar was Bram

Dat hij overal in bijt maak ik me niet druk om; gaat wel weer over. Dat hij in huis plast; gaat we weer over. Dat hij elke ochtend om 7:15 wakker is; gaat wel weer over. Maar dat blaffen he, daar schiet ik meteen van in de stress....

Ik denk dat daar misschien ook o.a. de oorzaak ligt van het toenemen van het blaffen. Je doet er te veel aan om het op te lossen en daardoor vestig je er erg de aandacht op. Denk ik hoor, misschien is het niet zo.

Onderdeel van je "plan van aanpak"zou misschien ook een iets relaxtere houding van jezelf kunnen zijn over het blafgedoe.

Daar wordt aan gewerkt, ik ga al steeds beter in het bijstellen van verwachtingen Maar van de ene op de andere dag lukt me dat niet helemaal......

Ik heb mijn bericht nog iets aangepast over een 2e punt. Niet dat ik het weet hoor, maar ik brainstorm even met je mee. Kan me voorstellen dat het rot is als je het erger ziet worden en dat je het ziet gebeuren en er niks mee kunt. Niet dat het nou een vreselijk groot probleem is, maar je zit er dus wel duidelijk mee.

Tamara en Bowie schreef:
Dat heeft hier ook heel goed geholpen Ik ga het niet meer oeverloos analyseren, bekijken, overal wat aan willen doen, noem maar op.
Dat geeft jezelf heel veel rest, maar heeft ook een heel positief effect op de hond.

Overigens is het volgens mij wel zo dat je je hond beter leert kennen en dat het dan niet meer nodig is om alles te analyseren. Een pupsel ken je helemaal niet goed genoeg om dingen 'aan te voelen', tenminste: ik niet Met de tijd groeit ook het vertrouwen in je hond, dat is mede ingegeven door eerdere ervaringen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat je een plan van aanpak voor een pup wilt hebben om bepaald gedrag in te dammen. Het is toch de tijd waarin je hondje zich vormt.

Tuurlijk is het goed om een pup nu al dingen te leren of af te leren. Maar juist als hij zo is, maakt hem juist zo uniek als pupzijnde. Het zegt wel wat over hoe zijn karakter zal zijn.
Wat is er mis met een blaffende hond Ik heb er geen hekel aan hoor. Alleen als hij blaft uit verlatingsangst, dat vind ik echt zielig. Maar een hond die blaft omdat hij het naar zijn zin heeft, prima hoor.

Trouwens, Tuana blafte ook als pupzijnde naar andere honden (denk ook zelfde leeftijd als Bram) ze is er vanzelf overheengekomen

jidde schreef: Wat is er mis met een blaffende hond

Niks.

Maar persoonlijk wil ik een hond die zo min mogelijk blaft, ik erger me eraan. De meeste Kooikers blaffen weinig, dat was voor mij dus een pro-argument.

Moos schreef: Mijn idee achter hem laten kijken was dat hij zo zag dat er niks engs was. Hij blaft voor een groot deel naar dingen die hij eng vindt; daarom laat ik hem dan kijken zodat hij ziet dat het niet eng is. Snap je?

Ik wil ook graag een duidelijk plan van aanpak hebben, vandaar mijn vraag hier ook; ik hoop dat jullie me kunnen helpen om een goed werkend plan op te stellen

Ik denk dat tijd je grootste vriend zal zijn...
Bram wordt ouder en daarbij steeds zelfverzekerder en zelfstandiger. Zijn onzekerheid zal normaal gesproken toch wel minder worden en daarbij het blaffen dus waarschijnlijk ook...

Zoek stok! schreef:

jidde schreef: Wat is er mis met een blaffende hond

Niks.

Maar persoonlijk wil ik een hond die zo min mogelijk blaft, ik erger me eraan. De meeste Kooikers blaffen weinig, dat was voor mij dus een pro-argument.

Een blaffende hond is niks mis mee, maar wel als het te pas en te onpas is. Daar kun je een hoop problemen mee krijgen.

Bijvoorbeeld klagende buren, anderen honden die als je hond geen pup meer is er anders op gaan reageren, boze mensen die niet aangeblaft willen worden. Allemaal niet leuk. En als je dat nu als pup zijnde in goede banen kunt leiden, door er op de juiste manier op te reageren, heb je al weer heel wat gewonnen. Beter voorkomen dan dat je later met een probleem zit.

och happy van mij hoor je echt nooit
en ruby ja die blaft wat meer
maar meer uit enthousiasme en zo
het eerste jaar bijna overal om
en nu is ze 2 en het is al een heel stuk minder
over gaan zal het niet maar
het is een stuk beter
en dan dat licht niet aan de op voeding maar aan het karakter

Marloes, je zal het ook nu al wel doen maar het is misschien ook een goed idee om vooral Bram het tempo aan te laten geven met socialiseren enzo. (Niet pushen. ) Zodat hij niet dingen moet die eigenlijk voor hem eng zijn en daardoor gaat blaffen. Vooral nu hij in de angstfase zit wat leeftijd betreft.

Juist als je teveel op een blaffende hond reageert, word het erger heb ik ondervonden. in bepaalde situaties wil Tuana ook blaffen. Door juist te gaan schreeuwen of weet ik veel wat, gaat ze alleen meer blaffen. Ik laat der blaffen of pak der even rustig vast en kalmeer der.

Zoek stok! schreef:

Tamara en Bowie schreef:
Dat heeft hier ook heel goed geholpen Ik ga het niet meer oeverloos analyseren, bekijken, overal wat aan willen doen, noem maar op.
Dat geeft jezelf heel veel rest, maar heeft ook een heel positief effect op de hond.

Overigens is het volgens mij wel zo dat je je hond beter leert kennen en dat het dan niet meer nodig is om alles te analyseren. Een pupsel ken je helemaal niet goed genoeg om dingen 'aan te voelen', tenminste: ik niet Met de tijd groeit ook het vertrouwen in je hond, dat is mede ingegeven door eerdere ervaringen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat je een plan van aanpak voor een pup wilt hebben om bepaald gedrag in te dammen. Het is toch de tijd waarin je hondje zich vormt.

Ik ben het helemaal met je eens dat je in het begin je pup nog moet aanvoelen, leren kennen, vertrouwen krijgen, etc. etc.
En een beetje een plan van aanpak is ook helemaal niet verkeerd, integendeel.
Maar ik zie het nu wel anders dan in het begin. Je kan niet alles aan een hond vormen zoals je het zou willen, het is geen klei wat je in elk gewenst vormpje kan gieten zoals jij het wilt Je moet de hond begeleiden, zijn vertrouwen winnen en de hond het gevoel geven dat hij veilig is bij jou en dat hij op je kan vertrouwen, dat vind ik het aller belangrijkste, dat zou mijn uitgangspunt zijn. En daarnaast zou je de scherpe randjes van bepaald gedrag er af kunnen halen en dit in goede banen proberen te leiden.
Maar een pup is en blijft een pup, wat de ene dag je heel erg stoort en waar je je druk om maakt zou de andere dag weer totaal anders kunnen zijn.

Op een ontspannen en relaxte manier met je pup omgaan en zo nu en dan bijsturen, vind ik voor beide partijen het meest prettigst.

En als ik eerlijk ben, heb ik niet altijd het idee dat Marloes er op een ontspannen en relaxte manier mee omgaat. Het komt soms op mij over alsof elke stap die een hondje zet bestudeerd wordt
Het komt soms iets te gespannen over, en dat lijkt me ook niet lekker voor Marloes

En Marloes, dit is absoluut niets ten nadele van jou hoor, ik hoop niet dat je het verkeerd opvat, maar soms denk ik echt wel eens, denk niet zoveel na!

Baily schreef:

Zoek stok! schreef:

jidde schreef: Wat is er mis met een blaffende hond

Niks.

Maar persoonlijk wil ik een hond die zo min mogelijk blaft, ik erger me eraan. De meeste Kooikers blaffen weinig, dat was voor mij dus een pro-argument.

Een blaffende hond is niks mis mee, maar wel als het te pas en te onpas is. Daar kun je een hoop problemen mee krijgen.

Bijvoorbeeld klagende buren, anderen honden die als je hond geen pup meer is er anders op gaan reageren, boze mensen die niet aangeblaft willen worden. Allemaal niet leuk. En als je dat nu als pup zijnde in goede banen kunt leiden, door er op de juiste manier op te reageren, heb je al weer heel wat gewonnen. Beter voorkomen dan dat je later met een probleem zit.

Ja, gister nog een fietser die zich het apelazerus schrok omdat Saffie ineens begon te blaffen, dat vind ik echt niet leuk en ik kan het voorkomen dus doe ik dat. (ik lette op dat moment even niet op)

Eerlijk gezegd ga ik helemaal met Tamara mee
Er zijn wel wat dingen die je aan een pup kan veranderen, maar ik ben van mening dat het grootste gedeelte gewoon erfelijk is. Ik ken mensen die net zoveel gesocialiseerd hebben als wij en Tuana kan wel met alles en iedereen en die andere hond niet. Dat ligt echt niet aan ons, maar aan de hond zelf. Want der moeder/broer/halfzus zijn ook zo

Tamara en Bowie schreef:

Zoek stok! schreef:

Tamara en Bowie schreef:
Dat heeft hier ook heel goed geholpen Ik ga het niet meer oeverloos analyseren, bekijken, overal wat aan willen doen, noem maar op.
Dat geeft jezelf heel veel rest, maar heeft ook een heel positief effect op de hond.

Overigens is het volgens mij wel zo dat je je hond beter leert kennen en dat het dan niet meer nodig is om alles te analyseren. Een pupsel ken je helemaal niet goed genoeg om dingen 'aan te voelen', tenminste: ik niet Met de tijd groeit ook het vertrouwen in je hond, dat is mede ingegeven door eerdere ervaringen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat je een plan van aanpak voor een pup wilt hebben om bepaald gedrag in te dammen. Het is toch de tijd waarin je hondje zich vormt.

Ik ben het helemaal met je eens dat je in het begin je pup nog moet aanvoelen, leren kennen, vertrouwen krijgen, etc. etc.
En een beetje een plan van aanpak is ook helemaal niet verkeerd, integendeel.
Maar ik zie het nu wel anders dan in het begin. Je kan niet alles aan een hond vormen zoals je het zou willen, het is geen klei wat je in elk gewenst vormpje kan gieten zoals jij het wilt Je moet de hond begeleiden, zijn vertrouwen winnen en de hond het gevoel geven dat hij veilig is bij jou en dat hij op je kan vertrouwen, dat vind ik het aller belangrijkste, dat zou mijn uitgangspunt zijn. En daarnaast zou je de scherpe randjes van bepaald gedrag er af kunnen halen en dit in goede banen proberen te leiden.
Maar een pup is en blijft een pup, wat de ene dag je heel erg stoort en waar je je druk om maakt zou de andere dag weer totaal anders kunnen zijn.

Op een ontspannen en relaxte manier met je pup omgaan en zo nu en dan bijsturen, vind ik voor beide partijen het meest prettigst.

Dat zeg je nu omdat je Bowie nu door en door kent en omdat het na de eerste vermoeiende maanden beter gaat lopen. Maar als je er opnieuw weer midden in met een nieuwe pup, zit kun je toch weer net zo goed onzeker worden en in bepaalde valkuilen vallen. Ook al is dat dan wel minder als bij je eerste pup.

pups opvoeden is gewoon slopend af en toe. Leuk, maar het kan je ook goed bezig houden.

Ik ben het wel met je eens hoor, maar om je wat jij aangeeft te realiseren als je er midden in zit, valt niet altijd mee.