Het HondenForum

Spok is een echte mensenvriend, een brutaaltje, sien een bangerikje, schuw naar mensen.

Maar spok durft niet met me te stoeien of trekspelletjes te spelen. Tenminste, nauwelijks. Sien wordt steeds brutaler, vindt zulke dingen prachtig. Rara, hoe kan dat ?

Zoie schreef:Spok is een echte mensenvriend, een brutaaltje, sien een bangerikje, schuw naar mensen.

Maar spok durft niet met me te stoeien of trekspelletjes te spelen. Tenminste, nauwelijks. Sien wordt steeds brutaler, vindt zulke dingen prachtig. Rara, hoe kan dat ?

Je bent niet menselijk, Jan...

Nee...Ik denk dat het spelletjesgebeuren met jou los staat van hun relatie met en gedrag naar andere mensen.
Spok zal wellicht (macht)spelletjes met jou serieuzer nemen dan Sien, die er gewoon lol in ziet...? Of zoiets..?

Jij bent natuurlijk geen gewoon 'mens' in haar ogen; jij bent de baas, jou kent ze en vertrouwt ze. Da's denk ik ook alweer anders dan vreemden.
Ik kan sinds kort heeeel kort sjorren met Saar en als ze een goede bui heeft even voorzichtig stoeien. Maar ik weet ook haast zeker dat een vreemde, of zelfs bekende, dat niet met haar zou kunnen.

En Sien is wel een bangerikje, maar niet altijd vreselijk onzeker, onderdanig toch? Tenminste, zoals ze doelgericht andere honden kan 'pakken' vind ik niet echt duiden op, op dat moment, vreselijke onzekerheid en onderdanigheid. En ook wel een beetje op iets van felheid, wat je ook nodig hebt om flink te kunnen sjorren. Saar is niet fel, totaal niet, en die mist dus ook die 'drive' om flink aan dat touw of speeltje te gaan trekken.
Ik kan met Saar niet goed sjorren of stoeien door die onderdanigheid eigenlijk voornamelijk. Niet eens zozeer doordat het een bangerikje kan zijn. Nu begint ze heeeel langzaam door te krijgen dat ze tegenover mij niet constant kruiperig onderdanig hoeft te zijn, en kunnen we ook wat beter spelen. Wellicht dat Sien naar jou toe niet zo erg de neiging heeft om zich kruiperig onderdanig op te stellen, en daardoor bij jou dan ook het zelfvertrouwen heeft om te sjorren e.d.

Maar misschien zit ik er helemaal naast hoor

Dat Sien bang/terughoudend is naar onbekende mensen, heeft toch niks te maken met de relatie die zij heeft met roedelgenoten zoals jij zelf.

Inge O schreef:ik sluit me aan bij mijn voorgangers : sien is (in aanleg) een brutaaltje dat zich soms angstig gedraagt, en spok is een klein hartje dat zich open en brutaal gedraagt. raadsel opgelost .

Ik vind dat toch ook maar ingewikkelde materie; misschien kan jij daar wat duidelijkheid in brengen Inge

Ik dacht namelijk tot voor kort dat bange hondjes eigenlijk altijd zo waren als Saar. Die is dus bij vlagen angstig, onzeker en onderdanig.
Maar dat hoeft dus niet begrijp ik? Je kan ook een hondje hebben dat eigenlijk best brutaal is, maar ook angstig? En ook een hond die angstig is maar wel ook zelfverzekerd en die zich dominant gedraagt?

Hoe werkt dat dan precies? Om nog even van Saar uit te gaan, aangezien dat mijn enige klankbord is; naar mijn idee is zij soms angstig juist doordat ze onzeker is, waardoor ze zich dan ook weer onderdanig op gaat stellen.
Hoe werkt dat dan bij een hond die eigenlijk best zelfverzekerd kan zijn, maar ook angstig? Die kan die angst dan niet overwinnen door zijn zelfvertrouwen, of juist wel?

Nou ja, ben ik nog duidelijk

Zoie schreef:Spok is een echte mensenvriend, een brutaaltje, sien een bangerikje, schuw naar mensen.

Maar spok durft niet met me te stoeien of trekspelletjes te spelen. Tenminste, nauwelijks. Sien wordt steeds brutaler, vindt zulke dingen prachtig. Rara, hoe kan dat ?

Je schrijft dat Sien steeds brutaler wordt en Spok niet zo best uit zijn dak durft te gaan met jou… Ik hoop dat ik het zo juist vertaal.

Durft Spok dit ook niet als Sien niet in de buurt is en of is hij dan ook niet over te halen tot lekker uit zijn dak gaan met je?
Het zou kunnen dat zijn rang binnen de roedel hem oproept niet een krachtmeting of spel met krachtmeting met de leider aan te gaan en deze rol dus overlaat aan bij wijze van spreken Sien (de rang welke net een tree hoger ligt dan zijn eigen rang en welke hij niet uit wil dagen).

= = = =

Het kan natuurlijk ook dat Spok gewoon ontzettend veel respect voor je heeft en het in zijn visie ongepast vind een krachtmeting met jou aan te gaan – een ware goedzak dus – zou kunnen hoor.

= = = =

Gevoelige tanden en bek kan ook nog een optie zijn?

= = = =

Rakker(Labrador) ging compleet uit zijn dak als Astra(bouvier) niet in de buurt was, toch zo snel was Astra aanwezig dan nam hij mijn uitdaging tot spel ook vaak niet aan. Deed hij dit wel, kwam ook snel Astra zich bemoeien met het spel en liet hij dit direct weer aan Astra overgaan.

Inge O schreef:

Moos schreef: Nou ja, ben ik nog duidelijk

uhmm , niet helemaal eigenlijk .

ik zie het gewoon zo : zowel angst als zelfverzekerdheid zijn twee op zich staande gemoedstoestanden, net zoals dominantie en onderdanigheid ook geen absolute individuele eigenschappen zijn, maar kunnen variëren naar gelang de situatie .

het ene individu neigt veel meer en vaker naar het ene soort gedrag en heeft daar dus maar een kleine prikkel voor nodig (in het geval van angst bv.), en wordt voor ons dan maar voor het gemak 'angstig' genoemd - maar datzelfde individu kan zich in andere situaties prima zelfverzekerd gedragen.

alleen, volgens onze taalbegrippen zou 'een brutaaltje' altijd brutaal moeten zijn, en een timide hondje altijd angstig - maar zo werkt het natuurlijk niet .

(ben ik nu nog duidelijk :N: ?)

Nou, min of meer duidelijk

Het lastige is dat ik natuurlijk alleen maar uit kan gaan van mijn ogen honden.

Moos is zelfverzekerd en zelden bang. Ik dacht dus dat dat kwam omdat hij zo zelfverzekerd was zo van "ik kan de wereld aan, kom maar op" (zeg maar )

Saar is onzeker en regelmatig bang, en ik dacht dus dat dat kwam omdat zij denkt "oh oh, wat gaat ze nu weer gebeuren. Jaaaaaaaa hoor zie je wel, weer iets engs" :N:

Daaruit concludeerde ik dan weer dat een zelfverzekerde hond niet ook een angstige hond genoemd kan worden omdat die zelfverzekerdheid ervoor zorgt dat hij niet bang hoeft te zijn.
Maar dat kan dus wel begrijp ik

Kortom, ik snap dat niet helemaal (en dat ligt aan mijn eigen begripsvermogen, want ik weet dat de zaken dus niet zo liggen als ik eigenlijk gedacht had )

Annelies schreef:[
Je bent niet menselijk, Jan...

:

Haha, ja, dat zal het zijn !

Moos schreef:Jij bent natuurlijk geen gewoon 'mens' in haar ogen; jij bent de baas, jou kent ze en vertrouwt ze. Da's denk ik ook alweer anders dan vreemden.
Ik kan sinds kort heeeel kort sjorren met Saar en als ze een goede bui heeft even voorzichtig stoeien. Maar ik weet ook haast zeker dat een vreemde, of zelfs bekende, dat niet met haar zou kunnen.

En Sien is wel een bangerikje, maar niet altijd vreselijk onzeker, onderdanig toch? Tenminste, zoals ze doelgericht andere honden kan 'pakken' vind ik niet echt duiden op, op dat moment, vreselijke onzekerheid en onderdanigheid. En ook wel een beetje op iets van felheid, wat je ook nodig hebt om flink te kunnen sjorren. Saar is niet fel, totaal niet, en die mist dus ook die 'drive' om flink aan dat touw of speeltje te gaan trekken.
Ik kan met Saar niet goed sjorren of stoeien door die onderdanigheid eigenlijk voornamelijk. Niet eens zozeer doordat het een bangerikje kan zijn. Nu begint ze heeeel langzaam door te krijgen dat ze tegenover mij niet constant kruiperig onderdanig hoeft te zijn, en kunnen we ook wat beter spelen. Wellicht dat Sien naar jou toe niet zo erg de neiging heeft om zich kruiperig onderdanig op te stellen, en daardoor bij jou dan ook het zelfvertrouwen heeft om te sjorren e.d.

Maar misschien zit ik er helemaal naast hoor

nee, sien is zeker wel anders dan saar, die drive heeft ze wel, en ze is zeker niet altijd onderdanig. Toch zou ik haar ook niet dominant ( naar mij ) willen noemen, of neigend daartoe.

Maar hetzelfde zou je toch mutatis mutandis van spok kunnen zeggen, maar die heeft nooit willen sjorren, ja, een beetje nu, maar toch aarzelend.

zepenko schreef:Dat Sien bang/terughoudend is naar onbekende mensen, heeft toch niks te maken met de relatie die zij heeft met roedelgenoten zoals jij zelf.

nee, dat is natuurlijk wel zo, trouwens ook naar vreemden lijkt ze een beetje te ontdooien.

Baron Axel schreef:

Zoie schreef:Spok is een echte mensenvriend, een brutaaltje, sien een bangerikje, schuw naar mensen.

Maar spok durft niet met me te stoeien of trekspelletjes te spelen. Tenminste, nauwelijks. Sien wordt steeds brutaler, vindt zulke dingen prachtig. Rara, hoe kan dat ?

Je schrijft dat Sien steeds brutaler wordt en Spok niet zo best uit zijn dak durft te gaan met jou… Ik hoop dat ik het zo juist vertaal.

Durft Spok dit ook niet als Sien niet in de buurt is en of is hij dan ook niet over te halen tot lekker uit zijn dak gaan met je?
Het zou kunnen dat zijn rang binnen de roedel hem oproept niet een krachtmeting of spel met krachtmeting met de leider aan te gaan en deze rol dus overlaat aan bij wijze van spreken Sien (de rang welke net een tree hoger ligt dan zijn eigen rang en welke hij niet uit wil dagen).

ik heb spok bijna een jaar alleen gehad, en hij heeft het altijd gehad. Naar sien zelf heeft hij deze terughoudendheid totaal niet.

Hoe het met de rang tussen deze twee zit ? Het lijkt erop dat het toch spok is die ranghoogste is, maar het lijkt soms wel te wisselen, voor mij is het allemaal niet zo duidelijk.

Zoie schreef:

Moos schreef:Jij bent natuurlijk geen gewoon 'mens' in haar ogen; jij bent de baas, jou kent ze en vertrouwt ze. Da's denk ik ook alweer anders dan vreemden.
Ik kan sinds kort heeeel kort sjorren met Saar en als ze een goede bui heeft even voorzichtig stoeien. Maar ik weet ook haast zeker dat een vreemde, of zelfs bekende, dat niet met haar zou kunnen.

En Sien is wel een bangerikje, maar niet altijd vreselijk onzeker, onderdanig toch? Tenminste, zoals ze doelgericht andere honden kan 'pakken' vind ik niet echt duiden op, op dat moment, vreselijke onzekerheid en onderdanigheid. En ook wel een beetje op iets van felheid, wat je ook nodig hebt om flink te kunnen sjorren. Saar is niet fel, totaal niet, en die mist dus ook die 'drive' om flink aan dat touw of speeltje te gaan trekken.
Ik kan met Saar niet goed sjorren of stoeien door die onderdanigheid eigenlijk voornamelijk. Niet eens zozeer doordat het een bangerikje kan zijn. Nu begint ze heeeel langzaam door te krijgen dat ze tegenover mij niet constant kruiperig onderdanig hoeft te zijn, en kunnen we ook wat beter spelen. Wellicht dat Sien naar jou toe niet zo erg de neiging heeft om zich kruiperig onderdanig op te stellen, en daardoor bij jou dan ook het zelfvertrouwen heeft om te sjorren e.d.

Maar misschien zit ik er helemaal naast hoor

nee, sien is zeker wel anders dan saar, die drive heeft ze wel, en ze is zeker niet altijd onderdanig. Toch zou ik haar ook niet dominant ( naar mij ) willen noemen, of neigend daartoe.

Maar hetzelfde zou je toch mutatis mutandis van spok kunnen zeggen, maar die heeft nooit willen sjorren, ja, een beetje nu, maar toch aarzelend.

Ik bedoelde ook niet dat ze dan meteen dominant naar jou toe zou zijn hoor
Maar als Sien verder naar jou toe niet vreselijk onderdanig is, of regelmatig kan zijn, dan snap ik wel waarom zij wel met je wil sjorren.

Alleen waarom Spok dan niet, ehhh, tja....

Moos schreef:[
Moos is zelfverzekerd en zelden bang. Ik dacht dus dat dat kwam omdat hij zo zelfverzekerd was zo van "ik kan de wereld aan, kom maar op" (zeg maar )

Saar is onzeker en regelmatig bang, en ik dacht dus dat dat kwam omdat zij denkt "oh oh, wat gaat ze nu weer gebeuren. Jaaaaaaaa hoor zie je wel, weer iets engs" :N:

Daaruit concludeerde ik dan weer dat een zelfverzekerde hond niet ook een angstige hond genoemd kan worden omdat die zelfverzekerdheid ervoor zorgt dat hij niet bang hoeft te zijn.
Maar dat kan dus wel begrijp ik

Kortom, ik snap dat niet helemaal (en dat ligt aan mijn eigen begripsvermogen, want ik weet dat de zaken dus niet zo liggen als ik eigenlijk gedacht had )

nou, dat is het, ik snap het ook niet helemaal, vind het althans opmerkelijk en verrassend. Het is zoals het is, dat is waar. Maar ik zou toch ergens verwachten dat een hond als sien die in de basis zo angstig lijkt ( leek ? ) te zijn, een veel hogere drempel over moet dan spok die dat helemaal niet heeft. En toch is dat dan niet zo.

Zoie schreef:

Moos schreef:[
Moos is zelfverzekerd en zelden bang. Ik dacht dus dat dat kwam omdat hij zo zelfverzekerd was zo van "ik kan de wereld aan, kom maar op" (zeg maar )

Saar is onzeker en regelmatig bang, en ik dacht dus dat dat kwam omdat zij denkt "oh oh, wat gaat ze nu weer gebeuren. Jaaaaaaaa hoor zie je wel, weer iets engs" :N:

Daaruit concludeerde ik dan weer dat een zelfverzekerde hond niet ook een angstige hond genoemd kan worden omdat die zelfverzekerdheid ervoor zorgt dat hij niet bang hoeft te zijn.
Maar dat kan dus wel begrijp ik

Kortom, ik snap dat niet helemaal (en dat ligt aan mijn eigen begripsvermogen, want ik weet dat de zaken dus niet zo liggen als ik eigenlijk gedacht had )

nou, dat is het, ik snap het ook niet helemaal, vind het althans opmerkelijk en verrassend. Het is zoals het is, dat is waar. Maar ik zou toch ergens verwachten dat een hond als sien die in de basis zo angstig lijkt ( leek ? ) te zijn, een veel hogere drempel over moet dan spok die dat helemaal niet heeft. En toch is dat dan niet zo.

He, gelukkig! Iemand die mijn warrige gedachtengang snapt

Inge O schreef:

Moos schreef: Nou ja, ben ik nog duidelijk

uhmm , niet helemaal eigenlijk .

ik zie het gewoon zo : zowel angst als zelfverzekerdheid zijn twee op zich staande gemoedstoestanden, net zoals dominantie en onderdanigheid ook geen absolute individuele eigenschappen zijn, maar kunnen variëren naar gelang de situatie .

het ene individu neigt veel meer en vaker naar het ene soort gedrag en heeft daar dus maar een kleine prikkel voor nodig (in het geval van angst bv.), en wordt voor ons dan maar voor het gemak 'angstig' genoemd - maar datzelfde individu kan zich in andere situaties prima zelfverzekerd gedragen.

alleen, volgens onze taalbegrippen zou 'een brutaaltje' altijd brutaal moeten zijn, en een timide hondje altijd angstig - maar zo werkt het natuurlijk niet .

(ben ik nu nog duidelijk :N: ?)

Nou, ja, het klopt natuurlijk wel wat je zegt, maar het verklaart niet echt waarom sien blijkbaar niet timide, teruhoudend is, en spok wel in deze specifieke situatie.

Als je nu uren en uren bezig bent om een hond alleen maar te kunnen aanhalen, en de ander springt meteen spontaan tegen je op, en je zou een voorspelling moeten doen, op dat moment, dan zet je toch je geld op spok en niet op sien ?

Annelies schreef:[Spok zal wellicht (macht)spelletjes met jou serieuzer nemen dan Sien, die er gewoon lol in ziet...? Of zoiets..?

zoiets zou kunnen, ik heb zelf ook altijd het idee dat spok het spel serieuzer neemt dan sien als ze onderling spelen. Sien is vrolijker, spok competitiever. In principe.

Ik vind dit eigenlijk wel een goede verklaring

Zoie schreef:Nou, ja, het klopt natuurlijk wel wat je zegt, maar het verklaart niet echt waarom sien blijkbaar niet timide, teruhoudend is, en spok wel in deze specifieke situatie.

Bowie is ook zo Daar is in niets 1 lijn in te trekken.

Onderdanig tot soms licht angstig naar sommige vreemde honden/mensen toe. In haar gelegenheids roedel een brutale aap die het kaas niet van haar brood laat eten. En het liefst beukt ze mij helemaal blauw, spelen met haar is voor mij dus ook niet mogelijk.

Ik ben er nu wel achter dat een hond totaal anders kan zijn in een roedeltje honden dan als die alleen is.

Zie het uit de gelegenheidsroedel ook omgekeerd. In de roedel rustig en onderdanig naar sommige honden toe. Maar als ik met Bowie en die andere hond ga wandelen, en we komen een vreemde hond tegen, dan zie ik dan ook weer een hele andere hond

Inge O schreef:[
ik bedoel maar : stel nu dat sien genetisch een fel ding vol 'zelfvertrouwen-in-de-dop' is, maar dat dit allemaal om zeep geholpen is door een moeilijke jeugd - en in een later stadium (dus bij jou) wordt die moeilijke jeugd wat uitgewist, dan komt 'oorspronkelijke sien' toch weer meer naar boven?

ja, de oorspronkelijke sien heeft altijd weer even de kop op gestoken, opeens kon ze zomaar blij en vrolijk rondhuppelen, dat is wel leuk om te zien, dat dat er nu ook allemaal weer uit komt.

Tamara en Bowie schreef:[
Bowie is ook zo Daar is in niets 1 lijn in te trekken. :

gek he.

Zoie schreef:

Tamara en Bowie schreef:[
Bowie is ook zo Daar is in niets 1 lijn in te trekken. :

gek he.

Ik vond, en vind dat soms nog wel, heel gek ja.

Maar aan de andere kant is het, denk ik, ook wel weer te verklaren.

Tamara en Bowie schreef:

Zoie schreef:

Tamara en Bowie schreef:[
Bowie is ook zo Daar is in niets 1 lijn in te trekken. :

gek he.

Ik vond, en vind dat soms nog wel, heel gek ja.

Maar aan de andere kant is het, denk ik, ook wel weer te verklaren.

Ik denk eigenlijk dat dat logischer is, en veel vaker voorkomt, dan een hond die in praktisch elke situatie hetzelfde is.
Saar is in het roedeltje thuis onbetwist de laagste, in de roedel in het bos staat ze nog net boven pups, maar voorderest kom je ook niet veel lager dan Saar.
Vreemde honden worden altijd onderdanig begroet, tenzij die hond zelf ook erg onderdanig is, maar dan nog is ze voorzichtig, nooit druk of opdringerig. Alleen als ze in haar huis komen dan heeft ze soms iets meer praatjes (die verder ook weinig voorstellen).
Naar mij toe is ze dus ook onderdanig, kruiperig haast soms, en tegen vreemden op straat is ze helemaal onderdanig.
En in alles wat ze doet ze je wel enige terughoudendheid terug, alleen soms wel veel sterker dan anders.
Pas als ze zich heel erg vertrouwd en op haar gemak voelt gaat ze weleens 'los' Maar dat duurt echt maanden voordat ze zo kan zijn in situaties die in eerste instantie nieuw waren. En dan nog hoeft er maar een klein geluidje te klinken, of iets langs te komen, en ze is weer helemaal terug in haar ietwat onzekere ikje.
Maar dan durft ze wel meer.

Is wel heeeel voorspelbaar
Maar volgens mij is het veel 'logischer' dat een hond zich aanpast aan de situatie en zich daarnaar gedraagt.
Moos doet dat ook