Maar die laatste paar honden waar het niet goed mee gaat, daar gaat het ook steeds rotter mee. In het begin blafte ze alleen maar en deed ze schijnuitvallen. Nu hapt ze dus echt. :N: Er loopt hier een labrador die ze echt niet mot, een hele drukke jonge reu, en die bleef haar vanochtend uitdagen (hij los, zij aan de lijn), en die hapte ze tot twee keer toe in zijn kop dat hij piepte. Ik geloof niet dat hij er echt iets aan over heeft gehouden, misschien een schaafwondje, en hij bleef ook daarna vrolijk doorgaan
En tegen de Leonberger van de overkant (ook een jonge reu) doet ze ook ontzettend lelijk. Zo lelijk dat hij terug gromde, en normaal gesproken is het een doetje. En zo zijn er meer honden (altijd groter, bijna altijd reuen) waarbij ik haar echt niet los durf te laten omdat ik bang ben dat *of* Lilo stukkies uit die andere hond hapt, *of* mijn Lilo aan stukkies wordt gebeten als die andere hond dat gelazer niet pikt.
En de ellende is dat het een wisselwerking is tussen haar gedoe en mijn angst, dus we lopen samen vrolijk op kleine en andere 'veilige' hondjes af, ik van "KIJK! DAT VIND JE EEN LEUK HONDJE!" en zij van "JA! DAAR WIL IK MEE SPELEN!", maar ik hou haar angstvallig bij me als er een 'risicohond' aan komt. Daar wordt het ook niet beter van natuurlijk, maar ik moet er niet aan denken dat het mis gaat.
'Afleiden' is een aardige optie als ook de andere hond aangelijnd is en we elkaar met een aardige tussenruimte kunnen passeren. Dat gaat ook wel, en dan prijs ik haar de hemel in als ze niet geblaft heeft. Maar zoals vanochtend met die lab was dat dus geen optie, en dat was echt een klotesituatie, omdat ik kon doorlopen wat ik wilde maar die lab bleef maar komen (probeerde ondertussen ook op Jack te rijden, maar die kan godzijdank zijn eigen boontjes wel doppen tegenover een jonge reu), terwijl Lilo alsmaar hysterischer werd.
Iemand tips?



