Wat was het koud die eerste winter. Je kleine witte lijfje, met het altijd opgewonden kwispelende staartje, zat vaak onder je baasjes trui of jas. Het veroorzaakte een onverbrekelijke band tussen jullie tweetjes. Alles deden jullie samen en beiden even fanatiek! Gehoorzaamheid, jachthondentraining, werkhondentraining, racen of zwemmen en lekker rennen achter een bal. Jullie eenheid had een sneeuwbaleffect. Doordat we zo genoten om met jou bezig te zijn, zijn we in het verenigingsleven gerold, gingen we fokken en bouwden we een netwerk van Russell liefhebbers om ons heen. Indirect was je zo toch de koningin van de Werkende en Racende Terrier……….
En ik, ik mocht zorgen voor je natje en je droogje. Je zag me toen een beetje als personeel..wat ik niet bezwaarlijk vond omdat ik zo kon meegenieten, van al het plezier wat we met zijn allen van jou hadden. Zelf kon je ook heel goed bazen, over andere honden en over de 17 pupjes die je in totaal hebt gehad. Echt een klein bitchje was je soms, die ook vol zelfovertuiging zichzelf kon gaan liggen bewonderen in een spiegel. Je was af en toe net een mensje zoals je televisie keek en het lekkerste plekje opeiste in ons waterbed. Dol op lekker eten was je ook en niet te beroerd om jezelf af en toe wat toe te eigenen. Zo staan er onder andere een pondje komijnekaas en een zak zachte zoete drop op je “stoute” lijstje.
Klein lief Witje Wit, ik kan wel een boek schrijven over al onze belevenissen maar dat hoeft niet. Ze zitten voor altijd in ons hoofd en in ons hart. De laatste jaren werd je steeds grijzer en werden wij voorzichtiger met je hartje, waar een beetje sleet op zat. Onze activiteiten werden steeds minder maar het knuffelen en kroelen des te meer.
Het laatste half jaar ging je wat sukkelen, hoesten, snurken en had je vlagen van benauwdheid en onrust midden in de nacht. Je werd mijn “zorgenkindje” en ging vreselijk aan me hangen. Omdat we in eerste instantie niets konden vinden, dachten we aan dementie en probeerden we dit met medicijnen te onderdrukken. Omdat je klachten niet verminderden puzzelden we verder, terwijl we ondertussen op allerlei manieren probeerden je extra te verwennen.
Afgelopen zondag werd je zieker en toen we gisteren de diagnose “kwaadaardige tumor” in je neusje doorgebeld kregen van de KNO specialist, hebben we die vreselijke beslissing moeten nemen ………….
Samen met baasje en Nientje heb ik je vastgehouden en je nog uit naam van iedereen die jou liefhad een kusje gegeven, terwijl je langzaam en vredig weggleed tot achter de regenboog.
Vanmiddag hebben we je as opgehaald in het crematorium en het op “jouw” slaapkamer gezet.
Ons Witje Wit is niet meer, maar onze liefde gaat over de dood heen en blijft altijd bestaan.........
Sterkte
