Het HondenForum

Gisteravond liepen we ons rondje hier in de buurt en nu het mooier weer wordt komen ook de groepjes jongeren weer tevoorschijn.
Moritz houdt hier duidelijk niet van en is niet op zijn gemak als hij erlangs moet.
Hij stond even 'moed te verzamelen' toen een vrouw met een hondje langs kwam lopen en haar commentaar begon dat dit zielig was en dat ik hem moest aanlijnen als ik langs die jongens liep.
Ik reageerde lauw en dacht eigenlijk 'mens, bemoei je met jezelf'

Toch spookt het nog een beetje door mijn hoofd of ze heel misschien ( ) gelijk heeft?

Ik lijn Moritz alleen aan als ik zie dat hij echt goed bang is, als hij alleen maar wat angstig is dan roep ik hem mee en loopt hij naast me en heel soms neemt hij dan halverwege de 'hindernis' een spurtje zodat hij er heel snel langs kan lopen en wacht een paar meter verder weer op mij.
Ik heb er dus eigenlijk altijd bewust voor gekozen om het niet aan te lijnen bij de kleine akkefietjes omdat ik er anders misschien teveel de nadruk op leg (aanlijnen is aandacht vestigen). Dus ik deed zo laconiek mogelijk, maar ik riep hem wel mee zodat we samen erlangs konden gaan.

Maar tja... zou ze toch gelijk hebben en is het beter om hem aan te lijnen zodat hij meer steun uit mij haalt? Of zou het aanlijnen idd de aandacht erop vestigen en juist meer de angst vergroten.

Nogmaals: bij echt enge situaties voor hem lijn ik hem wel aan als we er echt langs moeten.

Ik weet het niet. Femke is bang voor spelende kinderen op straat. Daar wil ze ook zo snel mogelijk voorbij. Ik heb haar op straat altijd aangelijnt met als gevolg dat ze best in de lijn gaat hangen.

Ik lijn Balou soms ook aan in enkele gevallen. Als ze inderdaad ergens niet langs durft. En dan is ze minder bang, omdat ze steun krijgt van mij door het aanlijnen. En daardoor krijgt ze meer zelfvertrouwen, wat weer door werkt op de lange duur.

Terwijl als ik het haar zelf laat uitzoeken, ze steeds banger lijkt te worden.

Baily schreef:Ik lijn Balou soms ook aan in enkele gevallen. Als ze inderdaad ergens niet langs durft. En dan is ze minder bang, omdat ze steun krijgt van mij door het aanlijnen. En daardoor krijgt ze meer zelfvertrouwen, wat weer door werkt op de lange duur.

Terwijl als ik het haar zelf laat uitzoeken, ze steeds banger lijkt te worden.

Ik laat het hem niet uitzoeken hoor, roep hem mee en zeg vastberaden 'niets aan de hand' en ga samen met hem (wel loslopend) erlangs.
Meestal blijft hij naast me lopen, wat angstig, en soms rent hij halverwege door zodat hij er snel langs is en wacht dan weer op mij.

Zo doe ik het al 3 jaar eigenlijk en ik heb zeker niet gemerkt dat zijn angst groter hierdoor wordt.
Hoe het was geweest als ik hem altijd had aangelijnd, dat weet ik natuurlijk niet

Is hij echt té bang dan omzeil ik de situatie en als we er toch langsmoeten dan lijn ik hem wel aan.
Maar dus niet voor de kleinere akkefietjes, alleen bij echte erge angst.

ik denk dat je het wel goed doet hoor.
Tenminste, ik doe het volgens mij ook zo.

Bij echt angstige situaties lijn ik aan en anders idd gewoon voorbij lopen, ze volgen dan vanzelf.

als hij geen echt vluchtgedrag vertoont, zou ik ook niet aanlijnen.

Ik denk dat je zoiets het beste zelf aanvoelt, elke hond is weer anders. De bal bleek een veel beter middel om sien door enge situaties heen te loodsen dan de lijn. Dan doe ik dat dus zo

Als jullie vlak bij elkaar blijven, zou ik het zo houden! Het enige waar ik bang voor zou zijn, is dat als hij ineens ergens van schrikt dat hij dan weg zou kunnen rennen...maar ik weet niet of Moritz dat uberhaupt doet??

Gonny schreef:Als jullie vlak bij elkaar blijven, zou ik het zo houden! Het enige waar ik bang voor zou zijn, is dat als hij ineens ergens van schrikt dat hij dan weg zou kunnen rennen...maar ik weet niet of Moritz dat uberhaupt doet??

Dat is nooit helemaal uit te sluiten. Als bv één van die gasten hem hartstikke laat schrikken, dan is niets meer zeker.
Het is wel al 2 jaar geleden dat Moritz echt in paniek is geraakt en sindsdien nooit meer zodanig dat hij echt in blinde paniek wegrent.
Heel soms besluit hij dus halverwege er toch maar voorbij te rennen ipv naast mij te blijven en dan hebben we het dus over situaties in losloopgebied waar bv 5 jongens staan te praten. Dan vindt hij het dus wat eng, ik roep hem zodat we samen gaan (zonder verder te 'tutten') en dan heel soms gaat hij halverwege een paar meter versnellen zodat hij er toch sneller voorbij is en dan wacht hij weer.

Het gaat me dus niet zozeer om het feit dat hij echt in paniek zou raken, want zou ik dat denken dan lijn ik hem uiteraard aan.
Het gaat er meer om of hij daadwerkelijk steun zou halen uit het aanlijnen? Of zou het hem er juist meer attent op maken dat er iets aan de hand is en hem dus bevestigen in zijn lichte angst op dat moment?

Ik doe het dus al heel lang op deze manier en heb zeker geen verergering van zijn angst gemerkt. Alleen tja, hoe het dus was gegaan (beter of juist slechter) als ik hem had aangelijnd

Stang schreef:

Gonny schreef:Als jullie vlak bij elkaar blijven, zou ik het zo houden! Het enige waar ik bang voor zou zijn, is dat als hij ineens ergens van schrikt dat hij dan weg zou kunnen rennen...maar ik weet niet of Moritz dat uberhaupt doet??

Dat is nooit helemaal uit te sluiten. Als bv één van die gasten hem hartstikke laat schrikken, dan is niets meer zeker.
Het is wel al 2 jaar geleden dat Moritz echt in paniek is geraakt en sindsdien nooit meer zodanig dat hij echt in blinde paniek wegrent.
Heel soms besluit hij dus halverwege er toch maar voorbij te rennen ipv naast mij te blijven en dan hebben we het dus over situaties in losloopgebied waar bv 5 jongens staan te praten. Dan vindt hij het dus wat eng, ik roep hem zodat we samen gaan (zonder verder te 'tutten') en dan heel soms gaat hij halverwege een paar meter versnellen zodat hij er toch sneller voorbij is en dan wacht hij weer.

Het gaat me dus niet zozeer om het feit dat hij echt in paniek zou raken, want zou ik dat denken dan lijn ik hem uiteraard aan.
Het gaat er meer om of hij daadwerkelijk steun zou halen uit het aanlijnen? Of zou het hem er juist meer attent op maken dat er iets aan de hand is en hem dus bevestigen in zijn lichte angst op dat moment?

Ik doe het dus al heel lang op deze manier en heb zeker geen verergering van zijn angst gemerkt. Alleen tja, hoe het dus was gegaan (beter of juist slechter) als ik hem had aangelijnd

Misschien dat hij met steun wel was gaan uitvallen ? Ik ben daar met sien ook een beetje bang voor, ze heeft aan de lijn al diverse malen naar mensen en kinderen gegromd en geblaft.

Zoie schreef:

Stang schreef:

Gonny schreef:Als jullie vlak bij elkaar blijven, zou ik het zo houden! Het enige waar ik bang voor zou zijn, is dat als hij ineens ergens van schrikt dat hij dan weg zou kunnen rennen...maar ik weet niet of Moritz dat uberhaupt doet??

Dat is nooit helemaal uit te sluiten. Als bv één van die gasten hem hartstikke laat schrikken, dan is niets meer zeker.
Het is wel al 2 jaar geleden dat Moritz echt in paniek is geraakt en sindsdien nooit meer zodanig dat hij echt in blinde paniek wegrent.
Heel soms besluit hij dus halverwege er toch maar voorbij te rennen ipv naast mij te blijven en dan hebben we het dus over situaties in losloopgebied waar bv 5 jongens staan te praten. Dan vindt hij het dus wat eng, ik roep hem zodat we samen gaan (zonder verder te 'tutten') en dan heel soms gaat hij halverwege een paar meter versnellen zodat hij er toch sneller voorbij is en dan wacht hij weer.

Het gaat me dus niet zozeer om het feit dat hij echt in paniek zou raken, want zou ik dat denken dan lijn ik hem uiteraard aan.
Het gaat er meer om of hij daadwerkelijk steun zou halen uit het aanlijnen? Of zou het hem er juist meer attent op maken dat er iets aan de hand is en hem dus bevestigen in zijn lichte angst op dat moment?

Ik doe het dus al heel lang op deze manier en heb zeker geen verergering van zijn angst gemerkt. Alleen tja, hoe het dus was gegaan (beter of juist slechter) als ik hem had aangelijnd

Misschien dat hij met steun wel was gaan uitvallen ? Ik ben daar met sien ook een beetje bang voor, ze heeft aan de lijn al diverse malen naar mensen en kinderen gegromd en geblaft.

Ja zou kunnen, ik weet het stomweg niet omdat ik het nooit gedaan heb.

Als hij ech te bang is, dan lijn ik hem wel aan, maar dan heb ik alleen puur door de riem grip op hem want verder blijft hij onbereikbaar (enorm trekken). Dan is hij dus bijna in paniek.
Gelukkig herstelt hij wel steeds snel en gebeurt het paniekeren steeds minder.
De laatste keer waren 20 joggers en toen rende hij naar huis (was ook vlakbij huis) en heb ik hem aangelijnd op ander gebied uitgelaten en daarvoor was alweer 2 jaar geleden.

Nou ja, ik denk dat ik het maar gewoon blijf doen zoals ik altijd deed.
Maar het bleef even door mijn hoofd spoken dat iemand zei dat het zielig was dat ik hem niet aanlijnde als hij bangig is.
Voel me gelijk een halve dierenbeul :N:
Nu is aanlijnen hier ook iets wat zelden voorkomt, omdat ze gewoon altijd loslopen. Dus ik dacht altijd dat ik dan extra de aandacht erop zou vestigen.

Stang schreef:[
Maar het bleef even door mijn hoofd spoken dat iemand zei dat het zielig was dat ik hem niet aanlijnde als hij bangig is.
Voel me gelijk een halve dierenbeul :N: .

Haha, niets van aantrekken, al die ongevraagde losse - flodder - adviezen slaan meestal toch nergens op.

Volgens mij doe je het gewoon prima.

Stang schreef: Maar het bleef even door mijn hoofd spoken dat iemand zei dat het zielig was dat ik hem niet aanlijnde als hij bangig is.

Toen Casper een keer bang werd omdat we langs een terrasje moesten kreeg ik het "advies" dat ik hem er maar langs moest sleuren. Dan leerde hij dat bange gedoe wel af.
Heb hem nooit hoeven sleuren. Met een vrolijk "Kom maar jochie" krijg ik hem overal langs. Ik ken mijn hond het beste en ik weet wat het beste werkt. Dat weet jij met Moritz ook lijkt me. Op een gegeven moment raak je wel op elkaar ingespeeld. Klinkt of het gewoon goed gaat met hoe je het nu aanpakt.

Ik doe het met Rais zoals jij Caroline. Maar eigenlijk wist ik ook niet zeker of ik haar met niet aanlijnen in de minder enge situaties haar eigenlijk niet 'in de steek' liet. Ik volgde m'n gevoel.
Fijn om te lezen dat anderen het met deze methode eens zijn.

Zoie schreef:

Stang schreef:[
Maar het bleef even door mijn hoofd spoken dat iemand zei dat het zielig was dat ik hem niet aanlijnde als hij bangig is.
Voel me gelijk een halve dierenbeul :N: .

Haha, niets van aantrekken, al die ongevraagde losse - flodder - adviezen slaan meestal toch nergens op.

Je doet het prima
Nebla is angstig voor spelende kinderen, vooral die rennen, op haar aflopen of rollerskates..
Wanneer ik haar aan de lijn zou doen, wordt ze heel bang en probeert bij mij troost te zoeken..door tussen mijn benen te gaan staan. Happen heeft ze nog nooit gedaan.
Wanneer ik haar los heb en ik gewoon doorloop, loopt ze er gewoon met een boogje omheen en is er niets aan de hand,
maar aan de lijn komt ze veel zenuwachtiger over.

ps..iedereen die met zijn hond wandelt en die je tegenkomt zal het wel goed bedoelen, maar ik kan daar persoonlijk ook erg slecht tegen, elke hond is anders,niemand kent je hond beter dan jij en jij weet het beste hoe je hond reageert..

als er dan iemand in 1 momentopname gaat zeggen wat het beste is, terwijl je zelf weet hoe je hond is

Uiteraard, altijd goed bedoeld, maar wel vaak naiëf

Stang schreef:

Gonny schreef:Als jullie vlak bij elkaar blijven, zou ik het zo houden! Het enige waar ik bang voor zou zijn, is dat als hij ineens ergens van schrikt dat hij dan weg zou kunnen rennen...maar ik weet niet of Moritz dat uberhaupt doet??

Dat is nooit helemaal uit te sluiten. Als bv één van die gasten hem hartstikke laat schrikken, dan is niets meer zeker.
Het is wel al 2 jaar geleden dat Moritz echt in paniek is geraakt en sindsdien nooit meer zodanig dat hij echt in blinde paniek wegrent.
Heel soms besluit hij dus halverwege er toch maar voorbij te rennen ipv naast mij te blijven en dan hebben we het dus over situaties in losloopgebied waar bv 5 jongens staan te praten. Dan vindt hij het dus wat eng, ik roep hem zodat we samen gaan (zonder verder te 'tutten') en dan heel soms gaat hij halverwege een paar meter versnellen zodat hij er toch sneller voorbij is en dan wacht hij weer.

Het gaat me dus niet zozeer om het feit dat hij echt in paniek zou raken, want zou ik dat denken dan lijn ik hem uiteraard aan.
Het gaat er meer om of hij daadwerkelijk steun zou halen uit het aanlijnen? Of zou het hem er juist meer attent op maken dat er iets aan de hand is en hem dus bevestigen in zijn lichte angst op dat moment?

Ik doe het dus al heel lang op deze manier en heb zeker geen verergering van zijn angst gemerkt. Alleen tja, hoe het dus was gegaan (beter of juist slechter) als ik hem had aangelijnd

Nou, dan doe je het volgens mij harstikke goed!

En die "goedbedoelde" adviezen? het ene oor in, andere oor eruit!

Aanlijnen zou ik persoonlijk niet voor kiezen.
Omdat je dan de angst bevestigd, en dus eigenlijk zegt van, 'ja ik weet ook dat het gevaarlijk is daarom help ik je'. Ik zou zelf niet eens roepen, maar het gewoon helemaal negeren. Het is immers toch niets waar hij echt bang voor moet zijn?

Ik denk persoonlijk dat als je hem gaat aanlijnen en dus al je aandacht op hem schenkt hij uiteindelijk gaat uitvallen; zijn angst word immers elke keer bevestigd.

Mijn hond was/ is ook een angsthaas, hij heeft tot 3,5 maand in een hok gezeten, dus alles wat hij voor het eerst ziet is doodeng. Ik heb altijd alles genegeerd, lekker zelf laten uitzoeken. Hij is nu een stuk minder bang voor dingen die hij voor het eerst ziet.

Ik denk dat je het goed doet.
Moritz lijkt mij het type hond die als hij maar enigszins bevestigd wordt in zijn angst, daar direct gevoelig voor is en dus nog verder doordraaft in die angst. Door het niet belangrijker te maken dan dat het is, moet hij zelf er iets mee en blijft ie dapperder.

Volgens mij doe je het heel goed
Misschien kan je ook nog vrolijk tegen hem praten om zijn aandacht vast te houden en als je er voorbij bent en hij is fijn meegelopen iets lekkers geven?
Nettie