Aura en ik hadden een wat moeilijk dagje vandaag. Allereerst de eerste uitlaatronde liep er een hond (ruim) voor ons, voor Aura geen probleem, maar Pol veranderde in een soort hysterisch duracell-konijn op te zware batterijen en als ik op de rem van de flex drukt, of als de klos te dicht bij haar komt, schrikt ze en of dat nog niet genoeg was, kwamen er 2 schepen door het kanaal, nou dat was pas echt eng. Toen bij ik maar even bij gaan zitten en heb haar in mijn armen genomen, gelukkig vindt ze dat echt fijn.
Toen moest er opgeruimd worden en stofzuigen was ook hoognodig. Normaal ben ik daar heel makkelijk in, maar jongste gaat als een trein op haar buik het hele huis door, dus aan haar kleertjes kun je precies zien wat er met de vloer dient te gebeuren

. Alleen, Aura denkt dat de stofzuiger een ruimteschip is dat haar komt ontvoeren. Om haar een beetje te ontzien heb ik haar en Pol maar even de tuin in gebonjourd, maar dat was ook niet naar haar zin, want die lange puntneus dient wél om overal in te steken en in je eentje buiten gaat dat niet.
De rest van de dag heeft ze druk heen en weer gelopen tussen keuken, kamer en boven, ik kreeg er zelf het heen en weer van

.
's middags kregen we bezoek van opa en oma en dat was heel even een beetje spannend, maar een stukje gerookte zalm wilde ze wel aannemen en tegen de bank aan oma's voeten was het uitverkoren plekje om te liggen.
Wat eten die honden daar in Spanje trouwens

, die verwende prinses hier trekt haar neus op voor brokjes, gedroogde visjes en gedroogde long. Ham en zalm dat lust ze wel.
De tweede uitlaatronde ging beter, ze schrikt nog wel snel (vooral als ik de rem van de flex van Pol indruk

), maar hier en daar kwam haar staart zelfs even omhoog. Ik loop tot nu toe steeds hetzelfde rondje, ze vindt dat nl nog spannend genoeg en ik zie aan haar dat ze begint te herkennen waar het even wat spannender is (onder de brug door moeten) en waar ze het echt fijn vindt (het paadje langs de vijver, daar komt die staart los en gaat de neus aan de grond).
En nu ligt ze languit aan mijn voeten, eindelijk rust. Sowieso lijkt ze zich 's avonds altijd prettiger te voelen dan overdag. Overdag kan ze tijden onrustig heen en weer lopen, naar buiten in de tuin wil ze wel en niet, ze wil wel met ons mee, maar eigenlijk vindt ze het nog een beetje eng, dus rent ze honderd keer weer terug naar binnen, maar zolang wij buiten zijn, komt ze toch ook weer terug. En 's avonds ontspant ze zich, ligt ze heerlijk relaxt naast of op de bank of ze pakt Pol's ezeltje om mee te spelen, dan stuitert ze door de kamer.