In elke hond kan een killer zitten.
Ik heb bijna 5 jaar geleden ontzettend veel mazzel gehad (of beter gezegd de schaapjes)
Ik liep in spaarnwoude, met Romy in de wagen (2 weken oud), waar we altijd liepen.
Nooit problemen gehad, hij taalde nooit naar schapen,koeien etc.
Tot die bewuste dag.
Hij rende langs de slootkant (hele brede sloot) en er dus een kudde schapen met hem mee ging rennen aan de andere kant
Meneer ziet dat en springt de sloot in, zwemt naar de overkant ,klimt op de wal en gaat achter de schapen aan.(terwijl hij altijd de bodem moet kunnen zien, anders gaat meneer het water niet in)
Ik bedacht me geen moment, zette de wagen op de rem en sprong Nino achterna de sloot in en kon naar de overkant waden (water stond tot aan mijn middel)
Achter Nino aanrennen, die stond inmiddels aan de andere kant van de wei.
Alle schaapjes stonden keurig in een hoekje en Nino was ietwat verbijsterd aan de wol van een schaap aan het plukken en weer uitspugen.
Hij deed verder gelukkig helemaal niets!
Maar mijn hart zat in mijn keel, tranen stroomde over mijn wangen, ik was zo blij dat die beesten niets hadden.
Nino op zijn flikker gegeven en meegenomen.
Komen die stomme beesten weer achter ons aan gemekkerd :N:
Dus gauw naar het hek gelopen, want ik ging niet nog eens door die sloot heen natuurlijk.
pffieuw dat was echt een mazzel, want wat als er een schaap gevallen was, of zoals in het verhaal in de sloot gesprongen?
Maar zo'n kans krijgt nino natuurlijk nóóit meer, ik loop nog in spaarnwoude, maar aan de andere kant waar geen schapen zijn
Ik wil dat nooit meer meemaken.