Het HondenForum

Ik heb een vraag gekregen, waarvan ik echt niet weet waarom deze Labrador van 1 jaar oud deze "actie" ondernam.
Ik zal proberen uit te leggen wat er is gebeurd.
De bazen liepen met hun honden langs de waterlijn van de zee.
Al spelend met een balletje hadden deze 4 honden dolle pret met in en uit water rennen enz.
Op een gegeven moment wordt weer het balletje in het water gegooid (niet zo ver).
De 4 honden racen het water in en deze ene hond komt niet terug. Hij blijft doorzwemmen en doorzwemmen "richting Engeland". Roepen helpt niet (normaal een goed luisterende hond), fluiten helpt niet. Op het laatst is hij amper nog te zien :N: .
Baas in paniek heel begrijpelijk.
Na nog een keer fluiten draait de hond om en komt gelukkig terug.
Waarom zwom die hond nou opeens heel ver de zee op?

In eerste instantie dacht ik aan de heersende Oostenwind.
Kleine kinderen (en soms ook volwassenen) raken daardoor ook wel eens veel te ver van het strand.

Toch begrijp ik het niet helemaal.
De honden waren met zijn 4en aan het spelen aan de rand van het water!

Is er iemand die dit gedrag kan verklaren?

Groetjes van Nettie

Deze Labrador zal wellicht hebben gedacht dat het balletje veel verder werd gegooid dan in werkelijkheid het geval was...?
Labrador x water x balletje lijkt me een heftige combinatie ...en de baas mag denk ik blij zijn dat zijn hond niet door een onderstroom is meegesleurd naar open zee...

Annelies schreef:Deze Labrador zal wellicht hebben gedacht dat het balletje veel verder werd gegooid dan in werkelijkheid het geval was...?
Labrador x water x balletje lijkt me een heftige combinatie ...en de baas mag denk ik blij zijn dat zijn hond niet door een onderstroom is meegesleurd naar open zee...

Zou op zich kunnen, maaaaaaar hij is samen met de andere honden naar het balletje toe gegaan, heeft meegedaan met het "vastpakken" (dat kon omdat er een lang touw aan vast zat waardoor ze het met hun 4en mee konden nemen). Dan opeens ging hij de zee op!
Jouw idee is niet zo gek trouwens. Misschien wilde hij nog een balletje "voor zichzelf"?

Groetjes van Nettie

Ook al heb ik geen enkel idee waarom die hond zo reageerde (als zij met z'n 4en het balletje vast hadden, lijkt het mij raar, dat hij nog naar een ander balletje aan het zoeken was), wil ik je ff bedanken voor dit bericht. Zo kan je altijd iets leren en omdat ik als het goed gaat misschien tegen het einde van dit jaar een Toller zou kunnen hebben, zal ik alvast nooit geen balletje richting Engeland gooien. Moest mij dit overkomen, zou ik allicht op strand dood vallen.
Onthouden ga ik dit alleszinds !

Marion

Of hij werd nieuwsgierig? Wuilus had er ook een handje van om ineens een meer over te zwemmen of bv een brede rivier over te zwemmen. Ik zou zo kunnen bedenken dat ze ineens in de heat of the moment ook gewoon flink ver de zee in zou kunnen gaan :N: Net als de lab zou ze uiteindelijk wel omdraaien maar op zee is dat echt gevaarlijk met stroming.

Stond ik daar meestal wat stom te roepen

ik heb dit 1 keer met Bo gehad, toen hij een jaar of 2 was..
lekker op het strand, stokje gooien, stokje halen, stokje gooien, stokje halen, stokje gooien, stokje......... uh hallo Bo? met stok in zijn bek gewoon de open zee opzwemmen... ik stond eerst erg stom te kijken en riep hem, nog vrij nonchelant, maar die kukel zwom vrij vlot weg van het strand, het waaide die dag behoorlijk dus roepen had ook op een gegeven moment weinig zin, ik ben de zee in gerend en heb ook een stuk gezwommen, ik was nog lang niet bij hem, toen hij zich omdraaide en doodleuk weer terug kwam, ik had ook geen idee waarom, misschien gedesorrienteerd? geluid van andere kant gehoord (meeuw, wind weet ik veel) een geur spoor? (dode vis oid)
ik was iig erg geschrokken en zeiknat en pleuris koud

Luna was nog jonger dat ik haar met een kano van het meer liet terug brengen. Vaart oversteken en niet luisteren, ook geen probleem Ze luisterde prima, alleen niet in het water. Gelukkig heeft ze dat niet meer.

Bij Luna was het gewoon puur het plezier dat ze er aan beleefde. Al puppy-zwemmend, en naar het opspattende water happend, raakte ze in een soort trance waardoor ze onbereikbaar werd.

De hond van mijn zus heeft het ook eens gedaan, waarschijnlijk dacht ze dat ze nog een balletje zag

En dat ook wilde hebben. Verders zou ik het ook niet weten.

Onze honden durven niet eens het water in
Maar ik denk dat als een van de twee ook zover de open zee op zou zwemmen, ik zo over mijn ik-zie-niet-wat-er-onder-me-zwemt-vrees zou zijn. K moet er niet aan denken zeg :N:
Gelukkig dat de hond nog veilig terug kwam

Ik zou echt niet rustig op het strand blijven staan wachten of mijn hond terug kwam, ik was achter hem aan gegaan hoor. IK zou de zenuwen gekregen hebben, en moet er echt niet aan denken. :N:

vinkje schreef:Ik zou echt niet rustig op het strand blijven staan wachten of mijn hond terug kwam, ik was achter hem aan gegaan hoor. IK zou de zenuwen gekregen hebben, en moet er echt niet aan denken. :N:

Ik denk dat ik er ook achter aan zou zijn gegaan, maar dat weet ik niet zeker
Je kunt ook verstijfd van angst zijn en niet meer in staat zijn iets anders te doen dan roepen en schreeuwen.

Hier komt nog een advies wat te doen als de hond zo ver weg zwemt.
Een GT die ik er over aansprak zei dat je niet achter de hond aan moet zwemmen maar in een hoek van 90 graden (of iets meer) weg moet zwemmen. Dan kunnen ze zien dat je daar zwemt.
Veel honden (vooral Retrievers) vinden dat de baas terug moet naar het strand en komen naar je toe om je terug te brengen
Dat is dus succesvoller dan achter de hond aan gaan. Dat kan namelijk volgens de GT een stimulans zijn om nòg verder door te zwemmen.
Als ik daar over na denk zou dat best eens zo kunnen zijn!

Je moet wèl kunnen zwemmen natuurlijk

lijkt me een goede tip, had ook al zó m'n twijfels over dat achterna zwemmen.

Deze tip ga ik onthouden. Gelukkig heeft Sita het nog niet gedaan Erachter aan gaan lijkt mij niet zo'n goed idee. Ik zou haar toch niet meer in kunnen halen en als ik aan het zwemmen ben, ziet ze mij helemaal niet meer.

terzijde: volgens mij is de tip ook bruikbaar als je hond vluchtgedrag vertoont: niet achter je hond aan lopen, maar schuin van het gevaar weg, je hond roepend. o.a. zo heb spok over zijn angst voor runderen heen gekregen.

Nog nooit echt bij stilgestaan, ze komen hier gewoon altijd terug. Maar ja, het kán dus wel.

Maar op de zee lijkt het me toch moeilijk om van de zijkant aan te komen voor de hond.
Ik zou denken dat hij je misschien sneller hoort roepen als je erachteraan zwemt, en tot zijn positieven komt dat hij maar beter om kan draaien.

Daisy@ schreef:Nog nooit echt bij stilgestaan, ze komen hier gewoon altijd terug. Maar ja, het kán dus wel.

Maar op de zee lijkt het me toch moeilijk om van de zijkant aan te komen voor de hond.
Ik zou denken dat hij je misschien sneller hoort roepen als je erachteraan zwemt, en tot zijn positieven komt dat hij maar beter om kan draaien.

Juist dat er achter áán zwemmen stimuleert tot doorzwemmen
Het is ook niet de bedoeling dat je vanaf de zijkant naar de hond toe zwemt. Bekijk de totale situatie maar als een driehoek. Punt één van de driehoek is het strand. Punt twee is de richting waar de hond naar toe zwemt, punt drie is waar jij naar toe zwemt. Je zwent dus van de hond àf.
Door het grote blikveld van de hond zal hij je al snel kunnen zien.
Leg ik het zo beter uit?

Odin is ook een keer heel ver het meer in gezwommen, ik vond het ook niet leuk meer en stond ook stom te roepen. Opeens draait hij zich om en komt terug.
Ik was ook aan het balletje gooien in het water en volgens mij zocht hij de bal

Ik snap het ook wel hoor, het is absoluut zo dat ze het als een aanzet zien om door te zwemmen als je er achteraan gaat.

Maar ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan dát ze dit zouden doen van mij. Maar kunnen doet het altijd!