Tips gevraagd mtb extreem nerveuze opvanghond

[Borisje]

Hallo,

Ik werk in een dierenasiel en vang ook regelmatig honden op die tijdelijk onplaatsbaar zijn door gedrag of medische problemen. Momenteel heb ik een 9-jarige Tervuerense herderreu, ongecastreerd.
Helaas niet al te best gesocialiseerd en opgevoed, meneer lachte het bezoek uit als de hond op reed en de hond at gezellig de magnetronmaaltijden mee (met als resultaat dat hij nu nog maar 16kg weegt..)

Ik heb hem dus in opvang om hem te laten aankomen voor hij geplaatst mag.

In huis is hij vrij rustig (te krijgen). Door hem te beperken om mij constant achterna te lopen gaat hij nu vaak uit zichzelf ergens liggen.
Buiten is echter een klein drama. Hij is onbereikbaar en alleen maar bezig met snuffelen, plasjes oplikken en janken als hij ergens niet bij kan. Hij is erg gestresst en kan enorm gillen (en snappen) als je hem laat schrikken (als je bijv ergens over struikeld of aan de riem trekt). Voor de hond niet echt leuk dus, om buiten te zijn.

Omdat ik bang ben dat zijn angstige gedrag bij castratie alleen maar erger wordt, ben ik op zoek naar tips.
Tips voor het corrigeren of omzetten van dit gedrag of medicatie (homeopatisch?) wat ik kan gebruiken, alle tips zijn welkom! Ik zou jullie ervaringen graag horen. Bedankt alvast!

[Mieke-Navajo]

Op homeopatisch gebied zou puur rust een optie zijn, een thundershirt wil ook nog wel eens helpen en verder blijven herhalen dat wandelen ook leuk kan zijn. Ik zelf ga niet belonen, want dan beloon je zijn of haar angst maar even op mijn hurken, even naast de hond zitten, de situatie bekijken, met je stem geruststellen en met mijn hand kriebel ik ze vaak eventjes.

Heb nu ook een hondje in de opvang, die vind vreemde mannen passeren en honden passeren spannend en daarbij werkt het super als ik mijzelf even klein maak en gerust stel.
Die is door deze aanpak van gillende keukenmeid naar blaffende kleuter inmiddels zo ver dat ze eventjes piept en een gerust stellend woordje voldoende is, ben er nu 1,5 maand mee aan het werk dagelijks.

Als castreren geen noodzaak is zal ik dat zeker nog niet doen, ga eerst die hond maar stabiliseren want bij een castratie komt er hormonaal ook een verandering en alles bij elkaar kan goed doen maar als ik de situatie zo lees van wat jij typt denk ik dat het meer kwaad gaat doen.

Bach rescue spray gebruik ik hier in acute situaties.

[Zamunda]

Hallo,

Ik werk in een dierenasiel en vang ook regelmatig honden op die tijdelijk onplaatsbaar zijn door gedrag of medische problemen. Momenteel heb ik een 9-jarige Tervuerense herderreu, ongecastreerd.
Helaas niet al te best gesocialiseerd en opgevoed, meneer lachte het bezoek uit als de hond op reed en de hond at gezellig de magnetronmaaltijden mee (met als resultaat dat hij nu nog maar 16kg weegt..)

Ik heb hem dus in opvang om hem te laten aankomen voor hij geplaatst mag.

In huis is hij vrij rustig (te krijgen). Door hem te beperken om mij constant achterna te lopen gaat hij nu vaak uit zichzelf ergens liggen.
Buiten is echter een klein drama. Hij is onbereikbaar en alleen maar bezig met snuffelen, plasjes oplikken en janken als hij ergens niet bij kan. Hij is erg gestresst en kan enorm gillen (en snappen) als je hem laat schrikken (als je bijv ergens over struikeld of aan de riem trekt). Voor de hond niet echt leuk dus, om buiten te zijn.

Omdat ik bang ben dat zijn angstige gedrag bij castratie alleen maar erger wordt, ben ik op zoek naar tips.
Tips voor het corrigeren of omzetten van dit gedrag of medicatie (homeopatisch?) wat ik kan gebruiken, alle tips zijn welkom! Ik zou jullie ervaringen graag horen. Bedankt alvast!

Van wat ik zo lees zou ik de buitentijd rustig opbouwen en vooral: laat hem maar snuffelen. Ik zou 'wandelen' persoonlijk nog even niet doen, meer samen op ontdekkingstocht gaan. Dus vlakbij huis en dan al snuffelend daar een tijdje doorbrengen; zie je dat het koppie vol zit dan weer naar huis. Als je dat doet zal hij denk ik minder schrikkerig worden en kun je het in zijn tempo uitbouwen.

Corrigeren zou ik trouwens nog helemaal niet aan denken, eerst maar eens aan het vertrouwen werken.

[Sassy]

Corrigeren en echt wandelen zou ik idd ook nu niet te veel doen.
Voor acute dingen de bach rescue druppels, en voor langere termijn kun je misschien eens kijken naar de kruiden van CSJ ( Calm Down, heb ik al goeie dingen van gehoord)

[veertje]

Misschien ook iemand met ervaring met het ras naar hem laten kijken? Het kunnen van nature vrij nerveuze honden zijn en als daar 9 jaar niks mee gedaan is is dat lastig om te buigen denk ik.

Je zou ook in huis met wat kleine oefeningen kunnen beginnen, zodat hij wat geestelijke uitdaging krijgt en zelfvertrouwen kan opdoen. Daar kan hij buiten ook wat steun uit halen.

[Miranda]

Misschien ook iemand met ervaring met het ras naar hem laten kijken? Het kunnen van nature vrij nerveuze honden zijn en als daar 9 jaar niks mee gedaan is is dat lastig om te buigen denk ik.

Cayuga (Tervuerense herderreu, ongecastreerd) was toen hij hier op achtjarige leeftijd kwam net zo. Ik heb hem gewoon zijn gang laten gaan, en nu bijna drie jaar later, is het een heel andere hond. Nog steeds nerveus en schrikkerig van aard, maar een stuk beter in zijn vel stekend.
Ik heb hem mij dus wel laten volgen als hij dat wou. Dat heeft hij maanden gedaan, en toen ineens had hij de rust om het niet meer te doen.
Buiten scheelde het dat ik een teef had waar hij enorm zich aan optrok (en achter verschool als hij schrok). Hij is buiten dus nooit zo extreem geweest.

Ik zou idd doen wat Zamunda zegt. Samen op ontdekking. Ergens naar toe en daar sámen gaan zitten naar dingen kijken. In rust. Met lekkers. Er samen over kletsend.
Probeer eens of hij zich beter voelt als hij wat zachts mag dragen in zijn bek. Een zachte knuffel oid.

Dit ga je niet gemakkelijk opgelost krijgen. Het heeft tijd nodig, en geduld. Veel geduld.

[veertje]

Ben het met je eens hoor, het kan wel, maar als opvangadres is dat lastiger denk ik.

Je kan ook alvast eens contact opnemen met Belgische herder herplaatsing. Vooral de langharen zijn op die manier heel snel herplaatst.

[Miranda]

Ben het met je eens hoor, het kan wel, maar als opvangadres is dat lastiger denk ik.

Ja, die moet naar iemand met ervaring waar hij kan blijven. Ben ik met je eens.
Cayuga woog trouwens 15 kilo toen hij hier kwam
Ik heb hem nu (met moeite) op een net iets te schrale 21,5 kilo. Meer krijg ik er gewoon niet aan.

[ranetje]

Ben het met Zamunda en Miranda eens.

Ben het met je eens hoor, het kan wel, maar als opvangadres is dat lastiger denk ik.

Lastiger ja, maar je kunt niet anders.
Het lijkt me weinig waarde toevoegen als je zo'n hond gaat dwingen tot rust en van alles te snel wil juist omdat je "maar" opvangadres bent.

[Borisje]

Dankjullie voor de tips!
Hem verplicht rust laten houden in huis werkt juist erg goed, dan gaat hij rustig liggen slapen en dat gebeurd nu steeds vaker uit eigen initiatief.
Helaas heb ik geen jaren de tijd om deze hond te helpen, als hij redelijk op gewicht is, is hij plaatsbaar.
Dan zal ik ook zeer zeker kritisch zijn over zijn volgende baas.

De tips over het uitlaten ga ik zeker mee aan de slag, hopelijk helpt dit voor hem.

Het gaat me er overigens niet om om deze hond volledig te genezen, dat gaat me toch niet lukken als opvang.
Ik hoop alleen dat hij zelf wat meer rust vind, zou veel fijner voor hem zijn!

[Miranda]

Het gaat me er overigens niet om om deze hond volledig te genezen, dat gaat me toch niet lukken als opvang.
Ik hoop alleen dat hij zelf wat meer rust vind, zou veel fijner voor hem zijn!

Snap ik, maar ik zou toch inzetten op een snelle definitieve plaatsing. Sommige herders zijn wat flegmatieker, maar Tervuerense niet. Die zijn extreem gevoelig. Die gaan pas rust vinden als ze voelen dat het kan.
En dat op gewicht krijgen? Ik twijfel daaraan. Zijn zenuwen gaan dat in de weg staan.