Het HondenForum

Megan (Schotse Herder) is nu twee maanden bij ons.
Het is werkelijk een schat van een hond en met het getreiter van onze kleine Bantam gaat ze heel goed om, ze voed hem op, kan veel verdragen en corrigeert indien nodig.

Iedereen, ook uit onze buurt is gek op haar.
Ze loopt eigenlijk altijd los en luistert goed.
Ook met alle honden uit de buurt kan ze goed overweg, ze mag graag snuffelen bij honden maar loopt ook makkelijk weer mee en maakt nooit ruzie of iets.

Bantam is momenteel weer flink aan het keffen geslagen, buiten dan.
Ik ben er nog steeds niet achter wat het is dat dit bij hem oproept.
Het is niet elke dag, vaak wel bij dezelfde honden maar ook soms bij honden die hij anders niet eens ziet staan.
Ik vind het voornamelijk irritant gedrag, maar maak er geen big deal van en heb me er deels bij neergelegd dat hij nu eenmaal 'vocaal' ingesteld is.

Maar ik merk wel dat Megan er soms wat nerveus van wordt als hij weer eens uit zijn pan staat te gaan tegen andere honden.

Ok.
Nu waar het om gaat.

Vanochtend ging ik ze uitlaten en kwam een Bordercollie (teefje) van verderop tegen en Megan en zij gingen snuffelen. (ken de hond, kom ik regelmatig tegen, schat van een beest)
We stonden wat te kletsen en het vrouwtje gaf aan dat Tess (de bordercollie) de laatste tijd niet zo vriendelijk deed tegen anderen honden.
Ook vertelde ze hoe lief en mooi ze Megan vond en ik beaamde dat natuurlijk vol trots.
Ondertussen stond Bammie weer vreselijk te blaffen, wat min of meer door iedereen genegeerd werd. (normaal blaft hij niet naar Tess)

Na een paar minuten babbelen sprong Tess tegen mij op (doet ze ook wel vaker) en ik aaide haar.
Plotseling vloog Megan haar aan, zonder dat ik het aan zag komen en was er een vreselijk gevecht!!!
Beide honden waren los, Bantam ging nog harder blaffen (was wel aangelijnd)

De vrouw was op de fiets en kon niet direct ingrijpen en stond ook min of meer perplex.
Ik probeerde meteen die twee uit elkaar te halen maar dit was zo moeilijk.
Uiteindelijk ben ik op Megan gesprongen en heb haar zo vast kunnen houden en aangelijnd.
Tess ging meteen naar haar vrouwtje.
Het was zo duidelijk dat Megan de initiatiefnemer was en eigenlijk stopte Tess meteen toen ik Megan vast had.

Mijn arm en de kraag van Megan zat helemaal onder het bloed en ik stond zo te trillen.
Gelukkig bleek dat Megan alleen haar lip bezeerd had - dat alleen het heel erg bloedde.

Vrouwtje van Tess was maar snel weggegaan want dat was de enige manier om iedereen weer rustig te krijgen.

Ik ben echt zo geschrokken...

Maar heeft een van jullie een idee waarom dit nu ineens gebeurde?
Hoe kan ik dit voorkomen, normaal is Megan zo stabiel buiten.
Moet ik haar nu voortaan aanlijnen?
Was het alleen een incident?

Theorie van het vrouwtje van Tess is dat Megan jaloers was omdat Tess aandacht van mij kreeg en tegen mij opstond.

Theorie van mijn vriend is dat Megan mij wilde beschermen.

Mijn eigen theorie weet ik niet.
Wel denk ik dat Bantam een storende factor is voor Megan doordat hij soms zo uit z'n pan gaat op straat als ie andere honden ziet en dat zij daar erg nerveus van wordt...

Kan iemand hier iets zinnigs over zeggen?

Ben ik misschien te snel geweest met mijn vertrouwen in Megan?
Na 1 week bij ons liep ze al los maar in een week kan je een hond niet echt leren kennen natuurlijk...
Overigens heb ik wel het gevoel alsof ze al jaren bij ons is en ik zou haar nooit meer kwijt willen, we zijn in zo'n korte tijd echt al maatjes geworden.

Of is het gewoon iets eenmaligs en kan dit iedereen overkomen?
Megan heeft in die twee maanden nooit enige vorm van agressie vertoond, niet naar mensen en niet naar andere honden.
Ze is meestal de stabiele en kalmerende factor...

Bedankt voor wie het hele verhaal heeft doorgeworsteld...
Ik moest het echt even kwijt.

Heb het doorgeworsteld
Niet te snel van slag raken, dit kan gebeuren.
Misschien juist omdat je Megan nog maar kort hebt. Jullie band moet nog groeien. Megan zal nog niet het volste vertrouwen hebben dat ze er bij hoort. Als dan een andere hond tegen je op gaat staan (wat begrepen kàn worden als een dominante handeling), zou dat voor Megan een "bedreiging"van haar plaats kunnen zijn.
Het geblaf van Bantam zou kunnen hebben bijgedragen aan de hele toestand.
Voorlopig maar geen andere (vreemde) honden aaien en zeker niet als ze tegen je op staan

Ik ken een hoop honden die het niet zullen accepteren dat een hond tegen de baas opstaat. In hondentaal ziet jouw hond eigenlijk dat die andere hond je aan het domineren is en dat wil ze dus waarschijnlijk niet hebben Ze wilde je beschermen denk ik en inderdaad zal dat jutten van je andere hond de spanningen wat opgevoerd hebben verwacht ik.

Zelf zou ik gewoon doorgaan met wat je doet en er niet al teveel over nadenken. Gebeurt het weer dan zou je misschien kunnen zien waarom ze dat doet.

Teven zijn zowiezo niet snel echt maatjes op straat en de vrouw van de bordercollie gaf al aan dat die niet zo leuk meer was soms. Misschien heeft ze jouw hond al signalen gegeven tijdens jullie gesprekje? Dan kan ze hebben uitgedaagt en zo is je eigen hond weer opgefokt geraakt op die hond.

Niet teveel zorgen, er waren niet eens echte wonden begrijp ik dus die intentie was er ook niet echt

Mijn hond is een paar keer gebeten door honden die jaloers waren toen hun baasje mijn hond aaide.

Nu laat ik nooit meer iemand mijn hond aaien als zijn eigen hond erbij is, en zéker niet iets lekkers geven.

Zelf aai ik ook nooit vreemde honden (ik zeg wel 'o wat ben jij lief' oid, maar ik blijf er gewoon van af).

Megan is op zulke momenten blijkbaar ook jaloers. Geen aanleiding meer geven dus

En ze zal nog wat onzeker zijn over jouw trouw, omdat ze nog niet zo lang bij je is.

Mijn hond is soms ook erg jaloers. De hond van een collega mag niet in mijn buurt komen, die jaagt hij weg. De hond van mijn collega gaat dan ook aan de kant. Ik zou me er niet te druk om maken en andere honden voorlopig een beetje negeren, in ieder geval niet aanhalen.

De bordercollie van mijn moeder is op zich een lieve hond. Als hij bij me is kan ik niet praten met andere hondeneigenaren want dan vliegt hij die hond gelijk aan. Deze bordercollie vertoont verder ook wel raar gedrag, heeft het voor hij bij mijn moeder kwam niet gemakkelijk gehad dus waarschijnlijk ligt het ook een beetje daaraan.

Inge O schreef:ik ben het helemaal met marc en ranetje eens - daarnaast zou ik toch echt met bantam gaan oefenen op stil zijn op bevel - continu blaffen is (voor een hond die het leuk vindt) zelfbelonend gedrag, dat zal echt niet overgaan door te negeren. wat je zelf ook al aangaf, het jut je collie alleen maar op (wat op zich heel normaal is), en het jut ook de andere honden op (in dit geval dus tess), waardoor de kans op een incident met megan nog groter wordt .

Dat is een goede aanvulling
Inderdaad heel belangrijk om het blaffen van Bantam af te gaan leren.

Ik denk ook dat het ermee te maken heeft gehad dat Tess tegen je op is gaan staan. Een van mijn honden accepteerd dat ook niet. Vind ik ook logisch.

Ik negeer dus altijd alle vreemde honden, om narigheid te voorkomen. Zelf vind ik het trouwens ook erg vervelend als er een vreemde hond tegen me opspringt, en de baas zegt er niks van. Opzouten gewoon. En dat maakt mijn hond dan even duidelijk als hij de kans zou krijgen. maar die krijgt hij dus niet, omdat ik geen gevecht wil. Maar ik geef hem eigenlijk gewoon groot gelijk

Ik sluit me ook aan bij de voorgaande tikkers. Verder is het inderdaad zo dat je andere hondje met zijn gekef aardig de toon kan aangeven in ontmoetingen. Ik zou daar dus inderdaad mee aan de gang, want het kan een opjuttertje zijn voor Megan.
Verder heb je denk ik geleerd toch een oogje op je hond te moeten houden. Dit soort gedrag zie je aankomen, al is het maar 2 tellen van te voren. Als je het ziet, kan je direct ingrijpen en komt het niet tot een vechtpartij.
Maar laat je niet te veel van slag brengen. Ook jij kan namelijk weer een toon neerzetten als je een ontmoeting met andere honden spannend gaat vinden. Dit soort dingen gebeuren nou eenmaal wel eens!

Hardstikke bedankt voor jullie reacties!
Het zet alles weer even duidelijk op een rijtje.

Ik baal er inderdaad ook van dat ik het niet aan heb zien komen.
Ik zorg altijd dat mijn honden niet op andere afstormen enz. sta eigenlijk nooit te kwebbelen, en let goed op dat soort dingen.

Dat van andere honden niet aaien is ook zoiets, eigenlijk heel logisch en dan baal ik dat ik me dit op zo'n moment niet realiseer.


Wat betreft Bantam en z'n blaffen:
Hij is nu 10 maanden en ik heb hem sinds dat hij 3 maanden was.
Hij zou eigenlijk bij de fokker blijven maar ze hadden toch besloten hem weg te doen.
Toen ik hem met 3 maanden kreeg vertoonde hij dit blafgedrag al heel erg.

Ik ben gelijk met hem naar gehoorzaamheidscursus gaan (niet vanwege het blaffen alleen overigens, vooral om er zelf van te leren ) en hij heeft het super gedaan, blafte aan het begin van de les wel de hele boel bij elkaar maar ik ging dan ook gelijk aan de slag met hem en dan ging het de hele les goed.

Ik heb er heel veel tijd en energie ingestoken om het blaffen af te leren.
Ik heb 7 maanden'lang met de lekkerste "stink" dingen in mijn zak als een 'vrolijke gek' over straat gelopen om hem af te leiden en hem te trainen.

Meestal werkte dit goed, sommige dagen minder.
Ik ben nooit andere honden uit de weggegaan hierom.
Ik ga veel met hem (en nu ook samen met Megan) naar het strand, maar ja, daar loopt hij los en vertoond hij dit gedrag dan ook niet.

Verder is het absoluut een geweldig en sociaal hondje, kan heel leuk spelen met andere honden, hij heeft zelfs Megan aan het spelen gekregen met haar 8 jaar.

Maar op straat tegenover willekeurige honden is het echt een klein huftertje.
Hij kan zo ontzettend uit zijn pan gaan.

Ik heb mijn best gedaan maar nu ben ik op een punt dat ik het even zat ben...

Het is niet dat ik er niet aan wil werken en ik accepteer het ook niet maar op dit moment negeer ik het omdat ik gewoon het even niet meer weet met hem.

Beloningen is hij buiten ook niet echt gevoelig voor.
Hij pakt het soms niet eens aan en geloof me... alles heb ik al in mijn zak gehad van kaas tot worst tot tonijn tot zijn eten en daar doet hij alles voor.

En je kan hem alles leren, hij kent alle kunstjes die er zijn en heeft daar de grootste lol in en doet alles onder (bijna) alle omstandigheden.
Ook 'stil' op commando kent hij.
Alleen buiten, als hij zo'n bui heeft tegenover andere honden, lijkt niets te werken.

Maar nogmaals het zijn ook periodes.
Soms gaat het dagen goed en dan ineens is het weer helemaal mis.
Kan ook absoluut geen patroon ontdekken, of het de kleur hond is, of het ras of de grootte

Ik geloof niet direct dat ik spanning aan hem overdraag.
Tuurlijk vind ik het niet leuk dat hij het vooroordeel bevestigd over kleine hondjes maar dat is meer in het algemeen.
Ik weet dat ik hem goed probeer op te voeden en wat andere mensen op straat daar van denken, tja daar kan ik toch niets aan doen of veranderen.

Ik weet het gewoon even niet meer en heb ook geen zin om er een halszaak van te maken.
Dat is niet leuk voor mij en niet voor Bantam.
Dan lopen we allebei straks gefrustreerd rond

Op dit moment neem ik hem zoals ie is...

Wel realiseer ik me dat dit voor Megan niet leuk en ook zeker niet goed is.
Maar ok, ze is in principe vrij stabiel en mocht ik maar enigzins het idee krijgen dat zij hier teveel door beinvloed gaat worden dan moet en zal ik het ook anders op gaan lossen.

Dat zal dan wel in de trend worden van voorlopig apart uitlaten o.i.d.

Je maakt het heel duidelijk
Dat je er af en toe van baalt kan ik me voorstellen.
Toch met Bantam blijven oefenen. Hopelijk lukt het je toch nog eens
Ik denk dat de noodzaak het apart uitlaten nog niet zo dringend aanwezig is, als ik jouw verhaal zo lees. Tenzij Megan het blafgedrag gaat overnemen. Maar het aaien zou ik zeker even voor oppassen.
Succes

Nou, je klinkt heel realistisch en ik kan me ook vinden in wat je zegt. Op een gegeven moment is het klaar met trainen als je merkt dat niets echt zoden aan de dijk zet en probeer je gewoon te genieten.
Bantam is dus een herrieschopper en je hebt je best gedaan, maar het heeft niet mogen baten. Dan is het dus maar zo.
Wat dan een tip is is om hem ieder geval niet als eerste kennis te laten maken met vreemde honden.
Ik heb vaak een hondje meelopen met mijn honden en dat is een onderbijter. Veel honden reageren daar toch niet leuk op en hij is dus ook wat pasterig tegen vreemde honden soms met grommen en de hond willen wegjagen.
Als ik Nelson, de sociaalste van mijn spul, als eerste kennis laat maken past hij zich vaak geruisloos aan.