Het HondenForum

Kira (het staffje) heeft de eerste 7 maand van haar leven op een boerderij gewoond tussen misschien wel 20 andere honden en de fokster en haar dochter. (het is trouwens geen broodfok, maar een zorgvuldig gefokt hondje uit goede lijen met mooie stamboom, leefomstandigheden van de honden isweer een ander lang verhaal). Kira heeft dus in haar eerste 7 maand niks anders gezien dan die 2 vrouwen, de dierenarts en honden en die boerderij. De eerste dagen bij ons was ze doodsbang voor alles en nog wat, maar we hebben haar alsnog goed kunnen socialiseren en ze is nu ontzettend relaxed en voor de duvel niet bang. Maar eigenlijk is ze dus een ontzettend saai (ook heelbraaf daardoor) hondje geworden.
Het heeft twee jaar geduurd voor ze een balletje leuk vond en meer dan dat heeft ze eigenlijk nooit leuk gevonden. Ze heeft niet veel interesse voor andere mensen/ honden/ dieren/ speelgoed. Ze is lief en zorgzaam, zit graag op schoot, wast Basco de oren maar dat is het dan ook eigenlijk. Zou zich dit nooit ontwikkelt hebben omdat dus zo opgesloten heeft gewoond in de eerste maanden?

zo heeft mijn hond de eerste 6 maanden van haar leven ook gewoond... en was ook nog es erg mager toen ze bij ons kwam,. en ze stonk!

ze was ook verschrikkelijk bang! dat is nu ook wel voor een groot deel weg, en word steeds speelser. (ze is nu bijna 1 jaar)
ik heb haar heel veel meegenomen naar verschillende dingen in het begin, en hoewel ze wel bang was, en stijf naast me bleef lopen, wende het langzaam aan toch, gelukkig!

ze luistert ook erg goed! eigenlijk al vanaf dag 1 was ik heilig, en nog steeds hangt ze vreselijk aan mij... de andere 4 inwoners hier (ouders/broers) maken zoveel indruk niet

Dat saai zijn komt volgens mij niet door de socialisatie.
Misschien is dat wel de reden dat de fokker haar weg wilde doen?
De ene hond is nou eenmaal veel gemakkelijker en liever (lees saaier) dan de andere hond. De kans is groot dat bijvoorbeeld een van de ouders ditzelfde karakter heeft.

Inge O schreef:ik weet nog zo niet of dat niet-spelen daaraan zou te wijten zijn. je zou dan toch denken dat die fokster en dochter zich ook wel met haar bezig hielden, en met die andere honden moet daar toch ook veel gelegenheid tot spelen geweest zijn?
of zat ze de godganse dag in een kennel?

Nee, ze zat in een gedeelte van de boerderij met alle honden bij elkaar, staffjes en bostons. De dochter woonde niet meer daar en de fokster was heel ernstig ziek. De verzorging lukte haar net...wat ik daar ervaarde van de groep honden was vooral veel uitproberen wie waar stond in de rangorde, wie het beste eten kreeg en Kira was duidelijk niet de baas...
Misschien is het ook wel haar karakter hoor.....maar goed het gebrek aan socialisatie en het moeten overleven zal toch wel zo z'n weerslag hebben op het karakter

Eerlijk gezegd, als ik dit zo lees: een hond die een beetje saai is, maar geen angst vertoond voor andere honden en mensen, mag je heel gelukkig zijn (en de hond ook).
De voorwaarden voor een kennelsyndroom waren aanwezig, en de hond heeft geen ernstige problemen.
Je hebt een geweldige hond lijkt mij. Het spelen kan je misschien nog een beetje stimuleren. Begin maar met dat balletje waar ze enige interesse in heeft. Stop het spel vóór je hond er mee wil stoppen. Dat kan haar gretiger maken voor een volgende keer.
Lukt het echt niet, geniet dan gewoon van het knuffelen. Dat vindt ze zelf kennelijk ook fijn

ranetje schreef:Eerlijk gezegd, als ik dit zo lees: een hond die een beetje saai is, maar geen angst vertoond voor andere honden en mensen, mag je heel gelukkig zijn (en de hond ook).
De voorwaarden voor een kennelsyndroom waren aanwezig, en de hond heeft geen ernstige problemen.
Je hebt een geweldige hond lijkt mij. Het spelen kan je misschien nog een beetje stimuleren. Begin maar met dat balletje waar ze enige interesse in heeft. Stop het spel vóór je hond er mee wil stoppen. Dat kan haar gretiger maken voor een volgende keer.
Lukt het echt niet, geniet dan gewoon van het knuffelen. Dat vindt ze zelf kennelijk ook fijn

Ze is zelfs de meest probleemloze hond die ik ken Ik heb haar al 5 jaar hoor en weet dat we onze handen mogen dichtknijpen met haar, zeker gezien het ras. Wat dat betreft is ze een goede vertegenwoordiger van het ras of juist niet. De meeste mensen zijn helemaal gek op haar.
De vraag was vooral gericht op of het idd door haar leefomstandigheden kwam of door karakter. Ik heb nog een tijdje contact gehouden met mensen die haar zusje hadden en ook zij was zo'n relaxte stabiele hond alsnog geworden dus qua fok op karakter hebben ze het goed gedaan...Maar zulke slechte leefomstandigheden zou toch echt wat doen met zo'n hond..zou je denken...
Ik dacht dat je dit soort dingen nooit hoorde bij honden die slecht gesocialiseerd zijn, maar wat IngeO al zei bij buitenlandertjes zie je het ook ,daar had ik niet eens bij nagedacht.

Inge O schreef:

Carmen schreef:

Inge O schreef:ik weet nog zo niet of dat niet-spelen daaraan zou te wijten zijn. je zou dan toch denken dat die fokster en dochter zich ook wel met haar bezig hielden, en met die andere honden moet daar toch ook veel gelegenheid tot spelen geweest zijn?
of zat ze de godganse dag in een kennel?

Nee, ze zat in een gedeelte van de boerderij met alle honden bij elkaar, staffjes en bostons. De dochter woonde niet meer daar en de fokster was heel ernstig ziek. De verzorging lukte haar net...wat ik daar ervaarde van de groep honden was vooral veel uitproberen wie waar stond in de rangorde, wie het beste eten kreeg en Kira was duidelijk niet de baas...
Misschien is het ook wel haar karakter hoor.....maar goed het gebrek aan socialisatie en het moeten overleven zal toch wel zo z'n weerslag hebben op het karakter

tja, als het er zo aan toe ging kan ik me wel weer voorstellen dat het invloed heeft gehad. net zoals je ook vaker over (sommige) buitenlandse herplaatsertjes leest dat ze heel zelden of nooit spelen. misschien dat als ze na hun eerste puppytijd meteen in het 'zorgelijke hondenleven' terechtkomen (ik bedoel hiermee dat ze op een andere manier dan wij hier gewend zijn letterlijk ook aan overleven moeten denken) het speelgedrag volledig naar de achtergrond verdwijnt. en iets dat te lang ongeprikkeld is, komt vaak niet meer tot normale ontplooiing.
maar dat is allemaal hypothese hoor van mijn kant.

Nou, ik heb twee buitenlandse herplaatsers die heel veel spelen, en van Lilo weet ik vrij zeker dat haar eerste levensjaar verre van zorgeloos was, dat ze toen nooit speeltjes heeft gezien en zeker nooit heeft gespeeld met mensen, maar ze gaat nu helemaal enthousiast uit haar dak met alles wat maar op speeltjes lijkt. Ze weet nog steeds niet goed hoe ze met mensen moet spelen, dus ze doet niet heel veel meer dan haar kont in de lucht steken en zachtjes bijten en met haar kop duwen, maar ze vertoont wel aan alle kanten spelgedrag. Ik *denk* dat het niet willen / kunnen spelen van sommige honden dan ook veel meer karaktergebonden is dan iets dat bepaald wordt door hun verleden.

Ik vraag me dit ook weleens af.....ligt het in de aard van het dier, of aan de basis die ze heeft meegekregen.
Mijn hondje komt uit een roedel uit een plattelandsomgeving.
Het gezin had weinig contact met de buitenwereld, de honden kregen weinig prikkels.
Toen ze hier kwam, was er veel voor haar om bang voor te zijn en aan te wennen.Ze was erg onrustig en schrok van onverwachte geluiden of beweging.Aangelijnd mee naar buiten was heel eng, buiten iets doen, wilde ze niet, andere mensen ging ze voor op de loop.
Ze is nu 8 weken bij mij en heeft een ware metamorfose ondergaan.
Ze is nog wel wat angstig en onrustig, maar dit staat in geen vergelijking met het begin.
Ze went heel snel aan dingen, maar ik probeer wel zoveel mogelijk vaste gewoonten erin te houden.
Ze heeft in heel korte tijd leren spelen, moet haar nu soms zelfs wat afremmen!
De herplaatser die ik hiervoor had, was ook zo'n 'saaie'hond.
Maar die heb ik nooit iets kunnen bij- of afleren!
Dat lag dus niet in haar aard.
Het zal wel van alletwee een beetje zijn: deels socialisatie, deels karakter.

Ik kan me weer iets voorstellen bij het feit dat een jonge hond die tussen zoveel honden opgroeit ook gewoon niet mag spelen. Opwinding en drukte in zo'n enorm roedel kan leiden tot correcties en gevechten. Je een beetje rustig houden is dan vaak beter en eigenlijk is dus het initiatief, spelen en druk worden een beetje de kop in gedrukt door een aantal volwassen honden die geen nonsens pikte van de hele bende.

Daar wordt je snel en direct volwassen van als erg jong teefje.

Slechte socialisatie uit zich toch wat sneller door angsten en evt een grote waffel met agressie. Dat heeft ze niet zeg je

Ivan heeft 8 maanden in een kennel gezeten voor hij bij ons kwam. Hij is nu bijna 5. we zijn direct begonnen met cursus, socialisatie dus zoveel mogelijk overal mee naar toe. Maar toch, is hij angstig. We hebben zelfs een jaar lang een kennel in ons kleine tuintje gehad, omdat hij niet bij ons binnen wilde zijn. Hij wilde in de kennel. Deur stond altijd open.
Hij is gewoon een hondje die zeer onderdanig is, snel bang is en ik denk dat als hij alleen was geweest dus zonder maatje (Odin), het een heel zielig hondje was geworden.