Het HondenForum

Aangezien ik al 1.5 week thuis zit met rugklachten, verveel ik me een beetje, en zo lig je nog eens na te denken

Bram wil dus nog weleens naar andere honden blaffen. Soms doet hij het dagen niet, dan opeens weer wel. Bij bepaalde honden niet, bij andere honden wel. Ik kan er niet echt een peil op trekken, behalve dan dat hij het nooit doet bij hele zelfverzekerde types. Stoere Husky- of Herderreuen daar doet hij het absoluut niet bij, maar daar loopt hij voor weg. Als ze hem blijven achtervolgen gaat dat over in rennen, dus dan moet ik op tijd ingrijpen anders wordt het opjagen (maar ach, daar ben ik ondertussen zo op getraind ).

Wat hij doet is blaffend ernaartoe rennen, en op een meter of 3 afstand stoppen. Dan gaat het over in een soort kermen, en dan schuivelt hij zijwaards, staart heel laag, weer terug, om vervolgens een hele lage houding aan te nemen, en met de oortjes in de nek laag kwispelend op de andere hond af te schuivelen.
Wat me nou zo opvalt is dat andere honden daar nooit, maar dan ook nooit op een negatieve manier op reageren. In eerste instantie dacht ik dat het kwam door zijn pup-zijn, maar hij is al bijna 5 maanden dus die puppykredieten is hij ondertussen wel kwijt. Andere honden blijven altijd staan, in een houding die ze normaal ook aannemen (wat stoerdere types een wat hoge houding, wat minder stoere types een neutrale of lage houding). Ze blijven dan of wachten tot Bram echt durft te komen snuffelen, of ze lopen heel rustig op hem af en dan wordt er heel rustig en zachtjes gesnuffeld.
Geen enkele hond benaderd Bram als een reactie op zijn blaffen wild of ruw, of 'agressief'. Ze blijven altijd heel kalm en rustig, bijna alsof ze merken dat het een soort angst/bluf gecombineerd met toch ook wel enthousiasme is, en hem duidelijk willen maken dat het allemaal goed is.

Eenmaal bij een andere hond aanbeland zal Bram trouwens ook nooit stoer doen of intimideren. Hij stelt zich altijd laag en onderdanig op, en is zelf ook nooit wild tegen die andere hond (was hij als klein pupje ook al niet trouwens). Hij snuffelt rustig, en tegen een andere vreemde hond opspringen bijvoorbeeld heb ik hem echt nog nooit zien doen.

Zegt de reactie van de andere hond iets over de aard van Brams blaffen/kermen? Ik vind het wel erg opvallend namelijk dat hij er altijd zo ontzettend rustig mee omgegaan wordt door andere honden.

En oh ja, ik laat hem niet constant loeiend op elke hond afstuiven hoor; met 1 'Bram' staat ie naast me als dat nodig is.

Ik denk dat dat een stukje hondencommunicatie is waar wij geen kaas van gegeten hebben.

Ok, ik denk het volgende; Bram laat merken dat hij enthousiast is om een andere hond te ontmoeten en dat laat hij merken door te blaffen/keffen. Maar hij is niet onbeleefd ( ) en wacht op gepaste afstand netjes op de reactie van de andere hond. Waardoor hij dus meteen ook laat zien dat hij niet dominant is ofzo, dus waarom zou die andere hond daar fel op reageren?
Tot zover mijn analyse....haha



Eigenlijk is Bram gewoon een keurig hondje.

miekmiek schreef:Ik denk dat dat een stukje hondencommunicatie is waar wij geen kaas van gegeten hebben.

Ok, ik denk het volgende; Bram laat merken dat hij enthousiast is om een andere hond te ontmoeten en dat laat hij merken door te blaffen/keffen. Maar hij is niet onbeleefd ( ) en wacht op gepaste afstand netjes op de reactie van de andere hond. Waardoor hij dus meteen ook laat zien dat hij niet dominant is ofzo, dus waarom zou die andere hond daar fel op reageren?
Tot zover mijn analyse....haha



Eigenlijk is Bram gewoon een keurig hondje.

Ik vind 'm leuk

Vooral die laatste zin; laat ik het zo zeggen, zo had ik het iig nog helemaal niet bekeken

Goeie hè?

vond ik zelf ook wel.

Zoals je het schrijft is het een vorm van angstagressie. Het aanblaffen valt onder het gedragssysteem agressie en de lage houding duidt op een onzelfzekere hond. Hierop wordt door (gesocialiseerde) honden nooit gecorrigeerd, omdat de angst dan alleen maar groter wordt. En ze lopen er ook niet voor weg, omdat het gedrag dan beloond wordt. Dus rustig blijven staan en negeren, totdat de blaffende hond ophoudt, omdat zijn gedrag niks oplevert is de beste oplossing.

zepenko schreef:Zoals je het schrijft is het een vorm van angstagressie. Het aanblaffen valt onder het gedragssysteem agressie en de lage houding duidt op een onzelfzekere hond. Hierop wordt door (gesocialiseerde) honden nooit gecorrigeerd, omdat de angst dan alleen maar groter wordt. En ze lopen er ook niet voor weg, omdat het gedrag dan beloond wordt. Dus rustig blijven staan en negeren, totdat de blaffende hond ophoudt, omdat zijn gedrag niks oplevert is de beste oplossing.

Ik weet het niet hoor, ik zie Bram niet als een onzeker hondje. Zoals hij meehuppelde met de forumwandeling....ik zag daar geen bang hondje maar gewoon een vrij en blij hondje hupsen.

miekmiek schreef:

zepenko schreef:Zoals je het schrijft is het een vorm van angstagressie. Het aanblaffen valt onder het gedragssysteem agressie en de lage houding duidt op een onzelfzekere hond. Hierop wordt door (gesocialiseerde) honden nooit gecorrigeerd, omdat de angst dan alleen maar groter wordt. En ze lopen er ook niet voor weg, omdat het gedrag dan beloond wordt. Dus rustig blijven staan en negeren, totdat de blaffende hond ophoudt, omdat zijn gedrag niks oplevert is de beste oplossing.

Ik weet het niet hoor, ik zie Bram niet als een onzeker hondje. Zoals hij meehuppelde met de forumwandeling....ik zag daar geen bang hondje maar gewoon een vrij en blij hondje hupsen.

Wat ik lees uit het verhaal is Bram wel een onzekere ietwat angstige hond hoor. Als hij niet onzeker zou zijn dan zou hij zich niet zo ontzettend laag opstellen; oren in de nek, staart laag, dicht tegen de grond aan etc etc.
Dat is geen zelfverzekerde hond. Plus dat hij zich kennelijk ook in bepaale situaties op kan laten jagen.

Ik ga dus met Zepenko mee. Een beetje angst-agressie en daar wordt normaliter niet op gereageerd.
Mijn DH reu Chello zal een Bram ook niks doen, die gunt hij w.s. geen blik waardig.
Wij komen dit soort hondjes best weleens tegen, Chello wil dan even snuffelen maar wordt dan bijv. weggesnauwd uit angst van de andere hond....daar zal Chello nooit op reageren door terug te bijten....hij draait dan zijn kop weg en laat de hond in zn kraag bijten om er (als de hond bedaard is) weer bij weg te lopen.

Wij hebben met de uitlaatservice een aantal extreem angstige honden meegehad. Dr was vrijwel geen hond die op hen reageerde, ze werden vrijwel compleet genegeerd.

Ik denk ook dat Zepenko gelijk heeft...
Is ook mijn eigen conclusie na maanden lezen, observeren, oefenen e.d.

Zoals je misschien nog kan herinneren heb ik wel eens verteld dat ik precies hetzelfde hebt met Bantam.
En ik kan wel zeggen echt precies, omdat je het zo perfect omschrijft, wel grappig, iedere detail is zo herkenbaar

Alleen, Bantam is nu 9 maanden, gedraagt zich nog steeds precies zo. Ook dat het sommige dagen niet voorkomt en dan ineens weer wel.

Hij wordt nooit afgestraft (is ook inmiddels allang pup af) en bij hele zelfverzekerde honden, of die absoluut hem negeren, doet hij het nooit.
Maar zodra hij merkt dat de hond interesse heeft of wat dan ook doet hij het wel.

Ik blijf wel oefenen maar ik vraag me af of dit ooit over gaat bij mij. Het is ook niet echt een probleem meer, maar soms vind ik het niet leuk als ie uit zijn dakpan gaat om niets (komt niet zo vaak meer voor maar toch)

Hij bevestigd op dat moment zo het vooroordeel over keffertjes en hij word zo absoluut niet opgevoed

estelle schreef:

miekmiek schreef:

zepenko schreef:Zoals je het schrijft is het een vorm van angstagressie. Het aanblaffen valt onder het gedragssysteem agressie en de lage houding duidt op een onzelfzekere hond. Hierop wordt door (gesocialiseerde) honden nooit gecorrigeerd, omdat de angst dan alleen maar groter wordt. En ze lopen er ook niet voor weg, omdat het gedrag dan beloond wordt. Dus rustig blijven staan en negeren, totdat de blaffende hond ophoudt, omdat zijn gedrag niks oplevert is de beste oplossing.

Ik weet het niet hoor, ik zie Bram niet als een onzeker hondje. Zoals hij meehuppelde met de forumwandeling....ik zag daar geen bang hondje maar gewoon een vrij en blij hondje hupsen.

Wat ik lees uit het verhaal is Bram wel een onzekere ietwat angstige hond hoor. Als hij niet onzeker zou zijn dan zou hij zich niet zo ontzettend laag opstellen; oren in de nek, staart laag, dicht tegen de grond aan etc etc.
Dat is geen zelfverzekerde hond. Plus dat hij zich kennelijk ook in bepaale situaties op kan laten jagen.

Ik ga dus met Zepenko mee. Een beetje angst-agressie en daar wordt normaliter niet op gereageerd.
Mijn DH reu Chello zal een Bram ook niks doen, die gunt hij w.s. geen blik waardig.
Wij komen dit soort hondjes best weleens tegen, Chello wil dan even snuffelen maar wordt dan bijv. weggesnauwd uit angst van de andere hond....daar zal Chello nooit op reageren door terug te bijten....hij draait dan zijn kop weg en laat de hond in zn kraag bijten om er (als de hond bedaard is) weer bij weg te lopen.

Wij hebben met de uitlaatservice een aantal extreem angstige honden meegehad. Dr was vrijwel geen hond die op hen reageerde, ze werden vrijwel compleet genegeerd.

Bram kan heel onzeker zijn. Bij de forumwandeling heeft hij de eerste 10-20 minuten tussen mijn benen gezeten en met de staart helemaal uit de krul een beetje rondgeschuiveld. Toen had hij een deel van de honden leren kennen, en dan is het inderdaad goed. Dan wordt hij vrij en vrolijk, en is hij alleen nog onderdanig als dat nodig is, maar niet angstig.
We waren er vroeg op de forumwandeling, dus veel mensen hebben Bram pas gezien nadat hij al gewend was zeg maar
Er waren ook zoveel honden in de Soesterduinen, dat hij na de eerste onzekerheid verder prima functioneert. Eigenlijk is het, hoe meer honden, hoe beter. Dan dartelt hij er wat tussendoor, voelt zich denk ik ook heel veilig in een 'roedel'. Dat blaffen doet hij pas als we alleen lopen en er opeens een hond verschijnt. Lopen we in een groep dan doet hij dit niet, dan blijft hij achterop hangen, wacht de reactie van de andere honden af, en komt dan zelf kijken.

Als er eenmaal gesnuffeld kan worden is er gelukkig verder niks aan de hand; hij zal dan ook zeker niet snauwen of knauwen. Als heel klein pupje deed hij dat wel; alles werd weggesnauwd (staart tussen de poten), maar dat is nu over. Hij snauwt alleen als een andere hond hem heel druk benaderd en met de poten op hem gaat meppen. Maar goed, daar kan ik wel mee leven. Gebeurt ook zeer, zeer, zeer zelden, want de meeste honden reageren dus heel rustig op hem. En als er een stuiter-pup van 6 maanden op hem af komt rennen scherm ik zelf meestal al af; of schuif Saar naar voren

Maar op een beetje angst-agressie reageren andere honden dus inderdaad niet? Grappig, heb ik nooit geweten

Moos schreef:
Maar op een beetje angst-agressie reageren andere honden dus inderdaad niet?

Gelukkig maar

Ik ga ook mee met de rest. Bram is niet een extreem angstig hondje zoals Saar was, maar zelfverzekerd is hij ook zeker niet. Hij heeft tijd nodig om te wennen en zeker aanleg om van zich af te snauwen uit angst. In verkeerde handen zou het denk ik een heel lastig hondje kunnen zijn.

Moos schreef:Maar op een beetje angst-agressie reageren andere honden dus inderdaad niet? Grappig, heb ik nooit geweten

ze hebben op zich ook niks te vrezen he van zo'n hondje.

Wat dat betreft herken ik veel van wat je schrijft hierboven in mijn Ghaya.
Die rent ook als blaffend en grommend op andere honden af (altijd grote honden) maar puntje bij paaltje rent ze net zo hard weer gillend weg als de andere hond ook maar een stap in dr richting zet.
Ook op haar reageren honden vrijwel niet, ze schrikken wel even (Ghaya is tenslotte wel een duitseherder) maar verder weinig aan de hand.

Zodra Ghaya doorheeft dat het 'goed' is dan is er ook niks aan de hand en kan ik zo met iedereen gaan wandelen. Het is altijd alleen die eerste ontmoeting even.

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:
Maar op een beetje angst-agressie reageren andere honden dus inderdaad niet?

Gelukkig maar

Ik ga ook mee met de rest. Bram is niet een extreem angstig hondje zoals Saar was, maar zelfverzekerd is hij ook zeker niet. Hij heeft tijd nodig om te wennen en zeker aanleg om van zich af te snauwen uit angst. In verkeerde handen zou het denk ik een heel lastig hondje kunnen zijn.

Ja, zoals kleine Bram bij jouw thuis was, zo is hij precies
Hij moest heel erg wennen aan jouw Bram, en als je hem vasthoudt, en hij dus niet weg kan lopen als jouw Bram komt snuffelen dan snauwt hij.
Dat doet hij nu trouwens ook niet meer, als ik hem vast heb is het ook goed, maar zeker tot een week of 16 moest hij weg kunnen. Kleine Bram zal er nooit voor kiezen de confrontatie aan te gaan, maar als je hem vasthoudt terwijl een andere hond (die hij nog wat engig vindt) komt snuffelen, dan heeft hij weinig keus in zijn ogen.
Zo als hij bij jouw thuis ook steeds wat onzeker rondscharrelde, en bij de minste beweging van iets of iemand de staart uit de krul trok, ruggetje wat bol; zo is kleine Bram

Maar als hij gewend is dan is het ook goed en kan hij een heel vrij, blij en open hondje zijn.

Ik moet trouwen eerlijk toegeven dat ik het ook bij vlagen best een lastig hondje vind hoor. Als hij op zijn gemak is, is het een heerlijk beestje, echt een heel fijn hondje. Blij, open, maar ook rustig als dat nodig is.
Probleem is dat hij steeds weer even op zijn gemak moet komen, en ik vind dat ook wel heel lastig en moeilijk soms hoe hij dan opeens weer kan reageren.

Moos schreef: Ik moet trouwen eerlijk toegeven dat ik het ook bij vlagen best een lastig hondje vind hoor. Als hij op zijn gemak is, is het een heerlijk beestje, echt een heel fijn hondje. Blij, open, maar ook rustig als dat nodig is.
Probleem is dat hij steeds weer even op zijn gemak moet komen, en ik vind dat ook wel heel lastig en moeilijk soms hoe hij dan opeens weer kan reageren.

Toch is het apart he, dat je er achterkomt dat het ras helemaal niet zo makkelijk is. Je zou zeggen dat zo'n kleine witte pluizenbol echt iets is voor mensen die niet zo heel veel aan opvoeding willen doen, maar het tegengestelde is waar. Blijkbaar hebben ze erg op uiterlijk doorgefokt.

Ik wil alleen maar zeggen: beterschap .

Zoek stok! schreef:

Moos schreef: Ik moet trouwen eerlijk toegeven dat ik het ook bij vlagen best een lastig hondje vind hoor. Als hij op zijn gemak is, is het een heerlijk beestje, echt een heel fijn hondje. Blij, open, maar ook rustig als dat nodig is.
Probleem is dat hij steeds weer even op zijn gemak moet komen, en ik vind dat ook wel heel lastig en moeilijk soms hoe hij dan opeens weer kan reageren.

Toch is het apart he, dat je er achterkomt dat het ras helemaal niet zo makkelijk is. Je zou zeggen dat zo'n kleine witte pluizenbol echt iets is voor mensen die niet zo heel veel aan opvoeding willen doen, maar het tegengestelde is waar. Blijkbaar hebben ze erg op uiterlijk doorgefokt.

Nou, het is ook maar hoe je het bekijkt. Ik vind dit heel naar en lastig, maar als je een oud dametje bent, en gewoon voor de 'knuffel' een hondje hebt, en ach ja, hij blaft weleens buiten, dat doen alle honden toch? Dan is het best een makkelijk hondje

Ik wist vantevoren wel dat het een van de moeilijkere pluizebol rassen was hoor; dat kan je tussen de regels door ook wel lezen bij de rasbeschrijving. Alleen ik had dat meer gezocht in wat dominant naar de baas, en koppig, zoals Moos was als pup. Niet in onzeker en toch ook wat fel waardoor je dus een Brammetje krijgt. Alhoewel ik ook weer niet weet of Bram erg rastypisch is; ik weet dat Cotons wel een behoorlijke opvoeding nodig hebben, maar of Bram nou zo;n schoolvoorbeeld van een Coton is...
Hij is wel supergehoorzaam en absoluut dus niet koppig of eigenwijs, terwijl je dat wel een beetje uit de rasbeschrijving zou kunnen halen.

Wilde trouwens nog wel even zeggen dat Bram naast een moeilijk hondje ook een heerlijk hondje is

Met vragen over gedrag verzand je al snel in negatieve dingetjes natuurlijk, maar naast het blaf-probleem heeft Bram verder helemaal geen problemen
Hij is ontzettend baasgericht, roepen is zelden nodig, en als het nodig is komt hij meteen. Hij is heel zachtaardig naar mensen en bekende honden toe en houdt van lekker knuffelen. Bovendien is hij ook heel erg rustig en kalm voor een pup van bijna 5 maanden. Hij slaapt in huis veel, en is buiten actief. En, om nog even een standaard opmerking te maken, hij is sinds een week ongeveer echt zindelijk te noemen