Correctie

[crutz]

Luister....*schenkt wijn in.* we moeten praten.
Je kunt je hond niet opvoeden zonder grenzen.

Het maakt niet eens uit hoe je die grens handen en voeten geeft of hoe vaak je hem toepast maar een hond die niet weet dat er zoiets bestaat als een baas die iets domweg niet tolereert kan niet ten volle functioneren.
Je kunt nadenken over wolven en leertheoriën tot je een ons weegt maar we hebben het over huishonden in een huis dat van iemand is.
Zelfs de grootste liefhebber van een natuurlijk hondenleven heeft grenzen en als je correcties per definitie vermijdt kun je die grenzen alleen maar bewaken door de hond fysieke grenzen op te leggen.
Dan moet de hond in een bench (hok) slapen of mag niet in bepaalde kamers komen.
Niet dat dat per definitie erg is maar ik vind het logischer om een hond te leren zich te gedragen dan hem te verbannen uit of naar bepaalde ruimtes.
Ik vind dat te weinig harmonieus. Dat klinkt vaag maar ik heb er weinig andere woorden voor.
Ik vind harmonie erg belangrijk. Ik streef er naar dat mijn honden overal en altijd weten wat ik van ze wil zodat ik ze een volwaardig onderdeel van mijn leven kan maken. Op die manier hebben ze ook een echte plek in mijn leven. Dan worden ze niet gereduceerd tot een behoeftig dier dat gerust gesteld moet worden met een wandeling of een gekozen kwartiertje op schoot.

Ik vind dat je een hond mee moet nemen in je eigen vaart. Dat hele idee dat een hond iets voor in je vrije tijd is is schadelijker dan welke correctie dan ook. Dat creëert afstand waar geen afstand zou moeten zijn.
Dat kan niet zonder af en toe een moment waarop je onomwonden “neen” zegt.

Ik ben een softie. Ik verwen mijn honden en ik vind dat mijn stijl echt recht doet aan alles wat een hond kan zijn. Het is 99% "goed zo" en "doe je ding".
Cleo mocht zelf weten of ze mee ging op wandelingen en dat wist ze. Ik vroeg geen kadaverdiscipline want dat hoorde niet bij haar.
Eva deed het vooral goed op begrip voor wie ze was en aanmoediging van gewenst gedrag en Heintje is enorm makkelijk maar hij kan af en toe wat omhoog zweven en dan moet hij even met de pootjes op de grond gezet worden.
Het gaat er niet om dat je je hond tot op drie posities na de komma verbetert maar het ja/nee-spelletje is lastig genoeg mét ja en nee. Nee is belangrijk.

Het is al duizend keer besproken in tientallen scenario's maar ik denk echt en ik vind het belangrijk dat mensen weten dat je een hond niet echt goed kunt opvoeden/verzorgen/een baas kunt geven zonder letterlijk ingrijpen en een verbod neerzetten.
Je moet er zorgvuldig mee omgaan maar "als je dit doet dan doe ik dat en dan is het niet leuk" is een onmisbaar onderdeel in een hondenleven.

Ik las net van een hond die niet komt als hij geroepen wordt als hij aan het zwemmen is.
Nou, ik kom je hálen. Geloof mij maar.
Hein heeft het in den beginne een keer bedacht dat hij postbodergewijs midden over mijn gezicht kon sprinten omdat hij "een geluidje hoorde". Dat was één keer. Driemaal raden waarom er geen tweede keer was.

Een gemeende en dus begrepen correctie schept duidelijkheid en duidelijkheid maakt dat je geen afstand hoeft te nemen.
Is dit grieks of ben ik debiel aan het worden? Dan hoor ik het echt heel graag.

Ik vind een duidelijke (en dus welgemeende) correctie een onderdeel van eerlijk zijn naar je hond.
Er zijn (vrij veel) situaties waarin je domweg niet kunt of wil hebben dat je hond voor de vuist weg handelt. Soms is er sturing nodig en soms betekent die sturing een verbod met een onprettige consequentie.

Nou jullie. *neemt slok*

Bedankt voor t typen. Helemaal met je eens.
En ondanks dat ze hier buiten/in de kennel leven is dat niet om ze weg te sluiten en enkel voor de vrije tijd te "gebruiken" want het leven is hier ondenkbaar zonder de honden en ze zijn een volwaardig deel en geen onderdeel.

[Lemuria]

Hier is het ook holadiejee en doe je ding, zolang alles pais en vree is. Maar als ik iets wíl, dan gebeurt het ook. Volgens mijn omgeving ben ik te streng voor Izzy, maar Izzy weet wat ze aan me heeft en weet exáct wanneer de grens van het toelaatbare bereikt is. Ik hoef m'n wenkbrauwen niet eens meer omhoog te bewegen.
Daarom heb ik een heel fijn hondje waar ik perfect mee kan samenwerken. Ik zie wanneer iets teveel voor háar is en haal haar dan uit die situatie, maar zij weet ook wanneer iets teveel voor míj is, en haalt dan de oorzaak (haar rotgedrag) bij me weg. Als ze het in de hand heeft. En we hebben een 'safeword'. Als ze vindt dat ik té boos ben, krijg ik een zoen van haar. Dat is ons teken dat ik wat 'minder' moet doen en is het hele euvel vergeten en vergeven. Ik zou nooit willen dat een hond bang voor me is. Dus als ik héel boos ben, kruipt ze niet in een donker hoekje weg maar komt naar me toe voor een zoen. Prima. Dan is het klaar.

[Tineke]

Hier mag ook veel , ze liggen op de bank en soms zelfs in bed , de fila's enkel in de ochtend als we wakker zijn
Ik ben van mening dat een hond in zijn ongewenste gedrag wel degelijk begrenzing nodig heeft en als die begrenzing redelijk is zich prettiger daardoor zal voelen.
Ik weet van best wat fila's waar buiten niets mee te beginnen is, als ze iets of iemand zien op honderden meters afstand gaan ze al door het lint.
Het zal niet voor elke hond opgaan wellicht maar toch denk ik dat die honden met een wat duidelijker begrenzing op jonge leeftijd beter af waren geweest.
Nu wordt het gezien als een raseigenschap en daar ben ik het eigenlijk helemaal niet zo mee eens.
Een duidelijke begrenzing geeft een hond meer vrijheid , tenminste voor onze honden gaat dat wel op.
Uiteraard moet die begrenzing wel redelijk zijn, net als de correctie op een vergrijp en moet het juiste gedrag wel aangeleerd zijn zodat een hond weet waar hij voor wordt gecorrigeerd.
En moet je wel met raseigenschappen rekening houden, een boerboel is wat anders dan een cavelier en van beide kun je niet hetzelfde verwachten.

[Habibi]

Kort, krachtig:

Géén Grieks en niet debiel aam het worden.

Ben het er zeer mee eens.

Ik denk dat dat geen grenzen willen stellen een beetje bij de huidige tijd hoort, waar het individu en diens wensen soms boven algemene mores gesteld lijkt te worden.
(zie het oa ook bij kinderen/ouders)

[mosquito1980]

Verschilt van hond tot hond.
Alex (Lab) heeft in z'n puber tijd wel eens buiten de deur gestaan, heel even 1 minuut was voor hem genoeg. Hij heeft nooit iets gedaan dat een echte ferme correctie vroeg.
Vusi daarin tegen is een heel ander verhaal Ik moet soms nadenken of het een ferme correctie is of even buiten de deur. 1 Ding wat ze echt nooit, never mag doen en een correctie krijgt binnen 0,001 seconde, is haar tanden op mijn huid laten komen. Ze bijt niet, het is net nog even het speeltje van mij af willen pakken, of enthousiast als ik Alex aanhaal en zij met hem wil spelen en mijn hand zit er tussen dat is een no go

[Izzie_Anneke]

Izzie is door haar onzekerheid een hondje dat grenzen gewoon nódig heeft. Als ik het niet regel vindt ze dat zij dat moet doen maar ze weet tegelijkertijd niet goed hoe. Dan krijg je een hond die mensen bijt. Dat vinden we niet goed.

Door Izzie te corrigeren op èn te werken aan haar zelfvertrouwen en te laten zien dat ik het oplos (dus te werken aan haar vertrouwen in mij) is het een geweldig hondje geworden. Wel nog steeds een die begeleid moet worden bij 'nieuw' bezoek maar dat doe ik dus ook.

En omdat ze zo zachtaardig is, is een correctie hier een rustige 'nee'. Meer niet. Ik denk dat mensen bij grenzen en correcties ten onrechte gaan denken aan een hond die met enige regelmaat in het nekvel gegrepen wordt en aan de kant wordt gesmeten. Bij Izzie zou dat averechts werken, dan wordt ze bang en verliest ze haar vertrouwen. Maar ze wordt wel degelijk gecorrigeerd.

[Miranda]

Een gemeende en dus begrepen correctie schept duidelijkheid en duidelijkheid maakt dat je geen afstand hoeft te nemen.

Niks mis met een goeie drol en een goeie correctie zei Inge O ooit. Hij werd onlangs weer aangehaald
Ik ben het er volledig mee eens.

Ik ben van de verwennerij en de kusjes en de knuffels. Ik ben de mama, en ja natuurlijk mag je bij me in bed, gezellig.
Maar grenzen zijn grenzen en daar is nooit onduidelijkheid over. Dan ben ik ineens niet meer lief, als je daar aan gaat morrelen.
Hoe dat 'niet lief' zijn uitpakt verschilt per hond. Bij Cayuga volstaat het om verontwaardigd "Ca-Yu-Ga!" te zeggen.
Dan vergaat zijn wereld zowat.
Skadi heeft wel eens een donderpreek gehad waar d'r vacht een kwartier later nog van wapperde, en zelfs wel eens een tik. Oh ja, denkt ze dan, en gaat over tot de orde van de dag.

[ellen en de birmanen]

ik drink geen wijn...maar ik ben eht helemaal met je eens. duidelijkheid en grenzen stellen en je daar aan houden.

ellen

[mosquito1980]

Het is wel van groot belang dat je zelf niet "door het lint" gaat bij correcties.
Bv. iets wat je maar al te vaak ziet: hond komt niet als hij geroepen wordt.. kom hier, kom hierrrrrrrrr.... gvd kom hierrrrr.. eindelijk komt Fikkie en dan krijgt hij op z'n flikker, volgende keer komt ie helemaal niet meer

[*Skye*]

Wat mij betreft klinkt het als een heel logisch verhaal.

Tegenwoordig moet alles positief, goed gedrag belonen en negatief gedrag negeren. Nou ik zal het eens even lekker negeren als je alle bloemen van de planten af aan het rukken bent. Wel vind ik het belangrijk dat een hond het wel moet snappen.

Ik heb Skye een paar keer een vrij heftige correctie gegeven die dan ook echt uit mijn tenen kwam, ik dacht daar niet over na, maar deed gewoon. Achteraf had ik er dan meteen spijt van, maar het was wel meteen duidelijk dat ik dat echt niet wilde hebben. En hij heeft die dingen dan ook nooit meer gedaan. En het leek dan ook wel alsof hij snapte dat hij echt fout was. Een seconde later was het dan ook meteen weer goed.
Ook heb ik wel eens een keer gesnauwd omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Niet eens echt een heftige correctie, maar wel onterecht en Skye deed ook niets fout. Toen was hij meteen de rest van de dag bang van me. Zelfs een keer dat ik maanden niet in en om huis heb kunnen trainen met hem.

Wat ik wil zeggen, ik denk dat correcties en grenzen niet verkeerd zijn, zelfs nodig, maar je moet wel eerlijk zijn.

[Fotogravinnetje]

Oh, wat vonden onze buren ons streng tegen Elco. Maar Elco was wel een happy pup. Hij wist precies wat mocht en wat niet. Hij heeft niet heel ernstig gepuberd. En eigenlijk zaten wij nooit met de handen in het haar, omdat we eventueel probleemgedrag meestal voor waren en anders al heel snel aanpakken.
Elco krijgt nu veel vrijheid, omdat hij de grenzen kent. En de buren beginnen in te zien dat onze aanpak helemaal zo beroerd niet is. Elco is zindelijk, gedraagt zich uitstekend aan de lijn, is enorm sociaal, heeft eigenlijk geen issues. De honden van de buren die ons streng vonden, blaffen overmatig, hangen in de lijn, zijn onzindelijk als ze alleen thuis moeten blijven, kunnen vrijwel nergens loslopen, willen auto's jagen. Alleen de buren met een Mechelse herder met socialisatie-achterstand hadden wel door wat wij deden. Die hebben zelf keihard moeten werken om hun hond prettiger in de omgang te krijgen. Maar zij hebben haar dus niet van pup af aan. Die andere buren hebben hun honden wel van pup af aan, maar grenzen stellen aan een jonge pup vinden ze haast dierenmishandeling. Ja, onze directe buren hebben gedreigd de dierenpolitie in te schakelen, omdat ik met perfecte timing Elco even buiten gezet had voor markeren in huis. Hij stond me gewoon uitdagend aan te kijken: zie je wel wat ik doe? Dus hem middenin die plas opgetild, in de tuin gezet en de deur dicht gedaan. Wilde hem 10 seconden later weer naar binnen laten, gaat meneer lopen eisen dat ik de deur open doe. Dat buurhond daarmee weg komt, moeten m'n buren weten. Maar ik heb gewacht tot Elco ging zitten en stil was. Boos dat mijn buren daar over waren! Maar ze hadden niet gezien hoe Elco al een half uur bezig was met dergelijke uitdagingen, maar ik steeds te laat was voor een echt duidelijke en eerlijke correctie. Bij ons in huis markeren heeft hij daarna ook nooit meer geprobeerd.
Grenzen stellen is inderdaad niet populair. Maar nu mensen daar bij ons de resultaten van zien, lijken ze daar toch wel meer open voor te staan. Zij moeten weten hoe ze hun eigen hond opvoeden, maar ik weet waarom ik vanaf het begin duidelijk ben en daar pluk ik nu volop de vruchten van.
Eergisteren kwam ik iemand tegen die regelmatig op een Markiesje past. Door dat Markiesje had zij het idee dat het toch wel moeilijke hondjes zijn. Ze hebben een consequente opvoeding nodig, zoals elke hond. En ja, ze zijn heel goed in het manipuleren van hun baasjes. Als je daar niet in mee gaat en gewoon duidelijke grenzen stelt, zijn ze echt niet moeilijk. Ze zijn niet koppig, niet bijzonder eigenwijs, vragen niet overdreven veel beweging (al zijn ze er wel dol op), hebben niet extreem veel mentale uitdagingen nodig (al vinden ze het erg leuk om hun koppie te mogen gebruiken), zijn over het algemeen sociaal naar mens en dier. Grootste issue is bij sommige hun nervositeit en daarmee gepaard gaand gekef. En bij sommige de jachtdrift en/of moeite met alleen blijven. Overige issues zijn vrijwel altijd terug te voeren op onduidelijkheid, gebrek aan grenzen en te veel meegaan in de manipulaties van de hond. En ook de nervositeit is in te perken door duidelijkheid, grenzen (en actief weken aan het opbouwen van het zelfvertrouwen).
Binnen de gestelde grenzen heeft Elco ontzettend veel vrijheid, mag hij best vragen om dingen (maar ook dan kan hij een 'nee, nu niet' als antwoord krijgen), kan hij gekke dingen uithalen en plezier maken. Tegelijk kan hij erop vertrouwen dat ik hem help in situaties die hij moeilijk vindt, zonder dat ik hem overal bij help.
Mijn stijl is misschien anders dan van anderen die vanuit hetzelfde principe werken. En bij een andere hond zal ik het mogelijk ook anders aanpakken omdat een andere manier beter bij die hond past. Maar het principe blijft hetzelfde: ik bied grenzen, veiligheid en duidelijkheid, met daarbinnen vrijheid. En ik bied verzorging op lichamelijk én mentaal vlak: eten, drinken, rust, beweging, uitdaging, afwisseling, voldoening

[Ingrid48]

ik ben het ook eens met de stelling. Je kan beter 1 x heel duidelijk zijn, dan 10 x proberen uit te leggen waarom iets niet mag en dan maar hopen dat het bericht goed ontvangen wordt.

Bij ons in huis mogen ze ook een boel en buiten ook. Maar er zijn een paar dingen die ik absoluut niet wil en dan gebeurt ook eigenlijk niet, daar hoef ik niet eens wat voor te doen.

Wel is de één wat hardleerser dan de andere Pippy blijft soms maar doorgaan en dan betrap ik mezelf er op dat ik soms wat erg boos wordt omdat ze gewoon niet stopt...met blaffen, met achter de paarden aanjagen, met achter de katten aanjagen...gewoon irritant gedrag, terwijl ze weet dat ze het niet mag en dan naar je kijken en het toch doen?? Dat snap ik niet altijd, maar de andere 2 weten precies wat ik bedoel. Pippy ook, maar die heeft er een beetje maling aan

[malinois]

Ik vind een fysieke correctie OK MITS hij dezelfde nanoseconde wordt toegepast, de heftigheid ervan is toegesneden op de delinquent en het vergrijp én het de boosdoener volstrekt duidelijk is waaróm hij/zij die correctie ontvangt.
Honden doen het onderling ook, en niet te misselijk might I add, dus ik zie niet waarom ik opeens zou moeten gaan afleiden met koekjes of me als zoutpilaar gaan gedragen. Dat zit ook niet in mijn aard.
En dat betekent dus niet dat ik hier de hele dag soejangs loop uit te delen Integendeel. Is helemaal niet nodig. Ze weten perfect wat ze aan me hebben, en ik aan hen.
Het o zo gewenste harmonieuze model, dus.

Die wijn mag je trouwens houden.

Jup dit dus!

[Shiloh86]

Ik ben het er enerzijds mee eens en anderzijds niet. Ik corrigeer ook echt wel als het me te gortig wordt.

Ik denk alleen dat nooit corrigeren niet hetzelfde is als geen grenzen stellen, ik denk dat het alleen meer tijd en geduld kost om die grenzen bij te brengen. De trainer die ik daarover op internet volg zegt simpelweg dat als een hond iets kan doen wat écht niet kan, dan heb je je hond te vroeg te veel vrijheid gegeven. Dan had je er zelf voor moeten zorgen dat dat niet kon gebeuren tot je hem bij brengt rustig te blijven in dergelijke situaties. Ik weet dat het allemaal een beetje zweverig klinkt. Ik denk wél dat dat kan werken, ik denk ook niet dat honden die zo opgevoed worden zich niet begrenst voelen of ongelukkig zijn. Integendeel. Ik denk alleen dat het héél moeilijk is om zo veel geduld en discipline op te brengen om die grenzen bij te brengen zonder correcties. Ik denk dat dat echt goed doen maar weggelegd is voor heel héél erg weinig mensen. Met als gevolg dat veel mensen het wel proberen, niet slagen en vervolgens de hier genoemde "losgeslagen" honden hebben. Overigens vraag ik me oprecht af wanneer een hond als losgeslagen kwalificeert.

Daarbij denk ik ook sterk dat het per hond verschilt in wat voor soort situaties het zin heeft om te corrigeren. Als ik naar Nikki kijk, de hond van mijn ouders, dan heeft corrigeren gewoon geen enkele zin. Ze is zeer eigenwijs en is soms best moeilijk te motiveren om te doen wat je wilt, maar streng worden heeft alleen maar tot gevolg dat ze volledig dicht klapt. Dan gaat ze stoïcijns zitten in elkaar gedoken, kijkt recht vooruit en laat het maar over zich heen komen. Ze doet dan niks meer. Pas na een paar minuten van haar helemaal met rust laten loopt ze voorzichtig weg en gaat ergens liggen en weer een minuut of vijf later kun je langzaam proberen of ze weer iets wilt doen. Nu is ze een behoorlijke timide hond en zal niet zo gauw iets doen wat te gortig is in de vorm van lomp gedrag naar jou, maar ze luistert dus wel regelmatig niet. Met haar bereik je veel meer door af te leiden en te belonen. Dat dat niet beter wordt, ligt niet aan de methode, maar aan dat mijn ouders het wel prima vinden zo.

Als ik naar Duke kijk merk ik dat corrigeren ook maar beperkt werkt. Duke is 1 keer in een dolle bui aan komen rennen en bovenop me gesprongen terwijl ik op de bank lag. Ik heb hem er net zo hard weer afgekegeld. Is ie nou helemaal mal? Dat was duidelijk en heeft hij nooit meer gedaan. Maar in een recalcitrante puberbui waarin hij niet luisterd heeft corrigeren écht geen zin. Ik bereik dan veel meer met geduld en belonen, dan met corrigeren of laten dulden dat ik het zat ben. Hij wordt er alleen maar recalcitranten en vervelender van. Blijf ik geduldig, begrens ik hem via een lange lijn en laat ik heel uitgebreid merken hoe blij ik met hem ben als hij luisterd, bereik ik gewoon zoveel meer.

Ik ben echt niet per definitie voor of tegen corrigeren. Uiteindelijk ligt het aan de hond of het werkt of niet. Ik ben wel voor grenzen stellen, maar ik geloof ook dat grenzen zonder correcties bijgebracht kunnen worden, ik denk alleen om álles zo te doen, dat maar heel weinig mensen dat écht kunnen. Om maar een voorbeeld te noemen. Ik denk dat DeDiana hier zeer weinig tot helemaal niet corrigeert. En toch heeft ze drie super brave lieve honden lopen die echt wel weten wat de grenzen zijn. Der honden zijn niet perfect, maar op gebieden waarvan ze weet dat het moeilijk is, lijnt ze gewoon aan en begrenst ze op die manier. (Dat puntje geen vrijheid geven waar een hond het nog niet kan). Haar honden zijn verre van losgeslagen. Heb erg veel respect voor hoe Diana haar honden opvoed!

Ik denk trouwens ook niet dat een "toename van losgeslagen honden" (waarvan ik me oprecht afvraag of dat echt zo is, of dat dat zo lijkt omdat er steeds meer verwacht wordt van honden om netjes in het gareel te blijven) of dat nou echt komt door de niet corrigeren hype, of dat dat gewoon komt omdat een hond opvoeden nou eenmaal niet makkelijk is én dat er gewoon heel veel mensen zijn die er gewoon allemaal helemaal niet zoveel om geven.

[*Skye*]

Ik vind een fysieke correctie OK MITS hij dezelfde nanoseconde wordt toegepast, de heftigheid ervan is toegesneden op de delinquent en het vergrijp én het de boosdoener volstrekt duidelijk is waaróm hij/zij die correctie ontvangt.
Honden doen het onderling ook, en niet te misselijk might I add, dus ik zie niet waarom ik opeens zou moeten gaan afleiden met koekjes of me als zoutpilaar gaan gedragen. Dat zit ook niet in mijn aard.
En dat betekent dus niet dat ik hier de hele dag soejangs loop uit te delen Integendeel. Is helemaal niet nodig. Ze weten perfect wat ze aan me hebben, en ik aan hen.
Het o zo gewenste harmonieuze model, dus.

Die wijn mag je trouwens houden.

Precies dit.

Ik haalde Skye een keer rustig weg toen hij aan paardenpoep zat te eten, toen ik dat deed hapte hij naar mij, en zonder na te denken gaf ik hem toch een optater. Ik schrok er zelf van. Maar hij vond het wel prima, haalde nog net niet zijn schouders op en ging gezellig verder met de wandeling. Er was echt niets aan de hand. Het was gewoon heel erg duidelijk voor hem dat ik niet wilde dat hij naar mij hapte. En dat heeft hij echt nooit meer gedaan.

[Barkley]

Maar wat zien jullie dan als een correctie?

[DeDiana]

Ik ben echt niet per definitie voor of tegen corrigeren. Uiteindelijk ligt het aan de hond of het werkt of niet. Ik ben wel voor grenzen stellen, maar ik geloof ook dat grenzen zonder correcties bijgebracht kunnen worden, ik denk alleen om álles zo te doen, dat maar heel weinig mensen dat écht kunnen. Om maar een voorbeeld te noemen. Ik denk dat DeDiana hier zeer weinig tot helemaal niet corrigeert. En toch heeft ze drie super brave lieve honden lopen die echt wel weten wat de grenzen zijn. Der honden zijn niet perfect, maar op gebieden waarvan ze weet dat het moeilijk is, lijnt ze gewoon aan en begrenst ze op die manier. (Dat puntje geen vrijheid geven waar een hond het nog niet kan). Haar honden zijn verre van losgeslagen. Heb erg veel respect voor hoe Diana haar honden opvoed!

Dank je
Ik corrigeer wel degelijk, maar heel zelden en afgestemd op de hond. Mijn honden zijn alle drie erg gevoelig. Ze reageren alle drie uitstekend op een rustige en besliste 'nee'. Een zwaardere/fysieke correctie is dus niet nodig en zou ook averechts werken. Mila bijvoorbeeld raakt erg gestrest als je je stem verheft of haar aanraakt terwijl je boos bent. Daar leert zij dus niets van. Kalm en duidelijk blijven, rustig 'nee' zeggen en vertellen wat ze wél moeten doen, werkt bij mijn honden véél beter.
In huis mogen ze veel, maar wat echt niet mag (mij lastig vallen als ik eet, de katten najagen, elkaar lastig vallen als er wordt gekluifd, etc.) corrigeer ik wel en dat hoeft zelden vaker dan eenmalig. Ik begrens dus zeker, maar ga niet op alle slakken zout leggen. Die correcties bewaar ik voor dingen die er écht toe doen. Een strenge, indringende blik is een waarschuwing en dat weten ze heel goed. Verder kan ik om veel ook lachen, stoor ik me er niet aan als een hond af en toe ondeugend, gek of eigenwijs is en doe ik altijd mijn best de hond in zijn waarde te laten.

Qua training vraag ik geen dingen van ze die ze (nog) niet kunnen en probeer ik altijd de omstandigheden te creëren dat ze successen behalen en niet de fout in kunnen gaan.

Ik vind begrenzen dus zeker net zo belangrijk als belonen en ik vind het ook belangrijk dat een hond snapt wat een correctie is en weet dat hij die krijgt als hij bij mij een grens overgaat.

[Miranda]

Maar wat zien jullie dan als een correctie?

Alles van een zachtmoedig "nee, mannetje" tot een reflexmatige hengst voor de kop, gericht bedoeld om bepaald gedrag te doen stoppen en duidelijk te maken dat het niet-gewenst gedrag is.

[Shiloh86]

Ik vind een correctie alles wat bedoeld is om ongemak te hebben voor de hond inclusief intimideren (wat ik iets anders vind dan waarschuwen). Maar een rustige nee, vind ik geen correctie. Dat is gewoon vertellen dat je het niet wilt. In het middenjs het een beetje een grijze lijn.

[Izzie_Anneke]

Ik vind een correctie alles wat bedoeld is om ongemak te hebben voor de hond inclusief intimideren (wat ik iets anders vind dan waarschuwen). Maar een rustige nee, vind ik geen correctie. Dat is gewoon vertellen dat je het niet wilt. In het middenjs het een beetje een grijze lijn.

Ik kan het haar natuurlijk niet vragen maar ik denk dat Izzie mijn Nee wel degelijk ervaart als een correctie. Ik doe het immers omdat ze iets aan het doen is waarvan ik vind dat ze het moet laten. Het is heel weinig nodig omdat Iz ontzettend gericht is op het mij naar de zin maken. Ze vindt het volgens mij echt niet prettig als ik ingrijp door te nee-en. Liever wil ze beloond worden en koekjes toegestopt krijgen.

[Shiloh86]

Het zal wellicht per hond verschillen. Maar voor Duke is een neutrale nee niet meer als een commando. Ik zeg nee. Hij stopt wat hij doet, ik beloon voor het stoppen. Maar gebruik nee dan ook nooit als ik wel corrigeer/boos ben. Het is een "stop wat je van plan bent/wat je aan het doen bent". Niet meer. Niet minder.

[DeDiana]

Hier ervaren ze een 'nee' ook wel degelijk als correctie. Niet dat ze als een geslagen hond in elkaar krimpen, maar ze stoppen wel met wat ze doen en doen daarna erg hun best om het goed te maken. Als ze komen verzoenen, is alles natuurlijk weer direct goed en zijn ze weer lief en braaf

[Bonnie F]

Ik ben van hondenschool gewisseld omdat ik Zappa niet mocht corrigeren.
En ik vond dat hij die duidelijkheid nodig had. Weten wat mag, moet en niet mag. Klaar!
Het is een onzekere hond en hij had meer nodig dan afleiden en koekjes.

Ik heb nu een hond die buitengewoon beleefd is en als vanzelfsprekend in mijn leven gevoegd is. Hij let op mij en klaar. Ik schijn allerlei signalen te geven maar die gaan in één vloeiende beweging mee in mijn leven. Ik wist niet eens dat ik het deed, tot een vriendin er op is gaan letten. Ik tik op mijn bovenbeen als ik Zappa weer even aan me wil binden. Ik tik op de deurklink als ik wil dat hij naar binnen komt zodat ik de deur dicht kan doen. Van die dingen.
En nee, het is geen robot. Hij jaagt dus. Dat krijg ik er alleen uit met "geweld". Ik kan de reeën nu vermijden maar als dat niet kan, zal ik niet twijfelen en hem de teletak (om laten) doen. Oeverloze softe correcties of frustraties van de baas, lijken mij een stuk schadelijker dan 1 of 2 keer flink op je nummer gezet worden.

[Hailfall]

Loki mag bij ons heel veel maar als hij iets doet wat hij duidelijk niet mag (en dat hij ook weet) en hij doet het toch dan krijgt hij op zijn sodemieter.

Hij hing vroeger veel in de lijn en wij hadden op de hondenschool daar de lijncorrectie geleerd welke hij toen gewoon negeerde, totdat mijn vriend die correctie eens iets harder toepaste. Misschien niet helemaal 100% correct maar sindsdien trekt hij een stuk minder aan de lijn. Hij is een hond die echt af en keer tegen een muur moet lopen voordat het hem doordringt dat sommige dingen niet mogen.

Zondag ook gehad dat hij niet wilde komen toen wij in het bos met hem liepen en wij al geroepen hadden, mijn vriend pakte hem bij zijn nekvel (dus ook KAIKAIKAI, mijn vriend zijn geduld was een beetje op) maar hij heeft de rest van de ronde mooi meegelopen toen we hem riepen. Hij moest natuurlijk wel eerst bij mij even "klagen" dat het baasje gemeen was en Loki zielig maar toen hij zag dat ik het negeerde liep hij gewoon door.

[korthaar]

Luister....*schenkt wijn in.* we moeten praten.
Je kunt je hond niet opvoeden zonder grenzen.

Het maakt niet eens uit hoe je die grens handen en voeten geeft of hoe vaak je hem toepast maar een hond die niet weet dat er zoiets bestaat als een baas die iets domweg niet tolereert kan niet ten volle functioneren.
Je kunt nadenken over wolven en leertheoriën tot je een ons weegt maar we hebben het over huishonden in een huis dat van iemand is.
Zelfs de grootste liefhebber van een natuurlijk hondenleven heeft grenzen en als je correcties per definitie vermijdt kun je die grenzen alleen maar bewaken door de hond fysieke grenzen op te leggen. Dan moet je gedragsmatige grenzen vervangen met deuren.
Dan moet de hond in een bench (hok) slapen of mag niet in bepaalde kamers komen.

Niet dat dat per definitie erg is maar ik vind het logischer om een hond te leren zich te gedragen dan hem te verbannen uit of naar bepaalde ruimtes.
Ik vind dat te weinig harmonieus. Dat klinkt vaag maar ik heb er weinig andere woorden voor.
Ik vind harmonie erg belangrijk. Ik streef er naar dat mijn honden overal en altijd weten wat ik van ze wil en andersom zodat ik ze een volwaardig onderdeel van mijn leven kan maken. Op die manier hebben ze ook een echte plek in mijn leven. Dan worden ze niet gereduceerd tot een behoeftig dier dat gerust gesteld moet worden met een wandeling of een gekozen kwartiertje op schoot.

Ik vind dat je een hond mee moet nemen in je eigen vaart. Dat hele idee dat een hond iets voor in je vrije tijd is is schadelijker dan welke correctie dan ook. Dat creëert afstand waar geen afstand zou moeten zijn.
Je kunt een hond niet tot zijn volle zelf laten groeien zonder af en toe onomwonden “neen” te zeggen.

Ik ben een softie. Ik verwen mijn honden en ik vind dat mijn baasstijl recht doet aan alles wat een hond kan zijn. Het is 99% "goed zo" en "doe je ding".
Cleo mocht zelf weten of ze mee ging op wandelingen en dat wist ze. Ik vroeg geen kadaverdiscipline want dat hoorde niet bij haar.
Eva deed het vooral goed op begrip voor wie ze was en aanmoediging van gewenst gedrag en Heintje is enorm makkelijk maar hij kan af en toe wat omhoog zweven en dan moet hij even met de pootjes op de grond gezet worden.
Het gaat er niet om dat je je hond tot op drie posities na de komma verbetert maar het ja/nee-spelletje is lastig genoeg mét ja en nee. Nee is belangrijk.

Het is al duizend keer besproken in tientallen scenario's maar ik denk echt en ik vind het belangrijk dat mensen weten dat je een hond niet goed kunt opvoeden/verzorgen/een baas kunt geven zonder letterlijk ingrijpen en een verbod neerzetten.
Je moet er zorgvuldig mee omgaan maar "als je dit doet dan doe ik dat en dan is het niet leuk" is een onmisbaar onderdeel van de conversatie tussen baas en hond. Ik vind niet dat je dat deel van de relatie moet willen vermijden..

Ik las net van een hond die domweg niet komt als hij geroepen wordt als hij aan het zwemmen is.
Nou, ik kom je hálen. Geloof mij maar.
Hein heeft het in den beginne een keer bedacht dat hij postbodergewijs midden over mijn gezicht kon sprinten omdat hij "een geluidje hoorde". Dat was één keer. Driemaal raden waarom er geen tweede keer was.

Een gemeende en dus begrepen correctie schept duidelijkheid en duidelijkheid maakt dat je geen afstand hoeft te nemen.
Is dit grieks of ben ik debiel aan het worden? Dan hoor ik het echt heel graag.

Ik vind een duidelijke (en dus welgemeende) correctie een onderdeel van eerlijk zijn naar je hond.
Er zijn (vrij veel) situaties waarin je domweg niet kunt of wil hebben dat je hond voor de vuist weg handelt. Soms is er sturing nodig en soms betekent die sturing een verbod met een onprettige consequentie.

Nou jullie. *neemt slok*

Dank voor het neer pennen. *Neemt ook een slok*. Hier mag het hele zooitje best veel. Kells die op tafel ligt, geen probleem. Kells en Aislinn liggen 's nachts bij ons in bed te turken, heel gezellig! Dat ze wat van het aanrecht jatten kan ik ook prima mee leven. De enige no go is hier het zelfstandig op jacht gaan. De hond die niet luistert naar de fluit krijgt toch echt de teletac om op de volgende wandeling en dat werkt hier gewoon goed.

In principe zou je dat als Alpha zonder fluit en stroom toch een beetje moeten kunnen sturen.

[Miranda]

Hier ervaren ze een 'nee' ook wel degelijk als correctie. Niet dat ze als een geslagen hond in elkaar krimpen, maar ze stoppen wel met wat ze doen en doen daarna erg hun best om het goed te maken. Als ze komen verzoenen, is alles natuurlijk weer direct goed en zijn ze weer lief en braaf

Het hangt van de hond af. Cayuga ervaart 'nee, mannetje' wel degelijk als een correctie.
Die breekt daarna zijn pootjes in de haast om het weer goed te komen maken.
Mama is niet tevreden over me

Skadi ervaart 'nee' als een commando, inderdaad. Net als een waarschuwend 'je weet ervan, hè'.
Dan werpt ze een blik op me, rolt nog nét niet met d'r ogen, en besluit dat het slimmer is om te luisteren omdat er anders wel een correctie volgt.
Bij haar beginnen de correcties met een bozig "HEY!" of een scherp "KAPPEN!".

[DeDiana]

Ja, uiteraard hangt het van de hond af.
Ik heb wat dat betreft gevoelige zieltjes.

[dagmar88]

Het hangt van de hond af. Cayuga ervaart 'nee, mannetje' wel degelijk als een correctie.
Die breekt daarna zijn pootjes in de haast om het weer goed te komen maken.
Mama is niet tevreden over me

Skadi ervaart 'nee' als een commando, inderdaad. Net als een waarschuwend 'je weet ervan, hè'.
Dan werpt ze een blik op me, rolt nog nét niet met d'r ogen, en besluit dat het slimmer is om te luisteren omdat er anders wel een correctie volgt.
Bij haar beginnen de correcties met een bozig "HEY!" of een scherp "KAPPEN!".

Tibbe is ook zo. Dat is al heel wat, want in het begin lag hij bij een neutrale nee pissend en bibberend op de grond te gillen.
En iedere verbale "correctie" was in zijn ogen voor hem bedoeld en als een andere hond binnen een drol had gedraaid was dat ook zijn schuld
Daarom ben ik er maar een naam aan gaan koppelen. Niet zo handig, want als er twee of meer lopen te donderstralen trekken ze zich zonder naam niks van me aan
Bij de rest moet het af en toe eens flink donderen. Ben eigenlijk ook gewoon te makkelijk hoor, omdat het 99,9% van de tijd vanzelf gaat.

[Miranda]

Ja, uiteraard hangt het van de hond af.
Ik heb wat dat betreft gevoelige zieltjes.

Ik heb een gevoelig zieltje en een dominante takketeef.
Het vergt soms wat schakelen als ze samen wat aan het uitvreten zijn

*op sergeant-majoortoon*
Skadi! KAPPEN!

*met bloemetjes in stem*
Neenee Yuyu, kom maar bij je mama

[DeDiana]

Ja, uiteraard hangt het van de hond af.
Ik heb wat dat betreft gevoelige zieltjes.

Ik heb een gevoelig zieltje en een dominante takketeef.
Het vergt soms wat schakelen als ze samen wat aan het uitvreten zijn

*op sergeant-majoortoon*
Skadi! KAPPEN!

*met bloemetjes in stem*
Neenee Yuyu, kom maar bij je mama

Ik heb een gevoelige takketeef. Dat vergt soms ook wat schakelen bij mijzelf

Verder wel herkenbaar hoor. Amy is ondeugend maar ook heel onderdanig. Die gaat met een strenge blik al direct op de rug en zich daarna in alle bochten wringen om het weer goed te maken. Dus bij haar moet ik heel goed opletten dat ze het snapt als een correctie niet voor haar maar voor een andere hond is bedoeld. Die zou er heel onzeker van kunnen worden als ze dat niet zou begrijpen.