Nou, daar liep ik vanavond ook over na te denken, hoe subtiel grappig dat kan werken. Ik loop vrij stil qua stem en ze volgen vrij goed en zullen nooit echt weg-weg zijn. Zo'n ronde als vanavond, dan lopen we heerlijk door de polder te struinen, kijken we wat bij de eentjes, doen we eens een rodje tikkertje of ga ik achter een boom zitten... Zonder koekjes, zonder balletjes en voor mijn gevoel zonder enige 'druk' of sturing.Frenk schreef:Het zit 'm zeker niet alleen in de koek. Bij Frenk bijvoorbeeld moet ik contact blijven maken. Als ik een hele wandeling zwijgend en zonder contact rond zou stekkeren, dan zou hij heel vluks van alles bedenken wat veeeel leuker is dan die saaie baasMoos schreef:Ja, vrij veel. Maar daarom zeg ik dus ook steeds; het zit 'm niet alleen in die koekiesJaap* schreef:VoilaMoos schreef:Toen hij wat ouder werd en ik doorkreeg hoe met hem om te gaan zodat hij ook nog eens leuk zou luisteren, kreeg hij ook nog regelmatig wel iets lekkers als beloning, maar luisterde dan dus ook gewoon goed. En dat lag dus niet voornamelijk aan dat lekkers eigenlijk![]()
![]()
En met z'n hoevelen zouden ze zijn, die honden die niet zo goed luisteren ondanks de koekjes?![]()
Vandaar dat ik het ook vrij irritant vind als ik mijn hond roep uit spel bij een andere hond vandaan, en ze komt en krijgt een fliedertje van het een of ander, dat mensen gaan staan roepen "jaaa, maar jij hebt koekies".
Ja klopt, maar had je me de eerste twee jaar met Moos moeten zien met hele zakken vol (geen fliedertjes), dat zag er heel anders uit hoor![]()
Kortom, het zit 'm niet alleen in de koek![]()
(Saar en Vera zijn van nature gewoon gehoorzamer
![]()
).
![]()
Misschien zie ik het wel helemaal verkeerdmaar volgens mij zorgt het feit dat ik als we met z'n tweetjes lopen opeens verzin om over boomstammetjes te gaan springen of de bal te verstoppen of dat 'ie een gehoorzaamheidsoefeningetje moet doen ervoor dat het toch wel belangrijk is om met een schuin oog mij in de gaten te houden. Want stel je voor dat je de lol mist :N:
Maar waar ik altijd op mijn werk in stilte mijn pauzerondje loop in mijn eentje, moet ik als een oen staan roepen, fluiten en bleren zodra ik samen met een collega loop. Dan loop ik te kletsen, ben ik met mijn aandacht en lichaamstaal voornamelijk bij het gesprek en wordt er direct helemaal niet zo goed geluisterd. Hetzelfde merk ik ook al als ik samen met Meneer Geer loop. Dan zoeken ze het veel meer zelf wel uit, mag ik wachten tot ze zelf zijn uitgesnuffeld en moet ik teruglopen om de bezemwagen uit te hangen, vermanen om viezigheid te laten liggen. Zodra ik niet met de dames wandel, wandelen de dames mooi ook niet met mij. Grappig toch?









