Het HondenForum

Onze hond komt regelmatig in contact met de pup van mijn schoonmoeder (engelse cocker spaniel nu 9 weken). De pup bijt Roxy constant in d'r lippen, poten etc. En die tandjes zijn zo scherp.

Roxy loopt weg van de pup als ze weer aan het klieren is, of gromt maar die grom maakt geen indruk op de pup. En als het al eens indruk maakt, is de pup het na 2 minuten weer vergeten.

Moeten we dit laten gaan? Of moeten we ons er toch mee bemoeien. Ik vind het nl. zielig voor Roxy.

ik zou zeggen laten gaan.
Als de pup de grom niet begrijpt dan volgt er vanzelf een duidelijkere correctie.
Jou hond kan als het goed is prima voor zichzelf opkomen. Zolang alles maar eerlijk gebeurd
Volwassen honden pikken gewoon veel te veel van die pups . Hier ook maar dat moeten ze zelf weten. Wordt waarschijnlijk vanzelf wel minder

Weet je wat het is, de lip van roxy gaat er zelfs soms van bloeden, en nog blijft het bij een grom of weglopen. Hoe tolerant kan je zijn, denk ik dan.

Nog meer tips?

Ik bemoei me er hier op een gegeven moment wel mee. Ik heb drie honden van net 1 jaar, bijna 4 jaar en een pup van 3.5 maand.
De oudste hond corrigeert de pup als hij lastiggevallen wordt, dus dat regelt zich zelf allemaal. Het teefje van net 1 jaar probeert wel wat te corrigeren, maar dat komt niet door bij de pup. Het gevolg is dan dat ze wanhopig ergens opgekruld gaat liggen in de hoop dat de pup haar dan eindelijk laat slapen (ze spelen de hele dag, maar 's avonds wil mijn teefje graag slapen, en laat de pup haar dus niet met rust).
Uiteindelijk heeft ze dan binnen 15 minuten alle manden en ligplekken geprobeerd, maar blijft de pup op haar springen. Ze snauwt dan wat, maar zo 'truttig' dat de pup gewoon doorgaat.

Dan grijp ik dus in. Ik roep dan de pup bij me, en we gaan samen wat spelen. Heel soms blijft hij toch het teefje lastigvallen en dan roep ik hem 1 keer tot de orde en spelen we weer samen verder, en is het ook afgelopen.

Ik zou me er zo min mogelijk in mengen. Zeker ook omdat het gevaar bestaat dat je hierdoor een rangorde tussen je honden krijgt die afhankelijk is van jouw aanwezigheid of afwezigheid. Dat kan leiden tot gevechten als jij weg bent of als je juist thuis bent.

Als Roxy de Bullmastiff is uit je onderschriftfoto, dan snap ik ergens nog wel dat haar lippen uiteindelijk gaan bloeden. Die hangwangen zijn voor een pup natuurlijk geweldig leuk om in te gaan hangen.

Daarnaast kunnen er verschillende redenen zijn waarom Roxy niet sterker reageert op de pup. Het kan bv. dat ze het niet durft, maar het kan ook dat ze het niet nodig vindt. Jouw menging hierin geeft alleen maar onduidelijkheid.

Mocht je het echt nodig vinden, kun je wel net als Moos schrijft, je pup uitnodigen tot spel. Als jij ermee speelt, krijgt Roxy rust. Zorg dan wel dat het niet volgt op het klieren van Roxy, anders beloon je je pup voor het klieren. Ik zou de pup alleen nooit `tot orde roepen' zoals Moos schrijft. Hiermee kweek je alleen maar onduidelijkheid. Je pup heeft niet door dat jij je ergert aan het gedrag wat hij tegenover Roxy laat zien. Als iemand je pup tot orde moet roepen, zal dat Roxy zelf moeten zijn.

sammy, mijn oudste hond een reu, is vanaf dat mijn teefje lola kwam totdat ze een half jaar was een grote korst geweest. hij liet alles toe van haar. ze hing aan zijn lippen, in zijn ballen alles.

nu moet hij er niet zoveel meer van hebben als ze loopt te klieren. het lost zich vanzelf op.

zepenko schreef:
Mocht je het echt nodig vinden, kun je wel net als Moos schrijft, je pup uitnodigen tot spel. Als jij ermee speelt, krijgt Roxy rust. Zorg dan wel dat het niet volgt op het klieren van Roxy, anders beloon je je pup voor het klieren. Ik zou de pup alleen nooit `tot orde roepen' zoals Moos schrijft. Hiermee kweek je alleen maar onduidelijkheid. Je pup heeft niet door dat jij je ergert aan het gedrag wat hij tegenover Roxy laat zien. Als iemand je pup tot orde moet roepen, zal dat Roxy zelf moeten zijn.

Ik roep de pup alleen 'tot de orde' als Saar hem al 15 keer heeft afgesnauwd en hij nog op haar blijft springen. Het is niet zo dat ze leuk aan het spelen zijn en ik hem opeens boos weg roep ofzo.
Ik roep hem trouwens ook niet boos tot de orde, ik zeg wel duidelijk zijn naam zodat hij even omkijkt en weer met mij kan komen spelen.

Nu heb ik ook wel een teefje dat heel erg onderdanig is, en gewoon niet duidelijk kan snauwen, maar het wel heel erg zat is en daardoor steeds zieliger en zieliger wordt en op een gegeven moment in haar eigen huis niet meer durft te gaan liggen, want dan hopst die pup weer op haar nek.
Als zij dus 15 keer gesnauwd heeft, op haar ruwste manier, dan roep ik wel Bram even duidelijk bij me. Saar heeft dan dus al tig keer gecorrigeerd in zoverre ze dat kan, en als Bram dan toch nog vol op haar nek blijft stuiteren dan roep ik even duidelijk zijn naam, en gooi een speeltje weg ofzo.

Moos schreef:

zepenko schreef:
Mocht je het echt nodig vinden, kun je wel net als Moos schrijft, je pup uitnodigen tot spel. Als jij ermee speelt, krijgt Roxy rust. Zorg dan wel dat het niet volgt op het klieren van Roxy, anders beloon je je pup voor het klieren. Ik zou de pup alleen nooit `tot orde roepen' zoals Moos schrijft. Hiermee kweek je alleen maar onduidelijkheid. Je pup heeft niet door dat jij je ergert aan het gedrag wat hij tegenover Roxy laat zien. Als iemand je pup tot orde moet roepen, zal dat Roxy zelf moeten zijn.

Ik roep de pup alleen 'tot de orde' als Saar hem al 15 keer heeft afgesnauwd en hij nog op haar blijft springen. Het is niet zo dat ze leuk aan het spelen zijn en ik hem opeens boos weg roep ofzo.
Ik roep hem trouwens ook niet boos tot de orde, ik zeg wel duidelijk zijn naam zodat hij even omkijkt en weer met mij kan komen spelen.

Nu heb ik ook wel een teefje dat heel erg onderdanig is, en gewoon niet duidelijk kan snauwen, maar het wel heel erg zat is en daardoor steeds zieliger en zieliger wordt en op een gegeven moment in haar eigen huis niet meer durft te gaan liggen, want dan hopst die pup weer op haar nek.
Als zij dus 15 keer gesnauwd heeft, op haar ruwste manier, dan roep ik wel Bram even duidelijk bij me. Saar heeft dan dus al tig keer gecorrigeerd in zoverre ze dat kan, en als Bram dan toch nog vol op haar nek blijft stuiteren dan roep ik even duidelijk zijn naam, en gooi een speeltje weg ofzo.

Zonder waarde-oordeel hoor, maar wat Saar eigenlijk leert is dat ze niet hard van zich af hoeft te snauwen, want uiteindelijk krijgt ze toch wel steun van haar baasje. Toch?

zepenko schreef: Zonder waarde-oordeel hoor, maar wat Saar eigenlijk leert is dat ze niet hard van zich af hoeft te snauwen, want uiteindelijk krijgt ze toch wel steun van haar baasje. Toch?

Persoonlijk zou ik er idd eerder voor kiezen Saar te "belonen" als ze corrigeert, het zelfvertrouwen groeit daarmee hopelijk iets zodat ze eerder van zich afbijt als er vervelend puppenspul aan hangt.

Nu moet je elke keer zelf ingrijpen terwijl het veel handiger en natuurlijker is als de hond dat zelf doet en kan.

lars schreef: Persoonlijk zou ik er idd eerder voor kiezen Saar te "belonen" als ze corrigeert, het zelfvertrouwen groeit daarmee hopelijk iets zodat ze eerder van zich afbijt als er vervelend puppenspul aan hangt.

Nu moet je elke keer zelf ingrijpen terwijl het veel handiger en natuurlijker is als de hond dat zelf doet en kan.

Ik denk dat Marloes dat al wel weet hoor.

Ik zou het zelf laten gaan, maar tot een bepaalde hoogte. Tuurlijk is het leuk en aardig als de honden het zelf kunnen oplossen, maar wanneer er echt bloed bij te pas komt krijg je ook risico's van infecties en ontstekingen en daar leg ik toch wel de grens. Ik zou net als Marloes niet boos worden, maar de pup afleiden.

miekmiek schreef:Ik denk dat Marloes dat al wel weet hoor.

Belonen als in de pup compleet negeren en Saar aandacht schenken bedoelde ik.

Negatieve aandacht is ook aandacht voor de pup en het is heel lastig je aandacht op zo'n moment te verdelen tussen twee honden.

lars schreef:

miekmiek schreef:Ik denk dat Marloes dat al wel weet hoor.

Belonen als in de pup compleet negeren en Saar aandacht schenken bedoelde ik.

Negatieve aandacht is ook aandacht voor de pup en het is heel lastig je aandacht op zo'n moment te verdelen tussen twee honden.

Ik snapte ook wat je bedoelde.

Ik laat het voorlopig maar gaan, en hoop dat roxy wat duidelijker gaat corrigeren.
Ze is zowiezo wel heel tolerant naar de pup, want volwassen honden die op haar rug proberen te komen, snauwt ze weg. En als de pup dit doet, laat ze het toe of loopt weg.
Dank voor al jullie adviezen

Roxy1 schreef:Ik laat het voorlopig maar gaan, en hoop dat roxy wat duidelijker gaat corrigeren.
Ze is zowiezo wel heel tolerant naar de pup, want volwassen honden die op haar rug proberen te komen, snauwt ze weg. En als de pup dit doet, laat ze het toe of loopt weg.
Dank voor al jullie adviezen

Dan geloof ik inderdaad ook wel dat ze na verloop van tijd vanzelf harder zal corrigeren naar de pup toe en dat ze het nu toelaat, omdat het nog een pup is.

zepenko schreef:

Moos schreef:

zepenko schreef:
Mocht je het echt nodig vinden, kun je wel net als Moos schrijft, je pup uitnodigen tot spel. Als jij ermee speelt, krijgt Roxy rust. Zorg dan wel dat het niet volgt op het klieren van Roxy, anders beloon je je pup voor het klieren. Ik zou de pup alleen nooit `tot orde roepen' zoals Moos schrijft. Hiermee kweek je alleen maar onduidelijkheid. Je pup heeft niet door dat jij je ergert aan het gedrag wat hij tegenover Roxy laat zien. Als iemand je pup tot orde moet roepen, zal dat Roxy zelf moeten zijn.

Ik roep de pup alleen 'tot de orde' als Saar hem al 15 keer heeft afgesnauwd en hij nog op haar blijft springen. Het is niet zo dat ze leuk aan het spelen zijn en ik hem opeens boos weg roep ofzo.
Ik roep hem trouwens ook niet boos tot de orde, ik zeg wel duidelijk zijn naam zodat hij even omkijkt en weer met mij kan komen spelen.

Nu heb ik ook wel een teefje dat heel erg onderdanig is, en gewoon niet duidelijk kan snauwen, maar het wel heel erg zat is en daardoor steeds zieliger en zieliger wordt en op een gegeven moment in haar eigen huis niet meer durft te gaan liggen, want dan hopst die pup weer op haar nek.
Als zij dus 15 keer gesnauwd heeft, op haar ruwste manier, dan roep ik wel Bram even duidelijk bij me. Saar heeft dan dus al tig keer gecorrigeerd in zoverre ze dat kan, en als Bram dan toch nog vol op haar nek blijft stuiteren dan roep ik even duidelijk zijn naam, en gooi een speeltje weg ofzo.

Zonder waarde-oordeel hoor, maar wat Saar eigenlijk leert is dat ze niet hard van zich af hoeft te snauwen, want uiteindelijk krijgt ze toch wel steun van haar baasje. Toch?

Wat ik daarnaast doe is Saar dus belonen als ze een zeldzamen keer weleens wat harder snauwt.

Ik merk hier dat Saar steeds duidelijker wordt, maar dat Brammetje ook beter snapt wanneer hij Saar even met rust moet laten. Hij reageert ook sneller op de wat mildere Saar-snauwtjes (die dus bar weinig voorstellen, maar voor Saar al ongelooflijk veel zijn; Saar snauwt namelijk vrijwel nooit naar andere honden, maar laat zich domineren) nu.

Ik laat het echt heel lang gaan hoor. Tegen de tijd dat Saar 15 keer heeft gesnauwd zijn we al bijna een uur verder
Maar ik laat haar ook niet tot in den treure lastigvallen. Saar trekt ongelooflijk snel en makkelijk terug in haar schulp van onzekerheid en ellende, en dan wordt ze voor mij ook op een gegeven moment onbereikbaar.

Het is een wat lastige balans zoeken tussen me er niet teveel mee willen bemoeien, maar ook niet willen dat Saar van 16 maanden die nu eindelijk na maanden trainen en oefenen wat meer durft weer terug in die schulp van onbereikbaarheid, zelfs voor mij, duikt.
Dus Bram mag heel veel, en ik laat heel veel gaan, maar als Saar op een gegeven moment in paniek door het huis drentelt met d'r staart tussen d'r poten omdat ze wil slapen om 8 uur 's avonds, dan grijp ik wel in door Bram dus even duidelijk bij me te roepen en zelf met hem te gaan spelen.