Het HondenForum

Tijdens het lesgeven aan puppycursisten begon bij mij langzamerhand iets op te vallen.
Soms was een extreem bijterige pup in de groep, die ook niet, of verkeerd, reageerde op een correctie.
Bij het bespreken van dit gedrag met de bazen, heb ik gevraagd naar de afkomst van hun pup, hoe het nest was enz.
Geregeld kwam dan als antwoord dat de pup vanaf de leeftijd van 5 weken de moeder niet meer had gezien.
De oorzaken waren verschillend: òf de moeder wilde niet meer naar de pups toe, òf het nest was met 5 weken verkocht (!), òf de moeder was door de fokker weggehouden omdat ze "niet lief" was voor de pups, òf de moeder was overleden.

Mijn redenering is, dat puppy's niet alleen van elkáár leren dat bijten pijn doet. Een goede moederhond is van essentieel belang. Zij leert de puppy's als geen ander, dat te hard bijten in de tepels betekent géén melk meer. Ze snauwt de kleintjes dan weg. Die leren daardoor dat er alleen nog een slokje te krijgen is als ze zachtjes doen (een goede oefening in de beheersing van de kaakspieren). Dat is niet "lief" maar wel erg belangrijk.
Als de moeder afwezig is kunnen ze dat niet goed leren en bovendien leren ze niet wat een correctie is. Vaak komt een correctie dan later niet dóór zo gezegd.

Zou mijn redenering kunnen kloppen? Volgens een aantal gedragstherapeuten die ik heb geraadpleegd wel.
Voor de goede orde
Ik zeg niet dat elke pup uit zo'n nest problemen geeft en ook niet dat elke bijterige pup dus uit zo'n nest komt.
Je kunt de redenering niet zomaar omdraaien (pup bijt te hard dus hij heeft zijn moeder na de 5e week niet meer gezien).
Bovendien, karakter en opvoeding hebben óók invloed.

Het is misschien wel nuttig, dat fokkers zich realiseren wat de gevolgen kunnen zijn als de moederhond te vroeg weg is bij de puppy's (òf als de moeder niet corrigeert, want dat komt ook voor).
Ongewild en vaak onbewust zet de fokker in zo'n geval de nieuwe eigenaren op achterstand bij het opvoeden van hun nieuwe pup.
Toch iets om over na te denken?
Hoe zou je zo'n probleem kunnen oplossen in geval van een overleden of te lieve moederhond?
Nettie

Naar mijn idee is het niet eens zozeer een vraag alswel een gegeven dat pups wat "remmingen" worden bijgebracht door de moeder. Ook de soms wat over(hyper)activiteit van sommige honden, zoals bijvoorbeeld veel labradors, wordt wel geweten aan de te zachte aard van de moeder die ze niet even tot de orde roept.
Hetzelfde geldt volgens mij trouwens voor katten; bij katjes met spelagressie (veel te hard doorgaan als het alleen maar voor de lol zou moeten zijn) geldt ook vaak dat ze te vroeg bij de moeder zijn weggehaald.

Wat ik me als eerste na het lezen van je stukje afvraag, is wat je als fokker zou moeten doen indien een moederhond haar pups niet of niet voldoende corrigeert, en hoe je daar dan achter kan komen.
Sjefke bijvoorbeeld liet bij haar vorige nest voor mijn gevoel al behoorlijk over zich heen wandelen (soms letterlijk). Ik heb haar nauwelijks zien corrigeren. Maar gelukkig is bij geen van de pups het door jouw omschreven minder wenselijke gedrag ontstaan.

LongFields schreef:Wat ik me als eerste na het lezen van je stukje afvraag, is wat je als fokker zou moeten doen indien een moederhond haar pups niet of niet voldoende corrigeert, en hoe je daar dan achter kan komen.
Sjefke bijvoorbeeld liet bij haar vorige nest voor mijn gevoel al behoorlijk over zich heen wandelen (soms letterlijk). Ik heb haar nauwelijks zien corrigeren. Maar gelukkig is bij geen van de pups het door jouw omschreven minder wenselijke gedrag ontstaan.

Gelukkig dat het bij de pups geen probleem is geworden
Ik zeg ook niet dat het altijd gebeurt
Ik weet van één fokker dat ze een van haar dominante teven inschakelt voor de "broodnodige" correcties als de moederhond dat niet doet. Zij heeft er ook een teefje bij dat staat te janken van de pijn, maar niets doet. Niet iedereen heeft een "vervanger"voor de te lieve mama.
Nettie

ranetje schreef:Mijn redenering is, dat puppy's niet alleen van elkáár leren dat bijten pijn doet. Een goede moederhond is van essentieel belang. Zij leert de puppy's als geen ander, dat te hard bijten in de tepels betekent géén melk meer. Ze snauwt de kleintjes dan weg. Die leren daardoor dat er alleen nog een slokje te krijgen is als ze zachtjes doen (een goede oefening in de beheersing van de kaakspieren). Dat is niet "lief" maar wel erg belangrijk.
Als de moeder afwezig is kunnen ze dat niet goed leren en bovendien leren ze niet wat een correctie is. Vaak komt een correctie dan later niet dóór zo gezegd.

als het goed is hebben pups dat al geleerd voor ze 5 weken zijn omdat een nest in de regel afgespeend word rond de 4 weken. Een moederhond laat in de regel de pups al minder drinken als hun tandjes doorkomen omdat dat gewoon teveel zeer doet bij de moeder

ik ben het verder wel met je eens dat de moeder essentieel is voor zulke jonge pups tot 7 a 8 weken.

ik vraag me alleen af hoe het zit met die moederhonden die met 5 weken niet meer naar de pups wilden of agressief zijn naar hun pups, spoort de moeder dan niet? kan ze dat vererfd hebben op haar pups? waren de pups niet goed dat de moeder daarom zo reageert?

het gedrag van pups is van zoveel factoren afhankelijk dat er eigenlijk, in mijn ogen, geen rechte lijn in te trekken is.

Natuurlijk is het gedrag van vele factoren afhankelijk, maar dit zou één van de factoren kunnen zijn en als je deze factor kan proberen te voorkomen is het toch alleen maar meegenomen?
Ik heb van een van de cursisten gehoord dat de moeder was weggehaald omdat ze de puppy's corrigeerde!
Dat lijkt me toch echt niet een verstandige beslissing, al had deze fokker de beste bedoelingen.
Nettie